NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
IMPREZA ROKU
O nie. To niemożliwe.
Nie! To moja okładka!
- To miała być moja okładka! - Co pani robi?
Daj mi to.
Tylko spokojnie.
Ciężko pracowałam na tę okładkę!
Oddawaj!
- Daj mi ją. - Proszę pani…
Dawaj.
- Proszę się uspokoić. - Spływaj! To moja okładka!
Proszę się uspokoić.
- Pójdzie pani ze mną. - Nie!
To miała być moja okładka!
Matko Boska, skąd taki wielki rachunek za prąd?
To można zgasić.
- Cześć, skarbie. - Cześć.
Zgadnij co.
Nie, wyłącz to!
- Zaczekaj. - Proszę cię…
Jesteś na okładce.
Świetnie wyglądasz.
Jak prawdziwa gwiazda.
- Chyba jaja sobie robisz. - Co znowu?
Wydałeś tyle na gazetę?
Myślisz, że zapłaciłem tyle za jedną?
Kupiłem cały stos.
Dwie dla twojej mamy, po jednej dla dzieciaków i Tomása.
I dwie dla byłych sąsiadów. Niech widzą, jacy jesteśmy bogaci.
Po to robiłem tygodniowe oczyszczenie?
Ja przeszłam na dietę keto i post okresowy.
Zrobiłam nawet czyszczenie okrężnicy.
Mogę się pożegnać z wywiadem dla Młodego Przedsiębiorcy.
A ja?
Na zdjęciu widać wszystkie moje wady. Tylko spójrzcie.
Wyglądam okropnie!
Dranie nie użyli nawet Photoshopa.
- Wyglądasz koszmarnie, mamo. - Naprawdę?
Wszystko przez tę…
Leonor.
Słuchajcie, rodzinko.
Od teraz podnosimy deskę sedesową ręcznie.
Włączamy jedno światło na raz.
To koszty utrzymania?
A kogo my utrzymujemy?
Naszych bogatych sąsiadów?
To cena bycia bogatym. Nawet prąd kosztuje więcej.
I nie mogę oglądać Sebastiána Ruli w TV?
A po co go oglądać, mamo? Masz mnie.
Jesteś bardzo przystojny, synku, ale on jest blondynem.
I ma takie piękne oczy.
Daj spokój, babciu.
Tomás to twój syn, babciu.
A to tylko prąd.
Jeśli pomnożyć przez sześć, wyjdzie majątek.
Musimy coś zrobić.
Może lepiej się wyprowadzić?
Zasady loterii są jasne, skarbie.
Musimy tu mieszkać pół roku.
Po prostu wszyscy złożymy się na rachunki za dom.
Mam prawko, mogę wziąć dwie zmiany w Uberze.
Ja mogę sprzedać obserwujących.
Choć pewnie nikt nie nie zechce, bo to tylko pięciu frajerów.
Możemy sprzedać część mebli.
Wyglądają drogo. Dostaniemy niezłą sumkę.
A kto z naszych znajomych ma w domu tyle miejsca?
Każdy się jakoś dorzuci, choćby odrobinę.
Daj spokój.
FIGURKI NA SPRZEDAŻ
- Cześć. - Jak poszło, skarbie?
Mówiłam, że wystarczą małe kwoty,
ale ile musiałbyś tego sprzedać, by opłacić rachunki?
Każda kosztuje 200 peso, a mam ich całkiem sporo.
Nawet 11 zawodników z Meksyku z 1994 roku.
To już 11.
Plus drużyna z 1998 roku, czyli 21 sztuk.
Minus jeden, bo nie sprzedam Brody’ego. Schowam go tutaj.
Co kombinujesz, Cata?
Próbujesz okraść panią Silvię?
Nie twoja sprawa.
Wydaje fortunę na kremy.
Wybielacz skóry?
Skarbie, mam pomysł.
Dzień dobry, sąsiadko.
Nie wykorzystasz mojej sławy do awansu społecznego.
To było nasze ostatnie wspólne zdjęcie.
W takim razie to też ci się nie spodoba.
Dzieło sztuki.
Prawda?
Znalazłam go, sprzątając po imprezie Jani.
Wspaniały.
Mogłaś go wyrzucić z resztą śmieci.
Czego chcesz?
Żebyś zaprosiła sąsiadów na mój pokaz kosmetyków.
Raczej nie będziesz miała naszych marek.
- Nie, moje są o wiele lepsze. - Nie ma mowy.
Pamiętaj, że mam nagranie, jak kradniesz mój los w loterii.
To mój dom.
Twój kochanek, Rober…
- Rober, prawda? - Ciszej.
