Numer rejestracyjny samochodu,
który potrącił kota Tabby’ego i odjechał, to 34 AU 35.
Sklepikarz Hasan znowu wyrzucił śmieci na ulicę.
Kaan z apartamentów Huzur
zabrał kulki Sibel i jej koleżanek i uciekł.
Bardzo przepraszam.
Proszę wejść.
Słuchałem raportu Sevgi.
Sevgi, ile razy o tym rozmawiałyśmy?
Czemu nie słuchasz?
Ktoś musiał to zrobić, mamo.
Przyjrzę się temu.
Ale nie przychodź tu bez wiedzy mamy.
Zostaniesz prawniczką, prokuratorką albo sędzią
i będziesz się tym zajmować.
Dobrze?
Kiedy złapiecie mordercę mojego taty?
Szukamy, skarbie.
W końcu go znajdziemy.
Minęły cztery lata.
Codziennie o to pyta.
Czy sprawiedliwość zatriumfuje?
Ogłoszenie wyroku.
Sąd ustalił,
że oskarżony popełnił przestępstwo wykorzystywania seksualnego dzieci
i postanowił skazać go na 15 lat pozbawienia wolności.
Nakazano dalsze zatrzymanie oskarżonego.
Przysługuje prawo do apelacji.
Sąd kończy rozprawę.
Einstein mówi, że najważniejszym dla ludzkości pytaniem, jest to,
czy wszechświat jest przyjaznym miejscem.
INNA JA
Zjeżdżamy po nowym podjeździe.
- Tak. Brawo. - Więc…
Jeśli wszyscy są gotowi, oto Halime!
Jesteśmy!
- Witamy! - Witaj, Halime!
Witaj, Halime.
Jesteśmy dużą rodziną. Twoją rodziną.
Wszyscy chcą cię poznać.
Kochanie, jestem ciocia Leyla.
- Jestem jak młodsza siostra Sevgi. - Tak młoda, że Sevgi ją nosi na rękach.
A to ciocia Ada.
Jest jak starsza siostra Sevgi.
- „Starsza”. Szczęściara. - Upiekło mi się.
Jak widzisz, ciocie są bardzo zabawne.
Obie są piękne.
- To ty jesteś piękna. - Mój skarb.
- Taka piękna. - Witaj.
Moja droga wnuczka.
Nakryte do stołu, chodźmy jeść.
- Zapraszam do stołu. - Jeść!
- Jeść!
- Brawo! - Brawo!
- Witaj, Halime! - Witaj, kochanie.
Witaj.
Za’atar!
Jak twoje „afrykańskie marzenie”?
Dobrze. Codziennie rozmawiamy.
Obecnie biwakuje u podnóża Kilimandżaro.
Seksowny i opiekuńczy.
Takich właśnie szukamy.
Ciesz się nim, kochana.
A co u ciebie?
Erdem znalazł pracę na łodzi.
- Zostaje tam. - Dobrze.
Tak będzie, dopóki nie znajdzie nowej pracy.
A ja podjęłam decyzję w sprawie Yorgosa.
Nie mów.
Dzieci,
w tym wyjątkowym dniu powitania Halime,
mamy dla was wiadomość.
Jaką?
Drodzy przyjaciele,
dzięki wam przeżywam drugą wiosnę.
Bardzo wam dziękuję.
Doktor Ado, pani szczególnie dziękuję.
Pomagała mi pani i wspierała,
gdy dochodziłem do siebie psychicznie i fizycznie.
Dziękuję.
To pana zasługa, panie Rıza.
W skrócie,
by zamienić tę drugą wiosnę w lato,
za pozwoleniem Boga i jego Proroka,
proszę Sevgi o zgodę na ślub z jej matką Muko.
- Tato? - Ktoś o tym wiedział?
- Nie! - Co się dzieje?
- Wow! - Mamo?
Długo to rozważaliśmy.
Gdy dowiedzieliśmy się,
że Halime została częścią rodziny,
uznaliśmy, że nadszedł czas.
I że to najlepsze dla rodziny.
Mamo.
Kochanie.
Całe życie się mną opiekowałaś.
Jestem pewna, że idziesz za głosem serca.
Ojcze Rızo,
dziękuję, że dostrzegłeś piękno mojej mamy.
