Witaj w raju.
Zapomnij o luksusowych hotelach
i zamieszkaj wśród miejscowych.
Posmakuj prawdziwej meksykańskiej kuchni.
Przejedź się na osiołku
i odkryj malowniczą okolicę.
Pomaluj się na meksykańską czaszkę!
Spróbuj lekcji salsy
i posłuchaj serenady.
To meksykańskie Beverly Hills.
W pobliżu piękny kościół,
piramidy
i dzika przyroda.
Czy ja żyję? Tak!
Ale jestem w raju!
- Twój angielski jest okropny. - To gorsze niż Juay de Rito.
Kto wie lepiej, ty czy Google?
Pewnie, że Google.
Nie znoszę tego Airbambi.
Zarabiamy tylko na sprzedaży tacos.
Ochroniarze i ogrodnicy wciąż je zamawiają.
Pracownice domowe też.
Mimo że wciąż są na diecie.
Pablito ma rację.
Spiknąłbym się z Amerykanką.
To byłoby coś.
No i oni płacą w dolarach.
Ja zgadzam się z mamą. Airbnb powoduje wzrost ubóstwa.
Ale to legalny biznes, nie to co potajemna sprzedaż tacos.
Widzisz? Jesteśmy jak dilerzy.
A co z umową? Chcecie stracić ogród?
Nie, właśnie dlatego szepczemy!
Zapomnijcie o Airbnb i tacos. Nareszcie dostałem pracę.
Zostałem dyrektorem kreatywnym w agencji Ernesta.
To świetnie, kochanie. Napełnij te torby papryczkami.
- Dziesiątka nigdy nie zawodzi. - Potrzebujemy pieniędzy.
Szlag.
- Usłyszeli nas? - To Rachel.
Kto?
No dobra, wrzuciłem nasz dom na Airbnb.
To pierwsza klientka.
Witaj, Rachel.
Rachel nie istnieje.
To byłam ja.
Dlaczego?
Potrzebuję miejsca do spania, na już.
Mama oszalała.
Gdzie mój pokój?
Na górze.
Pomogę ci.
Co ty wyprawiasz?
Stracimy podwórko!
Odkąd przestałam uderzać w gong, mam strasznego pecha!
Założyli mi blokadę na koło, a ty nie odbierasz telefonu.
Co to ma być? Po co ci ta taśma?
- Żeby nie krzyczeć, bo stracimy ogród. - Nieważne!
Musiałam zapłacić mandat, bo nie miałam na łapówkę.
Padła mi bateria, bankomat był pusty i złamałam obcas!
Nawet Puky jest jakaś dziwna.
To wszystko wina tej taksówkary.
To nie pech, tylko złe podejście.
Budda ignorował toksycznych ludzi.
Uspokój się, to pogadamy.
Wyczucie czasu jest lepsze niż zaproszenie.
Zawsze jecie razem?
Bez telefonów i iPadów?
Ale dziwnie.
Nie wszyscy mamy dobre telefony.
- Racja. - Żeby tylko.
- Gadasz z pełną buzią? - Nie popisuj się.
Cicho!
- Szpaner. - Bez takich.
Zamknij się!
Nie rzucaj jedzeniem. Spokój.
Niech nasza koleżanka opowie, jak trafiła do nas ze swojej willi.
No więc…
Chcę być niezależną kobietą.
Cata nie będzie zawsze ścielić mi łóżka.
A ja nie wiem, jak to się robi.
Jedno prześcieradło ma gumę, a drugie nie.
Nie ogarniam!
Łatwo się pomylić. I mają ten sam kolor.
- Właśnie. - A dlaczego ten dom?
Bo wszystko mam tu w pobliżu.
Siłownię, jogę,
pilates i kierowcę.
Wybrałaś najlepszą opcję, a my zapewnimy ci najlepszą usługę.
Zamów u mnie kolację,
a nasza meksykańska kucharka ci ją przygotuje.
Dziękuję, ale nie jadam kolacji.
Robię post okresowy i nie jem po 19.
- A twoja mama? - Nic nie je od 10 rano.
Co?
W sumie to ją rozumiem.
W jej wieku wszystko idzie w biodra.
- Bez urazy. - Skąd.
Mamie nie przeszkadza, że tu jesteś?
Nic nie wie. Nie mówcie jej, proszę.
Ani że jadłam enchilady i chleb.
Czemu?
Bo to jakieś 500 kalorii.
Mama myśli, że jestem do niczego i sama nie dam sobie rady.
Ale dam. I'm surviving right now.
Sorki, znacie angielski?
Pewnie.
I will fool what to said.
Of course.
To szpieg.