Chce powiedzieć twojemu mężowi, jak bardzo cię kocha.
Dzieciak wpadł po uszy.
Jeśli nie pomożesz mi z sąsiadami, sama go tu wpuszczę.
Pomożemy jej czy nie?
Znowu zalała się w trupa.
Zostawmy ją.
Mama Cristy to straszna jędza, pamiętacie?
Wściekła się, gdy opalałyśmy się topless w ogrodzie.
A jeśli coś ją przejedzie?
No to trochę ją przesuń.
Nie, to zajmie wieki.
Mam spotkanie z fajnym facetem.
Ulica jest dla wszystkich!
Nie tym tonem.
Nie masz pojęcia, kim jestem.
Jesteś wredną gówniarą, która nie miałaby ze mną szans.
Serio chcecie ją tu zostawić?
A gdzie kobieca solidarność?
- Crista? - Chyba chodzi jej o „Me Too”.
Dość tego. Idźcie stąd.
Powiedziałam „wypad”!
„Wypad”.
Crista.
Wszystko dobrze? Zaczekaj.
Chodź, wstajemy.
- Nieźle. - Walcie się!
Jak możesz mnie o to prosić? Nawet nie zapukałaś.
Naruszasz moją prywatność.
Daj spokój. Dzieliłeś celę z 20 przestępcami.
Tak, ale nie chcę tam wracać za kradzież telefonu jakiejś bogaczki.
Dość się przez ciebie nasiedziałem.
Nie ja kazałam ci ukraść auto.
A jak miałem zabrać mamę do szpitala?
Ty odjechałaś taksówką.
Muszę mieć ten telefon.
Jeśli sprzedasz meble, będzie cię stać na kilka.
- Muszę mieć ten konkretny. - Po co?
Żeby dołączyć do sąsiedzkiego czatu
i sprzedać im moje kremy, bo blondyna nie chce pomóc.
Leonor może i jest nowobogacka, ale to miła osoba.
Trafiła na okładkę Caras dzięki sławnym krewnym.
To poważna sprawa, kochana.
Może zna Yali Aparicio?
Możliwe.
Pomyśl, co by było, gdyby przyszła na pokaz.
Chyba bym umarła. Uwielbiam ją.
Ja też! Padłabym tam trupem.
Muszę ci powiedzieć coś niepokojącego.
Dostałam na WhatsAppie wiadomość o przestępczym gangu,
który wynajmuje luksusowe domy i okrada ludzi w maskach AMLO.
- Prześlę ci. - O tak, poproszę.
Dobra.
Posłuchajcie.
Musicie wyciągnąć Lópezów z domu na czas pokazu kosmetyków.
Obejrzyjcie z nimi mecz czy coś.
- Dlaczego? - Bo kobiety będą się krępować.
Ja też. Yola prosiła, żebym z nią poszła.
Dlaczego my? A jeśli nas okradną?
Wezwiesz ochronę. Co za problem?
Nie ma Ligii ani Amériki, tylko jakiś słaby Cruz Azul.
Po prostu się ich pozbądźcie, proszę.
Chodź się uczesać, Puky.
O tak, przydałoby ci się strzyżenie.
Kto jest twoją mamcią?
Pomocy, zostałam porwana!
Uspokój się. Twoje przyjaciółki cię porzuciły.
A co, gdyby jakiś handlarz organów wyciął ci nerki?
Kobiety muszą się nawzajem chronić przed patriarchatem.
Wysiadaj z auta. Ohyda.
- Wypad! - Nie zostawiaj mnie z tymi bandytami.
Co? Tu nikogo nie ma.
Ten gość na nas patrzy.
Daj spokój, to tylko wasz ochroniarz.
Siostrzeństwo!
Fuj!
Nie wierzę!
Jesteśmy u mnie w domu!
- Tak. - Cicho!
Jeśli mama mnie tak zobaczy…
już po mnie!
Wiesz, ile kalorii ma rum z colą?
Za dużo dla anorektyczki?
Bulimiczki. To zupełnie co innego.
Chodź tu. Mówię poważnie.
Dzięki, stara.
Jutro nie będę tego pamiętać, ale wdzięczność jest ważna.
Nawet wobec was, biedaków.
I wiesz co?
To dla ciebie.
- Daj spokój! - Chcę ci pokazać, że jestem miła.
Nie, jesteś pijana.
Obrażę się, jeśli odmówisz.
To nic wielkiego. Jutro kupię sobie nowy.
Dzięki.
Dobra.
- Co dziś jadłeś? - Nic.
Jasne, sąsiedzie.
