NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
Pomocy!
Kochanie.
Ktoś krzyczy.
To tylko kot.
Atakują nas!
- Skarbie. - Tutejsze koty raczej nie mówią.
Pomocy!
Skarbie, sąsiadka ma kłopoty.
Chodź tu, Ernesto.
Spójrz tylko. Tego już za wiele!
Wygląda, jakbyśmy mieszkali na wielkiej płycie!
MEKSYK TO GUWNO
To na pewno wasza sprawka!
- Skąd ta pewność? - Tylko tacy jak wy mogliby napisać…
takie obrzydlistwa.
I to z błędem.
To się pisze przez „Ó”.
- Tak jak „półgłówek”! - Tak?
To źle to pisałam.
Moja Jani to prymuska.
- Skarbie, jak się pisze „stąd”? - Przez „Ą”.
Słyszałaś?
No to wypierdalaj stąd przez Ą.
To oni to napisali!
Jesteście tacy wulgarni. I co dalej? Powiesicie trampki na słupie?
To dyskryminacja.
Obwiniasz nas, bo jesteśmy klasą pracującą.
Jak Los Ángeles Azules.
Tato!
Złożymy skargę do rzecznika praw człowieka.
Szlag!
Wybacz.
Już ja się dowiem, kto to zrobił.
Więc uważaj.
Jeszcze zobaczymy, kto tak naprawdę jest winny.
Nie pozwolę, żeby ten blady jaszczur nas poniżał.
Była zdenerwowana. Nie mówiła poważnie.
„Gówno”, jak „półgłówek”?
- Matko Boska! - Wyrażaj się, kochana!
Mówiła serio, chciała zrzucić winę na nas.
Leo ma rację.
Bogacze lubią za wszystko obwiniać biedaków.
Wiem, bo byłem w więzieniu.
Złapię tę tlenioną lalunię na gorącym uczynku.
Świetnie pachniesz, Genarito!
Jak stoisko z miodowymi placuszkami.
Chcę zrobić wrażenie na nowym szefie.
Dlatego zrobiłam ci twoje ulubione śniadanie.
Ta-dam!
Placki ziemniaczane.
Dzięki, ale zjem je na kolację.
Wolę unikać kibelka, żeby nie okrzyknęli mnie sraluchem.
Co?
Po co ci ludzie mają psy, skoro płacą za ich wyprowadzanie?
Bo lubią się znęcać i zwalniać ludzi za byle co.
Pablo.
To Puky.
Nie mów mamie, że cię wynajęłam.
Nie ma mowy.
Nie wyprowadzamy psów bez zgody właściciela.
Nie słuchaj go, zajmiemy się Puky. Twoja mama się nie dowie.
Ona nie pije wody z kranu.
Tylko Evian.
Powodzenia.
I bądźcie na czas.
Oszalałaś?
Neto, czekam pod twoim domem.
Widzisz to? Leonor wysłała go na przeszpiegi.
Przecież on tylko ćwiczy.
W krawacie?
Wiesz, że są dziwni.
A może czas przejrzeć na oczy?
Ten facet jest w formie, bo wciąż ucieka przed policją,
albo pracuje na budowie, ale na pewno nie ćwiczy.
Pewnie planuje kolejne graffiti.
Wyluzuj. Powiem mu, żeby sobie poszedł.
- Zrób coś, proszę! - Nie wpadaj w paranoję.
Na pewno mają lepsze rzeczy do roboty.
Wątpię.
Igrasz z ogniem.
Silvia nie może wiedzieć, że cię zatrudniłem.
Wybacz, zapomniałem.
Tak się cieszę na tę robotę.
Jasne.
A, właśnie. Dziś będziesz robił na home office.
Nie mam pojęcia, co to znaczy. Co mam robić?
Spodoba ci się. To praca z domu.
- Serio? - Tak, nikt cię nie zobaczy.
Nie musisz się ubierać aż tak oficjalnie.
Będziesz mógł się zdrzemnąć i zdjąć te mokasyny.
Co?
Te buty.
I te spodnie.
Mam dla ciebie prezent powitalny.
Poważnie? Nowy tablet?
W banku nie byli tak hojni.
To mój dowód uznania.
To co mam robić?
Gdzie uwolnić moje kreatywne soki?
Mam dziś spotkanie z właścicielem lombardu.