Niezależność?
Bogate dzieciaki sępią od rodziców.
Dziedziczą ich biznesy i żenią się między sobą.
Nie zaczynaj z tymi teoriami spiskowymi.
Mówiłaś, że chupacabry to wymysł telewizji,
ale jedna połknęła kozę mojej cioci.
Wierzcie mi lub nie, ale to jest wojna.
Musimy ułożyć jakiś plan.
To taka zimna wojna. Działajmy po cichu i nie dajmy się złapać.
Te tacos zaraz zrobią się zimne, Jani.
Silvia ją wysłała, żebyśmy złamali zasady i stracili podwórko.
Złamaliśmy je dla tacos.
Ale oni o tym nie wiedzą. Jani ma rację.
Można łamać zasady, byle nie dać się złapać.
- Zgadzam się. A ty? - Nie.
Nie? Czemu?
Wysłali nam szpiega.
To kogo my wyślemy?
- Tacos same się nie zrobią. - Mam test.
- Mam spotkanie z Ernestem. - A ja z Rachel.
- Pomagam Pablowi przy „BDB”. - Właśnie.
Tak!
Złaź, Puky.
Proszę. Wszystko jest lekkie, organiczne i bezglutenowe.
Wielkie dzięki.
Wzięłaś tylko tyle ubrań?
Tak, a co?
Wydawało mi się, że nie wkładasz nic dwa razy.
W życiu!
Wolałabym umrzeć!
Fuj!
Przyniosę ci, co tylko chcesz.
Serio?
Dobra.
Moje białe Gucci, moje czarne Gucci.
Białe buty od Gucciego.
I jeszcze dresy i kurtkę od Lululemon.
I…
moją koralową sukienkę.
Ale nie tę cynobrową ani szkarłatną.
Potrzebna mi ta koralowa, którą miałam na święta.
Jasne.
Powtarzaj za mną.
- Baruch haszem. Świetnie, a ty? - Nawzajem.
Nie, to oznacza: „Dzięki Bogu, świetnie. A ty?”
Poważnie.
Powtarzaj za mną. Baruch haszem.
Nie. Spróbuj tak, jakby coś utknęło ci w gardle.
Nieźle. Chcesz tej pracy?
Więc powtarzaj, aż będzie idealnie.
To ważne.
No, prawie ci się udało.
- Weź to. - Mojżesz Sucri?
Twoja nowa tożsamość. Naucz się tego na pamięć.
Będziesz żył,
jadł,
śnił
i srał,
jakbyś był Mojżeszem.
Nie ma już Genaro.
Teraz jesteś Mojżeszem.
Ten klient robi interesy tylko z Żydami.
- Jak się nazywasz? - Mojżesz Sucri.
Dobrze.
Twój kapelusz.
Nie możesz go zdejmować nawet pod prysznicem.
Baruch Haszem.
Odejdź, pechu!
Co jest?
Cicho, Diego! Nie przeszkadzaj!
Po co te wszystkie zioła?
Pilnie potrzebujemy oczyszczenia. Dłużej tego nie zniosę.
Martha Debayle poleca tego szamana, a ona nigdy nie kłamie.
Jasne.
No dobrze. Wystarczy.
Cat, odprowadź go do drzwi. Dzięki.
Jutro natrę całe ciało jajkiem.
I jeśli będzie czyste…
to moja aura powróciła.
Mogę zrobić dla ciebie coś jeszcze?
Zabierz Puky, mam jej dość.
Wystarczy, Puky. No już.
Spadaj stąd. A sio!
Wasz dom zawsze cuchnie tacos.
Robię się głodna.
Dziwne.
Ale mam dla ciebie propozycję.
Spalaj zbędne kalorie z Tomásem.
Najlepszy trening na świecie. Jedz bez poczucia winy.
Tego mi trzeba.
Co to za zapach?
Złapią mnie!
Odpisz, zanim mnie złapią.
- No dalej. - Ty?
Gdzie Crista?
Wprowadziła się do nas.
Fajnie, urządzę biuro w jej pokoju.
Super.
Pomożesz mi?
Chciała czerwoną sukienkę.
Ciężka sprawa. Ma dużo sukienek.
- A ta koralowa, którą miała na święta? - To nie koral.
W tej twojej szkole uczą was o kolorach?
Nie, czytam Vogue’a.
Chciałbym ci pomóc, ale nie pamiętam. Jestem wzrokowcem.
Jesteś pewien?
Muszę ją najpierw zobaczyć.
Tak to działa.
To ta?
Wydaje mi się, że to ta, ale…
Crista robiła taki taniec.
Zatańcz, to ci powiem.
