Meu, lembras a Obama?
Pois non. Quen é ese?
Pallaso. Si que o lembras. Para xa.
- Barack Obama. Xa caio. - Iso.
Barack Hussein, por certo. Un segundo nome que te deixa frío.
É coma se o meu segundo nome fose "Familia Gambino". Soa a gánster, meu.
- Fumaba Newport. - Newport.
Que máis hai que dicir? O presidente dos EUA fumaba Newport.
- Era o mellor. - E tanto, meu!
Fuma o tabaco favorito de todos os adictos ao crac do mundo.
Iso é o que me encanta de Barack, que xa é todo un símbolo.
É coma Xesucristo: pode ser o Barack que ti queiras que sexa.
O meu Barack fai cousas de gays ás veces,
pero só cando mete coca, non sabes?
E non mete moita. Só unha pouca coa uña. E só en ocasións especiais.
Despois dunha gran vitoria, mete coca e fai cousas de gays.
O teu Barack usa a coca como desculpa para as cousas de gays?
- Claro. - Xa.
Para logo poder dicir: "Ía posto de coca, non pasa nada."
Xa. Pero, en realidade, levantárase con gana de facer…
- "Vou facer cousas de gays. Trae a coca." - Si.
Oi! Dámosvos a benvida a The Mo & EZ Show.
Eu son Mo e á miña esquerda está o meu xudeu baldreu favorito,
o meu colega EZ.
Eran tempos mellores, en xeral.
- O 2014, meu. Un ano moi bo. - Incrible.
Meek Mill con Nicki. Bobby Shmurda debutou e acabou preso.
E o desafío do caldeiro de xeo.
- Si. - Por que era? Pola ELA?
Tío, a ELA é a enfermidade mellor pagada da historia.
Fixo máis cartos que LeBron aquel ano.
- A ELA vai no barco con Jay e Beyoncé. - Ben seguro.
Dicindo: "Isto é ser rico de verdade."
Pero o Black Lives Matter estase poñendo moi serio.
Está por todo.
Deberon contratar os que levan o márketing do kale.
Estano poñendo todo negro.
iCarly negro,
Aqueles marabillosos anos negro, ambientado na mesma época.
Non quero ver como mollan o Kevin Arnold negro coa mangueira
durante media hora todos os malditos venres.
Cando unha persoa negra gañou o ouro de natación,
foi o cume das relacións interraciais.
Cando vin un negro facendo esgrima nas olimpíadas,
- dixen: "Iso é pasarse." - Pasarse da raia.
Si, meu. Quieto parado.
Cando quitaron as bandeiras confederadas do NASCAR, dixen: "Deixádeas."
Se lles quitas moito demasiado rápido, van saír á caza de carne, entendes?
CENTRO CULTURAL SKIRBALL
Sentade.
Ai, Deus.
Levo 45 minutos de pé. A máis longa da historia.
Acabamos agora a widduy, a confesión,
que facemos en plural, para asumir a responsabilidade polos nosos…
Por que eu teño que vestir así e el coma se fose de festival?
Ezra, onde vai o teu yarmulke?
Merda. Quedoume no coche.
A ver, cariño, eu non che son nada cuadriculada, vale?
Todo o mundo pensa que son unha tía guai.
Estou na onda. A xente pensa que son moi xuvenil.
Enténdoo, vale? Estaste expresando con esas ilustracións
e ese graffiti por todo o corpo. Todo ben.
Pero é o Yom Kippur, cago en todo.
Primeiro, podes parar de dicir "enténdoo" entre comiñas?
E segundo, cando alguén di: "Son guai, enténdoo",
nin é guai nin entende nada, nunca.
- Ou non tería que dicilo. - Mentira.
Non te van enterrar nun cemiterio xudeu.
Avoa, quérote moito, pero, co debido respecto,
vou estar morto.
Impórtame unha merda, co debido respecto.
Podes botar as miñas cinzas polo urinario do estadio dos Dodgers.
Agora fáltaslles ao respecto aos Dodgers?
- A min enterrádeme ao lado de Rihanna. - Rihanna? Que…?
Vale, vouche raspar eu mesma esas tatuaxes
e voute enterrar nun cadaleito dobre comigo.
- Que che parece? - Soa ben.
Soa ben.
Grazas. Agradézocho moito.
Pareces un pai que perdeu o fillo en Coachella.
Ti pareces a directora do Hogwarts hebreo.
Ti pareces Hulk Hogan de novo.
Pregunta: de que falas coa rabina
no coche, de camiño ao outlet para bruxas rabínicas?
Hai moita música ou só temas serios?
- Ezra! - Ola, que tal?
- Que tal? - Cantos anos tes?
Teño 35.
Tes moza?
Non.
Dilo con mala cara, coma se fose algo malo.
Non che gustan as perrechas?
Oír a palabra "perrecha" da súa boca faime dubidar se me gustan ou non.
Estamos no 2022!
Igual ao rapaz lle gustan as salchichas.
Sei que intenta ser progresista, pero soa homófobo perdido.
Pero alégrome de velo. E… a seguir vivo.
- Ei, amiguiño. - Ola, doutor.
Ola. Como vai ese pene?
Vai… Creo que vai… Creo que vai ben.
Si? Mira, ven comigo ao baño
e botámoslle un ollo, si?
- Non fai falta. - Non hai problema.
Non te preocupes. Invito eu.
Non che vou cobrar.
Xa, o que me preocupa non é o prezo, senón o concepto.
Xa.
- Estás seguro? Podemos ir… - Doutor!
Estánseme a torcer os dentes outra vez.
Se abres ben a boca…
Ezzy.
Non quero que flipes,
pero está alí Kim Glassman a mirar para ti de arriba a abaixo.
Agora mesmo.
Acaba de doutorarse por Harvard
e é mazo guai.
Está alí. Vela?
Si. E ela viute sinalando.
- Non viu tal. - Si, estou seguro de que te viu.
Ten de aquí, de aquí… O pack completo.
- Xa, gústache en corpo e mente, vale. - Gusta, si.
Xa. Creo que o meu ortodoncista
me acaba de vir cunha leria sexual moi rara.
Quen? Ah, o doutor Green?
- Si, o doutor Green. - Si, meteuse nunha boa.
Nunha boa?
Si, nunha boa de verdade.
Vale. Entón, hai algo aí?
A ver, non o condenaron.
Claro. Falamos catro segundos e intentou levarme ao baño e mirarme a pixa,
así que igual me poño do lado da acusación.
Eu digo que temos un sistema legal e hai que respectalo, Ezzy.
- Vale. - Si.
Que o vas apoiar.
A ver, xa sabes…
Presunción de inocencia. Eu creo niso. Seguro que ti tamén.
Correcto. Pois voume. Chegoulle ben para un Yom Kippur.
- Quérote. Meu meniño. - E eu. Estás moi guapa.
Túa nai di que traballas nas finanzas.
Si, son broker.
Ten que ser unha pasada traballar sempre con tantos cartos.
Non é o meu choio ideal.
E cal é?
Vaiche dar a risa.
Ai, Deus, non serás monitor de reiki, non?
Non. Unha amiga e eu temos un podcast.
En serio?
Si.
E de que vai?
Da cultura.
Que cultura?
Pois a cultura.
Música, moda, deporte…
Un xudeu da zona oeste dos Ánxeles que vai saber da cultura?
De gastronomía xudía, o único…
Moi bo.
A verdade, empezo a pensar
que nunca coñecerei a muller que me entenda.
Meu, tes que deixar de estar tan necesitado.
Dá noxo.
Creo que nunca oín dun home que desexase tanto coller moza, á parte de Drake.
E falo do Drake de Views.
Síntome coma o Drake de Views. Nun edificio de Toronto, pernas colgando,
pensando como será sentirse acompañado. Estouche aí.
Necesito que busques ben nese corpiño de xudeu
e saques o Drake de CLB. A enerxía do Certified Lover Boy a tope.
Non teño a enerxía do Certified Lover Boy.
Non a teño.
Son, literalmente, o Drake de Take Care.
Estou só nun restaurante italiano, coas cadeas, bebendo Manischewitz en copa
e pensando cando carallo me vai tocar coñecer a felicidade e a conexión.
E, para ser sincero sobre esta amizade, estás sendo un pouco Pusha T comigo.
Necesito que sexas máis Future. Colaboración, non ataques.
Se cadra necesitas un abusón, meu. Alguén que che dea uns arreóns.
Non me dás nin o Drake de Take Care. Dásme o de "Houstatlantavegas".
A chorar polas bailarinas, sen barba, labio superior grande.
Céntrate, macho.
Tes razón…
Teño que ser o Drake de CLB.
Vaiche ir ben. Só tes que atopar esa persoa.
Unha surfeira baixiña que saiba bailar o Milly Rock.
Axúdoche?
Ai, Deus. Non fai falta.
Por que te pos así? Parece que me bloqueaches.
Eu non te bloqueei. Eu non fago cousas raras desas.
- Cambiaches o número do móbil? - Cambiei, si.
E iso non che parece raro?
Chris, queres saber por que o noso non funciona?
Si, teño moita curiosidade.
Non es capaz de ser auténtico.
Dis o que pensas que quero oír e soa falso.
E sinto que non me ves, en ningún sentido.
Non fago máis ca verte, tía.
Entro seguido nos teus perfís. Estou mirando para ti agora!
Mira, xa o dicía James Baldwin:
"A creación máis perigosa dunha sociedade é o home que non ten nada que perder."
Non teño nada que perder se te perdín a ti.
Vale, trae o móbil.
Tía, fixéchesme suar e todo.
É moi curioso, porque a meu pai encántalle James Baldwin
e é unha das súas citas favoritas.
E aquí está: unha mensaxe de meu pai
onde che di que soltes esa merda.
- Imos a un club de lectura xuntos. - Abur.
- Adeus. - Intercambiamos información.
- Lonxe da miña casa. - Recomendámonos autores.
- Ra-Ra. - Non me chames así. É moi raro!
Está? Céntrate!
Aquí o está! O pixa brava das finanzas!
E aí o está!
Co seu… Vostede tamén ten un pene moi bravo, meu.
Meu… xefe.
Momento incómodo, Ezra.
Cago en todo. Pero agora xa está.