Skoro mamy zakochaną młodą parę,
możemy tylko złożyć życzenia.
Wesele!
Gratulacje.
Mam prezent.
No proszę! Ależ ty romantyczna, Muko.
Zna się na rzeczy.
Jest piękny.
Jest cudowny.
Dziękuję.
Muko…
Wasze zdrowie! Gratulacje.
- Brawo! - Dziękuję, synu.
- Na zdrowie! - Witamy, kochanie.
Nałożę ci jedzenia.
- Nic się nie stało, już czyścimy. - Co się stało?
To nic takiego, kochanie.
Rozdarła mi się bluzka!
- Nie płacz, skarbie. - Nie ma powodu.
Była trochę znoszona, dlatego się podarła.
- Przebierzemy cię. - Zmienimy ją.
Nic się nie stało, nie płacz.
Chodź, wezmę cię. Hop.
Nie martw się.
Jest dużo nowych ubrań, które i tak masz przymierzyć.
A Muko tę zaceruje.
Nigdy jej nie zdejmuje.
Pójdę zobaczyć.
Dlaczego nie chce jej zdjąć?
Już prawie gotowe, Yorgos.
Świetna robota.
Ale możesz już przestać.
Chcę cię o coś prosić.
Poczuję się lepiej, gdy je zasadzimy.
Yorgos.
Rozwodzę się z Erdemem.
Ale nie mogę być z tobą.
Muszę poświęcić czas dzieciom.
Wracam na studia.
Muszę zdobyć dyplom z psychologii.
Posadźmy te sadzonki
i pożegnajmy się.
Problem większości ludzi na świecie
polega na tym,
że nie znają samych siebie.
Gratuluję, Leylo.
Poznałaś siebie.
Odpowiem ci tureckim przysłowiem.
„Lepiej późno
niż wcale”.
Musiałam to zrobić, inaczej nie mogłabym umrzeć.
Ale to wszystko, tak? To koniec.
Do widzenia.
Szefowo.
Pani doktor, to dla pani.
Dziękuję.
Proszę.
Nie wiem, jaka jest pogoda tam,
ale tu właśnie wyszło słońce.
Bardzo dziękuję.
Też za tobą tęsknię.
TĘSKNIĘ ZA TOBĄ… ÖZGÜR
Witam, pani Zeynep.
Dzień dobry.
Oto badania, o które pani prosiła.
Wyniki wróciły do normy.
Możemy zacząć leczenie.
Zmierzymy poziom kortyzolu przed i po sesjach,
by sprawdzić, czy zaszły zmiany w układzie nerwowym.
Miewam ataki paniki.
Wiem, to nie pani specjalizacja.
Kilka lat temu straciliśmy syna w wypadku.
Może to ma związek, więc…
Stracił pan syna w traumatyczny sposób.
Ból wciąż jest świeży.
Może zaczniemy od tego?
Chciałam się z panią zobaczyć po rozmowie z Sevgi.
Cztery lata temu wykryto u mnie raka piersi.
Przeszłam mastektomię.
Już jest dobrze, wyzdrowiałam.
Ale chcę wiedzieć, czemu mnie to spotkało.
Chcę się dowiedzieć więcej.
Moja matka i babcia też zmarły na raka.
To geny czy przeznaczenie?
Straciła pani bliskich ze strony matki.
- Do widzenia. - Do widzenia.
- Pani doktor. - Doktor Canan.
Myślałam, że jesteś w Stambule.
Nawet tam wszyscy mówią o doktor Adzie. Więc przyjechałam.
- Cieszę się. Jak życie? - Dobrze. U ciebie?
Dobrze. Mam coś dla ciebie.
Dziękuję.
Wspaniałe miejsce. Nie mogę się napatrzeć.
Wygląda smakowicie.
Oprowadzę cię, a potem zjemy.
- Dobrze. - Chodź.
- Pokażę ci moje biuro. - Dobrze.
Moja ślicznotko, zdejmijmy to już.
Weźmiemy kąpiel i założymy nową, dobrze?
Powiesz mi dlaczego?
Mama…
Mama mi ją uszyła.
To jedyne, co mi po niej zostało.
Nie chcę jej zdjąć.
Proszę, nie bądź zła.