Ty zboczeńcu!
Chciała, żebyś powiedział jej o tacos.
Nie możemy dać jej jednego?
A jeśli umrze z głodu?
Nie bądź głupi. Ona też jest wrogiem.
- Zmuszę ją do gadania przy treningu. - Dobrze.
Co to?
- O rety! - Ani słowa!
- Co? - Później wyjaśnię.
Najważniejsze, że Silvia oszalała.
Mówi, że ma pecha, bo nie może walić w gong.
Więc naciera się jajkiem, żeby oczyścić sobie aurę.
Ci ludzie są tacy naiwni.
Jajka są na złe uroki.
Pewnie ma też amulet szczęścia.
Podczas zimnej wojny Rosja i Ameryka miały inne cele.
I dlatego walczyły.
Dobrze powiedziane.
Musimy działać szybko, zanim biznes z tacos się wyda.
- Masz dość jaj? - Mam kozackie jajniki.
Moja córeczka.
- No to wygraliśmy tę wojnę! - Pokaż.
MISJA „JAJO” WYKONANA
Cześć.
Mamy gumki?
To Bóg zdecyduje, czy zajdziesz w ciążę.
Co w ciebie wstąpiło?
Brzmisz, jakbyś się dławił.
Ernesto ma klienta, który robi interesy tylko z Żydami.
Więc już nie jestem Genaro. Teraz nazywam się Mojżesz Sucri.
Szabat szalom.
Uważaj się za kogo chcesz.
Ale Ernesto chyba szuka pretekstu, żeby cię zwolnić
i ukryć to wszystko przed żoną.
Niemożliwe. Ernesto to mój kumpel.
Daj spokój.
Ernesto to wróg.
Kto każe kumplowi mieć dzieci, na które go nie stać?
Woziłam Żydów Uberem.
To też interes, prawda?
On cię robi w balona.
Albo w rabina.
W rabina! A to dobre!
Przecież to było śmieszne.
Uśmiechnij się, kochanie.
Wykorzystamy wszystkie jajka? Mam iść po kolejne?
Wypad z tą złą energią. Skup się.
- No dobrze. - Już?
Nie!
Ukradli mi moje szczęście!
Nie, proszę pani!
Straci pani ogród!
A osioł zje pani wszystkie kwiaty!
Muszę unieważnić tę umowę.
To wszystko jej wina!
Zrozumiałem, że nie jesteś moim kumplem.
Zaczekaj.
Też lubisz Miłość Bez Maski? Ja ją uwielbiam.
- Poważnie? - Tak.
Za kogo się uważa ten cały Sebastián Romero?
Nie wiem. Jak mógł zostawić Marianę dla Memo?
- Ona go wykorzystuje. - Właśnie.
Ale czad.
Wreszcie mogę o tym z kimś porozmawiać.
Mówiłem, że cię nie zdradzam.
Czemu ci nie wystarczam?
Czemu ci nie wystarczam, Ernesto?
- Co? - Co?
Jak możesz?
Jak możesz tak mówić, Genaro?
Chcesz mnie zmienić.
Czemu mnie nie akceptujesz?
Nie jestem Mojżeszem.
Jestem Genaro López i to powinno ci wystarczyć.
- To nieprawda, Genaro. - To świat się myli.
To mój klient się myli.
Czasem ludzie widzą tylko czubek własnego nosa,
więc zakładamy maskę, by nas polubili.
Tak jak Mojżesz.
Musimy być przygotowani, gdy okazja zapuka do naszych drzwi.
Nie!
Już idę.
Cześć.
Przepraszam za wczoraj. Zaskoczyłeś mnie.
Crista wysłała mnie po bieliznę, ale nie wiem, o którą chodzi.
Pomożesz mi?
Pewnie.
Więcej! Mocniej!
- I skłony. - O nie.
Dalej.
Co to ma być? Włóż w to więcej energii.
Dajesz.
Tak jest. Właśnie o to chodzi.
- Chcesz taco? - Tak!
Zła odpowiedź! Za karę zrobisz pajacyki.
„Nie będę jadła tacos”.
Chciałam tylko jednego.
Ale nie warto.
- Bo? - Ciało to świątynia.
- Głośniej! - Ciało to świątynia!
Dobrze!
To jest to!
- Wszystko w porządku? - Tak.
- Przesadziłeś. - Co?
Dziewczyny chodzą na siłkę z dwóch powodów.
Dla selfie i podrywu.
A ty ją tu wałkujesz.
Zrobię ją na bóstwo, specjalnie dla ciebie.
Zaufaj mi.
Wyobraźnia to najpotężniejszy afrodyzjak.
