NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Możemy ocalić ludzką rasę
KAPITAN WYRZUT
Ruszajmy teraz w kosmiczną trasę
Start, nie ma już odwrotu
W drogę
PORTEK
BOCHEN
Psy w kosmosie!
Masz ochotę na nową przygodę?
- Jak zawsze, kapitanie! - Długo tu jesteś?
Zdążyłam podsłuchać, jak gadasz z przedmiotem.
Przesuńcie się!
Z drogi!
Rada zabroniła mi go zatrzymać.
Boję się, że wewnętrzne złącze jest za blisko…
Nie teraz, Portek. A gdzie Ed?
Zasnął w Hydrancie?
Nie, nigdzie nie zasnąłem.
I nigdzie się nie kąpałem.
No to narobiłaś smrodu!
Hej, Bochen. To ja, czyli ty.
Jeśli tego słuchasz, to nadal żyjesz, wbrew temu, co mówiła wróżba.
Dobry z ciebie piesek!
To tylko ja.
No to mnie uspokoiłeś.
Bez stresu.
Jestem po szkoleniu i koniec z machlojkami.
Trzymamy się protokołów, więc to będzie zbędne.
Sorki.
Lepiej to podnieś. Protokół.
Okej, pa.
Nigdy nie pozbawiaj się małych szczęść.
Nie będę sam sobie zaprzeczał.
Też jedziesz na wycieczkę?
Nie, ja tu pracuję.
Czyli jesteś naszym kapitanem?
- Fajny z ciebie gość. - Chcę nakarmić węgorza.
- Możemy sterować statkiem? - To nieporozumienie.
HAULER
Hej, Chelsea, tu Wyrzut.
Wiem, że nie brak ci powodów do dumy,
ale ocaliłem psa, który utknął w kosmosie. Ma na imię Kira.
Jest przerażająca, ale w taki fajny sposób.
WRAKI o niej nie wspomniał. Dziwne, nie? A tobie?
Tak czy inaczej, aportuję ci nową super planetę.
To do zobaczenia!
Kocham cię.
- Rany. - Tak!
Jejku!
Czemu to słońce tak hałasuje?
Warunki na tej planecie nadają się dla każdego ziemskiego gatunku.
- Czy to koniec poszukiwań? - Tak.
Jeśli to jest planeta, której szukamy,
to nareszcie będziemy mogli…
Po prostu nie mogę uwierzyć, że to naprawdę…
No to dobra!
Przygotujcie się, żeby napełnić płuca letnim powietrzem naszego nowego domu!
Delektujcie się tą chwilą.
Moje nozdrza!
Podnieś rampę!
- Cuchnie! - O rety!
Oddychajcie przez usta! Nie, czuć smak.
Oddychajcie oczami!
Pachnie jak gips, który mój właściciel nosił przez siedem lat, żeby brać zasiłek.
Opuścić planetę!
Jeśli jedynym problemem jest zapach, to musimy tylko znaleźć źródło.
Portek, masz jakiś gadżet blokujący smród?
Oczywiście, kapitanie. Chyba coś znajdę.
To twój genialny pomysł?
Portek, zwalniam cię!
Starałem się.
O jejciu!
To kwazar. Muszę cyknąć fotkę!
To najpiękniejsza rzecz, jaką widziałam.
A widziałam wiele rzeczy.
Skup się, Bochen.
Dasz radę. Pamiętaj o szkoleniu.
Wciskasz ten przycisk żeby rozmawiać z Plutonem.
Najłatwiejsza robota.
Nie to co pilotowanie, gdzie jedna pomyłka może doprowadzić do śmierci wszystkich!
A teczka nie jest potrzebna.
Liczą na ciebie. Jeśli się skapną, że nie jesteś kapitanem…
- Nie jesteś kapitanem? - Co?
Nie, jestem.
Jak dobrze znów wściubić nos w kosmos.
Portek, wiesz już, skąd ten odruch? To znaczy odór.
Smród wydaje się wszechobecny, kapitanie.
Odetchnijmy tu chwilę.
Dawno przestałam oddychać.
Ktoś nas obserwuje.
Chyba znaleźliśmy źródło smrodu.
To wy gadacie?
Wyglądaliście jak włosy z brwi.
Nareszcie towarzystwo!
Bez urazy, Kamienny Samie.
Pierwsza dwustronna rozmowa. Zaczynamy.
U mnie jakoś leci, dzięki. A co u was?
W porządku.
Na to wygląda!