Non se me dan ben os saúdos.
Solta un "ola" e listo.
- Ola. - Que flúa, "ola".
- Moi brava… - "Ola, xefe."
"Campión." "Crack."
- "Tío"… Iso non. - Xefe pixa brava.
- Non tes que… - O que queira.
Aquí o está! O pixa brava das finanzas!
Vostede tamén ten un pene moi bravo.
- Hostia, perdón. - Non hai que dar a man.
Dáslle voltas de máis.
- Xa. - Se digo: "Vai un tempo caralludo",
- que dirías? - Un tempo caralludo, igualmente.
Dirías iso?
Non sei, é que…
Deixa estar. Colle o teléfono.
- Entendido. - O tempo pasa.
- Cólleo. - A vender.
O número un.
- Dálle. - Vamos, nena!
Cartos, cartos, nena!
Cambia de sentido, vira á esquerda por unha curva cerrada
e cambia de sentido.
O que?
Cambia de sentido, vira á esquerda por unha curva cerrada
- e cambia de sentido. - Que…?
Cambia de sentido…
- Ai, Deus! Fóra! - Que hostia fas?
Fóra! Socorro, atácanme!
- Estasme atacando ti! - Fóra!
Por favor, tranquilízate! Xa está!
Pero non vas levar cinco estrelas con este cristo.
Vaite foder, isto non é un Uber.
Non é?
Non. Vou ao traballo, tío raro.
Cambia de sentido…
Merda. Síntoo moito.
Non o sentes.
Viches unha muller negra nun coche barato e pensaches que, por ser branco,
Deus che dá dereito a sentar aí e dicirme a onde te levo.
É o conto máis vello do mundo cos racistas coma ti. Fóra!
Sei que parece racismo,
pero non é.
A do meu Uber é unha muller negra que conduce un Mini Cooper.
Chámase Hyacinth Ajanlekoko Butatembe.
- A ver… - Vale.
Supoño que a tal Hyacinth se parece a min, como somos todas iguais…
A ver, a verdade é que, hostia,
sodes xemelgas.
Mi ma, espera aí. Si que se parece a min.
Isto é para facer un test de ADN.
Eu quérovos presentar.
- Vale… - Ti es máis guapa.
Podes saír do meu coche, por favor? Grazas.
A ver, síntoo.
Isto foi de tolos.
Déixame compensarcho. Coñezo Century City moi ben.
- Dígoche como chegar. - Quen dixo que estou perdida?
Cambia de sentido, vira á esquerda por unha curva cerrada
e cambia de sentido.
Veña, vale, pero rápido. Non podo chegar tarde ao traballo.
- Claro. No semáforo, á dereita. - Vale.
- Isto non é Paseando a Miss Daisy. - Vale.
- Non me mates. - Eu non. Non me mates ti a min.
- Eu non! - Déchesme unha malleira.
Non te coñezo de nada.
Chámome Ezra. E ti?
Amira.
BENVIDOS AO BEVERLY HILLS NEGRO
Quen é Ezra?
- Oe! Por que te metes nas miñas cousas? - Por que me pos o móbil nos fociños?
Ezra é alguén que coñecín e vou ir comer con el.
Que nome é ese, Ezra?
É un activista dos dereitos civís de terceira xeración
ou un negro pacifista?
Non, é… branco.
É branco?
- Tía! - Cala a boca!
Perdón. É que é unha novidade, vindo de ti.
- Xa sei. - Soa interesante.
Primeiro de todo, que non o saiba Akbar. Mi ma.
Para que o saibas,
non necesito a aprobación de papá, vale? Xa son maior.
A FRED HAMPTON ASASINÁRONO
Ola, papi!
- Que hai? - Un bico.
Que pasa, fillo?
O de sempre.
Xa…
A ver, é cousa miña
ou o pelo da xente negra é cada vez máis ondulado?
Mirádelles para o pelo.
Son todo ondas.
Menos o tipo este.
O pelo máis crecho da sala é o meu.
E lévoo así con orgullo.
E como é que son o máis escuro?
Non hai un só negro alcatrán no local.
Naqueles tempos, era o que máis vías ao entrar en calquera sitio,
negros por todas as partes. Agora…
Van acabar todos coma Bruno Mars.
Antes do que pensas.
- Que dis? - Non lle contas o da cita, Amira?
Cala a boca, Omar.
- Vale. - De que falas? De Chris?
Non, papá, de Chris non.
- De Chris non. - Non.
Será musulmán.
Si. É africano.
É africano, iso fixo, e… musulmán, creo que si.
Sunnita ou da Nación?
Sunnita.
Coidado con eles. Son coma os seareiros dos Lakers.
Non saben de baloncesto,
pero van ao estadio a mirar para a xente e facerse notar.
Non falarás dos da Nación? Con iso de que descubriron eles a relixión?
Cala a boca, parvo.
Que bebes?
Batido tropical de plátano con pole. Está bo.
Pole de abella? Para que necesitas iso? Non teñen po de bolboreta?
- Está bo. - Cada día odio máis o mundo.
Este sitio era algo moi noso.
Os brancos descubriron
que Magic Johnson e o Dr. Sebi atoparon a cura para a sida
e que facemos hamburguesas e batidos boísimos.
Non é bo que consuman nos nosos negocios?
Pero a que custo, Amira?
Liberdade financeira?
Empoderamento cultural? Expansión mercantil?
Sabes que? Un día vanche romper os dentes.
Acórdate ben de rezar con el.
Así coñecín a vosa nai. Rezando xuntos, soubemos que eramos un para o outro.
Non foras a unha tenda de rodas a devolver un líquido antipicadas?
Non. Coñecín a vosa nai e namorámonos polo noso amor por Deus e pola oración.
Como vos digo sempre,
se mantedes as vosas crenzas a raia, o corazón vai detrás.
- O da tenda de rodas imaxineino? - Pero ti que carallo tes?
Para aí. Estás saíndo cunha tía negra de verdade?
A ver, eu non o diría así.
Vai de aí! Meu, ligaches cunha de verdade?
É de tolos.
Para aí, estás apuntando alto de máis.
Se esa tía é como dis que é,
ha de ulir a manteiga de cacao e expectativas.
- Mellor vai amodo. - Que queres dicir?
Só espero que non haxa mortos.
Mortos?
Si, macho.
No clima social actual, coa intensidade racial que hai neste país,
decides facer unha xogada así?
É atrevido, meu. Moi atrevido.
Non é xogada ningunha.
Non é porque estea de moda. Non falo dun suadoiro de tie-dye.
Falo dunha persoa.
Coñecina, pareceume interesante,
é diferente das mulleres que coñezo e pedinlle para saír. A quen lle importa?
Oe, dime que non compraches un suadoiro de tie-dye.
Grazas.
Estás moi guapa.
Grazas.
- Gústame o teu estilo. - Grazas. Ti tampouco estás mal.
Chancletas de Gucci?
Si, por que? Quéreste burlar?
Non me quero burlar, para nada. Parécenme caralludas.
Perfectas para unha primeira cita.
Isto é unha cita?
Si. A ver, somos dous adultos,
polo menos a un de nós interésalle coñecer o outro,
quedamos nun lugar concreto a unha hora…
Se lle pregunto a Siri: "Siri, que é unha cita?",
esa sería a barra que me soltaría.
"Barra"? Vale. Moi ben, Ezra.
Intentando superarme. Moi valente.
E na vida falaría mal das túas chancletas.
Se che gusta algo, gústache. Non se debe limitar a ninguén, nunca.
Moi certo. Estou de acordo.
Parece unha fortaleza.
- Que monada. - Xa.
- Sabes que somos unha monada? - Somos unha monada! Mi ma!
- Estás tolo. - É unha tenda.
Nunca fixera isto.
Nunca saíras cun arquitecto de mantas tan creativo.
Nunca. Nin con ninguén tan riquiño.
Iso. A que é divertido? É coma estar no noso propio mundo.
Si que é coma estar no noso propio mundo.
Pon música. Necesitamos algo de ambiente.
Si?
Si. Algunha petición?
Non. Fíome de ti.
Que che parece… isto?
Encántame esta canción.
Si?
Mira unha cousa.
Eu non me deito con calquera,
así que, queiras ou non, agora estamos xuntos.
Si, que bo. Ía dicir algo parecido.
Igual unha frase menos de instituto, máis madura, pero…
Si. Es a miña moza, claro.
- Xa o sabes. Estás obsesionada comigo. - Non!
- Estou obsesionada? - Si.
- Xa. - Andas deixando cousas por aquí.
- A fachenda do xudaísmo. - Ponme moito.
Faime un bagel con salmón afumado.
Moito te quero!
Pero moito!
Non te dou reprimido!
Cala a boca.
SEIS MESES MÁIS TARDE
- Estou algo nerviosa. - Non esteas nerviosa. Xa estou eu.
Ti? Por que?
- Porque a miña familia está tola. - Coma todas.
Non, están de atar.
- Ola! - Ola, mamá. Que tal?
Ola!
Mamá, esta é Amira. Amira, está é miña nai, Shelley.
Ola, dona Shelley. Encantada.
"Dona" Shelley?
Miña nai mátame se non che falo así.
Claro que si, o que te faga sentir cómoda.
Miña nai! Moi guapa es.
Encántame o teu pelo. Encántanme as túas uñas.
Mira que aneis!
- Encántanme. - Grazas.
Mira, co teu nome…
E os lóbulos das orellas e as plantas dos pés?
Cala. Encántalle meterse comigo.
Pero tamén tes uns lóbulos ben bonitos.
- Pasade. Que divertido, non? Encántame. - Si, moi bo.
Cariño! Cariño, ven coñecer a Amira.
Espero estalo dicindo ben. Amira.
- Si. Amira, sen máis. - Amira. Arnold.
Pasade e sentade.
- Amira. Si! - Si.
Temos queixo e galletas salgadas, pero, se queres outra cousa,
mandamos a Lupita á tenda.
Vaime ir recoller a roupa á tinturaría.
É de Guatemala.
É… Lupita.
Pero, a ver, somos coma irmás.
É literalmente coma da familia.
É dicir, para ela isto non é nin traballo, a verdade.
Eu diría que si que é traballo.
Non creo que Lupita veña ata aquí pro bono, sen intercambio de cartos, non?
