Nasza planeta, lekko pochylona
Orbituje wokół gwiazdy
Nadajemy życiu aromat
I miewamy dziwne jazdy
Wiemy tylko, że żyjemy
I to raczej krótko Więc popłyńmy jedną łódką
Radość, smutek, odwaga i strach
Ciekawość i złość Czasem dostajemy w kość
A to dopiero bzików start
NIEOBCA PLANETA
NA BAZIE KSIĄŻEK NATHANA W. PYLE’A
Dawno temu nasz gatunek uznał, że w powietrzu znajdzie komfort.
Chyba masz dyskomfort.
Bo nie jestem w powietrzu.
Więc się wznieśliśmy.
Pierwsi pasażerowie maszyn latających znali tylko dwa odczucia.
Może umrę! Może nie umrę!
Kiedy maszyny zaczęły unosić się dłużej,
zakres odczuć się poszerzył.
Może nigdy nie umrę.
Coś bym przekąsił.
Wtedy ulepszyliśmy loty.
Wybór soków rozprasza mój lęk przed zgonem.
Chciałabym być przy oknie.
Teraz maszyny zostają w powietrzu,
pełne istot takich jak wy, doznających różnych odczuć,
w tym niezdecydowania, zazdrości, a nawet natchnienia.
Tej latającej maszyny nic nie ruszy,
nawet jeśli wyląduje na cieczy.
W razie ryzyka musisz pomóc nam rozebrać maszynę.
W nagrodę dostaniesz więcej miejsca.
W menu zagrożeń znajdziesz więcej porad, jak nie umrzeć.
Te środki ostrożności zapewnią komfort oraz brak ofiar śmiertelnych.
Życzymy miłego lotu i statystycznie możliwego przeżycia.
LATAJĄCE LINIE LOTNICZE Z NAMI DOLECISZ
Przesuń się. Dzięki.
Przepraszam.
Nie ma miejsca.
Rewizorzy komfortu przejdą teraz z wózkiem,
kładąc miniprzekąskę na nibystoliku.
- Miniprzekąskę? - Ale maleńka.
Czy macie może trunki?
Jeśli pokażesz, jak długo istniejesz.
OBROTY: DŁUGOŚĆ: PEŁNA
To ja.
Lecicie na Festiwal Sadlands?
Skąd pani wie?
Macie dziary z moją ulubioną kapelą.
CZTERY PORY UCZUĆ
O rany! Macie tam wszystkich.
To będzie nasz 14. wspólny koncert Czterech Pór Uczuć.
Ich melodie są najsmutniejsze.
Tak. Słuchamy ich w smutku
i to potęguje nasz smutek, co nas uszczęśliwia.
W razie dyskomfortu naciśnijcie tutaj.
Miłego lotu.
DYSKOMFORT
Odczuwam liczne dyskomforty.
Jaki jest najgorszy?
Jestem głodny.
Wiele miniprzekąsek.
Będzie mi się chciało pić.
Jest mi też zimno.
Przez podmuch zimnego powietrza. Można go zmniejszyć.
Lubię powietrze, ale nie chcę marznąć.
Spełniłam pańskie oczekiwania?
Jest jeszcze jeden dyskomfort.
Gwiazda świeci mi w oczy, a nie chcę sięgać przez tę istotę i…
Jest pani świetną rewizorką komfortu.
Wdzięczność.
Kolizja napojów. Za kolejną udaną podróż maszyną latającą.
Nasza praca jest trudna i satysfakcjonująca.
- Dla nas jest trudniejsza. - Co?
- Najlepiej stwarzasz komfort. - Robisz to równie dobrze.
Dziękuję. Właśnie stworzyłaś mi komfort.
Tym się zajmujemy.
Wszyscy.
I ani razu nie wezwano cię do biura.
Wezwano cię do biura.
DZIAŁ PERSONALNY
Przepraszam.