Udało nam się! Zgadnijcie, kto zaprosił nas na mecz.
- Gaby z mleczarni. - Niestety nie.
- Jest seksowna. - Charito z Personelu?
Nasz bogaty sąsiad Ernesto.
- Sąsiad? - Jak to?
Pewnie widział moje figurki i dostrzegł mój potencjał w biznesie.
- To dlaczego zaprosił nas? - Właśnie.
To ich zwodnicza taktyka.
Na początku udają obojętność,
żebyś stracił czujność i wziął mniejszy procent.
W końcu będę mógł dać Leo życie, na jakie zasługuje.
O nie, moja koszulka Cruz Azul ma dziury.
- To włóż inną. - Nigdy!
Niebiescy na zawsze, Pablito.
Oto nowa posiadłość Lópezów. Pokażę wam…
Pomocy!
Wujku!
Nic ci nie jest, Pablito. Tam jest płytko.
Co tam robiłeś, skoro nie umiesz pływać?
Żeby zdobyć obserwujących i pomóc mamie z rachunkami.
Wiesz, jaka to forsa?
Nie zarobisz, jeśli utoniesz.
Jeśli moja śmierć stanie się hitem, zarobimy jeszcze więcej.
- Pablito! - Kto inny umarł w ogródku z osłem?
Daj spokój. Żebry na osła?
Jest adoptowany.
Są szybsze i łatwiejsze sposoby na zarabianie pieniędzy.
Ale legalne?
Twoja mama poprosiła mnie o pomoc.
Będę serwować drinki gościom na pokazie.
Każemy im płacić.
Nie, jesteś beznadziejny, Pablito! Pewnie, że nie.
Drinki są na nasz koszt.
Ale możemy sprzedać coś innego.
Słyszałeś o sponsoringu?
To twoja szansa, by się wykazać, Rober.
Rób, co ci każę, a znów zatrudnię cię jako instruktora Cristy.
Bzdura, zwolniłaś mnie, bo nie mogłaś mnie mieć.
Nie.
Zwolniłam cię za tę ostatnią aferę z Uberem.
Okazało się, że kierująca to moja sąsiadka.
Ma nagranie, jak mnie całujesz. Muszę je usunąć za wszelką cenę.
- Więc chcesz mnie zobaczyć. - Nie.
Ale jeśli ty chcesz, nie zakradaj się.
A tym bardziej nie mów nikomu, że szukasz mojego męża.
Wybacz, z miłości robię dziwne rzeczy.
To co mam zrobić, Lady of the Four Decades?
Twój angielski jest do bani, przestań.
Nie masz może maski AMLO?
Jasne, głosowałem na niego.
Fuj, Rober!
Fuj, Puky.
Cata!
Pozwólcie mu wyschnąć, żeby dobrze wchłonął się w pachy.
Wyciąg z masy perłowej Axinacar sprawi, że wasze pachy będą perłowo białe.
Efekty widać po kilku tygodniach regularnego stosowania.
To powinno piec?
Tak, uczucie pieczenia oznacza, że twoje pachy były mocno przebarwione,
a preparat zaczyna działać.
Czyli nie.
Czemu nie możemy podać gościom tych pambazos con chorizo?
Możemy, tylko trzeba je podać w małych kąskach.
Dla nich mniejsze oznacza lepsze.
Posiekamy je i tyle.
Potrzebujemy też bardziej eleganckiej nazwy.
Na przykład „kawałki skórki wieprzowej podane na organicznych papryczkach”.
Bogate kobiety są grube i samotne.
Kupimy je, mówiąc, że są szczupłe.
Zwycięstwo jest w zasięgu ręki. Nie bój się sukcesu.
Jak moja woda kolońska?
- Nie czuję. - Cicho!
Im bardziej błyszczy, tym jaśniejszy kolor.
Cześć, piękna. Jak się masz?
Przyniosłem ci niskokalorycznego drinka.
Nie prosiłam o nic.
Dobrze wiem, czego ci trzeba.
Nie musisz prosić.
Weź.
Sio! Idź sobie, proszę.
A sio!
Sio!
Jak zauważyłeś, Pablito,
bogate kobiety cierpią na chorobę zwaną oziębłością.
I WhatsAppowe łańcuszki. Na zdrowie.
Grałem w golfa z doktorem Garcíą.
Uratowałem go nawet przed pobiciem.
O rety!
W Telenovelas napisali, że to doktor, ale w dziedzinie rozwodów.
Nic dziwnego, że jego żony odchodzą, skoro wciąż je bije.
Cholerny mizogin.
Co ty wiesz o piłce?
