Minął miesiąc, od kiedy Lev odszedł.
Parafrazując wielką poetkę Kelly Clarkson,
życie bez niego jest do dupy.
WSPOMNIENIE SPRZED ROKU
Aniołki Charliego. Byliśmy tak zajebiście słodcy.
Zobacz, Ali.
Irygator, super. Niczym bidet dla ust.
Leva. Zostawił go.
To dowód, że planuje do mnie wrócić.
Masz rację.
To męska wersja zostawienia kolczyka.
Właśnie. Tak go kiedyś zdobyłam.
Kolczyk z diamentem na szafce nocnej.
- Są bardzo drogie. - Wiem. Był stres.
Takiej energii ci potrzeba przed siódmym meczem.
Hej. Mogę pojechać dziś do Lincoln Heights?
Raz do roku jeżdżę tam do jednej restauracji.
Serio?
Nie! Przed nami najważniejszy mecz.
Co może być ważniejsze?
- To… - Co?
Nic.
- Wybacz, Ali może ci coś zamówić. - Ale nie płacę.
Cześć, trenerze. Jaki plan na dziś?
Zastanawiam się, jak ujarzmić Reynoldsa,
ale chyba postawię na podwójne krycie Badraga i Dysona.
Byle Dyson nie zostawił luki.
Tak.
Nie chcę dokładać ci zmartwień,
ale wiesz, co dzisiaj powiesz?
- Bituin za to, że mnie odlubiła? - Zespołowi przed meczem.
- Co? - Tak.
- Mam ich zmotywować? - Tak.
- O nie. - Tak.
To tradycja. Robił to twój tata i Cam.
Gracze tego oczekują.
Potrzebują mojej motywacji? Pieniądze nie wystarczą?
Musimy pamiętać, jak zaczęliśmy i gdzie teraz jesteśmy.
Trenerzy się zmieniają.
- Ale ty zostaniesz. - Dobra.
Co powiedzieć? Co lubią?
Striptizerki, Call of Duty i Johna Wicka.
Świetnie. Ledwie znam połowę.
Dasz radę!
ROZGRYWAJĄCA
Zaczynam cheat day!
Jestem zalatany, Reggie. Nie mam czasu.
Po play-offach omówmy odejście Jaya.
- Jaya Browna? - Tak, do Bostonu.
Dokąd?
Co im powiedzieć? Niech obejrzą Tony’ego Robbinsa.
- To znajomy. - Jesteś prezeską.
Musisz powiedzieć coś od serca.
Wykorzystajmy AI. Pomaga mi przy pisaniu raportów.
Serio?
Nie, uwielbiam dokumentację.
- Cholera jasna. - Co?
- Lev zamieszka w Minnesocie? - Co?
„Dołączyłem do Lakeland Pediatrics w Minneapolis.
Ktoś poleca jakąś parkę?”
Kurwa.
Wiem, niech kupi North Face. Po co o tym pisać?
To oznacza, że między nami koniec.
A irygator?
Może kupił nowy.
Zostaw mnie.
- Potrzebuję chwili. - Dobrze.
Mam spotkanie personelu. Ale kocham cię.
Możesz na mnie liczyć.
- Ness i Sandy cię szukają. - Niech spierdalają.
Są tutaj, więc słyszeli.
Popieprzyło cię? Jayowi zostały trzy lata umowy.
Właśnie. Popieprzyło cię?
Zgapiłem. Wyleciało mi, co powiedzieć.
Nie macie prawa na mnie krzyczeć.
To przestań zachowywać się jak kompletna kretynka.
Kompletna kretynka!
Rodzina musi pogadać.
Musiałam go puścić, bo jego była zabiera tam dzieciaki.
Niech odwiedza je po sezonie jak każdy nieobecny ojciec!
Jest Zoom i FaceTime. Microsoft Teams też próbuje.
Nie mam do tego głowy!
Lev mnie rzucił i sypię się, bo kocham tego gościa.
Mogłam mówić mu to częściej.
Ale siedzę w robocie z idiotami.
W porządku?
Lev zamieszka w Minneapolis.
Pozna jakąś wysoką Norweżkę, która urodzi mu gwiazdy hokeja.
Lev to przystojny, dobry lekarz po czterdziestce,
który nigdy nie był żonaty i celuje w kobiety w swoim wieku.
W Los Angeles nie ma drugiego takiego.
Czemu to mówisz?
Bo to prawda. Ogarnij się, wypnij cycki i odzyskaj go.
Nie pozwól mu tam osiąść. Mają mało wymagające kobiety.
Wciąż jestem wściekły o Jaya, ale Ness ma rację.
Jedź.
Dobra.
Pogadamy o Jayu, gdy wrócę.