Wymyśl jakiś chwyt marketingowy.
Zadzwonię do ciebie.
O, znam tysiące różnych chwytów. Nelson, suples, krawat…
Nie, chodzi o pomysł na…
Nieważne.
- O której zadzwonić? - Ja zadzwonię.
Będziemy grzebać w śmieciach?
Tak, to najlepszy sposób, by kogoś poznać.
Tak poznałaś tatę?
Nie, ale odkryłam, że babcia ma hemoroidy.
Dość tych pytań. Pomóż mi.
- Nie chcę brudzić sobie rąk. - Daj spokój!
No i proszę.
Wiedziałam. Oto i dowód.
Oszustka.
Na pewno chcesz to zrobić?
To chyba nielegalne.
Tak, chcę. Zaczekaj tutaj.
Smakuje jak źródlana.
Jak mogłaś wypić wodę Puky? A jeśli umrze z pragnienia?
Naleję jej wody z kranu. To pies, nie odczuje różnicy.
Nie powinniśmy wyprowadzać ich psa.
Nie moja wina, że są tacy wredni.
Jeśli coś pójdzie nie tak, zniszczą nam reputację i interes.
Jaką reputację?
Właśnie w tym rzecz.
Stracimy coś, czego nie mamy.
Napełnij tę butelkę.
- Puky! - Nie!
Co teraz?
Czemu to było u was w koszu? Sama to napisałaś!
Skąd mam wiedzieć, że nie przyniosłaś tego z domu?
Chcesz mnie wrobić.
Przestań, nie jestem gliną.
I mam ze sobą świadka.
Twoją córkę?
O nie, ale się boję!
Zniesławienie to przestępstwo, za które grozi…
Sio!
Ty też.
MEKSYK TO GUWNO
A to suka!
Obserwuję Silvię. Chce nas oskarżyć o całe zło świata.
Ale szpiegowanie to przestępstwo.
Nie, to jak reality show.
Mogę wiedzieć, skąd masz te wszystkie nagrania?
Pożyczyłam od ochroniarzy w zamian za kilka kremów.
Jeden chciał rozjaśniacz.
I tak nas nie chronią.
Janet i ja ci pomożemy.
Szpiegowanie sąsiadów jest fajniejsze niż kościelne ploteczki.
To zły pomysł.
Przeciwnie.
Nikt nie będzie podejrzewał małej dziwaczki i staruszki.
Posłuchaj umierającej babci.
Nie umierasz. A szantaż to przecież grzech.
W moim wieku jedyny grzech to czekolada.
Dobra, nie musisz tego robić.
Jeszcze zapłaczesz, kiedy mnie zabraknie.
O rety!
Dobra, ale nie mogą nas złapać.
Teraz cię mam!
Co tym razem kazała ci napisać?
Wyluzuj, bo się zmarszczysz.
Odmalowuję wam ścianę.
Usuwasz dowody, żebym nie mogła was pozwać.
Proponuję, żebyś się oddalił, zanim wezwę policję.
Uważaj.
Dobra. Tylko pamiętaj, że próbowałem to zamalować.
Na razie.
Ładnie pachniesz.
Ale z ciebie prostak!
Tak nie może być.
Mówiłeś, że Puky będzie z wami bezpieczna.
Po prostu uciekła.
Mama mnie zabije!
Puky to jej ulubiona córka.
Kiedy twoja mama się dowie,
wyrwie mi wszystkie włosy pod pachami.
Mam rozwiązanie.
Nie bój się.
Naprawdę wszyscy używają tego samego żelu pod prysznic?
Mają na lodówce magnesy z miejsc, w których nie byli?
I piją z firmowych kubków?
To ma być dowód na to, że namalowali to graffiti?
To metoda dedukcyjna, Diego.
Zaczekaj, Cat.
Nie skończyłam.
Opowiedz mi, jak mieszkają ci ludzie.
Mają dziwne nawyki?
Cóż…
Dziwnie zachowywał się tylko pan Tomás.
No i masz. Wiedziałam, że to on.
Przyłapałam go na malowaniu naszej ściany.
Że niby ją odmalowywał!
Może po prostu chciał być dobrym sąsiadem.
Przestań, Diego, to jego alibi.
Nie bądź naiwniakiem.
Co dziwnego robił?
Zawsze brał prysznic przy otwartych drzwiach.
