NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jeśli kupi pani szminkę,
dorzucę grę planszową dla całej rodziny.
Mam też żele nawilżające i zabawki.
Świetnie.
Halo, co to ma być?
Patrz lepiej na drogę.
Nie podglądaj pasażerów w lusterku.
- Właśnie dlatego nie jeżdżę UberXem. - Nie, zaczekaj.
Co do diabła?!
Nie tak szybko. Zapłać mi za drzwi.
- Zapłać mi! - Puszczaj.
Płać!
Wariatka.
- To Balenciaga! Co z tobą? - Masz mi zapłacić.
Hej!
To Balenciaga, ty idiotko!
Wysiadaj, młody.
- Wynocha! - Silvia!
A to co?
TWÓJ DOM MARZEŃ
Durna baba!
Co?
Bułki i fasolka?
Miała być fajna kolacja na Instagrama.
Pytam poważnie. Co to za okazja?
Tatę zwolnili dziś z pracy.
O nie, Genaro! Tylko tego brakowało.
Jakaś wariatka rozwaliła mi drzwi od auta.
- Nic ci nie jest? - Nie.
- Nie! - Co?
Wujek miał mnie nauczyć jeździć.
Żaden problem. Skołuję jakieś inne auto.
- Już za to siedziałeś. - Tylko je pożyczył.
Nie broń go, mamo.
Potrzebujemy pieniędzy na komunię Jani.
Nie trzeba. Nie chcę iść do komunii.
Nie mów tak, bo pójdziesz do piekła.
Nie martw się, kochanie.
Charito z kadr mówiła, że otwierają filię dwie przecznice dalej.
W piątek idę na rozmowę.
Ona cię chyba lubi, Genarito.
Bez żartów. Pewnie, że nie.
Uważaj, żeby ci go nie ukradła.
Niech bierze, byle oddała mi mój wkład.
TWÓJ DOM MARZEŃ
Co to jest?
Ktoś go wymienił na krem przeciwzmarszczkowy.
Jutro jest losowanie, w którym można wygrać dom.
Pokaż.
Nie do wiary! To nie dom, a willa.
Raczej nie wygramy.
Widzisz? Negatywne myślenie.
Co?
Żartowałem.
Koniec spania w pokoju rodziców.
- Koniec spania z chłopakami. - Pokaż.
Wiecie, że chciałabym móc dać wam taki dom, a nawet więcej,
ale to wymaga ciężkiej pracy.
To do ciebie.
Kiedy masz rozmowę w tym nowym oddziale?
- W czwartek, kochanie. - W piątek!
O cholera!
Nie wierzę!
Chryste!
Oto klucze do waszej nowej rezydencji.
Powiedz, ślicznotko,
jakie to uczucie wygrać posiadłość dla swojej pięknej rodziny?
Czuję się…
bardzo dobrze!
Więcej emocji.
- Wspaniale! - Cięcie!
To może zrobimy rodzinny okrzyk?
- Tak. - Spróbujmy.
López!
Tak jest.
Zdrówko. Ładny dom. Dzięki.
Nie ma takiego nagrywania!
Możesz mi pogratulować.
Załatwiłam harfistów na naszą ceremonię Jenshi Palhor.
Pierwsze słyszę.
Bzdura. Robiliśmy nawet tygodniowe oczyszczenie.
Napiszą o tym w Caras.
- Kto będzie na okładce? - Nie!
Nareszcie!
- Gość z La Academia też był na okładce. - Właśnie!
Moje marzenie w końcu się spełni.
Namaste.
- Co się dzieje? - Co?
- To zwycięzcy loterii. - Nie wierzę.
- Poważnie? - Tak, już tu są.
- Chodźmy ich zobaczyć. - Po co?
Co to za tańce?
Nie robiłabym tak, gdybym wygrała.
Podziękuj losowi, że nie musiałaś wygrać domu na loterii.
Masz rację.
O nie! Dlaczego?
Nie do wiary! Powiem im, żeby nie zaśmiecali ulicy.
Dostałem telefon. Zaraz wracam.
- Nie, chodź ze mną. - Ja też idę.
Ale przypał!
Przepraszam.
Patrz!
- Nie wierzę. - No nieźle.
Cześć.