- Nie bój się odpiąć guzika. - Przestań gadać o jej cyckach.
Sto lat, droga Aksharo
Lev!
Sto…
- Isla? - Musimy pogadać.
- Przeszkadzasz nam. - To zajmie chwilę.
Drogi Levie, słownik definiuje „związek” jako…
Tylko nie zaczynaj od definicji.
- Mówię prosto z serca. - Nie śmieć.
- Już… - Dobra!
No to jadę.
Kocham cię, Levie Levensonie.
Wiem, że zjebałam.
Nie doceniałam cię. To był mój największy błąd.
Skupiam się na sobie. Jestem samolubną pracoholiczką.
Wszędzie zostawiam puste puddingi.
Jestem ohydna. Sama bym siebie nie chciała.
Ale jakimś cudem sprawiłam, że piękny pediatra o sercu ze złota
pokochał mnie.
Wosk zalewa mi tort.
Nie jesteś dzieckiem czy babcią, by obchodzić urodziny.
Dacie nam chwilę?
- Bądź silny. - Dzięki.
Wiem.
Masz odwagę, by przyjechać tu w szczycie ospy wietrznej,
wiedząc, że nikt cię nie lubi.
Nie miałam pojęcia.
Ale to prawda.
Nie przenoś się.
Twoje życie jest tutaj. Ze mną.
Nie wiem, co zrobiłabym bez ciebie.
Usiadłam na pilocie i teraz kanały są po hiszpańsku.
Isla, muszę to wszystko przetrawić.
- Jasne. - Dasz mi czas?
Oczywiście.
Minutę? Niecałą godzinę?
Musisz zrobić coś, czego nienawidzisz.
- Zaczekać. - Rozumiem.
To prywatna próba. Nie wpuszczamy podłych dupków.
Zaczekaj, Sofia.
Wiem, dałem ciała, ale nie chodzi o nas.
Tylko o przyjaźń.
Nikt nie chce twojej przyjaźni. Ani chlamydii. Spadaj.
Dobra, miałem chlamydię.
Wziąłem doksycyklinę i teraz jestem zdrowy.
Mam problem i tylko ty możesz mnie zrozumieć.
Pójdę już.
Zaczekaj.
Jackie, napiszesz mi przemowę dla całego zespołu?
Dam ci 50 dolców.
Jackie?
Jackie!
Widziałeś Jackiego?
Nigdzie go nie ma.
Miał mi dziś sprawdzić pieprzyk.
Co jest? Codziennie o 14.00 przynosi mi sok ze śmieszną słomką.
Już 14.30. Mam pić wodę czy co?
Coś się stało. Poszukajmy go.
Dziwne, że go nie ma.
Gdzie miałby być? Gada tylko z nami.
Nie tylko.
Dzięki, że znalazłaś czas.
Tancerki to kluczowa część drużyny.
- Dostaniemy pakiet medyczny? - Nie. Gdzie jest Jackie?
- Po co wam to? - To rodzina.
- Dziwnie to okazujecie. - Mów, bo cię zwolnię.
Żartował.
Nie zwolni cię, to nielegalne. Jesteście bezpieczne.
Nie powiem wam. Byliście okrutni.
Sandy, jesteś niewdzięczny.
Ness, uprzedmiotowiasz go. Isla, masz go za pewnik.
Chciał tylko mieć rodzinę, ale dla was to abstrakcja.
Chcemy to naprawić. Gdzie on jest?
Tam, gdzie spędzał urodziny z mamą.
- To urodziny jego mamy? - Tak.
Wiem, gdzie jest. Dziękuję, Sofia.
Wybacz to chwilowe zwolnienie. Dostaniesz ten pakiet.
To niemożliwe. Znowu żartuje.
- Dzień dobry… - Załatwię to.
Potrzebuję chłopca. Młodego i smutnego.
Jest.
Co?
Cześć.
Możemy się dosiąść?
Jeśli chcecie.
- Nie każcie mi wracać. - Nie.
Wiemy, że spieprzyliśmy. To nasza wina.
Przykro mi, że straciłeś mamę.
Nie powinieneś spędzać tego dnia sam.
Jeśli masz ochotę, opowiedz nam o niej.
Była…
bardzo zabawna.
Zabawniejsza ode mnie czy moich znajomych.
Odprowadzała mnie do szkoły.
Wstydziłem się tego.
Ale zrozumiałem, że wszyscy ją uwielbiają.
Super.
Masz jej zdjęcie?
Piękna.
Tak. W środku i na zewnątrz.
A wy?
Opowiadacie o tacie, ale nigdy o mamach.
To wielkie osobowości.
- Problematyczne. - I stuknięte.
Kiedyś je poznasz, ale nie nauczyły nas,
jak tworzyć dobrą rodzinę.