- Veña, ho! - Xa, digo eu.
- Non, xa o pillo, pero… - Si.
Grazas, pero non fai falta. Isto ten moi boa pinta.
- Grazas. - Fantástico.
Teño entendido que es estilista.
Si, algo así. Son deseñadora de vestiario, pero é parecido ao estilismo.
- Xa. - E o seu estilo é o mellor.
- Si. - Iso xa o vexo, si.
Eu tamén fago algo de estilismo, así que temos algo en común.
- De verdade? - Si.
Ezra non me contara nada diso.
Xa, porque non ten nada de certo. Primeira noticia que teño.
Non. Fágoo comigo e con papá. Digo, con Arnold.
- E con algúns amigos, si. - Xa.
Fágolles auditoría do armario.
E como o fas?
Selecciónolles a roupa…
- E descarta. - Iso, si. E doo cousas a refuxios.
Disque teño bo gusto.
E, a ver, non é por botarme flores… Estoume a botar flores.
Entón, Amira, de onde es?
De aquí. Vaia, de Baldwin Hills por Inglewood.
Vale, Baldwin Hills.
Moi interesante, si.
Teño entendido que Mike…
Magic Johnson ten feito marabillas nesa zona.
Magic. Vaia xogador. Xogaba co entusiasmo dun neno.
- Si, no deporte. - E o sorriso!
- Si, ten un sorriso marabilloso. - Si.
Vino unha vez no supermercado. Moi alto é!
Pois tivemos a oportunidade de comprar alí hai…
creo que hai 15 anos.
- Ai, si. - Pero Arnold non quería.
Si, unha pena perder aquela primeira onda da xentrificación.
Puidésteslles foder a moitos o valor da propiedade.
Esta é a nosa encantadora filla Liza. Ten as ideas moi claras.
Esta é a moza de teu irmán.
Ola.
Digo…
Ola.
Vale.
Quieta parada.
Xa está collida.
Liza é gay. É queer. É lesbiana.
LGBTQ.
Tenas todas. E encántanos e aceptámolo, porque así é como che somos.
Así é como respiramos.
Creo que entendeu. Volvemos ao das comiñas no aire?
Si, só está quentando.
Encántanme as lentes. Son moi chulas.
Grazas. Fíxenas eu con latas de Mountain Dew recicladas.
De verdade?
Fágoche unhas sen fallo. Queda con estas. Son graduadas.
Vale, vou dicir isto para todos e a ver como cae.
Merda.
- Eu creo… que a policía… - Vale!
…pásase e sempre se pasou, por certo,
a hostia coa xente negra.
- E eu non o soporto. - Sendo xustos, é un traballo imposible.
- Papá! - Mamá, vouche botar unha man.
- O que? - Xa.
- Non te ofreciches para axudar na vida. - Xa, pero agora si.
Sabes que máis? Co himno nacional, debiámonos axeonllar todos.
- Chegou, grazas. - Non, en serio.
- Non só os xogadores. - Imos mirar unha cousa.
- Que fas? - Grazas por compartilo.
Perdoa polo de miña nai. É literalmente idiota.
Gústanme as trenzas.
Grazas.
Xzibit levaba trenzas.
- Si. - Acórdaste de Pimp My Ride? Boísimo.
Moito me gustaba o programa. Parecía moi bo tío. Un cabaleiro.
Coincidiches con el polo traballo?
- Non. - Non?
- Segue facendo rap? - Papá, para.
- Que? - Para de producir son.
Gústame X to the Z.
- Papá. - Que lle queres?
- Pásame para aquí. - Pero a ti que che pasa?
Pódeslle baixar revolucións a todo o que estás a facer e a dicir? A todo?
Es un maleducado e estasme cabreando.
Estamos? Si, é así!
Estou sendo eu mesma e ben que me vai. Levo toda a vida a ser eu mesma
e non necesito que meu fillo me diga como comportarme.
- Por Deus santo! - Pero iso da policía e de Magic Johnson…
Fálaslle coma se fose unha persoa negra e non a miña moza, que é unha persoa.
- Iso é unha parvada! - Ai, si?
Si! Dixen que o dicía para todos.
Dixen, literalmente: "Vou dicir isto para todos."
- Pero non! - Que si!
Non querías oír a opinión de papá.
- Si que… - Nunca preguntaches nada así
en ningunha cea desde hai non sei cantos anos.
- Falo diso seguido. - Con quen?
Con todos os meus amigos. E coñecidos. Seguido…
Con quen falas de violencia policial?
Marilyn.
Josephine…
- Con Marilyn? De violencia policial? - Sen descanso.
- Non nos cansa o tema. - Non o creo.
É un tema candente.
A ver, podemos deixar isto agora?
En serio.
Isto ía de coñecer esa muller tan encantadora.
E unha cousa che digo: paréceme fantástica.
- Si? - Si.
E teño boa intuición coa xente.
- Non tes, non. - O caso é que é fantástica.
Si que é.
Que?
Voulle pedir para casar.
Ai, Deus! Ai…
Ai, Deus!
Que emoción!
Si.
Paréceche ben?
Pois claro que me parece ben. Por que non mo ía parecer?
Pois… non é xudía.
Ezra, es o meu meniño.
E atopaches unha muller incrible que te fai feliz.
Punto.
A ver, que estaría ben que fose xudía? Pois si.
Somos cada vez menos e habíache facer a vida máis fácil…
Pero isto tamén é estupendo!
A nosa familia crece dun xeito xenial, moderno e vibrante.
Ai, Deus! Vou ter netos negros!
A ver, por Deus bendito.
Somos unha familia de cor! Somos o futuro!
Mamá, por favor. Non volvas dicir nin pensar iso.
- O que? - Xa sei que é emocionante, pero…
Isto non é a lúa de mel.
Xa pasamos a fase do namoramento.
Xa hai tempo.
Metidos de cheo no amor, ás veces cansámonos do amor.
É certo.
Parece que discutimos todos os días.
Sei que me portei mal e ti cometiches os teus erros.
E os dous…
Que hostia está pasando?
Moi certo.
Aínda que o amor ás veces doe, para min, ti vas por diante.
Pero creo que debemos ir amodo.
Só somos xente corrente.
É a verdade.
Non sabemos a onde ir.
A onde?
Síntoo moito.
Non pasa nada.
- Alégrome por ti, E. - Grazas.
Xa falaches coa familia dela?
Non.
Tes pensado?
Si, pero non me cadrou de coñecelos.
Vaslle pedir á súa única filla adulta
que case contigo con este anel minúsculo e nin coñeciches os pais?
É certo que os brancos seguides as vosas propias regras.
Tes que inventar unha historia para isto.
Xa. Si que é pequeno. Cres que a súa familia me xulgará?
Ata eu te xulgo, tío. É terrible.
Si, xa o pensei. Voulle dicir que era o anel do Holocausto de miña avoa.
- Esa é boa. Moi boa. - E acabou.
Xa non poden dicir nada. Sacas o Holocausto e quedan…
Pero esta non é unha caixa do Holocausto.
- Xa. - Méteo nunha bolsa de tea algo sucia.
- Iso. - Dálle un aire do Holocausto.
Un aire do Holocausto, moi certo.
- Iso é. - Si, boa idea.
- Xa tes plan. - Moitas grazas.
Estou encantadísimo de coñecervos.
Que tal todo?
Contádeme como vai a vida. Que tal vós? O traballo?
Contádeme.
O traballo? Moi ben.
Traballando duro, xa.
Enténdovos. Eu non paro tampouco.
Andas moito polo barrio ou só vés levarnos a comida e as mulleres?
Pregunta lexítima.
Si que é.
Supoño que son deses tíos que vai a calquera sitio.
Vas a calquera sitio?
Si, son como un camaleón, nese sentido.
Tanto che vou a Marathon a comprar un suadoiro e uns calcetíns
como vou xogar ao baloncesto ao parque Langston Hughes
cando hai partido.
E Roscoe's é dos meus sitios favoritos. O especial Carol C.? É moito!
E o camareiro?
Vou mirar se está o camareiro, porque xa tiña que ir vindo.
Merecedes un trato mellor ca este.
O teu avó branco atorméntame desde a tumba.
- O que? - Nunca lle gustei.
Empezou pasándoche eses xenes tan fortes que aclaran o café dos meus fillos.
Akbar, iso son parvadas.
E deulle unha pílula velenosa á miña nena
que se converteu no rapaz branco que nos trae a comer a Roscoe's.
Eses nenos tiveron experiencias culturais moi bonitas
con meu avó, así que vai parando.
- Aquilo confundiunos, claramente. - Non tal!
Están confundidos. Non cho parece?
Só che digo que non debiamos discutir diante do rapaz branco.
O que penso sobre isto non vai cambiar.
Penso dicir o que queira e impórtame un carallo o rapaz branco.
Eu non che pedín iso.
- Digo… - A ver, xente.
Xa volvín. Falei coa camareira
e pareceulle mal que lle interrompese o descanso do cigarro.
A ver, estaredes pensando por que vos invitei a comer.
Pasoume pola cabeza, si.
Si. De que vai isto?
Quero…
Quero mirar atrás un momento.
Mirar atrás ata…
Pois ata Xesús, porque Xesucristo era metade negro, metade xudeu, non?
Empezamos por Xesús. Unha lenda, non?
Xesucristo, tecnicamente, imaxino que tivo fillos mestizos,
que me parece estupendo, porque a xente mestiza é alucinante.
Por exemplo, Mariah e Derek Jeter
e, por suposto, o máis grande tamén era mestizo.
O máis grande?
De todos os tempos.
Xa, pero a quen te refires?
Ao noso home, a lenda.
Malcolm X.
O "noso" home?
Non… O máis grande. Non é o "meu" home. O señor X.
E digo iso porque é mestizo
e, se Amira e eu tivésemos un fillo, sería mestizo
e sería un bebé moi bonito.
Se cadra non tan importante como Malcolm X… ou si!
Se cadra sería tan importante como Malcolm X.
Non o sei, porque non…
E non está embarazada. Non está embarazada.
Porque tampouco facemos tanta… cousa
e, cando o facemos,
teño coidado.
E ela non é nada reprimida, é…
En serio, sabe manexarse ben.