Przepraszam, ale to prywatna ulica.
Musicie posprzątać ten bałagan.
Słucham?
- Ty? - Ty?
- Mieszkasz tu? - Oczywiście.
W którym domu pracujesz?
Niezły żart, ale od dziś będziemy sąsiadkami.
To mój nowy dom.
Naprawdę?
Nie chcesz go sprzedać?
Zasady są takie, że musimy tu mieszkać pół roku.
Serio? I tak wszyscy oszukują.
- Nie ja. - Nie?
Nie.
- Twoja córka? - Tak.
Śliczna.
- Prawie jak bliźniaczka. - Dzięki.
Uważaj, żeby nie ukradła ci chłopaka.
To by dopiero było!
Dobre.
- Wzajemnie. - Tak.
Miło było was poznać.
- Dzięki. - Sąsiadko.
Dzięki, sąsiadko.
Silvia Espinoza de los Montero.
Leonor Salcido de López.
Salcido, jak obrońca reprezentacji narodowej.
Dzień dobry.
Ale duży kibelek.
O rety.
Szaleństwo.
Nie sądzisz, że ta sąsiadka jest trochę wredna?
Nie wiem!
Nie znam jej!
Moglibyśmy urządzić przyjęcie komunijne tutaj, w domu.
Jest większy niż sala. Co ty na to?
Świetnie, możesz zaprosić gości. Ja zajmę się przyjęciem.
Dobrze, że cię zapytałam.
Widziałeś ich? Oni wszyscy tam są!
Wyglądają jak ciemnoskórzy mennonici.
Na pewno są biedni…
Some very poor people from a poor neighborhood. Everything.
Poor, poor, poor.
A właśnie, Cata. Nie znasz ich może?
Oczywiście, że nie. W mojej dzielnicy jest prąd.
Dziwne, prawda? Jeden wygląda jak były chłopak Caty.
Nie, mamo.
Facet był odrażający.
Poprosiłaś, żeby odblokował ci telefon.
Możemy medytować po cichu?
Nie musimy się z nimi zadawać.
To mogą być ekscentryczni miliarderzy,
jak Trumpowie czy Kahwagowie.
Na pewno nie.
Poznam tani manicure na kilometr, możesz mi wierzyć.
Pan Tomás od sąsiadów przyniósł mi to.
Co to ma być?
„Pierwsza komunia”.
Nie!
Mamy wtedy ceremonię!
Nie możemy iść.
Nie, to zaproszenie jest dla mnie.
Ale ja też nie idę.
To jest dzieło…
samego Szatana.
Wystarczy tylko je poświęcić.
Naprawdę musimy rozdawać aniołki?
- Nie wiem, czy chcę iść do komunii. - Co? Chodź tutaj.
To rodzinna tradycja, Jani.
Urządzimy dla ciebie fajne przyjęcie.
No wiem. Ale te aniołki?
Zawsze dajemy gościom małe upominki.
- Tak. - Właśnie.
Pamiętasz te skórzane bransoletki z obrzezania Pabla?
Nie przypominaj mi, mamo.
Jani ma rację. Odpuśćmy upominki.
To czysty konsumpcjonizm.
- Spójrz. - Konsum-co…?
Jest prawie tak słodki jak ty.
- No proszę. - Mamo, zaczadzisz nam aniołki.
- Przestań! - Trzeba oczyścić dom.
- Dlaczego? - Ktoś otworzył drzwi od łazienki.
- Daj spokój! - No co?
- Wyjaśnij babci. - Co?
- Nie idź, kochanie. - Co?
A jeśli to duch toalety?
Nie wygłupiaj się.
- Dobry wieczór. - Co tam?
Moja służąca powiedziała mi…
Moja pracownica powiedziała mi, że robicie w sobotę imprezę.
Urządzamy przyjęcie komunijne dla córki.
Ale to impreza rodzinna.
Dzięki, ale nie chodzi mi o zaproszenie.
Tego samego dnia organizujemy ceremonię z udziałem mnicha.
Świetnie. U was będą mnisi, a u nas przekąski.
Nie. Chyba się nie zrozumiałyśmy.
Pozwól, że wyjaśnię.
Na tym osiedlu panują pewne zasady.