A jeśli upuścił mydło, nigdy się po nie nie schylał.
Kuzyn kolegi robił to samo, a był w więzieniu.
Podglądałaś go.
Wcale nie.
Po prostu przechodziłam, kiedy brał prysznic.
Wiedziałam, że Tomás był karany.
Bo nie podniósł mydła?
- Tak. - Może ma chore plecy.
Taki facet nie może mieć chorych pleców.
Ani nóg, ani klatki piersiowej.
Ani tym bardziej bioder.
Te biodra!
Cat, skup się.
Musimy go jakoś dorwać.
Pomysły. Burza mózgów. Myślcie.
MIERZ WYSOKO
- Jeszcze kawy, Fer? - Nie, dziękuję.
Zaczynajmy.
Spokojnie, już jestem.
Mówi, że kazałeś zadzwonić.
Oto Genaro López,
nowy redaktor kreatywny.
Kreatywny na boisku i w pracy.
Mam kilka chwytów.
Pozwól, że ja zacznę.
Nasz lombard rozwiązuje wasze problemy…
Mój chwyt jest lepszy.
Mam lepsze chwyty niż w Lucha Libre.
I to bez maski.
Zaraz wysłuchamy twoich pomysłów.
Daj mi skończyć.
Ale się zdziwi.
Zobaczmy, czy jej brat-gangster oprze się takiej kwocie.
Lepiej daj pięćsetki.
Nie skusi go coś, czego nigdy nie widział. To dla niego abstrakcja.
Gdzie je położyć?
Tutaj!
Na pewno przyjdzie?
Widziałem, jak wychodził. Niedługo wróci.
Możemy się już schować?
Zostaw ten telefon!
Powiedz mamie.
- Nagrywasz go? - Tak.
Wiedziałam. Widzisz?
Nie do wiary.
Złodziej zawsze pozostanie złodziejem.
CATA: PROSZĘ ZOBACZYĆ, CO NAGRAŁAM!
Teraz ją dorwę!
Lepiej rozwiązać to słownie.
To dam jej do słuchu, a potem skopię jej tyłek.
Mamo!
Bez żartów. Mama nie uwierzy, że to Puky.
Uczeszemy ją i nie zauważy różnicy.
Możesz mnie też uczesać, żeby Silvia mnie nie poznała?
Teraz cię mam.
Już ja ci pokażę. Wstawaj.
Ty i twój brat jesteście siebie warci.
- Kanalie. - Mam tego dość.
Spokojnie.
Zanim przejdziesz do rękoczynów,
chciałabym ci pokazać pewien interesujący filmik.
Spójrz.
Wychodzi z domu Yoli.
Cat dostała to na czacie.
- Prawda, Cat? - Tak.
Gdzie jest złodziej?
Tutaj!
Nie do wiary. Wygląda lepiej niż prawdziwa Puky.
To ci przekręt.
A może „psiekręt”?
Moja cera! Już po mnie!
Pokaż.
Nikt nie może zobaczyć mojej oszpeconej twarzy.
Sama sprawdzę.
„Zastawimy dosłownie wszystko,
by pomóc ci stanąć na nogi”.
Nie podoba mi się.
Masz jakieś inne pomysły?
Pewnie.
Gdzie jest ten szmaragd, który nie wygląda jak szmaragd?
To ci się spodoba. Nowe logo dla twojej firmy.
- Neto. - Fer, przyjacielu.
Przecież mnie znasz. To tylko taka fasada.
Kolejny pomysł polega na tym, by przyciągnąć uwagę klienta.
A niech to, rozłączył się.
Ten drań się rozłączył.
Będzie musiał mnie wysłuchać.
Oby ten plan się powiódł.
Może jakoś się wypłacę, jeśli wyprowadzę 700 psów.
Daj spokój.
Mama nie może poznać prawdy.
A jak jej wytłumaczysz to oparzenie?
Nie zauważy.
A może tak, skoro to na twarzy.
Ma obsesję na punkcie wyglądu, a zwłaszcza twarzy.
A niech to! Zgubiłem jej psa i oparzyłem córkę.
Wykłuje mi oczy swoimi szpilkami.
Chcesz zobaczyć, co zrobi?
Tak, schowaj się tam.
Potem zdecydujesz, czy uciekać z kraju.
Masz paszport?
Ucieknę do innego stanu.
Powodzenia.