Twoja mama to zrobiła.
Może ty nas tego nauczysz.
Pomogę wam.
Bo jesteście popieprzeni.
Naprawdę jesteśmy.
Dawno się nie spotkaliśmy. Może w ten weekend?
Chciałem iść na nowego Wicka.
Ostatniego oglądaliśmy na grzybkach.
- Było ostro. - Lubisz Johna Wicka?
Wszyscy lubią ten film.
Też zabiłbym 400 osób, gdyby ktoś zabił mi kota.
Wszyscy lubią ten film.
Cholera! Zostało 40 minut. Musimy jechać na halę.
- Cholera. - Jedziesz?
- Tak. - Chodźmy.
- Ktoś musi zapłacić. - Mam gotówkę.
Ness, gdzie twoje auto?
Cholera, znowu je odholowali.
Płać za ten pieprzony parking.
Nie, płacę podatki. Parking powinien być gratis.
Dość. Jak dotrzemy na halę?
Uber będzie dopiero za 45 minut. Są straszne korki.
Chuj tam.
- Nie. - Mam przemowę!
To sześć kilometrów.
Ness nie trenuje cardio.
Witamy z Copilot Arena.
Już za 30 minut siódmy mecz półfinałów konferencji zachodniej.
No dobra. Dziesięć minut. Zbieramy się.
Dobra, zostały dwa kilometry.
Lev się nie odzywa?
Ani kropki.
Odezwie się.
Nie stawaj. Musimy biec dalej.
Nie mogę biec boso. Nadepnęłam na igłę.
Boże.
Spóźnię się.
Potrzebowali mnie, a się spóźnię.
- Weź moje. - Co?
Weź moje.
- Będą za duże. - Wkładaj.
Boże, pasują!
- Masz taką małą stopę? - Mam delikatną budowę.
Nie wdepniesz w igłę. Wskakuj.
- Ale twoje nogi… - Wskakuj!
Boże!
Chodźmy.
Dobra.
Czuję Achillesa!
No dobra, panowie. Wstawajcie.
Jestem!
- Siadajcie. - Jestem!
Przebiegłam kawałek.
Z Lincoln Heights.
Chwilka. Cholera jasna.
Dobra.
Gdy przyjęłam tę posadę…
nie było lekko.
Ludzie na mnie narzekali.
Wyzywali od suk i zdzir.
- Szmat. - Pizd.
Starczy.
Ale przetrwałam.
Dzięki wam.
Cały czas harowaliście.
Marcus.
Dyson.
Badrag.
Victor.
Travis.
- Nie żyje? - Co?
Nie, pojechał na północ.
Na odwyk.
Dobra.
Poniekąd jesteśmy jak John Wick.
Zapomniani. Pominięci.
Porzuceni.
Ale musieli nas wkurwić.
Zabili ci psa, Badrag.
Szczeniaczka.
Rozpieprzyli ci auto.
Ledwo spłacone.
- Spalili ci dom, Victor. - Z kinem domowym.
A drużyna w drugiej szatni, Marcus?
To syndykat, który właśnie was ekskomunikował.
Cholera, widziała nawet trójkę.
Jasne, że tak.
Ludzie pytają mnie, czy Waves wrócili.
Dotąd nie widziałam.
Ale teraz? Myślę, że wróciliśmy!
Tak!
- John Wick! - Tak!
John Wick!
Jedziemy!
- John Wick! - John Wick.
Przemowa się udała.
Dobra. Chodźmy.
To twoja zasługa.
MIEJSCA PRZY BOISKU
To decydujący mecz.
Czy Waves awansują do finału konferencji zachodniej?
Dowiemy się za kilka godzin.
Czuć emocje.
To najważniejszy mecz Waves od pięciu lat.
Czy ekipa Isli Gordon da radę?
Dobra, chłopaki. Zbierzmy się.
Wiecie, co robimy. Waves na trzy. Raz, dwa, trzy.
Waves!
Gotowi?
Nadeszła chwila prawdy. W grę wchodzi tylko wygrana.
Zróbcie hałas!
Nie mogą rzucać za trzy punkty!
Do boju, Waves!
Winfield rzuca za dwa.
Badrag i Ralston ścierają się.
- Nigdy się nie dogadywali. - Widać, że się nakręcili.
Ralston trafia!
Idziesz, Badrag!
Badrag mija obronę i rewanżuje się!
Tak to się robi!
Zaraz połowa meczu. Victor rzuca. Trafia!
Rozkręcili się przed przerwą.
Tak powinni grać.
Co za pierwsza połowa. Waves szturmują ekipę Storms,
ale to Portland prowadzi.
Brawa dla ekipy tanecznej Waves!