- E eu respecto… - Vale.
Que quero a súa filla.
Quéroa e sería un bo marido.
Pero que raio de…?
Citei Forrest Gump, si.
E sabedes que? Citei Forrest Gump
porque sabedes quen era o mellor amigo de Forrest?
Bubba.
- O que? - E Bubba era negro e Forrest branco?
Pois claro que eran, carallo.
E sabedes o que? A raza non importaba.
Importaban as gambas e o compañeirismo e foilles ben.
E Amira e eu fixemos moitas cousas parecidas
ás que facían Bubba e Forrest e agora aquí estamos,
e só quero casar coa vosa filla, se vos parece ben.
Nós non vimos a merda esa de Forrest Gump.
- Manda moito carallo, ou non? - Si.
Non vos chegaba con obrigarme a poñer unha vacina para ir ao casino?
Agora vides polos meus fillos?
Queres casar coa miña filla?
Si. Quero.
Pois, Ezra…
pódelo intentar.
Que raro. É el, mamá. Vale, chámote despois.
- Ola, que hai? - Estaba ao teléfono con miña nai.
Ai, si? Que che tiña que dicir?
De…
Contoume que os levaches a ela e a meu pai a comer.
Foi un pesadelo. Fóiseme a pinza de todo, cagueina.
Non lembro nada.
Pois tes sorte, porque meus pais lembran todo.
Por que os levas a comer polo con gofres a Roscoe's sen avisarme?
Estaba intentando unha cousa, vale? Deixa estar.
Que o deixe? Non, Ezra, cóntame.
Quero saber máis sobre ese plan tan brillante.
Non o ías entender, vale?
Ai, Deus.
- Ía levar a teus pais por aí… - Espera. Ai, Deus.
Iámolo pasar moi ben e íalles pedir a súa bendición.
E planeara unha pedida moi bonita,
recreando as primeiras citas, pero estragouse.
- Non se estragou! - Si, porque teu pai…
- Todo estragado. - Non! Ezra!
- Que? - Aínda podes facelo.
Cando?
- Agora mesmo! - Agora?
Si, agora mesmo.
- Agora…? - Rápido!
Quito a zapatilla para non engurrala.
Amira…
Quérote moito.
Ninguén me entendera coma ti na miña vida.
Estou fascinado coa túa beleza,
a túa intelixencia e a túa elegancia.
E con como fas o que queres facer.
E, se me deixas,
vou facer todo o que poida para darche unha vida bonita,
chea de amor, risa e alegría.
Amira, queres casar comigo?
Claro que si!
Queres?
- Si! - Ai, Deus…
Ai, Deus!
É do Holocausto. Por iso é pequeno.
- Quérote. - Quérote.
Necesito algo de cor, mira.
- Sinto que sexa tan pequeno. - Pero se é precioso.
Como era a historia? Era de túa avoa?
Si, de miña avoa. Era o seu…
Estivo no Holocausto ou algo así.
Pero cantos anos ten, se é do Holocausto?
Pois xa hai.
Pedíronlle para casar aos tres ou catro anos.
- Eran outros tempos, sabes? - Moi parvo es.
- Eran outros… - A ti que che pasa?
Don, coñézote de toda a vida. Fuches un xefe incrible.
Crecín cos teus fillos, iamos de vacacións.
Sempre miraches por min, coma un pai.
Traballar contigo estes dez anos cambioume a vida.
Pero empezo unha aventura nova.
Xa está? Está moi ben!
Moi ben, de verdade.
No mundo do podcast.
Podes deixar o do podcast fóra, non?
- Vou vomitar. - Non, espera. Non! Perdoa!
- Escoita. - É que…
Escóitame. Tranquilízate.
Estás facendo o que debes. Só tes que facelo. Entendes?
Tes o que hai que ter.
- Repite: "Teño o que hai que ter". - Teño o que hai que ter.
Teño o que hai que ter.
- Dío con collóns! - Teño o que hai que ter!
Cre en ti. "Non son un chaíñas, teño o que hai que ter!"
Non son un chaíñas, coma Don! Teño o que hai que ter!
- Punto. - Punto!
Moi ben. Cando volvas, imos ver Juice,
porque seguro que Shelley non che deixaba vela.
- Que falta de respecto. - Si?
- Víchela? - Máis veces ca ti.
Quérote.
- Eu tamén. Vai ir ben. - Grazas. Vale.
Veña, Don! Mincha do carallo!
Vou por ti, Don!
- Vale. - Vamos!
Tanto me ten, Javier.
Consígueo.
Impórtame un carallo, entendido?
O meu Maserati soa coma se o violase un equipo de baloncesto.
Arránxao!
Hostia xa!
Que foi?
Coches…
Si.
EN WAKANDA NON PAGAN IMPOSTOS. POR QUE TI SI?
Falando diso…
Non…
Creo que non vou…
Creo que vou non vir traballar a este enderezo…
- Que? - …máis.
Que estás dicindo?
Noutro enderezo. Vou traballar…
Non vou traballar neste enderezo, así que vai ser noutro sitio,
onde vou facer o traballo. Outro traballo.
Estás intentando deixalo?
Si. Adeus.
Dás pena! Quen usa Helvetica para isto?
Dixécheslle: "Toma polo cu, Don?"
- Algo así, si. - E que dixo?
Dixo: "Es moi bo tío e perdoa por…"
"Oxalá eu o fixese mellor." Un pouco raro.
E eu díxenlle que non pasa nada, pero que non. Sabes?
- Punto. - Punto.
Encántame.
- Por ter o que hai que ter. - Iso.
Moi ben.
Imos falar da voda antes de que pense ben o que fixen.
Vale.
Un ton moi tranquilizador.
Non, cariño, perdoa.
Mira, sabes que te quero con loucura. De verdade.
Pero estou preocupada.
Desde que decidimos casar e compramos a casa,
a miña familia estame rompendo a cabeza de mala maneira.
Non me poden ver.
- Non é iso! - Non me poden ver.
Aínda non te coñecen. E eu creo…
Van necesitar un tempo para se faceren á idea.
Á túa familia fíxolle ilusión ver o meu cu negro entrar en escena?
Creo que a boa parte si.
Que si.
Vale.
Déixame que o pense.
Tal e como eu o vexo, só podemos facer unha cousa.
Hai unha chea de cores primarias neste espazo.
- Levanta o ánimo. - Si. Moi vivo.
- Si que é. - Grazas.
E estamos contentísimos con isto.
Non? É que son adorables.
A ver, namorados, xa fixestes plans de voda?
Pois algunha idea si que tivemos.
Si. Pensamos en algo moi pequeno e íntimo que nos represente.
Debiamos falar de quen vai oficiar a voda.
Arnold falou co rabino Singer e…
- Singer apúntase! - Si. Dixo que é un honor.
O rabino Singer?
Así que non o vai facer un imán?
Cal irmán?
- "Irmán" non. Imán. - Imán.
Perdón, pódesmo deletrear?
Deletréocho despois. O rabino dos musulmáns.
Grazas, Ezra.
Sodes todos musulmáns?
- Si. - Si. Moito.
Encántame.
Por iso levo a coroa.
Encántame a coroa. É preciosa.
Cariño, cóntaslles a historia da coroa?
Pois este kufi que levo posto
foi un regalo do honorable Louis Farrakhan.
Encántame Farrakhan.
Que che encanta Farrakhan?
Si. Non me canso del.
É un dos máis grandes de todos os tempos. Outro máis.
- Si? Que che encanta de Farrakhan? - Iso, que che encanta?
Pois o mesmo que che gusta a ti, pero máis.
Podes concretar un pouco?
Si…
Creo que o que me encanta del é a onda que leva.
Ten unha actitude sen estridencias
e creo que ás veces di o que hai que dicir, sen máis.
- Para. - Claro, si.
Cariño, podes acabar coa historia da nosa cea privada co ministro.
Tivemos a beizón de estar na compañía do irmán ministro
e puiden falar con el unha hora ou así.
Falamos de todo.
Do lonxe que chegamos e do que nos queda como pobo.
Non me digas.
Ao final da conversa, quitou o kufi e púxomo na cabeza.
É un dos meus regalos máis prezados.
- Non é incrible? - Estades ao tanto do seu traballo?
Estou ao tanto do que dixo sobre os xudeus.
Mellor imos cear. Teño unha fame da hostia.
Arriba, vamos.
Descubrín unha emisora de radio Sirius boísima.
Todo temazos da Costa Oeste dos 90. Está todo.
Papá, xa te vexo ir dereitiño a Xzibit,
así que imos volver a esta cea que fixo Amira, porque é unha máquina.
- Pois veña, entrádelle. - Vale.
Parade aí. Non imos bendicir a mesa?
Non, vaia… que si.
Ía bendicila.
- Sempre a bendicimos, así que… - Sempre.
Ao estilo musulmán. Xa que estás ti aquí, por respecto, se queres facelo ti…
Ben, ben. Fago eu os honores.
Loado sexa Alá, que nos alimentou e nos proporcionou bebida…
Pecha os ollos.
…e nos fixo entre os musulmáns.
Loado sexa Alá, que me proporcionou este alimento,
sen ningún poder nin vontade pola miña parte.
Correcto.
- Amin. - Desde logo.
- Amin. - Amén.
- Amin. - Amin.
Eu non o tería dito mellor.
Ezra díxome que tiñades un barco cando el era pequeno.
Si.
Estaba pensando que igual un día podiamos alugar un e ir en barco todos xuntos.
- Que divertido. - Véxoo factible.
Xa o pensaremos.
A xente negra non ten moi boa relación cos barcos.
Moi certo. Nin coa auga.
Coma os xudeus cos trens, non?
Ala. Bingo.
Estás intentando comparar o Holocausto coa escravitude?
Non, non estou… Eu non faría tal cousa.
Aínda que, se o pensas un pouco,
os negros e os xudeus comparten unha loita parecida.
Si.
Ou sexa, que si os comparas.
- Só un pouquiño. - Pásasme as patacas?
A ver, tecnicamente, os xudeus foron os escravos orixinais.
- Non? Os escravos orixinais. - Interesante.
Estaste remontando a Exipto?
Sabes que hai 3500 anos diso, non?
A escravitude está a un bisavó de nós.