Mamo.
Nareszcie jesteś!
Co się stało? Wszystko dobrze?
Zauważyłaś?
Oczywiście, że tak. Gdzie są twoje wstążki? No gdzie?
Chodź się uczesać, kochanie.
Złamałeś mi serce, Tomás.
Ty Judaszu.
To nic takiego.
Tak się odpłacasz za to, że broniłam cię przed Silvią?
Nie zrobiłem nic złego, przysięgam.
- Musisz to zgłosić. - Nic nie ukradł.
Ale był w więzieniu.
- Musisz mi to wyjaśnić! - Wybacz, ale nie mogę.
- Serio? - Tak.
W takim razie zapytam Yolę.
Nie ma lekarstwa na krętactwo.
To jak opryszczka.
Mój mąż zaraził mnie opryszczką, ale go nie osądzam.
Dzięki temu wyrokowi Tomás jest bardziej męski.
Znaczy ludzki.
Nie rozumiem, dlaczego bronisz tego drania.
Co się stało?
Nie wypada mówić.
Nie wypada o tym mówić.
- Musimy… - Kradną samochód!
Co?
Ktoś kradnie samochód!
Mam pomysł.
To nieistotne. Przegraliśmy.
Właśnie że istotne.
Kazałeś mi pracować z domu, bo mi nie ufasz.
Nie teraz, Genaro. Nie jestem w nastroju.
Nie, załatwimy to teraz.
Nie jestem bogaty, jak reszta twoich pracowników,
ale mam inne talenty.
- Umiesz kopać piłkę. - I promować lombardy.
Wiem o nich wszystko.
Zastawiałem się.
Straciłem kilka cennych rzeczy za kilkanaście peso.
Wiesz, jak się czułem, gdy zastawiłem zegarek taty?
- Jakbym znów go pochował. - Rozumiem.
Więc gdyby lombard zapewnił mnie, że potraktuje te rzeczy jak własne,
jak cenne rodzinne pamiątki,
to sam na pewno bym im zaufał.
„Nie jesteśmy lombardem, jesteśmy rodziną”.
Przestań, proszę.
To jest dokładnie to, czego szukam.
Zapomniałem kurtki.
A ty, mój drogi, zapomniałeś spodni.
- Przepraszam. - Typowy kreatywny umysł.
Dobra robota.
Naprawdę świetna robota.
Zdejmujcie maski, bo inaczej…
Powyrywam im kciuki! To gang Tomása!
Tylko nie kciuki.
Diego?
- Co do…? - No proszę. Cudownie.
Obwiniałaś mojego brata, a to twój synalek.
Nie mogę przypisać sobie wszystkich zasług.
Część uznania należy się mojemu ziomeczkowi Tommy’emu.
Wiedziałam, że zmusił cię do kradzieży.
- Tworzymy doświadczenia, prawda? - Jasne.
Walka o przetrwanie dla opornych?
Zostałem partnerem biznesowym Diega.
Zapewniamy naszym klientom osobiste doświadczenia kryminalne.
- „Życie Wandala”. - Tak.
Niezły zastrzyk adrenaliny!
To wszystko na niby.
Nic nie zabieramy i usuwamy graffiti.
Ale Silvia mi przeszkodziła.
Tak było.
Bogaci ludzie uwielbiają adrenalinę i zero konsekwencji.
Dlatego oglądacie programy o dilerach.
- Tommy, to idealny slogan. - Tak?
Adrenalina bez konsekwencji.
Adrenalina…
- Doskonały slogan! - Tak!
Jesteś geniuszem.
No co, mamo?
Crista!
Co ty wyprawiasz?
Nie, mama myśli, że pies ze schroniska to Puky.
Nie możemy wziąć kolejnej.
Ale to prawdziwa Puky.
Schowała się pod autem.
Muszę ją oddać.
Nie.
- Mam lepszy pomysł. - Jaki?
Dzięki, jestem na diecie.
Wcale nie chciałeś ze mną pracować.
Musisz mi wybaczyć.
Nie sądziłem, że biedacy też się obrażają.
No i naprawdę jesteś mi potrzebny.
Przestań.
To było upokarzające.
Mieliśmy być drużyną.
I będziemy.
Poważnie.
Ta posada jest twoja.
Pod jednym warunkiem.
Chcę 20% podwyżki, auto, sekretarkę
i bony żywnościowe do dobrego sklepu.