Kochanie,
dlaczego miałabym być zła?
Twoja mama pięknie ją uszyła.
To śliczna bluzeczka.
Nie płacz.
Nie martw się, coś wymyślimy.
Zaraz wrócę, dobrze?
Nie chce jej zdjąć.
Jej mama ją uszyła.
Kurczę.
Jest cała podarta, nie da się nic zrobić.
Co zrobimy, Fiko?
Mam pomysł, ale…
Dziękuję, że nam zaufałaś i założyłaś piżamę.
Halime, moja droga.
Posłuchaj, opowiem ci pewną historię.
To mój prawdziwy tata.
Miał na imię Aram.
Ale go poznałam.
Zmarł przed moim urodzeniem.
A to mój tata Halil.
Może nie był moim prawdziwym ojcem,
ale robił, co mógł,
żebym była szczęśliwa, zdrowa i bezpieczna.
Ani Fiko, ani ja
nie próbujemy zastąpić ci rodziców.
Tak, kochanie?
Ale jesteśmy im wdzięczni,
bo wychowali taką doskonałą dziewczynkę.
I mamy ogromne szczęście,
że jesteś z nami.
Mówię prawdę.
Przysięgam.
Ta bluzka kiedyś będzie na ciebie za mała.
Dlaczego?
Bo urośniesz i będziesz dużą dziewczynką.
Ale dotyk twojej mamy zawsze będzie z tobą.
A ramiona taty zawsze będą cię obejmować.
Ich siłę będziesz czuła do końca życia.
Dobrze, kochanie?
Jeśli ci się spodoba,
mamy dla ciebie propozycję.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Zobaczcie, ile mam ubrań!
Tak. Podobają ci się, stokrotko?
Patrz.
Na każdej z tych rzeczy jest kawałek bluzki,
którą uszyła ci mama.
Chcesz przymierzyć?
Przymierzajcie.
Później mi pokażesz, tak?
- Najpierw tę? - Tak.
Tak? Do dzieła.
Zacznijmy od czerwonej.
Chodź tu.
Do tyłu.
Teraz cofamy stopy i…
robimy psa z głową w dół.
Przechodzimy dalej.
Pozycja wojownika.
Świetnie.
Kładziemy ręce obok stóp.
Mam nowinę.
Dostałam pracę.
Będę uczyć tańca w centrum sztuki.
Serio?
- Jestem z ciebie dumna. Bardzo. - Dzięki.
To dzięki tobie.
To w Izmirze.
Ale zapewnili mi zakwaterowanie.
Super. Kiedy zaczynasz?
Chcą, żebym zaczęła jak najszybciej.
Co? Od razu?
Ale chciałam spędzić z tobą trochę czasu.
Jest jeszcze coś.
Napisała do mnie kobieta z Australii.
Sally.
Chce ze mną porozmawiać.
Ale osobiście, bo to ważne.
O naszej rodzinie.
- O rodzinie? - Tak.
Sally?
Trochę się obawiam.
A jeśli mamy więcej rodzeństwa?
Nie żartuj.
Nie.
Chyba wiedziałabyś, gdyby tata tam pojechał.
Nie sądzę, żeby tam dotarł.
Nie. To Australia.
To chyba nie byłoby takie złe.
Starszy brat czy coś.
Nie. Dziękuję, ale nie.
Zniosłabyś kolejne rodzeństwo?
Rozmawiałam z Canan.
Będziemy pracować razem w klinice.
Świetnie.
Pomyślałam, że może ściągnę jeszcze kilku lekarzy i terapeutów.
Rozszerzę działalność.
Co o tym myślicie?
Skarbie,
to miejsce jest za małe na więcej lekarzy.
Trzeba będzie znaleźć nowe.
Tak,
ale pan Özgür o tym pomyślał.
Są projekty rozbudowy.
Można się ubiegać o dofinansowanie.
Klinika może przekształcić się w instytut.
Wiecie co?
Czapki z głów dla wizji Özgüra.
Zasłużył na to.
Chyba zaczynam lubić tego Özgüra.
Super facet.
Ja też.
Zajmę się pozwoleniami i całą papierkową robotą.
Ale musimy przygotować imponującą prezentację.
Masz rację.