Nasi sąsiedzi to wytworni ludzie i nie lubimy…
rozpusty i…
- A ja nie jestem wytworna? - Może i jesteś.
Na pewno Uber płaci tyle,
żebyś mogła pójść do Iron Palace i kupić los za 10 tysięcy pesos, prawda?
Za jeden los na loterię.
Sama kilka kupiłam.
Pewnie, też chodzę do Iron Palace.
A teraz, jeśli pozwolisz, muszę skończyć aniołki na komunię.
Zajmij się własną imprezą. Zobaczymy, która będzie lepsza.
- Ale… - Pa!
PIERWSZA KOMUNIA
Nic nie zepsuje tego dnia.
Możesz to wszystko odwołać.
- Nie gadaj głupot. - Może ona ma rację.
Ledwo się wprowadziliśmy. Po co zwracać na siebie uwagę?
Właśnie, Żydzi nie organizują komunii.
Daj znać, jeśli odwołujemy.
Zaprosiłem laski i nie chcę się wstydzić.
- A co z dmuchanym zamkiem? - Właśnie.
A tacos?
Nie odwołamy przyjęcia z powodu tej blondyny.
Jani tak się cieszy na przyjęcie.
- W sumie… - Nie pozwolimy sobą pomiatać.
Mamy takie samo prawo, by tu mieszkać i robić, co nam się podoba.
- Tak. - Pewnie.
Nakręciłam się. Zróbmy okrzyk.
Do dzieła!
López!
Muszę zatrzymać tę imprezę.
Proszę was. Kto wie, jakich ludzi zaprosili?
Nie narażę moich gości na ich towarzystwo.
Co to, to nie!
Nic nie zrobisz. To ich dom.
Zostaniesz pośmiewiskiem Twittera.
Tak jak mój wujek, Lord Ferrari.
Właśnie. Nie możesz się tak narażać, Chivis.
Racja.
Nie mogę ryzykować.
Przynajmniej nie sama. Musicie mi pomóc.
Ciężko pracowałam, by zorganizować tę ceremonię u nas w domu.
Nie pozwolę, by ktoś ukradł moim gościom boczne lusterka.
Co to, to nie!
Raz, dwa, raz, dwa.
Test nagłośnienia.
O nie.
Przypominam wszystkim paniom, które już przyjęły pierwszą komunię,
że wasz diabełek przygotował coś wyjątkowego.
Grzech pierworodny.
Głośniej! Ledwo cię słyszymy!
- Głośniej? Jasne! - Jani, słyszysz go?
- Tak sobie! - Mam dla ciebie niespodziankę, Jani.
To zebra do zdjęć dla gości.
Genaro!
Tato, to jest osioł. Zagrożony gatunek.
Nie pozwolę na nim jeździć.
Wygląda idiotycznie jako zebra.
Zwierzęta też mają prawa.
- Co jest grane? - Chryste!
- Co? - Jakaś awaria?
Myślałem, że tutaj to się nie zdarza.
- Uwaga! - Chodźmy na spacer.
Poszły korki?
- Gotowe? - Tak.
- Dziś nie kupią bezpieczników. - Świetnie.
Czułem taką adrenalinę jak podczas ostatniego poziomu Golden Eye.
Bądź tą ukraińską agentką, która tańczy, gdy Bond rozbraja bombę.
Co? Ty tak na serio?
Goście zaraz tu będą. Możemy już iść?
Sio!
Jeszcze jedno ujęcie.
Mam nagłówek!
„Espinoza de los Monteros po stronie światła”.
Boski! Podoba mi się. Tylko zretuszujcie Ernestowi żuchwę.
Sprawdź, co się dzieje u sąsiadów.
Chodźmy.
To jest wojna.
- Czas na odwet! - Chcesz porwać buddyjskiego mnicha?
Pacyfistę?
Tak, może wtedy coś do nich dotrze.
A jeśli nas złapią?
Nie chcę iść do paki jak wujek.
To nie daj się złapać!
Nie zrobię tego mojej przyszłej sponsorce.
Źle na to wszystko patrzysz. Właśnie tego nam trzeba.
Zepsujemy im imprezę.
A taka laska jak ona musi gdzieś wyjść w sobotnią noc.
No nie?
Więc gdzie będzie musiała pójść?