Dziesięć procent.
Nic więcej.
- I praca z domu. - Doskonale.
Tylko pamiętaj, ani słowa Sylvii.
Z czym to?
Tak?
Co jest, Sil?
Nie rozumiem, jak mogłeś zrobić coś takiego.
Pracowałeś z tym łotrem i pomagałeś mi go znaleźć?
Pomagałem Tommy'emu, nie tobie.
Życie Wandala to pełen pakiet. Uczymy unikania konsekwencji.
Dziwię się, że nie zauważyłaś.
Co ta puszka robiła w twoim śmietniku?
Mam cię!
Nagraj go.
Ale to były więzień!
Tak samo jak mój chrzestny Javi, Kike, Emilio i twój ojciec.
Słucham?
Nie zgrywaj idiotki. Tata mówił, że siedział za oszustwo.
A ty byłaś tak biedna, że pracowałaś na infolinii.
Nie mów o tym na głos.
Tylko przez miesiąc, bo płynnie mówię po angielsku.
Nikt nie może się dowiedzieć ani o tym, ani o twoim biznesie.
Proszę, żeby to zostało między nami.
Sil, jestem zajęty.
Nic nie powiesz, prawda?
Rzuć tak mocno, jak możesz.
Już nie będziesz spać w moim łóżku, suko!
Jedź!
Przestań, Leo!
Miałeś się zachowywać.
I tak było.
Nic nie zrobiłem.
Nikt nie zatrudni byłego więźnia, chyba że to bogacz lub polityk.
A Diego zaoferował mi pracę.
On nie pójdzie za to siedzieć.
Może i nie.
Ale zarobiłem trochę, żeby się dołożyć.
Więc warto było spróbować.
Proszę.
- Nie chcę cię znów stracić. - I nie stracisz.
Nie rozpowiadaj o tych numerach.
Nie.
To Życie Wandala.
Życie Wandala!
To co robiłeś u Yoli?
Co tam?
Mam coś dla ciebie.
Dzięki, ale nie muszę wybielać sobie pach.
Nie, to na oparzenie na twarzy.
Rozjaśnia przebarwienia.
Może twoja mama nie zwraca na ciebie uwagi…
ale ja tak.
Dziękuję.
To sprzęt roboczy Tommy'ego.
Linka, wytrych i farba.
Przekażę mu.
Jak na to wpadliście?
To projekt społeczny.
Wiem, że skłamałaś na temat babci,
żebym zrozumiał wasz ból.
Chodziło o empatię.
Wiem.
I dlatego daję teraz większe napiwki.
Wybacz, że skłamałam.
- SPOTKANIE W OGRODZIE - PRZYJDŹ DO SĄSIADÓW
Spotkanie u was?
Nie sądziłam, że to powiem, ale musimy zachować to w sekrecie.
Zgadzam się.
Poprosiłam kolegów Diega o milczenie.
Usunęłam nagrania z monitoringu.
Jesteście do siebie strasznie podobne.
Chronicie własne rodziny, ale musicie zrozumieć coś jeszcze.
Tego, że trzeba szanować cudze prawa.
Nie mieszaj się w sprawy dorosłych, skarbie.
Jeszcze jedno.
Mam dość ciągłych kłótni.
- Ja też. - No właśnie.
Przeprowadźcie się.
- Co? - Nie zadzieraj z nami!
Jak mam nie zadzierać z takimi…
- Co? - Niezwykłymi ludźmi.
„Dobry płot czyni przyjaciela”.
Nie przyjaźnimy się!
Dobra, zasada numer jeden.
Żadnych osłów w ogrodzie. Po co wam osioł?
Są zagrożone. Zabierzemy go do Osłolandu.
Osłoland?
I żadnych krzyków w trakcie gry w tenisa.
- Co takiego? - Właśnie to.
Żadnej cumbii.
Ach tak?
Koniec bicia w dzwon o piątej rano.
To gong, a nie dzwon.
W takim razie…
zakaz wystawiania ulicznych straganów.
Co?
To jak?
Zgoda.
Rodzina, która złamie zasady, oddaje ogródek sąsiadom.
Co za kundel. Czyj to?
Chodź, Kudłatku, wracajmy do domu.
No chodź.
Idziemy, Kudłatku.
No chodź.
Napisy: Marta Racka