To właśnie lubię.
Mężczyzn i kobiety, którzy się przebierają.
Czy to źle?
Skąd. Ale czy ten makijaż jest konieczny?
Tak.
To właśnie lubię. I tobie też się spodoba.
Zobaczysz.
Który zestaw przymierzyć?
Ten czy ten?
Dobrze.
Ja włożę dla ciebie to, a ty dla mnie to.
Wciąż się jej czepiasz.
To w kwestii jedzenia, to treningów.
Po prostu chcę jej pomóc.
To przeze mnie zrozumiała, że Silvia kocha Puky bardziej niż ją.
- Cóż… - Może się zabić.
- Tak mówiła? - Nie.
Ale wiele osób popełnia samobójstwa w hotelach.
Racja.
Opowiem ci historię, Pablito.
Miałem kiedyś kolegę z celi, Mike’a.
Raz rozchorował się po tacos, które mu kupiłem.
A tamtego wieczora miał mieć ważne spotkanie.
Ze swoim szefem.
Ale nie mógł iść, bo bardzo źle się czuł.
Więc musiałem go zastąpić.
Poszedłem na to spotkanie.
Starałem się płynąć z prądem.
I tak od słowa do słowa,
a potem do kolejnego i tak dalej…
Chodzi mi o to, że każdy z nas musi się mierzyć z własnymi problemami.
Tak.
A wiele z tych problemów siedzi po prostu w twojej głowie.
Ale gorąco!
Abraham, bracie.
Jak leci? Oto Mojżesz Sucri.
Szalom. Jak się masz?
Baruch haszem. Świetnie, a ty?
Baruch Haszem.
Dzięki, że przyszliście, choć jest niedziela.
Sauna to jedyne miejsce,
w którym można negocjować bez obłudy i tanich gierek.
Bez masek.
Już.
- Gotowy? - Tak.
Piękne zdjęcie na Twittera.
Co? Nie, przestań!
Nie wyglądasz jak Crista, ale jak twoja mama.
- Wcale nie. - Mini Silvia.
Powiedz: „To wina tej Leonor”.
Silvia to nie moja mama!
Jestem zaskoczony.
Przez 30 lat sprzedawałem uniformy, nie myśląc o komforcie.
Myślę, że pracownicy-goje pragną komfortu.
Chcą się czuć jak szlachta, a nie jakby mieli szpilki w zadku.
Macie ten kontrakt.
Nie kłopocz się, ja podniosę.
Aj waj.
Nie jesteś Żydem.
Diego, otwórz.
Nie wrzucę tego. Chciałam się odegrać.
Nie wiedziałam, że Silvia nie jest twoją mamą.
Moja mama zmarła, gdy byłem mały.
Drzewo w ogrodzie nazywa się Beatriz.
Tam są jej prochy.
Dlatego tata nie chce go stracić.
Przepraszam, nie wiedziałam.
Idź sobie.
Nie rób problemów, osiołku.
Chodź po marchewkę.
To się chyba nie uda.
Po prostu zrób, co mówiłam.
Tam.
Pyszności.
Więcej, Cata.
- Wystarczy. - Gotowe.
No dobrze.
Teraz musisz się schować.
Gdy ta bestia tu przyjdzie,
zrób zdjęcie, że niby narobił nam do ogrodu.
Taksówkara przegra, a ja będę mogła bić w gong.
Nareszcie.
Co?
Niemożliwe.
Dobrze policzyłaś?
Tak, jednego brakuje.
Wiem, kto może go mieć.
- Tak? - Diego!
- Wejdź. - Lópezowie porwali Cristę.
- Wcale nie. - Musimy ją uratować.
- Zaraz, to makijaż? - Co? Pewnie, że nie.
Nieważne. Ubieraj się.
- Szybciej! Musimy ją uratować! - Dobra.
Wolę cię jako Kudłatka.
Jesteś grzeczniejsza.
Skąd masz ten koszyk?
Jest ich cały pokój.
Nie wierzę, że nas nakryłaś.
Więc to była niespodzianka?
Nie wierzę, że je dla mnie zrobiliście.
Jesteście biedni, ale o wiele milsi niż moja rodzina.
Moja mama ma mnie gdzieś.
Posłuchaj.
Wybacz, Kudłatku.
Nawet ja popełniam błędy.
Twoja mama nie zawsze jest wiedźmą.
Może wydaje ci się, że jest potworem i że cię nie kocha,
ale matki muszą wychowywać swoje dzieci.
Dlatego wciąż się czepiamy.
Nie obchodzi mnie, co myślisz. Na pewno ją odurzyli.
Co za śmietnik!