- Correcto. - Miña avoa apañaba algodón.
Papá, creo que non querían…
- É certo. - Miña avoa apañaba algodón.
Non hai que remontarse a Exipto. Só a 75 anos atrás.
Os xudeus somos a metade do 1 % da poboación mundial
- por sermos aniquilados sistematicamente. - Exacto.
A ese 1,5 % da poboación que conformades
parece que lle vai bastante ben agora mesmo.
Xa, vale, pero…
Mira unha cousa, non é que non traballemos arreo para iso.
Sabes? A ver, Arnold deixa o lombo a traballar na consulta.
É podólogo. É certo, cariño.
A que se dedicaba o pai?
Era podólogo.
E o pai del?
Era… podólogo.
Xa, así que é…
- E corredor de apostas ilegais. - Si, por detrás.
E endereitouse.
Só digo que a nosa xente chegou aquí sen nada, coma os demais.
Máis ben, digamos que chegastes aquí
cos cartos que fixestes co comercio de escravos,
- coma o resto. - Amén.
- O que? - Amén, madre.
- Veña, ho! - É moi certo.
- Quería ver as túas fontes. - Vaime polo bolso.
Teño aí os recibos da escravitude. Vaime polo bolso.
Mellor deixar ese tema.
Eu non poño as novas cada día e vexo xente con kipás
levando tiros da policía só por facer as súas cousas.
Primeiro, non tes nin idea do que falas…
Esta conversa é moi incómoda.
E as patacas? Tes previsión de envío?
- Estou niso. - Queredes?
Estás ben?
Hai que apagar as candeas. Estanme a dar alerxia.
Cariño, levas as candeas?
Claro, si.
- Lévaas, feden que alcatrean. - Danme alerxia.
Tranquilo, xa vou eu.
Mentres miña avoa apañaba algodón, teu avó arranxaba pés.
Enténdoo. Que si.
Mamá, senta. O anfitrión son eu.
- Non sabes onde van! - Déixame axudar.
Só quero…
Merda!
- Merda! Trae auga ou algo! - Ei! Que hostia pasa?
Que fas? Non!
- Síntoo! - Para!
- Vai queimar a casa! Síntoo!
Deus bendito!
Ai, Señor!
Merda.
Que imos facer?
- Co kufi? Non ten arranxo. - Non, cos nosos pais.
Que máis dá?
Non temos que preocuparnos por iso.
Teu pai é intenso, si, pero iso xa o sabiamos.
Iso que significa?
Pois que non sorriu nin fixo unha soa broma…
Vaia. Dis que meu pai é un negro con mala uva?
- Eu non dixen que tivese mala uva. - Cando dis que un negro é intenso,
é o que queres dicir.
É negro e é intenso.
Xa, pero un branco non pode dicir iso dun negro,
que é "agresivo" ou "intenso".
É un xeito pasivo-agresivo de chamarlle negro con mala uva.
- Debía dicir que non é intenso? - Mellor nada.
Se alguén merece reproches, é túa nai. Prendeulle lume ao kufi.
Que pasa con miña nai? É unha idiota, pero ten boas intencións.
Non o fixo á mantenta.
Xa… non sei eu.
Non vou discutir sobre algo tan absurdo, vale?
Imos falar do rabino.
Creo que non o necesitamos. Pedímosllo a un amigo.
A min gustaríame que fose o imán.
O imán?
A ver, dona Shakur, desde cando es tan musulmá?
Xa era. Nacín musulmá.
É importante para meu pai e debemos facelo.
- O touciño de onte era musulmán? - Pois si. Era touciño xudeu.
Touciño xudeu?
Eu non vou de superxudeu. Como touciño seguido.
E que?
- Queres un imán. - E que?
- Viro a cama cara á Meca? Podo facelo. - Pois si. Quero.
Encántame. Musulmá devota en catro horas.
- Pois si. - Nin teu pai é tan musulmán.
Oíu "Fight the Power" e cambiou o nome a Akbar.
Vale, estaste pasando da raia. Vai parando.
- Dixéchesmo ti. Facemos bromas con iso. - Non para que mo digas ti a min.
Así pola calada, estaste comportando como un imbécil.
Estou sendo un imbécil?
Si.
Vale.
Sabes que? Non quero discutir. Non podo.
Non quero discutir sobre isto, vale?
O desta noite foi demasiado. Non… non podo.
Eu tampouco. Tampouco quero discutir.
Mira, creo que é mellor gastar o tempo en pensar como avanzar.
Estou de acordo.
Eu voto por non falarlles nunca máis e cortar polo san.
Iso non o podemos facer.
Eu estaba pensando… E se pasamos máis tempo con eles?
Poderías pasar algo de tempo con meu pai, os dous sós.
Caralludo.
E acabará sentíndose a gusto contigo.
E se cadra ve o que temos.
Se cadra fai que se sinta, xa sabes… E ti tamén.
Vale.
Vou durmir. Veume a regra e é horrible.
Xa. Eu estou preocupado, porque leva uns 35 anos sen virme.
Debía ir ao médico.
Amira contoume que deixaches as finanzas para dedicarte a un podcast.
Si, é certo.
- Sei que parece unha tolería. - Entón, sabes que parece unha tolería.
- Si, seino, pero… - Sabes que parece unha tolería.
Sei, si, pero ela…
é marabillosa e díxome: "A vida é curta e debes seguir o teu soño."
Como vas manter a miña filla seguindo un soño?
Tes algunha fortuna en Bitcoin ou nun plan de pensións bo ou algo así?
Non teño plan de pensións ningún.
Pero vou poñer nisto todo o que teño.
Vas poñer nisto todo o que tes?
Soa a lerias de neno branco: "Vou poñer nisto todo o que teño."
Xa vexo, sei encaixar as bromas coma esa.
Non estou de broma.
Non, xa o sei. Só digo que se che dá ben facer…
Non estou facendo unha merda. Só dixen o mesmo ca ti.
Non era unha imitación? Que non digo que fose unha imitación.
Meu, eu non fago imitacións.
Que non creo… que nin sequera…
Non creo que fagas…
Encantoume coñecer a teus pais, de verdade,
pero moi mal me sinto polo do kufi de teu pai, sabes?
Quedou un anaquiño
e estaba pensando que podiamos enmarcalo ou algo.
Non, non fai falta.
Seguro? Podo levalo a Michael's. Fano moi ben,
- para unha tenda de traballos manuais. - Non…
Ten unha chea de kufis na casa. Non pasa nada.
- Ai, si? - Si.
Vale. Ten un armario de kufis.
- Non é un armario, non. - Non, xa, só era unha…
É algo máis respectuoso.
Si, claro. Seguro que é un estante ben xeitoso, si.
Encántame esta canción! Perdón, encántame esta canción.
Si, é un temazo.
É provocativa, pon a xente en marcha!
Por que che gusta tanto?
- É unha pasada, meu. É provocativa. - Xa. Que che gusta? A letra?
Paréceme un temazo. É un temazo e punto, non sabes?
Mira unha cousa. Como era o título? Esqueceume o título da canción.
- É moi provocativo. - Como era?
Non sei. Creo que…
- "En París"? - Algo sobre algo en París.
- Como era? - "Medianoite en París"?
- Non. - "Medianoite"?
Non era "medianoite".
Era… Alguén en París.
"Un grupo de colegas en París"?
Ándalle cerca.
Tes frío?
- Non. - O asento ten calefacción.
- Queres…? - Non, grazas.
Vale.
Encántame esta canción. Mola moitísimo. Non che encanta?
Si, coñézoa.
Rexurdo sen medo. Rexurdo.
Morro.
Mil veces ao día.
Non che encanta iso?
É curioso, creo que non sei o título da canción,
pero creo que non é iso o que me toca.
O que me toca é o tema, que vai de…
amizade,
con París de fondo.
Montañas, os fermosos pés dun xudeu.
Montañas.
Vai sobre todo o mundo, non?
Igual máis sobre os teus amigos que os meus,
pero debiamos ir a París.
- Os catro? - Os catro, a París.
Entón, sería coma neste disco.
Se fósemos a París. Case coma no disco este.
Sería o 75 %, se fósemos a París contigo.
Non estou facendo as contas, pero…
A esa nota non chego.
Tío, non che dixen que nada de armas?
Sácame esa merda de aquí. É a terceira vez que cho digo.
A ver, ho!
Ei! Que hai, Ak?
- Que tal? - Todo ben, meu.
- Tes oco para min? - Si, meu. Para ti e para o teu…
amigo con falta de pigmentación. Sentade. Teño un corte. Preciso pegamento.
Espero que non tarde moito.
Non che importa cortar as puntas aquí, non?
Claro. Estou moi tranqui. Un sitio caralludo.
Si que é.
Pero hai unha etiqueta da que non se me informou.
Todo ben, entón.
Oes, Ak, e o primo branco?
Non che sei, meu. A verdade é que nin coñezo o tipo.
Son o primo branco?
Eu non son.
Oes, primo branco.
Son eu, está claro.
Que hai, meu?
Fai o favor de quitar ese suadoiro ruín.
O suadoiro. Cor equivocada. Quita esa merda.
Merda.
Si. Se está mollado de carallo. Claro.
Que curioso, no coche tiñas frío.
Xa, porque o aire me daba de cheo e tiña medo de poñerme malo da gorxa.
Pero agora xa non, porque estamos nun sitio pequeno cunha chea de xente,
así que estou ben e vouno quitar.
Vale, pero espera aí. Estás seguro?
Eu non digo nada,
pero que vai pasar cando o quites? Que vén despois?
A súa xente acurrálate na ducha.
Loitas pola túa virilidade ata que non podes máis e te rendes.
E acabas sendo a boneca de trapo oficial.
A boneca de trapo oficial?
Lavándolles a roupa e dándolles a túa comida do economato.
E a última cara que ves antes de chorar ata adormecer é a del.
E a primeira cara que ves á mañá cando espertas dos teus pesadelos é a del.
Quéreste ver sometido a ese círculo vicioso interminable
só por quitares o suadoiro?
Aquí teñen economato?
Sempre quixen traer a miña nora a un sitio coma este.
- Que ilusión! - Si.
Ola.
Vaia actitude.
Pois fan unha envoltura en cera de abella.
Sacada de colmeas.