Wygląda, jakbym zmieniał zdanie co do użycia długopisu.
Nie rozumiem.
Klikanie. Robię to nieświadomie.
Już nie.
Dlatego przestałem.
Gratuluję.
Oto powód tego wezwania.
Nasze dane wskazują, że świetnie sobie radzisz z obowiązkami.
W nagrodę dostaniesz jeszcze więcej obowiązków.
AWANS
Twoja apaszka zmieni kolor, pokazując twój nowy status.
Jesteś teraz rewizorką rewizorów komfortu.
Funkcja apaszki się nie zmieni.
Jaka jest jej funkcja?
Jeśli nie jest ci zimno w szyję, to żadna.
Codziennie jeżdżę tą grupową maszyną.
Na wypadek, gdybyś mnie nie rozpoznał, bo mam inną apaszkę.
Dostałaś awans zawodowy? W maszynie latającej?
Tak! Byłam rewizorką komfortu,
a teraz jestem rewizorką rewizorów komfortu.
Gratuluję.
Szefujesz teraz całemu pojazdowi, tak jak ja.
Jakieś rady?
Zawsze mówię nowym operatorom maszyn grupowych:
„Pamiętaj, też jesteś pasażerem.
Jeśli na drodze będzie wybój, poczujemy go wszyscy”.
Najechałem na niego celowo, żeby to zademonstrować.
Ja też poczułem ten wybój.
Wszyscy mamy taką samą zdolność odczuwania.
Sensowne.
Świetnie.
Mam dziś wspaniały dzień.
To moja ulubiona piosenka.
Niech usłyszą ją wszyscy, niezależnie od gustu.
4 PORY UCZUĆ
Czuję się jak pod kołami Maszyny grupowej
Nie wiem, czy to miłość Czy zatrucie pokarmowe
Utrata ciebie to mój największy strach
Mój komfokwadrat Jest pokryty okruchami
- I tonę we łzach - Łzach
Są okruchy i są łzy Masa mokrych okruchów
- Bo tonę we łzach - Łzach
Jem w mojej odsapce
By uspokoić się, gdy tonę we łzach
Dziękujemy, Sadlands.
Jesteśmy Cztery Pory Uczuć.
Jestem Samotna, to jest Kruchy,
a na wciskaczach Wciąż Kocha Byłą.
A ja jestem Bęben.
Bęben.
Jesteście wspaniali.
Więcej melodii już nie znamy.
To pa!
TO KONIEC KONCERTU, DZIĘKI.
Nieszczerość.
ZMYŁKA!! ZAGRAMY JESZCZE CHWILĘ
Przejrzeliście nas. Znamy więcej utworów.
WIEDZIELIŚMY!
Raz, dwa, trzy, płaczemy!
Publika wczoraj była świetna.
Niesamowita.
Istoty, muszę coś z wami omówić.
Mam pozytywną aktualizację i negatywną aktualizację.
Powiedz najpierw negatywną.
Właśnie dlatego nie mogę już być w zespole.
Wiemy już, że pozytywna aktualizacja zapewnia ważny kontekst.
Zamiłowałam się.
W mojej byłej?
Jasne, że nie. Gostki ważniejsze niż miłostki.
Znamy się, odkąd byliśmy małymi istotami. Odnaleźliśmy się na nowo.
Jeśli więc wyjdę na scenę i przedstawię się jako Samotna,
fani wyczują, że to zmyłka.
Radość z nowej więzi
zniechęca mnie do śpiewania melodii, które symulują smutek.
Rozumiem, jeśli te wieści powodują niesymulowany smutek.
Będziemy za tobą tęsknić.
Cieszymy się twoim szczęściem.
Będą też korzyści. Na przykład przestaniemy się spóźniać.
Byłam najmniej punktualna?
Najmniej przewidywalna.
Nadal jesteś. Na przykład
ogłaszasz, że odchodzisz z zespołu, kiedy jemy placki w kratkę.