Trochę bezpiecznych przekąsek.
Chcę coś dobrego, nie żarcie dla królików. Kurczaka z sosem ranczerskim.
I trochę rozpakowanych cukierków.
DEFCON 1. Jasne.
Ale zjebałeś.
Portland ostro zaczyna drugą połowę.
Badrag traci piłkę. Delemose za trzy.
Trafia!
Waves muszą się ogarnąć.
- Muszą zwolnić. - O to chodzi.
Trenerze, wróćmy do defensywy.
Sędziowie chronią Ralstona.
Spokój. Głęboki oddech.
Uciekli nam? Trudno. Musimy wrócić go gry.
Dogonimy ich. Wiemy, co robić.
Gramy na Marcusa. Waves na trzy. Raz, dwa, trzy.
Waves!
- Do boju! - Gracie!
Badrag podaje do Winfielda.
Trafia!
Tego było im trzeba po przerwie.
Waves z ostrym pressingiem.
- Przejęcie Winfielda. - Tak!
Rzuca za trzy. I trafia!
Marcus szaleje.
- Przewinienie Marcusa. - To nie był faul!
- Bez jaj! - To piąty faul Marcusa.
Edwards, zmienisz Marcusa.
Travis wypadł, teraz schodzi Winfield.
To spory problem dla Waves.
LA przegrywają 82 do 78. Zostało osiem minut.
Czy poradzą sobie bez Marcusa?
Badrag przejmuje piłkę. Jay zarządza zagrywkę.
Dyson, twoja.
Dyson będzie rzucał za trzy.
Dobrze.
Trafia!
Widziałam, kurwa, że potrafi.
Badrag blokuje.
Podaje do Atkinsa, a ten do Edwardsa!
Co za zagrywka! Zaraz wyrównają.
Czas dla Portland.
Boże, nie wiem, czy dam radę.
To ci nie pomoże. Spokojnie.
Zostało 58 sekund. Oba zespoły nie mają już przerw.
Dwójka.
Tak rodzą się legendy, John.
Marcus zbiega do środka i rzuca za trzy punkty!
- Trafia! - Tak!
To jest jego czas!
Płyńcie na fali!
Obrona!
Portland chce odzyskać prowadzenie.
Próbują, ale niecelnie. Ralston jeszcze raz.
- Mija Badraga i trafia. - Bez jaj!
Jezu Chryste, co za emocje.
Zaraz padnę.
Portland znów prowadzi.
Co za niesamowity mecz.
Winfield kryty. Cztery sekundy. Do Gibbsa.
Rzuca! Ale jest faulowany.
Zostały trzy sekundy. Ten młodziak, Dyson Gibbs,
będzie rzucał za dwa punkty.
Boże, on i jego wolne.
Trafi. Rzuci jak babcia.
Trafia i wyrównuje.
Waves prowadzą. Co za wrzawa na trybunach.
Gramy dalej!
Kryj go!
- Delemose drybluje. - Obrona!
Do Ralstona.
Obrona!
Z połowy o zwycięstwo!
I trafia!
Takie rzuty wpadają raz na bilion razy.
Ness nie powinien prowadzi.
Tak. Powinniśmy być razem.
- Chodźmy na striptiz. - Nie.
Albo do restauracji.
Napiłbym się espresso martini.
- Tak. - Tak.
- Isla. - Tak?
Idziesz z nami?
Jedźcie. Dołączę.
Potrzebuję chwili.
Chodź, Ali. Wszyscy razem.
- To nie nasze auto. - Nie, to Uber.
Moje życie to nie film sportowy.
W takich filmach bohaterka, niedoceniana i szykanowana,
wygrałaby ten mecz.
Cholerny zawodnik rywali nie powinien trafić z 20 metrów
w jebanej ostatniej chwili.
Hej.
Pomyślałem, że ci się to przyda.
- Dzięki Bogu. - Jasne.
Do dupy.
Zawsze będzie tak bolało?
Zawsze.
Nawet gdy wygrywasz,
to porażki zapadają w pamięć.
Kurwa.
Wiem.
Wybacz, że cię zawiodłam.
Co?
Poważnie?
Bez ciebie nie zaszlibyśmy tak daleko.
Wiesz, kogo nienawidzę teraz bardziej od Portland?
Bostonu.
Mają ciebie.
Muszę już iść.
Jasne.
No dobra. Wczoraj było dziwnie. Sporo niespodzianek.
Nie wiem, jak będzie z Levem, ale życie jest jak sport.
Jeden sezon się kończy, drugi zaczyna.
Dam radę. To mój klub.
Mam kontrolę.
Isla!
Co tam, siostra?
Wróciłem.
Noż kur…
Napisy: Krzysztof Zając