Kochana,
myślę, że musisz opowiedzieć historię,
z którą każdy się utożsami.
Mamy już taką historię.
Co? Co masz na myśli?
Co?
Mnie?
Aż mnie ciarki przeszły.
Nie wygłupiajcie się.
Dziewczyno, oczywiście, że ciebie.
Możesz być inspiracją dla wszystkich.
Zgodzisz się?
Nie mogę.
Zwariowałaś? Pyta mnie o zgodę!
Oczywiście.
Mam wszystkie wyniki.
Spisywałam każdy zabieg
i wszystkie dodatkowe terapie.
I będę tam z tobą.
A co powiesz na to?
Przygotuję prezentację.
- Zrobię wizualizacje. - Dobra.
A ja zajmę się papierkową robotą, wnioskami i tak dalej.
To mamy plan.
Ty wymyśl nazwę.
Dobra.
Jedziemy z tym koksem!
ZDOBYĆ SPRZĘT, ZNALEŹĆ POMOC
PAŹDZIERNIK, WIELKI DZIEŃ
Mam dobre wieści.
Prezentacja o dofinansowanie jest prawie gotowa.
To masz już wszystko?
Dzięki dziewczynom.
Özgür.
Nie wiem, czy dostanę to dofinansowanie,
ale odważyłam się na to tylko dzięki tobie.
Dziękuję ci.
Dostaniesz te pieniądze, zobaczysz.
A sprawdzałaś dziś maila?
Nie. Wysłałeś coś?
Sprawdź.
BILET DO SERENGETI
KARTA POKŁADOWA
Co masz na myśli?
To mam na myśli.
Zrobisz prezentację,
wsiądziesz w samolot i przylecisz.
Będziemy świętować.
Jak mam przyjechać?
Klinika, pacjenci,
przygotowania, jeśli dostaniemy dotację…
Ada, to tylko tydzień.
Pomyśl o tym.
Ty, ja, gwiazdy, Serengeti, dzikie zwierzęta…
Już nie wiem, jak opisywać ci to miejsce.
Na tydzień.
Dasz radę.
Więc
przyjadę po prezentacji.
Przepraszam, nie dosłyszałem.
Co mówiłaś?
Przyjadę po prezentacji.
To wiadomość dnia.
- Do zobaczenia. - Do zobaczenia, kochanie.
Widzieli państwo ptaka, który lata na jednym skrzydle?
To efekt oddzielania ciała i ducha od tysięcy lat.
Ptak próbujący latać na jednym skrzydle.
Dwóch lekarzy z X wieku: Abu Zayd al-Balkhi i Haly Abbas,
wysunęło rewolucyjną hipotezę,
że źródłem chorób
jest interakcja między umysłem a ciałem.
Dlaczego po tysiącu latach
ignorujemy tę hipotezę w naszych terapiach?
Nasz instytut chce zapewnić pacjentom opcję leczenia,
w której dwa skrzydła: umysł i ciało
pozostaną w równowadze i harmonii.
Przedstawię kogoś, kto został wyleczony w ten sposób.
Sevgi Solmaz Seyhan.
Miała raka wątroby w czwartym stadium.
W ciągu ostatnich pięciu lat guzy wątroby nawracały dwukrotnie.
Sevgi jest teraz całkowicie wyleczona
i pracuje jako prawniczka w Ayvalık.
Niedawno została przybraną matką Halime, dziewczynki ocalałej z trzęsienia ziemi.
Fiko. Trzymaj ją mocno!
Sevgi zainspirowała ten projekt
i być może zainspiruje tysiące innych.
- Dziękuję. - Ale fajne.
Muszę iść do biura.
Nie masz dziś wolnego?
To może być ważne.
Nie mogłam odmówić.
- Tak, idź. - Tak?
Nie czekajcie z kolacją.
- Załatw to i wracaj. - Zaraz wrócę.
A jak było w wesołym miasteczku?
Najpierw była karuzela.
Naprawdę? Nie bałaś się?
Może troszeczkę.
- Ale byłem ostrożna. - Byłaś.
Bądź na kolację. Zrób swoje i wracaj.
- Było fajnie, co? - Super.
Tak.
Hej!
- Trzymajcie się. - Pa, skarbie.
Wracaj szybko.
Co tam? Jak poszło?