Ci nabiałożercy nie wiedzą, gdzie się wkłada lody?
Co? Pokaż.
Kiełbasa, ziemniaki i ryż.
Fasola, zielona salsa. Ohyda!
Po co im te pojemniki?
Pablo, Tere i ta mała pani nienawidzą?
Tak naprawdę mnie nie nienawidzą.
Jani mnie nienawidziła, bo kazałam jej iść do komunii.
A Pablito za to, że go obrzezaliśmy.
A Tere?
Bo pracowałem z twoim bratem nad tą jego apką.
Abraham nie był zły, że nie jestem Żydem,
ale że próbowaliśmy go oszukać.
To moja wina.
Przepraszam za ten ręcznik.
Ale po co udawać kogoś innego, skoro taki fajny z ciebie gość?
Zatrudniłeś mnie, choć nasze żony się nie lubią.
A to dla mnie bardzo ważne.
Dzięki, Gennie.
Mówiłam ci!
Nigdy nie byli w Vegas.
O nie!
To okropne.
O nie, wygląda jak Puky.
Jak jej ohydna podróbka. Sio!
To jest piekło.
Chcemy dla was dobrze, ale popełniamy błędy.
Nie jesteśmy idealne.
Twoja mama musi mieć też zalety.
Musisz ich tylko poszukać.
Coś się znajdzie.
Jest szczupła, tak jak ty.
Ma blond włosy bez rozdwojonych końców.
Dba o siebie i o was.
Liczy ci kalorie.
Dobra mama dba o zdrowie swoich dzieci.
I wiem jedno.
Dla ciebie zaryzykowałaby wszystko.
Masz rację.
Nic nie jest warte naszej godności. Nawet umowa za 20 milionów.
Dwadzieścia milionów?
Za 20 milionów dałbym się obrzezać.
O rety, tu jest zdjęcie małej Tere.
Widziałeś to?
A co z Cristą?
Co wy tu robicie?
- Mamo? - Tu jesteś!
Złamaliście umowę.
Wypuść moją córkę, bo wezwę policję.
- Nie została porwana. - Co to za krzyki?
- Porwali Cristę! - Co?
- Posłuchaj. - Nikt mnie nie porwał!
A przy okazji, jestem tu od dwóch dni.
- I nie zauważyłaś. - Ależ tak.
Po prostu zastanawiałam się, jak cię uratować.
Nie musiałaś mnie ratować.
Chciałam tu być.
Dobrze mi tu.
Syndrom sztokholmski.
Co? To zaraźliwe?
Chyba nie.
Posłuchaj, Lópezowie są…
najlepsi.
Kochają mnie.
Kochanie, co ty wygadujesz?
Porozmawiamy w domu, a nie przy tych ludziach.
- Ci ludzie skopią ci tyłek. - Ci ludzie są dla mnie mili.
Kupili mi nawet kosz tacos.
Żeby zniszczyć ci cerę i życie towarzyskie!
Wcale nie. Chciałam poprawić jej humor.
„Pełny brzuch, szczęśliwe serce”.
Mam dość, że mnie nie zauważasz!
Diego jest dla ciebie najważniejszy.
To nie jego wina, tęskni za swoją mamą.
- Co? - Naprawdę?
Czy on jest jak ten serialowy Diego Luna, któremu wszystko uchodzi na sucho?
Ten Diego…
ma dwie mamy.
Jedną żywą, jedną nie.
Ja nie mam nawet jednej w śpiączce.
Cóż…
Rodzina Espinozów przyszła tu nieproszona,
więc to my wygraliśmy.
- Racja. - Chodźmy.
Tak fajnie się kłóciłyście. Zostańmy.
No już, chodźcie.
Dalej.
Chodź, Diego.
No chodź.
Skarbie.
Nie wiedziałam, że tak się czujesz.
Nie kocham Diega bardziej niż ciebie.
On jest po prostu…
słabszy.
Ale to ty jesteś dla mnie najważniejsza.
Gdy zobaczyłam cię z tym osłem, zapomniałam o umowie.
Przyszłam cię ratować.
Liczysz się tylko ty.
Dla ciebie zaryzykowałabym wszystko.
Podwórko, paznokcie… Spójrz.
Nawet kartę kredytową.
Mamo.
I love you so much.
- Rachel wystawiła nam opinię. - Co?
Airbnb u Lópezów to coś więcej niż nocleg.
To psychoterapia i kosze wypełnione tacos.
A gospodarz jest najlepszy.
Pablo López to świetny gość.
Widzisz? Mówiłem ci.
Czasem wszystko jest w twojej głowie.
Napisy: Marta Racka