Żałuję, że nie wiem, jak się odchodzi.
Zawsze będę wam życzyć sukcesów i szczęścia.
Zawsze będę o was pamiętać.
Nie mam ze sobą funduszy.
Wystarczy nam.
Szkoda, że my nie wystarczymy.
BŁAHOSTKI O GWIAZDACH
Trzy Pory Uczuć?
Popatrzcie. Główna twórczyni melodii Czterech Pór Uczuć
podaje usta tajemniczej istocie.
Daje jej to tyle satysfakcji, że odchodzi, żeby skupić się wyłącznie na tym.
Reakcje fanów na Festiwalu Sadlands były przewidywalnie smutne.
Podzielicie się żalem?
Czujemy spustoszenie.
- Ich muzyka definiowała nasz związek. - Nie wiem, jak dalej żyć.
- Nie wiesz? - A ty wiesz?
Myślę, że nasz glob będzie dalej się kręcić.
Smucimy się, ale znajdziemy inny zespół.
Naprawdę? Jak?
Słuchając nowej muzyki.
Mamy na sobie ich twarze.
Choć pewnie ciekawi was ta intryga,
damy tym istotom rozwiązać ją na osobności.
Rozwiążemy to?
Co dokładnie?
Muzyka, która nas łączyła, przestała istnieć na zawsze.
Nie przeszkadza ci to?
Jest wiele innej muzyki.
Niedaleko moich rodzicieli odbywa się Festiwal Muzyki Miernej.
Możemy pójść i znaleźć nowy zespół.
Nie chcę nowego zespołu.
Nic nie rozumiem.
Na pewno chodzi o coś więcej niż rozpad zespołu.
Czy zaistniał dyskomfort?
Tak.
Mogę dostać komfokwadrat?
Przykro mi. Rozdajemy je na początku lotu.
Miniprzekąskę?
Komfokwadrat.
Wdzięczność.
Pomówmy na osobności.
Możesz rozdawać je na życzenie.
Staram się, żeby się nie skończyły.
Ja wolę zawsze wykorzystać wszystkie.
Wtedy komfort jest maksymalny.
Wdzięczność za uwagę.
Czujesz komfort?
- I to duży. - To znaczy, że pasażerowie nie.
Naciskają przecież guzik,
- kiedy… - Kiedy już poczuli dyskomfort.
Musimy temu zapobiegać zawczasu.
Wdzięczność za uwagę.
Długi lot.
Hej. Poproszę ten sam trunek, co zawsze.
Spożywasz trunki tutaj?
Zazwyczaj.
My zazwyczaj wyrażamy tu zawodowe frustracje.
A teraz ja jestem waszą zawodową frustracją.
Zgadza się.
- Wciąż jesteś w zasięgu słuchu. - To mija się z celem dystansu.
Sensowne.
Uderzyłam się. Przepraszam. To moja wina, stoliku.
Au! Ale ostra ta krawędź.
Przesunę to tylko trochę i usiądę tutaj.
Świetnie.
Absurdem byłoby rozstawać się z powodu zespołu.
Może ich rozpad skłoni nas do przemyślenia życia.
Zamieszkam na trochę z rodzicielami.
Będę mieć szansę wyprać nastopniki.
Chcę zachować pamiątkowe walce na napoje.
Zawsze uwielbiałaś sposób, w jaki mieszczą w sobie napoje.
Jedno na wiele się nie zda. Patrzcie na tę dwójkę.
Idealnie do siebie pasują.
Zgadzam się. To smutne, kiedy para się rozstaje.
Wygląda na szczególnie przybitego.
Trudno nam się pogodzić Z odejściem członkini
Przyjaźniliśmy się Wciąż chcemy być dla niej mili
Życzyć jej dobrze Choć smutni będziemy po chwili
Bo kim my jesteśmy bez niej?
Ten zespół jest okropny bez niej
Witamy, Pory Uczuć. Udało się?