Jesteś geniuszem, wujku!
Szlag!
Weź to.
Pomogą ci zaimponować dziewczynie.
Dwie anielskie główki?
Tak, włóż je między nogi.
Niech zobaczy, że masz niezły pakunek.
Spójrz tylko.
To chyba rodzinne.
To pewnie ten mnich.
To miała być impreza dla bogaczy.
To tylko taka gra religijnych ludzi.
Dzień dobry!
Obawiam się, że ceremonia trochę się opóźni.
Ale proszę za mną, tędy.
Naleję panu kieliszek meksykańskiej tequili.
Pyszności!
Co ty wyprawiasz?
Jak to co? Bronię się przed molestowaniem.
Pozwę cię za tego drona.
Pozwiesz mnie?
Jeśli twoi rodzice znów odetną nam prąd, stracą o wiele więcej.
Tak powiedziała?
Jeszcze zobaczy, na ile mnie stać, gdy chodzi o dobro mojej rodziny.
Skarbie.
Jest już ksiądz?
Muszę się wyspowiadać przed komunią.
- Zadzwonię. - Jasne.
Skarbie, to ty ich zaprosiłaś?
Nie, to koledzy z celi Tomása. Ponoć są bardzo religijni.
Robimy pranie w basenie?
- Czemu? - Spójrz.
Chryste!
- Co się stało? - Ktoś wlał cały pojemnik.
Jak można tak marnować płyn?
- To dobra marka. - Już ja wygarnę tej blondynie.
Co ty wyprawiasz?
Zostawiłaś pojemnik!
Cześć, kochana.
Tomás nas zaprosił. Gdzie impreza?
Cieszę się, że jesteście! Czekaliśmy na was.
Chodźcie, tędy.
Om. Shanti.
Om. Shanti, shanti, shanti, om.
Przyszłyśmy na imprezkę!
- Co jest? - Nie wiem.
Zaczekaj. Cata!
Drogie panie!
Nie. Przepraszam.
Kim jesteście? Nic nie rozumiem.
Wasza impreza jest tam.
Co to ma być? Sio!
A sio! Nie! Zaczekaj!
Żadnych zdjęć!
Idź tam.
Zrób coś. Będziemy pośmiewiskiem całego kraju.
- Tak. - Pomóż mi, na miłość boską.
- Już wiem. Chodź. - Nie umiem tańczyć cumbii.
Ale ja tak.
Zatańczcie ze mną, piękne brunetki!
Co to jest, wujku?
Cześć, Pablito.
To taka niespodzianka dla Jani.
Fajerwerki jak w Disneylandzie.
Nie byłem, ale słyszałem.
- Nie wierzę. - Co?
Zrobili imprezę u Cristy.
Jak to?
Nic z tego nie rozumiem.
- To jakiego lamę porwaliśmy? - Nie tego lamę.
Co teraz?
- Co tam robią te blondyny? - O nie.
- Zna wszystkie kroki. - Wybacz.
- Co? - Chodź tu.
Jak mogłeś wprowadzić pociąg do środka?
Nie widzisz, że wszystko zepsułeś?
Kazałaś mi coś zrobić, Chivis.
Zawsze widzisz tylko złe strony.
Musisz cieszyć się życiem.
Tak jak Beatriz?
Gdy umarła od botoksu?
Mam dość tego, że wciąż porównujesz mnie do swojej byłej.
To nie fair.
Sąsiedzie.
Cieszę się, że wpadliście na nasze przyjęcie.
Mnisi byli okropnie znudzeni. Ta impreza jest fajniejsza.
- Jasne. - To nie problem?
- Nie. - Możemy iść.
Ależ skąd. Ale myślałam, że blondyna…
twoja żona, nie znosi takiej rozpusty.
- Tak. Znaczy nie. - Tak? Nie?
- Ale ja tak. - Świetnie. Zdrówko.
Zdrówko. Wypijmy za…
- zdrowie mnicha. - Tak!
Rozgość się.
Halo?
O nie!
Nie wierzę!
To było tylko kilka szotów.
Co się stało?
O nie! To ksiądz!
Na pewno zaprosiłeś naszych?
Są tylko goście Tomása i już się spili.
Sprawdzę.
- Szlag. - Co?