Wiem, że América przechodzi kryzys,
bo nie stosuje systemu 4-3-3.
Trener Herrera umie motywować graczy, ale marny z niego strateg.
Zmiana Aquino w Pucharze Świata to potwierdza.
Dlatego Holandia wygrała.
Dobra, dobra.
Może przyniesiesz nam piwo z kuchni?
Biegnie!
Strzelaj!
Kiedyś…
uratowałem życie Brody’emu podczas napadu na autobus.
Dranie powiedzieli mi: „Wiesz, co robić”. A ja na to: „Nie ma mowy!”
Złapałem jednego, a on na to: „Co, do diaska?”.
Chwyciłem drugiego za jaja, a on uciekł jak potrącony pies.
Prawdziwy Brody?
Tak, dał mi nawet koszulkę z autografem.
„Od twojego Brody'ego dla mojego. Dziękuję. Ocaliłeś mi życie”.
Żartujesz.
- Poważnie? - Tak.
- Ile chcesz? - Nie jest na sprzedaż.
Dam dziesięć tysięcy peso.
To bardzo wyraźny podpis.
No to dwadzieścia tysięcy.
- Nosił ją na mistrzostwach. - Trzydzieści!
- Mam ją w domu. - Ale nie śmierdzi?
Nie!
Co jest? W porządku?
Nie, stało się coś okropnego!
Co? Jesteś w ciąży?
Nie, upiłam się i ukradli mi iPhone’a!
To nic. Mnie ukradli trzy.
To nie są zawody. Tata groził, że kolejnego mi nie kupi.
Wiesz, że można go namierzyć?
Znajdziemy go, wyluzuj.
Tak, wiem.
Ekspresowy wybielacz wspaniale oczyszcza pachy.
Będą wyglądać tak pięknie, jak ten naszyjnik.
- Jakieś pytania? - Ja mam pytanie.
Znasz Yalitzę?
- Kogo? - Yali Aparicio.
Muszę ją zapytać, jak uratowała te dzieci na morzu.
- Nie znam jej. - To jest napad! Ręce do góry!
To gang AMLO!
Ostrożnie, skarbie.
Ręce do góry!
No dobra, ręce na dół.
Nieważne. Dawać biżuterię i torebki.
Odwołałam napad. Nie dostałeś wiadomości?
To jak uratowałeś Brody’ego?
Tak jak ty doktora Garcię.
Włóżcie tu całą swoją biżuterię.
Wszystko! Naszyjniki też!
To nie jest prawdziwa broń! Łapcie go!
- Ochrona! - Brać go!
Niech ktoś wezwie ochronę!
Bierz go, Tomás!
Zobaczył nas i uciekł.
Już dobrze, jesteśmy.
Tak się boję.
Zostaw to. Wiem, co podamy gościom.
Pszenne ciastka z nadzieniem, prosto z pieca.
To pomoże im się uspokoić. Chodź.
- Bez jaj. - Co?
Jest u sąsiadów.
O nie.
Musimy go odzyskać!
Jak już mówiłem,
pogoniliśmy drania, ale skoczył z klifu,
więc nie mogliśmy nic zrobić.
- Ty nie skoczyłeś? - Nie.
Proszę o uwagę. Dziękuję.
Chciałabym prosić o brawa dla Tomása.
Pod przebraniem kelnera okazałeś się superbohaterem.
Wielkie brawa.
Świetna robota.
Dziękuję.
Oto morał tej historii, Pablito. To ważne.
Zawsze zdejmuj koszulę, by kogoś pobić.
Chyba że jesteś brudny. To morał tej historii.
Ona mnie porwała!
Powiedziała, że wytnie mi nerki w hotelu.
- Co? - Co gorsza, ukradła mi telefon.
To jakby odcięła jej rękę.
Bzdura. Sama mi go dała.
Kto normalny oddałby telefon, w którym ma wszystkie zdjęcia i kontakty?
- Może ktoś zalany w sztok? - Co?
Tak, dała mi go,
bo zabrałam ją z ulicy, pijaną i porzuconą.
- To prawda, Crista? - Co?
- Pewnie, że… Jesteś złodziejką! - Crista, jesteś cała w wymiocinach.
Już dobrze.
Nie mogę patrzeć, jak się kłócicie.
Czy kobiety nie powinny być dla siebie jak siostry?
Tere, nie powinnaś kryć tej rozpuszczonej siksy.
A ty, Cristal…
- Crista. - Właśnie.
Trzeba było siedzieć cicho i ukraść telefon z powrotem.
Skarbie.
Oddaj jej telefon.
Dzięki.
Naprawdę go ukradła?