To kwestia sporna.
Oto lepsze wieści.
Mamy 200 istot, które coś świętują.
Są wielkimi fanami Czterech Pór Uczuć
i chętnie was zaproszą, żebyście zagrali.
Chcielibyśmy najpierw spróbować nagrać coś dobrego.
Myślałem, że spróbowaliście i wam się nie udało.
Nie poddamy się,
bo nie stworzyliśmy od ręki cudownego utworu.
Chwila. Ten autentyczny gniew i napięcie…
o tym musimy napisać piosenkę.
Może być fajnie?
Tak. Użyjcie tego. Raz, dwa, trzy, start.
Rozmontowano nas Jak dwukołowy naciskacz stopowy
Gdyby miał cztery koła, a jedno odpadło
Hej! Jak idzie na nowym stanowisku?
Mój komfort zawsze był zależny od komfortu innych,
ale teraz to przeze mnie moi koledzy czują się niekomfortowo.
Pamiętaj, żeby zadbać o własny komfort. Próbowałaś krzyczeć?
W pracy muszę zapobiegać krzykom.
Spróbuj teraz.
Nie zdobędę się na krzyk w maszynie grupowej.
No już, teraz ty.
Nie martwcie się. Krzyczymy dla komfortu.
- Spoko. - Super.
Spróbuj.
Wiem, że umiesz lepiej.
Nieprzyjemne emocje!
I co? Jak się czujesz?
Może jestem lepszą pasażerką niż rewizorką komfortu.
Nie wymagaj od siebie za wiele. Głośność trzeba poćwiczyć.
Jak… Bęben!
O nie, czy już widać, jak się chwieję?
Czy mój smutek się wyleje?
Czy na zawsze już zgnuśnieję?
BILET 4 PORY
Czy pustka przede mną zieje?
Szczęście to już stare dzieje?
Przyszłość to spalony teren?
Czy straciłem już nadzieję?
Tak. Jesteśmy gotowi się poddać.
To dobre wieści dla mnie i dla was chyba też.
Cztery Pory wracają na trasę.
Gdzie wystąpimy?
Bardzo, bardzo daleko.
Koszt podróży tam wyniesie tyle, ile wasz gaża.
Nie robimy tego dla zarobku.
Czyli wszyscy świetnie wykonujemy swoją pracę.
Cztery Pory Uczuć.
Uwielbiam wasze smutne dźwięki.
Jesteśmy teraz Trzema Porami Uczuć i nie możemy już pani dogadzać.
Nie rozumiem i ubolewam. Komfokwadraty?
Żaden kwadrat nie zapewni nam teraz komfortu.
To było świetne.
Masz rację.
Nie musicie zmieniać przy mnie zachowania.
Przyjmujemy twoją teorię i mamy własną.
Kiedyś byłam szczęśliwa i uszczęśliwiałam innych.
Ten awans wszystko zepsuł.
Zgadzamy się.
Turbulencje.
Zapewnić komfort pasażerom.
Komfokwadraty?
- Latająca maszyna się rozpada? - Nie.
A przyznałaby to pani?
Pragniemy zapewnić komfort.
To mętna odpowiedź. Mogę odebrać ją jako przeczącą.
Jeszcze nikogo nie zwiodłam. Idę dalej.
Dziękuję.
Normalne działanie maszyny latającej zakłada liczne wzrosty i spadki wysokości.
Ale spadek powinien nastąpić dopiero na końcu podróży,
- powoli i celowo. - To prawda.
Czemu więc obniżamy się teraz?
- To niezamierzone. - Ta maszyna nie działa tak, jak powinna!
Gdyby groziła nam śmierć, nie podawalibyśmy napojów i przekąsek.
Rewizorzy komfortu, zaprzestać obsługi
i przypiąć się do ścian.
- Wrócę. - O Boziu.
- Staramy się zapewniać komfort. - Udaje się wam.