Było niesamowicie.
Brawo, kochana!
Udało się!
Gdzie Sevgi?
Nie jesteście tam razem?
Nie, nie jesteśmy.
Dzwoni Fiko.
Halo?
Sevgi!
Wytrzymaj, kochanie!
Sevgi!
Wytrzymaj, błagam!
Proszę tu zostać.
Boże, dopomóż!
Przygotuj nową.
Fiko, co powiedzieli?
Złapali go.
Nie podał motywu.
Był naćpany.
Jak Sevgi? Wszystko dobrze?
SALA OPERACYJNA
Zrobiliśmy, co mogliśmy.
Śledziona była uszkodzona, więc ją usunąłem.
Zatrzymaliśmy krwawienie, ale straciła dużo krwi.
Powinniście wrócić do domu i odpocząć.
Módlcie się.
Ada?
Fiko, tylko pięć minut.
Jest bardzo słaba.
Sevgi, kochanie.
Miłości mojego życia.
Moja jedyna.
Nie poddawaj się.
Wytrzymaj, kochanie.
Tyle przeszkód pokonałaś.
Razem przez to przejdziemy.
Fiko.
Mów do mnie. Mów, kochanie.
Zabierz mnie do domu.
Co? Musimy tu zostać.
Sevgi.
Zabierz mnie do domu.
Dobrze, spokojnie.
- Jest przytomna. - Dzięki Bogu.
- Ada. - Dzięki Bogu.
Chce do domu.
Fiko, nie żartuj.
Nie mogę jej wypisać.
Sevgi chce do domu.
Co? Jak to?
Fiko!
Ada, skarbie.
- Powiedziała… - Co?
„Jestem przytomna. Chcę do domu. Szpital nie może mnie zatrzymać”.
Zbuduję w nim szpital, jeśli trzeba, ale ją zabieram.
Ona chce do domu.
To niemożliwe, nie mogę.
Musimy, Ado.
To jedyna szansa.
Halime.
Chodź tu, kochanie.
Nie bój się, dobrze?
Zobacz, jest tu Fiko.
Jest babcia Muko.
Dziadek Rıza.
Twoje ciocie.
Nie bój się.
Jeśli spotkasz tam
moich rodziców,
możesz ich pozdrowić?
Niech się o mnie nie martwią.
Oczywiście,
kochanie.
- Sevgi? - Sevgi.
Zabierz poduszkę!
- Sevgi? - Ada, zrób coś!
- Sevgi. - Ada, pomóż!
- Sevgi! - Sevgi!
- Sevgi, no już! - Ada!
Sevgi!
Czy śmierć nie jest równie naturalna jak narodziny?
Narodziny witamy z naturalną radością,
ale śmierć trudno przyjąć równie naturalnie.
Bo proces akceptacji, że nie ma już z nami bliskiej osoby,
to największe cierpienie w życiu.
Sevgi!
Śmierć bliskiej osoby
przynosi nie tylko ból pożegnania.
Każe nam kwestionować sens życia
i cel ludzkiej egzystencji.
Co się dzieje z wysiłkiem, jaki wkładamy w wyzdrowienie,
rozwój, bycie lepszym i szczęśliwszym,
gdy umieramy?
Co z sensem, który nadajemy życiu,
gdy umieramy?
TYDZIEŃ PÓŹNIEJ
Było w koszu na śmieci.
Dostałaś dofinansowanie.
Naprawdę się teraz poddasz?
Jaki to ma sens?
Wszystko zaczęło się od Sevgi.
Przyjechałam tu, żeby ja leczyć.
I gdzie teraz jest?
Ado, zrobiłaś, co mogłaś.
Mogłam nie wypuścić jej ze szpitala.
Straciłam wiarę w cokolwiek, Özgür.
W życie.
W sprawiedliwość.
Nie mam już siły.
Sevgi na to nie zasłużyła.
Muko na to nie zasłużyła.
Fiko.
Halime.
Nie zasłużyliśmy na to.
Ada.
Wiem, jak to jest stracić siostrę.
Zawsze będzie ci czegoś brakować.
Nic już nie będzie takie samo.
Ty nie będziesz taka sama.
Ale Sevgi nigdzie nie odejdzie.
Sama mi to powiedziałaś.