Nie wiem, o co chodzi z tym słodkim…
Nie wiem, co to oznacza, ale zakładam, że to mądre i uprzejme.
Nie czuję się już jak próchno.
Czuję się wręcz świetnie.
To ten glut!
Uczyni mnie bogatym!
Kosmiczna odżywka Eda!
Poczuj się jak nowy za psie pieniądze!
Jestem kapitanem Plutona i mam na imię Wyrzut. A ty?
Dobre pytanie!
Jak się nazywam?
Jesteś glutowaty, to
Glutek?
Doskonale!
Mam na imię Glutek!
To Glutek!
Glutek!
Super! Jak się nazywam? Glutek! Stolik dla dwojga.
- Wszystkie wasze misje są takie dziwne? - Bywa różnie.
Wkraczamy teraz do galaktyki zwanej…
Drogą Kremową.
Widzę tylko ciemność.
Tak, ja też.
- Ta trasa jest do bani. - Czy to oby na pewno kapitan?
Automatyczny pilot wyłączony.
On nie jest kapitanem!
Co was tu sprowadza, słodziaki?
Naszą misją jest znalezienie nowego…
domu dla wspaniałych ziemskich stworzeń,
między innymi dla nas i dla ludzi.
Ludzi? Nie wiem, kim są, ale brzmi świetnie.
- I chcieliby ze mną mieszkać? - No właściwie…
Mają coś, żeby zmienić smrodek.
Oracje! Dekoracje! Zmienić dekoracje.
Nasza planeta umiera i potrzebujemy nowej.
O nie!
Nie wiemy, czy ta się nada, to…
Okej, pa!
Nie, czekaj!
Wybacz, ale nie wiecie, jaka niesamowita jest ta planeta.
Znam ją na wylot. Dosłownie!
Jest jak moja skorupa.
Może was oprowadzę?
Naprawdę nie musisz.
Wiem, ale chcę, okej?
Poza tym czuję…
Jak to się mówi, kiedy chcesz zaprzyjaźnić się z duchami?
Samotność.
Nie, nie to.
Kiedy krzyczysz godzinami w jaskini, bo echo najbardziej przypomina rozmowę.
Samotność.
Nie. Gdy jesteś całkiem sam i napawa cię to smutkiem.
Samotność, wierz mi.
Chwila, przypomniałem sobie. Osamotnienie.
Tu jest Fajowocowy Las, idealny na odpoczynek
po długim dniu relaksu.
Albo refluksu.
Jest też Kryształowa Zatoczka,
idealna na relaks po długim dniu odpoczynku.
Jest naprawdę piękna.
Wszystko dla was, oprócz mnie,
bo utknąłem tu na zawsze, choć marzę o odejściu.
To kiedy się wprowadzacie?
Wiesz, Glutek, twoja planeta jest prawie idealna, ale…
Okropnie cuchnie! Ten odór będzie mnie prześladował.
Jakby zgniła ryba weszła do ścieków i spryskało ją 1000 skunksów! Wybacz!
Wybacz!
Jej.
- Kapitanie, pas mi się zaciął! - On nie jest kapitanem, brachu!
- Nie jestem kapitanem! - Fałszywy kapitanie, za tobą!
Ja nie czuję tego zapachu.
Ale skąd on pochodzi? Jakiś pomysł?
Nie widzę tu śmietnika ani nic.
Zaraz, czy to ja?
To ja!
Czuję się okropnie!
Tak mi przykro!
Tak, rozumiemy. Proszę, już nie przepraszaj.
Będziemy szukać dalej! Uwielbiamy to!
A jeśli nie zdążycie?
Chciałbym móc odejść i pozwolić wam tu zostać.
Byłoby wspaniale odkrywać nieznane.
A jeśli oddamy ci nasz statek?
Pluton mógłby być twoją skorupą.
Zgoda!
Nie, Wyrzut. To jest dom Glutka.
Masz rację. To jego dom i ma prawo nam go zaoferować.
- Ale nie musimy go brać. - To decyzja ślimaka…
- A gdybyś to był ty? - Wszyscy korzystają.
- Nie o to chodzi. - Dobra. Psia narada?
Przykro mi to mówić, ale
Wyrzut ma rację.
Jest! Tak!
Dobra nasza!
Glutek chce odejść, a my…
Ratujemy ludzi, którzy bez zastanowienia pozbawiają innych naturalnych siedlisk.
Może on chce zobaczyć galaktykę i poznać nowych przyjaciół.
To lepsze niż tu tkwić, co?