Pasażerowie czują największy dyskomfort w historii.
Czas zapewnić komfort wam.
Zapnijcie się. Spisaliście się idealnie.
Mówisz to dla komfortu?
Gdybym umiała zwodzić, nadal byśmy się kolegowali.
Proszę państwa, jestem rewizorką rewizorów komfortu.
Nadzoruję komfort całej maszyny latającej.
Życzymy ci sukcesu.
Ja sobie również.
To ogłoszenie powoduje dyskomfort.
Ironia.
- To ironia? - Nigdy nie wiem.
Problem w tym,
że szczerość wywołuje dyskomfort, a komfort wywołuje nieszczerość.
Na przykład miałam was za najlepszy zespół świata.
- „Miałaś”? - Wybaczcie dobór słów.
Kocham moją pracę i zawsze byłam w niej dobra,
bo potrafię wytrzymać dyskomfort,
co nie zawsze jest słusznym wyborem.
Dobrze.
Czuję teraz bardzo duży dyskomfort.
Maszyna latająca jest poza kontrolą.
Mogę albo ukryć ten dyskomfort i poprosić was o to samo,
albo współdzielić go z wami,
bo cokolwiek się stanie, stanie się nam wszystkim.
Dlatego sugeruję, żebyśmy zaczęli krzyczeć.
To może dać nam komfort.
Ja zacznę.
Teraz wy.
Myślę, że umiecie lepiej. Jesteście naprawdę przerażeni.
Wyobraźcie sobie, że to może być koniec wszystkiego.
Pomyślcie o tym, czego byście żałowali i zacznijcie krzyczeć.
Jestem rozczarowana ekspresją przerażenia tej części maszyny.
Te istoty to podobno zawodowe wyrażacze emocji.
Posłuchajcie ich strachu. Jest żałosny.
Krzyczcie!
Właśnie tak. A to co?
Te instrumenty są dla ozdoby czy czemuś służą?
Pokażcie, co potraficie.
Nie chcę umierać
Moja pikawka bije Jestem gotów walczyć teraz
Bo upadek jest straszny Ale lepszy niż zmarnowany potencjał
Wierzę w potencjał
Chcę spaść na cztery łapy
I nie będę spisywać Swoich potrzeb na straty
Bo żeby poczuć komfort Trzeba wiedzieć, że uczucia to esencja
Oto egzystencja
Każdy teraz krzyczy, bo boimy się
Lecz śmiertelności powiedzmy dziś nie
Chcę żyć
- Najdłużej, jak tylko można - Chcemy żyć!
Chcę żyć najdłużej, jak tylko można
Chcemy żyć!
- Najdłużej, jak tylko można - Chcemy żyć!
Chcę żyć najdłużej, jak tylko można
Chcemy żyć!
SZARFY BEZPIECZEŃSTWA
Zdecydowanie żyjemy.
Rewizorzy komfortu, możecie się odpiąć
i rozdać trunki.
Dajcie wszystkim taki trunek, jaki tylko chcą.
A potem chcielibyśmy spożyć trunek z tobą.
Bardzo chętnie.
- Chcę żyć! - Chcę żyć…
To „Nie chcę umierać”, melodia numer jeden w regionie.
Ze mną są jej twórcy, od niedawna nazywani
Nieskończone Pory Uczuć.
Istoty, skąd ta zmiana nazwy?
Kiedy wymyśliliśmy nowe brzmienie, leciało z nami 67 istot.
Zrozumieliśmy, że czuć można na wiele sposobów. Co najmniej 67.
Nieważne, co powiedziałeś, bo zwiększam głośność.
Witaj.
Witaj. Jak było na Festiwalu Muzyki Miernej?
Było… phi.
Podobałoby mi się, gdybyś był tam ze mną.
Bardzo bym tego chciał.
Odbywa się co roku?
Sprawdźmy.
Napisy: Marzena Falkowska