Może wasza więź będzie ci teraz pomagać.
Jeszcze bardziej.
Daj sobie trochę czasu.
Odłóż ważne decyzje.
Dobrze?
Mam prośbę.
Tak.
Chcę spotkać się z mordercą Sevgi.
Widzę, że cierpisz, Ali.
Sevgi przez trzy lata próbowała adoptować dziecko.
Miesiąc temu została matką.
Bo zawsze osiągała to, co postanowiła.
I brała za to odpowiedzialność.
Co lubisz jeść?
Mücver.
Gdyby cię poznała, zrobiłaby ci pyszny mücver.
Sevgi świetnie gotowała.
Uwielbiała podejmować gości.
Polubiłbyś ją, gdybyś ją poznał.
Wszyscy, którzy ją znali, ją kochali.
Czy wszechświat jest przyjaznym miejscem?
Może nie musi taki być.
Może akceptacja wszystkich doświadczeń jako części życia
daje nam nieoczekiwaną siłę
i uzdrawiający spokój?
To bratanek Yakupa.
To była zemsta.
Będzie zeznawał przeciwko niemu.
Spójrzcie, jak tu pięknie.
Tak, ale nie tak pięknie jak na Cundzie.
Ale widok jest niesamowity.
Posłuchaj przez chwilę tej piosenki.
Fakt, nie rozumiem tekstu,
ale bardzo mnie poruszyła.
Postanowiłam
nagrać dla was wiadomość.
W razie gdybym nie wyzdrowiała
i musiała odejść.
Pewnie znajdziecie ją w moim telefonie.
Wiecie, że zawsze mówiłam,
iż czuję pustkę w tym miejscu.
Tak.
Już jej nie ma. Jest wypełniona.
Jestem wypełniona po brzegi.
Wiedzcie o tym.
Mamo.
Mamusiu.
Wiem, że jest ci ciężko. Rozumiem to.
Ale posłuchaj, mamo.
To ty sprowadziłaś mnie na ten świat.
Wychowałaś mnie.
Nasza więź nigdy nie zniknie.
Ado, kochana.
Ludzie tacy jak ja,
zmagający się z chorobą, potrzebują cię.
Wiesz o tym, prawda?
Nie możesz się poddać po mojej śmierci,
inaczej cię zmorduję.
Nie możesz się poddać, skoro zaszłaś tak daleko.
Będę cię obserwować.
Nie poddawaj się.
Ada, kochana,
może znajdziesz sobie
porządnego partnera, co?
Dość tej samotności.
Już czas.
Nie chcę się wtrącać, bo to delikatny temat,
ale czy nie byłoby miło, gdybyś miała dziecko?
Daj sobie szansę, póki jeszcze czas.
Leylo.
Wszyscy potrzebujemy twego słońca,
twej nieograniczonej energii,
twego hipnotyzującego blasku.
Wiesz o tym, prawda?
Nie ignoruj swoich pragnień.
Masz dość odwagi, by robić to, co sobie postanowisz.
Masz w sobie ogień, by stworzyć, co tylko chcesz.
Do dzieła!
I Fiko.
Najdroższa.
Nigdy nie spotkałam nikogo, kto kocha tak pięknie jak ty.
Jestem najszczęśliwszą kobietą na świecie, mając mężczyznę,
który tak bardzo mnie wspiera mimo moich ran i słabości.
I jeszcze jedno, Fiko.
Możesz zostać ojcem po mojej śmierci.
Będę się bardzo cieszyć.
Już jestem ojcem, kochanie.
Jestem już ojcem Halime.
Pamiętajcie moje słowa.
Niezależnie od tego, co się stanie
i gdzie będę,
kocham was wszystkich i będę was kochać.
Dobra.
Teraz posłuchajcie piosenki.
Dość już tego siedzenia, no nie?
Chodźcie. Potańczmy.
Leyla, wstawaj.
Ktoś ze mną zatańczy?
Ale chcę, żeby ktoś mnie nagrał!
Nagracie mnie?
Szukałam was od lat.
Mój dziadek John Patrick Morgan brał udział w bitwie o Gallipoli.
A wasz dziadek Salih uratował mu życie.
To jego manierka.
Mój dziadek zostawił wam część swojego dziedzictwa.