Tak, brzmi dużo lepiej.
Sporo planet nadawałoby się dla Glutka.
Tego właśnie chcę.
Chcę zwiedzać!
Wybaczcie, że podsłuchuję. Stoicie mi na uchu.
To niemożliwe.
Glutek jest wielkości tej planety.
Chwila, mam być mniejszy? To patrzcie.
Drużyno, odchodzę z Glutkiem.
Co? Nomi, nie!
Znaleźliśmy planetę, kapitanie. Koniec misji.
Sam tak mówiłeś.
Lepiej jest zwiedzać, niż tkwić w miejscu.
Nawet jeśli tkwisz z nami?
Ja nie chcę tkwić nigdzie.
Ale co z zapachem?
Zaczynam się przyzwyczajać.
Nie chcemy, żebyś odeszła.
Wrócę. Kocham was.
Nie jestem gotowa, żeby się ustatkować. Przykro mi.
Jako twój kapitan rozkazuję ci nas odwiedzić.
A jako przyjaciel…
Uważaj na siebie, łobuziaro.
Nigdy!
Jeśli spotkasz kosmitkę w formie kapelusza,
nic o mnie nie mów, bo wiszę jej kasę.
Żyjesz dla siebie. Zuch dziewczyna.
Ostatni rozkaz:
przekaż Bochnowi, żeby powiadomił radę
o naszym nowym domu.
Tak, kapitanie.
Przyjaciele, zatriumfowaliśmy tam, gdzie inni zawiedli.
Staliśmy na własnych tylnych łapach i…
Co tu się dzieje?
…ratując Ziemię, pluliśmy niebezpieczeństwu w twarz!
A teraz niebezpieczeństwo napluje na nas!
Kapitanie, planeta umiera!
To my… Co mówiłeś?
- Tu Stella. - Portek do Nomi, zgłoś się!
Planeta wysycha!
Wilgoć Glutka utrzymywała ją przy życiu.
Oczekuję, że za to zapłacisz.
- Puść butelki! - Po moim trupie!
Dobra!
Wiem już, gdzie się włącza wycieraczki.
To już coś, nie?
Czy to gwiazda życzeń?
Nie, to nie gwiazda. To awaryjna raca Plutona.
To raca Plutona! Są w niebezpieczeństwie!
Wasze życzenie się spełniło. Przybył prawdziwy kapitan, czyli ja.
PRZEWODNIK TURYSTYCZNY
Chyba lepiej umrzeć z dziwakami niż w samotności.
Szczęście, że Nomi wydostała się stąd na czas.
Portek, twoja łapa jest taka lepka!
Bez urazy, ale to nie to chcę czuć przed śmiercią.
Kapsuła Haulera! Jesteśmy ocaleni!
Bochen?
A to niespodzianka.
Mówi Bochen.
Nie ma mnie, bo zachowuję równowagę między pracą a relaksem.
Bochen, znaleźliśmy planetę! Misja zakończona!
Wysyłam współrzędne.
Żegnaj, przyjacielu.
Nowy przyjacielu, lecimy!
Fajnie mieć przyjaciół. Będziesz za nimi tęsknić? Ja na pewno.
Są fajowi.
Znam ich od 14 psich lat, czyli prawie całe życie.
Glutek, myślisz, że popełniam błąd?
Tak, to znaczy nie wiem.
Chcę odkrywać kosmos, żeby poznać przyjaciół, takich jak twoi.
Pytania są trudne.
Ale gdy przyjdą ludzie, zamkną mnie w dusznym domu,
ograniczą zasadami i będę się dusić!
Nie mogę tak żyć.
Znam cię od niedawna,
ale chyba nikt nie może ci powiedzieć, jak żyć.
Jak na kogoś, kto rozmawiał tylko z echem,
masz niezłą intuicję.
Wracajmy.
Moi przyjaciele!
Nie!
Hej, Nomi! Po lewej.
Tak!
Moi nowi przyjaciele nie zginęli!
To chyba musimy się pożegnać.
Miło było poszaleć z tobą pół godziny, ale, jak mówi stare przysłowie:
„Wszędzie dobrze, ale samemu na planecie najlepiej”.
Mogę ostatni raz spojrzeć na galaktykę, zanim wrócę?
Przykro mi. Gdybyśmy tylko mogli
dać ci inny statek! To jest to!
Kocham was!
Nie mam pojęcia, dokąd lecę!
Gorzej być nie mogło.
Napisy: Anita Danielewska