- De verdade? - Si.
Teñen colmeas aquí e…
- Ola. - Ola.
Moi guapa vés.
Si, sen problema. Válelle un terapeuta masculino?
Síntoo moito.
O que?
Non viches o que acaba de pasar?
Non. Que pasou?
A ver, que saibas que eu veño moito.
- Vale? - Vale. Si.
E resulta que, cando veño contigo,
deixan pasar antes unha muller branca.
Eu nin…
Se cadra tiña cita para antes ca nós.
- É incrible teres que pasar por isto. - Que?
- Pero de que…? - Espera aquí.
- Non creo que debas… - Vou eu.
Si, aí a vai.
Ola.
Ola. A ver…
Como futura sogra
dunha muller afroamericana dos Estados Unidos,
estou consternada e indignada
pola actitude racista que acabo de presenciar.
Espere, de que me fala?
Sabes ben de que che falo.
Ola.
Dona Shelley, e se imos tomar un pouco o aire?
Si. Imos tomar o aire.
Está a nome de Cohen, con C.
- Si. - Imos tomar o aire.
- Parece unha boa pachanga. - Si que é.
- Que hai, Ak? - Que hai?
Parécese ao parque Hughes?
Que?
Langston Hughes. Dixeches que xogabas alí moito.
Aínda que busquei ben en Google
e pregunteille á xente e a ninguén lle soa.
Non, xa. Ultimamente o Google…
fai cousas raras e tenme dado problemas.
Eu reclamaría ao Genius Bar, pero…
O Langston Hughes é itinerante.
Pero si, este ten algo do carisma do parque Langston Hughes.
Xa. Por que non entras a lanzar unhas canastras?
- Agora? - Si, meu. Xógalle aí.
- Hai xente esperando. - Que vai haber!
Ei! Pode xogar este?
Si. Entra e dálle.
Vas agora.
- Apura! - Vale, si.
Moi ben. Entra aí e ponte en modo Langston Hughes.
Aí vou.
"A miña vida non foi unha escaleira de cristal."
Moi boa.
É de Langston Hughes.
Xa o sei, meu.
Dígoo sempre. Téñoo de sinatura no email.
Que carallo fas?
Estalo gravando?
- Si. - Non fai falta.
- Xa, grávoo para min. - Vale.
Veña, Langston.
Cambia!
Veña, Langston.
DIRECTO
Non a gravaches?
Non, xa gravo a próxima.
Rodéao.
Aí está.
Arre demo, deixádeslle facer iso sen máis?
DIRECTO
Foi unha pasada. Hai que repetir.
- Si, paseino bomba. - Temos que facer un grupo. Son moito.
- Pero que dis? - Tío,
negros e brancos non van encaixar nunca. Punto.
- Pero que hostia dis? - A verdade, macho.
Es a miña mellor amiga e a miña socia.
Xa. Así de potente é esta merda, meu.
É case coma cando lle pos os cornos a unha muller.
Que intentas tirar para adiante, pero non podes.
Non para de facer preguntas. Quere os detalles e non o deixa estar.
Como: "Atáchela cunha correa?"
"Chupoucha? Houbo sexo anal?"
Non esperaba que a conversa fose por aquí.
É por onde ten que ir, porque é a verdade.
Para a xente negra deste país, os brancos son o que pon os cornos.
E nós somos a tipa que non o dá superado.
Por moito que queiramos,
non damos esquecido o que fixestes e o que seguides facendo.
Para os que non saibades quen son, son Demetrius, o primo de Amira.
Quéroa con loucura.
E organizo vodas.
A ver, o primeiro, chámome Amira.
E organizas festas de día no hotel DoubleTree do aeroporto.
O negocio vaise ampliando, como debe ser.
Se non vas subindo, de que serve?
- Non? - Si.
Pois eu son Becca e tamén organizo festas.
Son amiga dos Cohen desde hai moito e…
Perdón, non é por ser maleducada nin nada,
pero para que os necesitamos?
Ai, Amira.
Non podo insistir o suficiente: o estrés vaivos custar un extra
se vou tratar con ela. Teño que estar fantástico.
Non te preocupes, vai colaborar.
Grazas.
Non tedes moito tempo, así que hai que poñerse rapidiño.
Podiamos empezar co tema e deixalo pechado.
Ocorréuseme que pode ser o Hollywood antigo.
- Encántame o Hollywood antigo. - A que si?
Cando os artistas negros non podían aloxarse nos hoteis nos que actuaban?
Moi boa observación.
Sempre me indignou Foise co vento.
- Cando non indignaba a ninguén. - Antes de declararse indignante.
A min hai algo que me tira moito e sería…
Estaba pensando máis ben en algo do estilo de Tron.
Lembrades os 80? Tron?
- Non. - Si.
Pois unha voda estilo Tron, pero do barrio.
E controlamos custos
usando traxes con luces LED en vez de traxes normais.
No barrio, xente real facendo cousas reais no mundo de Tron.
Creo que non…
- A min gústame. - A min non.
Aí, irmán, aí estamos.
Unha aclaración. Dis que todo o mundo levaría o mesmo traxe á voda?
Podes escoller a cor, pero pos o que haxa. Por orde de chegada.
Eu quero un vermello.
Temos vermello. O vermello está collido.
- De onde sacamos os traxes? - Tráioos eu.
Teño 40 traxes de Tron de barrio que se iluminan.
E funcionan. Vai ser fantástico.
- E tes 40? - Si, 40.
Calquera de fóra da voda, por enriba deses 40,
é cousa vosa.
Eu non os traería, porque non terían traxe.
Vai quedar raro velos sen traxe.
- Unha idea diferente. - Velo claro, non?
- Ninguén fixo nunca a voda Tron. - Ninguén.
Os nosos pais van acabar con nós.
Xa. O bo é que xa case está.
E andan tan ocupados que case nin os vemos.
Certo. Levo días sen saber de miña nai. Que marabilla.
Xa. Eu tampouco sei nada de meu pai.
É raro, nin me mandou as súas mensaxes de "a forma segue a función".
Pasaríalle algo malo?
Ai, Deus, non! Por que dis iso?
Non… sería terrible.
Sería o peor. Só estaba pensando se estará ben.
En fin, teño que marchar.
- Non quero ir tarde. - Guapísima.
Grazas.
Valo bordar. Lembra: tes o que hai que ter.
Ti non viches a peli, a que non?
Como volvas dicir que non vin Juice, déixote e ao carallo.
Por iso, para o vestido vitoriano, escollín azuis e verdes.
Cores moi vivas para esta época.
Dicirvos tamén que teño bos contactos no centro
para conseguir teas de moi boa calidade por moi pouco.
- Moi bo. - Si.
- Déixovos algún dos esbozos encantada. - Fantástico.
E cando te graduaches por Harvard? Igual temos coñecidos en común.
Non fun a Harvard. Fun a Howard.
Howard! Soa parecido.
É a Harvard negra.
Interesante.
Vamos!
Esta despedida de solteiro é o que necesitas
para prepararte mentalmente para a voda.
Que puto estrés, meu. Estouno desexando.
As Vegas coa puta banda, tío! Moi ben o imos pasar!
Tomar M e chuparlles as dedas ás bailarinas. Vai ser a hostia!
Ei! Que tal, xente?
Que hai, tío?
Que hai?
Todo ben. Espero que non che pareza mal.
Pareceume boa idea acoplarme. E trouxen a Omar.
Que hai, meu?
Ola, Omar.
Si. Cando oín
que Amira ía levar a túa nai e túa irmá a Palm Springs,
pensei que estaría ben vir eu cos tíos.
- Si, é unha idea moi boa e moi normal. - Si.
Nas Vegas, non quero que me vexas como o teu futuro sogro.
Eu non son así.
Só son un máis, alí con vós a pasalo ben.
E como se chamaba o teu colega?
Chámome Mo e teño tetas.
Perdoa, irmán… Irmá… Mo.
- Xa. - Xa.
- Déixasme o asento? - Perdoa, si.
Moi ben o imos pasar!
Si, ho!
- Que hostia pasa aquí? - Non sei.
Pero ese aire informal que leva mete medo.
É o típico que te mata e bótase a durmir nove horas e media.
Iso fíxeno eu.
Ti sabías que Mo tiña tetas?
Home, tenas no peito.
A ver, cal é o plan?
Cachar o rapaz facendo merdas raras e íreslle co conto á túa filla?
Non. Imos ir alá e asegurarnos de que non o pase ben.
Iso é ter moi pouca clase.
Pero non che vou mentir: o plan é bo.
- Nas Vegas, sábese como é a xente. - Exacto.
- E o que fan os colegas di moito de un. - Exacto.
Chopo!
Trágaa!
- Isto é para o meu neno! - Si!
Do E ao Z e ao puto E! Sabes o que che digo?
A entregar o carné de chuloputas!
- Esta para min. - Aí, carallo!
- Ola! - Estás radiante!
Señoras, quen está a montar todo este barullo na entrada?
Ola, bonita!
Ola, ola, tetiñas!
Ola, rapazas!
E a branca esta?
Rapazas, esta é dona Shelley, a nai de Ezra.
Mi ma, estades todas guapísimas!
- Non vos podo quitar ollo, en serio. - Grazas.
Os pendentes
e todo iso laranxa da parte de arriba.
É un pasote. É demasiado para min.
Un "pasote".
Ala, xa estou colgada por todas vós.
Si.
E esa tatuaxe é preciosa.
- Grazas. - De nada. Que di?
"Descansa en paz, reverendo."
O meu pésame.
Si. Era o meu corazón.
E como non o puxeches no outro peito?
- Mamá, por Deus. - Que?
Acompáñote no sentimento. E perdoa por miña nai.
O que?
A ver se o entendo.
Todas as persoas que coñeces meten coca, pero ti non?
Si, é de tolos, moi incómodo.
A verdade é que nos está distanciando.
Gustábanme máis antes, non sabes?
Ei! Ezra!
Ezra, macho! Estase acabando!
Necesitamos o móbil do teu colega. Hai que chamar o da coca.
O teu colega, o da coca. Pódelo chamar? Grazas.
Que colega? Eu non teño colega ningún!
- Que dis? Claro que tes! - Tes tal.
O das Vegas, da outra vez. Chámao! Non te fagas de rogar!