To niewiele, ale należy do was.
Gdyby nie uratował mojego dziadka,
nie byłoby nas tutaj.
Proszę, przyjmijcie to.
Przyjmiemy to z honorem i wdzięcznością.
Będziemy szanować Johna Patricka i jego dziedzictwo.
Nie jesteśmy ofiarami naszych genów.
Nie jesteśmy ofiarami traum naszych przodków ani własnych.
Wręcz przeciwnie,
jesteśmy kontynuacją ich dziedzictwa.
Czy można odrodzić się z popiołów bez względu na to, co przeszliśmy?
Czy suche gałęzie znów mogą się zazielenić?
Cześć.
Cieszę się, że przejąłeś to miejsce.
Dziś odebrałam dyplom ukończenia studiów.
Zastanawiałam się, czy macie stolik dla dwóch osób.
Możemy wybrać drogę, którą nigdy wcześniej nie szliśmy.
Możemy się bardziej rozciągnąć,
bardziej rozszerzyć, objąć więcej rzeczy,
dzieląc się doświadczeniami z innymi.
Możemy nadal uczestniczyć w cudach życia,
mimo doświadczenia największego bólu.
- Świetnie. - Tak.
- Witam. - Dzień dobry, pani Ado.
- Piękne miejsce. - Dziękuje.
- Powodzenia. - Cześć.
Idź do dziewczyn.
To Ada.
- Ada! - Cześć!
- Ado, kochanie!
- Jak tam? - Dobrze.
- Denerwujesz się? - Bardzo!
Zaraz zaczynamy.
Powodzenia.
Skoro tysiące lat wiedzy leżą tu, pod tymi drzewami oliwnymi,
skoro natura posiada uzdrawiającą moc,
a wpływ emocji na nasze ciała został odkryty wieki temu,
czy nie sądzicie, że powinniśmy rozpocząć podróż uzdrawiającą?
Przede wszystkim dziękuję za przybycie.
Tylu osobom chcę podziękować.
Przede wszystkim moim rodzicom i ich rodzicom.
Oraz każdemu z moich przodków, dzięki którym tu jestem.
Sevgi i Leyli.
Były ze mną od dnia, gdy się poznałyśmy.
Muko, która zawsze się mną opiekowała.
Fiko, partnerowi Sevgi.
Nieobecnemu tu panu Zamanowi,
który dał mi nowe spojrzenie na życie.
Carli.
Mojej siostrze Deniz.
I tobie, Özgür.
Dziękuję wam wszystkim.
Jestem wdzięczna wszystkim,
którzy byli częścią mojego życia i widzieli moją podróż.
Dziękuję wam za wszystko.
I wreszcie, jestem wdzięczna Sevgi.
Na zawsze.
Bo moja podróż zaczęła się z nią.
I będzie trwała z nią.
Instytut Miłości i Życia jest hołdem dla Sevgi.
Niech da nam szczęście.
NA ZAWSZE W NASZYCH SERCACH
Ada?
Przyszłaś wcześniej?
Tak. Chciałam porozmawiać z Sevgi.
Czemu mi nie powiedziałaś?
Mavi, skarbie.
- Jak się masz? - Dobrze.
- Sarp, kochanie. - Muko!
Cześć, Muko.
Jak życie, panie Rıza?
A oto nasza księżniczka!
- Jak się masz? - Dziękuję.
Tato Fiko, zapomniałam rysunku.
Nie, stokrotko, twój rysunek jest tutaj.
- Sama to narysowałaś? - Tak.
- Jest piękny. - Wspaniały!
- Witaj, kochanie. - Położę kwiaty.
Widziałaś rysunek Halime?
Cześć wszystkim.
Cześć.
- Ja pierwsza. - Tęskniłam.
Wiesz co…
A oto twoi.
Skarbie!
Zjadłabym cię, tłuścioszku!
Jest taki słodki.
- Rüzgâr! Zjem cię! - Rüzgâr tu jest!
Patrz, ciocia Leyla.
Jaki słodziak.
Chodź tu. Tęskniłam za tobą.
Nie wiem, czy istnieje życie po śmierci,
ale wiem na pewno,
że istnieje miłość po śmierci.
Napisy: Anna Izabela Wiśniewska