Pięćdziesiąt wiadomości z pytaniem, gdzie jesteśmy.
Nie podałeś im adresu.
Muszę dać im znać.
Cześć, Geni. Co za impreza!
- Charito. - Jak wyglądam?
To moja żona, Leonor. Charito pracuje w kadrach.
- Miło mi poznać. - Wzajemnie.
Geni, przegapiłeś rozmowę o pracę.
Charito, tam są tacos i inne przekąski.
Częstuj się. To wszystko dla gości.
Dzięki.
- Spytała mnie o adres. - Jasne. Bardzo ładnie.
Przegapiłeś rozmowę o pracę. Gratuluję.
Czemu mam pracować w banku?
Nawiążę wiele kontaktów w tej okolicy.
A jak opłacimy rachunki? Wciąż nie spłaciłam samochodu.
Zobaczysz, że zrobię tu świetny interes.
Pieniądz rodzi pieniądz.
Myślałam, że przeprowadzka tutaj wyjdzie nam na dobre,
ale sama już nie wiem, Geni.
Leo.
Leo, skarbie.
Pozwól mi wyjaśnić.
Co się stało, ojcze?
- Ojcze, żyjesz? - Jest pijany?
- Nie… - Dlatego nie ufam kościołowi.
Zaczekaj, Jani. To nie tak, jak myślisz.
Ksiądz zapytał mnie, czy może odpocząć i zdrzemnąć się przed…
Wujku.
A jeśli nie wierzę w Boga?
Pierwsza komunia to rodzinna tradycja, Jani.
Twoi rodzice zawsze marzyli, by urządzić ci to przyjęcie.
Ale to, czy wierzysz w Boga, czy nie…
W pewnym wieku sama o tym zdecydujesz.
A w tej chwili chyba…
jesteś na to jeszcze za młoda.
Ty wierzysz w Boga?
Wiara w coś dobrego pomogła mi w więzieniu.
Cieszę się, że z nami mieszkasz.
Ja też. Naprawdę.
Hej.
Twoja mama wygrała fajny dom, prawda?
Spójrz tylko na ten ogród.
Wujek ma rację, Jani.
Powinnaś robić tylko to, w co wierzysz.
Ja nie muszę się spowiadać,
a ty możesz odpuścić sobie komunię.
Kochana.
- Dzięki. - Jasne.
- To ksiądz? - Jest nieprzytomny.
Cześć, Crista.
A może wolisz Candy Crista, jak na Instagramie?
Co?
Fuj!
ERNESTO: WYBACZ MI
Mówiłaś, że nie przyjdziesz.
Chciałabyś.
Muzyka jest do bani, a basen obrzydliwy.
Jak Caleta Beach w Nowy Rok.
Jestem tu z twojej winy.
Złodziejko.
Tak?
Jesteś pijana?
Oczywiście, że nie. Ukradłaś zwycięski los z mojej torebki.
- Skąd. Kupiłam go w Iron Palace. - Nie ma mowy!
Coś ci pokażę.
To rozwieje twoje wątpliwości.
Rober nagrał ten filmik, gdy mnie okradałaś w napadzie szału.
I co ty na to?
I co z tego? Nie masz dowodu, że to zwycięski los.
- Pewnie, że to ten zwycięski. - Ale spójrz na to.
Rober i ty całujecie się na tylnym siedzeniu mojego Ubera.
Wskakuj!
- Wskakuj! - Co?
Nie wskoczę do tego bagna.
Nudziara!
Nie ma mowy. To jak skoczyć do publicznego basenu.
- Daj telefon. - Jest mój.
Podaj hasło.
Oddaj mi mój telefon.
Podaj hasło i telefon.
- Telefon. - Hasło.
- Nie. - Podaj hasło.
Powiedziałam podaj mi…
Patrz.
Uważaj, blondyna. Te fajerwerki mają niezłego kopa.
Mam to gdzieś. Odsuń się.
Nie powstrzymasz mnie.
Nie ustąpię, póki stąd nie wyjdziesz, bo to mój dom.
- Serio? - Tak. Jest mój.
Sprawdźmy, kto wyjdzie stąd pierwszy.
Szlag!
To moja mama!
Co jest?
Napisy: Marta Racka