Ides tan postos de cocaína que falades sen xeito.
Eu non teño un colega da coca.
Tes un colega. Comprámoslle cocaína.
O tipo pasa cocaína e nós comprámoslle coca
e ti acabaches tan posto que te desmaiaches no Strip.
Tiñas cocaína por toda a cara.
Creo que me acordo de ti.
- Cagaches nos pantalóns a última vez. - Si! É certo!
Cagaches nos pantalóns! Porque ías de coca!
É certo!
Snif, snif, cabróns! Adiviñade a quen atopei!
- O da coca! - O mesmo! Veña!
Ezra! É o tipo que eu dicía.
O da coca!
Míralle os cotenos.
Si. "O da coca". Pono aí, nos cotenos.
Ezra! Grazas polo ramo de froitas polo meu aniversario.
Es un tío legal. Para ti, papi.
Arre demo. Moita coca tes aí, Ezra.
Si.
Cagaches por ti a última vez?
Enzoufaches os pantalóns?
Si, pero non foi pola coca. Foi por…
Foi pola comida do Chipotle.
Estou lista. Estou lista!
A ver. Sete letras. Plural.
Un grupo de xente que se move moi ben.
Vale, dixeches "plural", así que hai un "s".
- "S". - Boa.
- Strippers! - Demasiadas letras.
Espera! Non, xa o sei!
Empeza por "n"?
Non.
Non. Pensaba nos navajos.
Non, non, ía por aí.
Os navajos, porque…
- a ver, cando se moven, os navajos… - Mamá…
Mamá, por favor.
Que?
Era "bailaríns"!
Por Deus!
Que carallo fas?
- De que vas? - Por favor!
Deus bendito!
- Non. Non pasa nada. - Pero ti de que vas?
Calma. Tes as trenzas ben.
Quedoume enganchado no…
Non pasa nada. Ide buscar un…
- Ti sabías que era postizo? - Non.
Aquí hai un traballo fantástico, non che parece?
- Porque é… - Dáme a perruca da rapaza. Trae.
- Está toda enredada. - Xa foi.
- Vámonos! - Vale.
Que pas…?
- Foiche tan mal coma a min? - Pódese dicir que si.
Xa. Para min foi duro.
Díxoche algo teu pai?
Non. Por? Debíame dicir algo?
Non. Só que foi todo ben
e todo moi normal. Si.
- Vale. - Para ti por que foi duro? Miña nai?
Non quero falar diso.
Que fixo agora?
Ezra, de verdade que non quero falar diso.
Dime o que fixo.
Vale. Non parou coas súas saídas de ton de sempre.
Como facedes todos.
A que vén esa merda?
Perdoa. Teño demasiado na cabeza.
Perdoa.
Vale.
Oi, ho! Que fas?
- Tirar a merda esta. - Por que?
Porque non me deron o traballo, Ezra!
O que?
O produtor chamoume e díxome que colleu a outro.
Con máis experiencia no xénero de época. Eu que sei.
Cariño, síntoo.
Se serve de consolo, pódoche cubrir as costas un tempo.
Non, Ezra, non quero ser unha mantida.
Estou buscando maneiras de axudarche, vale?
A ver…
Déixame que chame un amigo da familia, Rick Greenwald.
Ten contactos para botarche un cable na próxima.
Que puto luxo.
Non estás escoitando o que che digo? Non oes?
Todo o que teño conseguino eu.
Traballei moito e pasei por riba de todas estas merdas racistas
para que veñas pedirlle a un amigo da familia
un traballo que debía ter conseguido eu hai cinco anos?
Como cres que me sinto?
Non te quero facer sentir mal. Só quero axudar.
Está ben deixar que te axude quen te quere.
Para ti é fácil dicilo porque a túa vida funcionou así.
Para min, non é así.
Tanto dá. Hai que prepararse para a cea.
Vou ao baño. Soa.
Por favor.
Xa. Non quería ir ao baño contigo.
Desde cando?
Pero teño aí o cargador.
Déixame collelo se vas estar aí un pouco.
Por Deus!
Woody!
Chámome Akbar Mohammad, irmán.
Meu, mamá púxoche Woody e eu chámoche Woody.
Xa, tampouco pariu un delincuente que viste Versace falsos
e se dedica a defraudar coas axudas públicas pola Covid.
Isto é de Versace.
Meu, por favor.
Pero non son un delincuente. Foron cargos por vídeo-voyeurismo.
Estaba a mirar se a nai dos meus fillos me enganaba,
para conseguir un desconto na manutención.
E por que pola ventá?
Para ver se alguén a dobraba coma unha escopeta.
Non ías pagar menos por iso.
Se o xuíz a ve de putón, pago menos manutención.
Dislle: "Vina a catro patas, señoría. Quero pagar menos."
- E non che vai baixar a manutención. - Non sería a primeira vez.
- Ola, tío E. J. - Ola, nena!
Este é Ezra. Ezra, este é meu tío E. J.
- Que hai? Como é? Ezz…? - Ezra.
- O famoso tío E. J. Oín falar de ti. - Vale.
Si, este é Ezra. Este che é.
É este, moi ben.
Vale, vou saudar a Renee.
- Sede bos. - Imos ser bos con Ezra.
Vasnos deixar a tarxeta de crédito aquí? Ímoscha mangar.
Parece unha American Express, con ese pelo lambido.
- Está de broma. - Vale.
- Veña. - Volve… pronto, se queres.
Ezra ten un podcast sobre cultura negra.
Cóntalle, Ezra.
Si. Fago podcasts.
Sobre que?
A cultura.
Dis "cultura" e deixas fóra "negra"?
Dalgún sitio teñen que vir os cartos.
Dáme 150 dólares, rápido. Non lle contes que chos pedín.
- Non. Fágoche un… - Un Cîroc
e algo de beber para o Barry White branco este.
Ei! Teño algo que dicir!
- Teño algo que dicir. - Dío!
Que bonito, xente. Que bonito é isto.
Nunca fora a unha voda coma esta
e casei tres veces. Si.
Dúas veces no xulgado
e unha vez no restaurante Benihana.
Non reservaramos mesa nin nada.
Amira, prima querida, só dicirche que me alegro moito por ti e Ezra…
Nena, só dicirche felicidades por casares con este home branco.
- Isto está cheo de xente branca. - Se a ti che gusta, a nós encántanos.
Eu asaltei o Capitolio.
Pois si. Estaba alí.
Ezra intentou impedirmo.
Vai de progre, pero é bo tipo.
Polo meu mellor amigo, Ezra, que é amable e considerado,
pero non se lle ocorreu sentarme no lado negro da mesa,
que tería sentido esteticamente, non?
Pola inclusión e pola riqueza xeracional que acabamos de adquirir.
Deixou a familia antes de tempo,
deixando a súa nai a cargo de todos, incluída a casa.
E, tras a morte de mamá en 1984,
Xzibit non tivo máis remedio que ir vivir co pai a Novo México.
Eu diría… Eu diría que era Albuquerque.
Moi ben. Creo que xa podes ir concluíndo. Si.
A vacina esa…
vólvete gay.
A ensinanza da historia é:
nunca saias cunha muller que non respecte a túa muller.
Non, non quería dicir… Trabuqueime de leria.
Pódovos pedir atención?
Atención, por favor.
Xa sei que é costume que o pai dea un discurso no día da voda.
Pero hai certas cousas que necesito tratar esta noite.
Cando a filla dun home casa,
dise que é como entregala.
E iso é algo moi difícil de asumir.
Porque, polo xeral, non coñeces o home ao que lle entregas a filla.
Polo xeral.
Pero eu considérome afortunado, porque creo que si coñezo algo a Ezra.
E non é un puteiro borracho e drogadicto coa cabeza chea de paxaros
que se rodea dunha banda de dexenerados racistas.
Non me tocou ese tipo.
Tocoume este tipo.
Moi ben, vale.
Así que brindo pola miña meniña preciosa.
Saúde!
- Querémoste! - Felicidades!
Grazas.
Ei.
Ezra.
Grazas polo que fixeches antes.
Que fixen antes?
O discurso.
Puidéchesme deixar en evidencia.
Non o fixeches. Grazas.
Podes aforrar as grazas, porque non o fixen por ti.
Fíxeno pola miña filla.
Ía deixala en ridículo diante da familia?
Non.
Ti non me coñeces moito.
Pero dígoche unha cousa: eu a ti si.
Coñézote desde o principio. Caleite desde o primeiro día.
E un raio me parta se entendo
por que a miña filla segue por este camiño contigo.
Pero hai algo que teño claro:
estou total, absoluta e inequivocamente seguro
de que non es bo para a miña filla.
Punto.
- Por que? - Como dis?
Por que non son bo para a súa filla?
Arre demo, por onde empezo?
Por onde sexa.
Empezamos pola túa despedida de solteiro? Cando te vin coas bailarinas e a coca.
Empezamos por aí?
Ou por preguntarche por que estabas na miña despedida.
Non tiñas dereito.
Nas despedidas, a xente fai cousas raras. Eu non son así.
Son os parvos dos meus amigos.
Pero ti coácheste e conseguiches o que querías. Paseino coma o cu.
A verdade é que o paso coma o cu sempre que estás ti cerca.
Gáfasme a vida e non sei por que.
Porque a verdade é que o único que fixen eu
foi querer a túa filla,
con toda a miña alma.
E ela quéreme a min
e queremos casar.
E ti decidiches, antes de coñecerme,
que non me soportabas.
E, cando me coñeciches,
puxeches toda a túa enerxía en poñerme en evidencia,
demostrar que non encaixo coa xente negra ou que son investigador e non testemuña.
Por iso me levaches a xogar ao parque aquel
e á barbería dos Crips, a facer o parvo cun suadoiro vermello.
Por iso te ris do meu podcast, do meu gusto musical,
de como falo, como penso, dos meus amigos e de todo ao que pertenzo.
E eu encáixoo. Encáixoo!
Encaixo toda esa merda, todo o día.
E ensinoume algo no que si tiñas razón.
E que era?
Que eu nunca, pero nunca,
vou saber o que é ser negro neste país.
Pero sei o que é ser un mamón.
Si, xa sei.
Estou encantada. E son un grupo moi agradable de…
Amira! Ola!