Nie wiem. Może jej go dałam.
Niemożliwe. Wychodzimy stąd. To jakaś złodziejska nora.
Ukradłeś telefon?
Miałaś pukać.
Następnym razem. Dawaj telefon.
Spokojnie, dodałem cię do czatu, ale musiałem oddać telefon.
- Nie! - Nie jestem złodziejem.
Kradnę jedynie serca.
Co za banał.
Ale to nic.
Spójrz, jaki piękny.
Yoli dała mi go w podziękowaniu.
Mój kochany braciszek!
- Zawsze przyciągasz zamężne kobiety. - Wiem.
Dzięki, że powstrzymałeś tego złodzieja.
To nic.
Ja też wiele wycierpiałam, gdy byłeś w więzieniu.
Musiało być ci ciężko.
Mogłem zabrać mamę do lekarza taksówką.
Ale chciałem poczuć dreszczyk emocji z jazdy Ferrari.
I prędkość.
Mój głupiutki braciszek.
- Co? - Zaczekaj.
Co?
Mówiłem, że dodałem cię do czatu.
- Zabawne. Wyglądasz jak turysta. - Fakt.
Patrz na to.
Filmik z wujkiem stał się hitem.
Jest nawet gifek od „Smakowitej Yoli”.
- I mam nowych obserwujących. - Piętnastu?
Miałem tylko pięciu.
Mój wujek to geniusz.
Bo jest bohaterem. Nie z powodu braku koszuli.
A znasz grubego bohatera?
Nie. Ludzie uwielbiają mięśnie.
To na kaca.
Dzięki.
Cris.
Jeśli myślisz, że nie obchodzi mnie twoje życie…
ani twoje kalorie, to jesteś w błędzie.
Ale picie do utraty przytomności jest złe.
Niebezpieczne.
A gdyby ktoś to wrzucił do sieci?
Co wtedy?
Trudno mi to przyznać,
ale szczęśliwie się złożyło…
że ta kobieta…
cię uratowała.
Na szczęście wzięła twój telefon, a nie nerki.
Gdzie znalazłabym nowe nerki dla mojej córeczki?
Przestań.
Nigdzie, skarbie.
Nie.
Dzięki, mamo.
Jesteś najlepsza na świecie.
Koniec z nauką jazdy.
- Czemu? - Rober już wie. Bo ja tak mówię.
Żartujesz.
Jesteś najgorsza!
Postąpiłaś słusznie.
Ale czego nie zrobisz, zawsze będą nas oceniać.
Tylko za to, jacy jesteśmy.
- Biedni? - I ciemnoskórzy.
Więc po co się tu przeprowadziliśmy?
Bo wygrałam ten dom.
Chcę dla mojej rodziny tego, co najlepsze.
Nie wiem, czy to jest najlepsze.
Ale wiem, że chcę dla was więcej, niż tylko drogich telefonów.
Chcę, żebyście byli szczęśliwi.
Żebyście mogli sięgnąć gwiazd.
Mogłabyś byś naszą pierwszą prezydentką.
Nie byłoby wspaniale?
Od tego się zaczyna. Od wielkich marzeń.
Możesz być, kim chcesz. Pamiętaj o tym.
Moja bohaterka.
Jesteś jak żeńska wersja Kalimana.
Kaliwoman.
Trzy, cztery, pięć.
O rety!
- Co to? - Bonus za sprzedaż.
- Zachowałem ją, gdybym musiał przeprosić. - Za co?
- Posłuchaj, Leo… - To urocze.
Nie sprzedałem figurek, więc nie dołożę się do rachunków.
- Kiepski ze mnie ojciec. - Słuchaj, Genaro.
Nie mów takich rzeczy.
Dałeś Tere dobrą lekcję.
Ukrywanie picia to dobra rada?
Nie.
Powiedziałeś jej,
że kobiety muszą się sobą opiekować jak siostry.
To było bardzo miłe.
Właśnie dlatego ta mała koteczka
jest zakochana po uszy w swoim chrapiącym kocurze.
Już dobrze.
Ale lew musi poczekać.
Nie łaskocz mnie. Muszę ogarnąć rachunki.
O, wiadomość z WhatsAppa.
Też ostatnio dostałem.
Było w niej napisane, że wiadomości niszczą życie łóżkowe.
- Co? - Skarbie!
- Co? - Wiem, kto zorganizował napad.
- Kto? - Patrz.
Niemożliwe! Tomás? Jak on to zrobił?
Co takiego? Przyjrzyj się dobrze.
Przecież to Rober, kochanek tej blondyny.
A to suka!
Napisy: Marta Racka