Desculpádesme un momento?
- Mi ma! - Ola.
Ola! Só te quería parar para dicirche que estás moi guapa.
Grazas.
Fixéchelo con rolos?
O pelo, fixéchelo con rolos?
Pois non.
Vaia, vale. Nin con rolos individuais, non?
Non.
Non? Vale. Merda.
Moi ben, supoño que toca volver ao tema do taboleiro.
Desde a despedida de solteira,
metinme a investigar a fondo sobre o pelo das mulleres negras.
E, por exemplo, vin o documental de Chris Rock.
Non sei se o viches, é fantástico.
E el é graciosísimo. Hai algo nesa voz que sempre me fai rir.
Pero, vaia, o pelo das mulleres negras non ten nada de gracioso.
Mi ma, é que non tiña nin idea. Deixoume alucinada.
A enerxía e o tempo
e a dor e o sufrimento que tedes que pasar as mulleres negras.
En fin, que só me quería informar ben para cando te volvese ver.
E xa te deixo seguir.
Si.
Pero, antes, poderíasme dicir…
que peiteado é? Así xa me queda.
Shelley, non son un xoguete.
Non me gusta nada que me trates
como un obxecto brillante que lles vas ensinando aos amigos.
Eu nunca faría algo así.
- Si tal. - Non…
Déixasme acabar? Si que o fas.
Desde que te coñezo, sempre fun amable e respectuosa.
Dá a sensación de que te alegras de ter unha nora negra
agora que está ben visto preocuparse pola xente negra.
Cando quedamos, aposto a que llo contas a un amigo
e segurísimo que non lles contas que, cada vez que quedamos,
non paras de soltar burradas insultantes e incriblemente fóra de lugar.
- Eu non… - E agora vas chorar.
Vaste escandalizar e facer a vítima, coma se nada do que dixen valese.
O que eu sinto non vale. A que se sente mal es ti.
Estou sendo agresiva de máis?
Empezas a enfadarte?
O gracioso é que eu si que quería coñecerte de verdade, de muller a muller.
Pensei que me ías ver.
Iso era o que…
Non tal.
Porque non me podes ver a min.
Tanto dá cantos libros leas ou cantos documentais vexas.
Á fin e ao cabo, para ti non vou ser só Amira.
Vou ser sempre Amira, a nora obxecto negra.
E iso é de ignorantes.
Amira, estás ben?
Pois non.
Dona Shelley, estás ben?
Vale.
Amira, cariño!
Podo falar contigo un momento?
Si.
Queres empezar?
Si, pero parece que ti tamén.
Si.
Ezra…
Non vexo como vai saír ben.
Vale.
É que…
A ver, a túa familia,
a miña familia, a situación toda…
Non sei se é normal que sexa tan difícil
e, se che digo a verdade, pois…
non me vexo con forzas.
Síntoo moito.
Non discrepo.
A cousa coas nosas familias, con…
miña nai, teu pai…
E, si, supoño que non vai cambiar, así que…
Pero si que quero que saibas que…
este tempo contigo foi o máis feliz da miña vida, así que…
Eu sinto o mesmo.
Vale.
- Estiven pensando en algo que dixeches. - Se levase un dólar cada vez que mo din…
Ti sabes que es unha antipática, non?
O que?
A ver, que dixen eu que che quedou resoando na conciencia?
Dixeches que negros e brancos nunca van encaixar
e creo que tiñas razón.
Si, meu, claro que tiña razón. Eu sempre teño razón.
Iso é o que che molesta? Que sempre teña razón?
Non, moléstame que, durante un segundo, crin que te equivocabas.
Que había esperanza para o noso. Para o futuro.
Que, cando dúas persoas se cruzan desde camiños distintos,
poden tirar para adiante
se senten compaixón, curiosidade e amor un polo outro.
Pero, cando se trata de negros e brancos, parece que o amor non chega.
Hai demasiados factores externos.
Xa sexan os teus amigos ou a túa familia, a xente non acepta o que non entende.
Que estea ben é unha cousa, pero, limitándonos aos feitos, é certo.
Si que vivimos en dous mundos.
Non hai escapatoria.
Eu mamei o hip-hop toda a vida. Por iso son quen son.
Pero, aínda así,
non estaba preparado para un mundo do que non veño.
Sempre vou ser o de fóra.
Por iso, por moi mal que soe,
sinto que, se amas algo, por moito que o queiras compartir con todo o mundo,
é mellor gardalo para ti.
Xa che dicía eu que o Barry White branco se ía poñer profundo.
El e Joe Rogan.
Joe Rogan pode dicir a palabra "negrata" o que queira, mentres non ma diga á cara.
Pero tratáchelo coma un trapo.
A Ezra? Non fixen tal.
Arrastráchelo coma un trapo sucio.
Non, non me veñas con esa merda.
Fixen o que faría calquera pai.
Xogaches con el porque sabías que che ía saír ben. Di a verdade!
Ti faríalo doutro xeito?
Eu sacáballe un coche novo.
Abría unha liña de crédito,
compraba unha lavadora e unha secadora, un perfume francés.
E unha reforma no patio.
Seguro que se prestaba.
Ti vives na túa propia realidade. Iso non ía pasar.
Tanto dá o que fixese eu.
Son outros tempos. Outro mundo, Woody.
Akbar, cona. Chámome Akbar.
- Ten as mesmas sílabas… - Ves?
Ti non viches o que vin eu!
El e os dexenerados dos amigos meteron tanta coca nas Vegas
que aquilo parecía O prezo do poder.
Entón era por iso? A coca?
Si, é unha das razóns principais. A coca.
Non era só coca. Era moita de máis.
Eran cantidades inxentes de coca. Por todas as partes.
Meteu tanta coca que cagou por el!
- Víchelo cagar por el? - Non o vin.
Pero oín que a última vez que estivo alí cagou por el
e aínda se fala diso. Sábeo toda a cidade.
Como imos saír por aí con ese tipo?
Vaia.
Non digo que estea ben, pero ti tampouco quedabas atrás.
Lembras cando saíu o Cold Blooded de Rick James?
Non, non lembro o Cold Blooded de Rick James.
Pois a coca lémbrao.
Encantábanos ese disco.
Daquela si que pareciamos parentes.
Creo que fuches inxusto con el.
Fuches inxusto.
E tamén con Amira.
Fuches inxusto cos dous.
Podes parar de sorrir así? Asustas a xente.
Faime moita ilusión que meu fillo me compre uns tenis.
Non entendo por que de repente necesitas uns Dunk.
O fillo de Diane Kaplan comproulle uns tenis
e a cabrona non para de falar diso.
Merda.
Que?
Non pasa nada. Podemos entrar e comprar os tenis.
Vas ter que deixar gañar a Diane.
- Non quero… - Pero…
Ezra?
Amira, que hai, nena?
"Que hai, nena?" Por que falas coma LL Cool J? Que pasa?
Perdoa, non esperaba atoparte aquí.
Xa, o mesmo digo.
Papá? Que pasa aquí?
Oi, que carallo.
- Xusto a tempo. - Si.
Non te trouxen aquí para compráresme zapatos.
- Xa. Empezo a atar cabos. - Si.
E, miña nena, non sei o que che dixen a ti, pero era mentira.
A verdade é que Shelley e eu falamos.
Si. Cagámola, rapaces.
- Pero ben. - Si.
E parécenos que vos debemos unha desculpa.
- Podo empezar eu? - Si, por favor.
Ezra.
Irmán.
Meu, escóitame.
Levo dándoche mala vida desde que nos coñecemos
e síntoo.
Porque non o merecías.
Non daba aceptado que non foses
o que sempre pensamos que Amira traería á casa e, vaia…
nunca pensei que me podería ver reflectido en ti,
pero véxome.
E es un bo home.
E un loitador.
E, o máis importante,
os dous queremos moitísimo a Amira e imos facer o que sexa para facela feliz.
Vale, tócame.
Amira,
sinto moito todo o que fixen
e dixen que te puidese ofender.
A verdade é que…
estaba perdida.
Meu fillo chegou á casa cunha muller guapísima e incrible
e eu non sabía nada do seu mundo.
Pensei que si sabía.
E facíame moita ilusión ter unha cultura nova e diferente na familia.
Só espero que aceptes as miñas desculpas,
porque me estou desculpando en nome de toda a xente branca,
menos dos racistas, dos que son racistas de verdade.
E en nome de todos os xudeus, menos da tía Mitzie, porque…
- Si, é racista. - É racista.
É un ser humano horrible.
Pero, sobre todo, no meu propio nome, Shelley Cohen, de Brentwood, California.
Síntoo moito, Amira,
porque te quero e non es xoguete ningún.
Véxote como a persoa auténtica, forte
e individual que es.
Moitas grazas, dona Shelley.
Significa moito para min e acéptoo sen reservas.
Soou moi auténtico e sincero
e agradézocho moito.
E, Ezzy…
síntoo moito tamén por meterme sempre no medio.
Non o sentes.
Pois non, cariño, pero quérote.
- Xa. Eu tamén te quero. - Quérote moito.
Veña, entón…
Akbar e eu tivemos unha ideíña.
Si, e pensamos que vos vai gustar moito aos dous.
Pero moito.
Entón…
estrañáchesme tanto como eu a ti?
Estrañeite moitísimo.
O outro día ata comprei unhas chancletas para sentirte cerca.
De Umbro. Era o que tiñan.
- Xa… - Non…
É que estaba moi triste.
Estrañeite moito.
Eu tamén a ti.
Quérote.
Grazas!
Grazas a todos os que estades aquí presentes
para presenciar a unión de Ezra e Amira en matrimonio.
Dous corazóns en un.
Ezra e Amira, escollédesvos un ao outro para construírdes un fogar,
non de cemento e ladrillo, senón un refuxio nos vosos corazóns.
Que se encha cada día
como vos enche de satisfacción esta fermosa viaxe do amor.
- Aí hai moita lingua. - Á maioría dos brancos vailles iso.
Podes crer que estea pasando?
Si!
Moi felices se ven, non?
Pois si.
O señor e a señora Cohen.
O señor e a señora Mohammad-Cohen.
Si.
Manda moito carallo!
Subtítulos: Ana M. Fernández Fernández