Για όσους το μυαλό τους αποσυντεθεί πριν από την καρδιά τους
Όλα είναι έτοιμα.
-Θέλεις κρασί; -Ναι.
Σταμάτα! Ευχαριστώ.
Εις υγείαν.
Η ζωή είναι ένα όνειρο, ε;
Ναι.
Ένα όνειρο μέσα σ'ένα όνειρο.
-Στην υγειά μας. -Στην υγειά μας.
Είμαστε πολύ μικροί
Μου είπε η φίλη μου, το ρόδο, σήμερα το πρωί
Γεννήθηκα την αυγή
Με δροσοσταλίδες είχα βαπτιστεί
Και με είδα ανθισμένη
ευτυχή κι ερωτευμένη
στις ηλιαχτίδες λουσμένη
Tη νύχτα, ήμουνα κλειστή
Και ξύπνησα γερασμένη
Κι όμως, ήμουν πολύ όμορφη
Ναι, η πιο όμορφη
Το πιο όμορφο λουλούδι στον κήπο σου
Είμαστε πολύ μικροί
Μου είπε η φίλη μου, το ρόδο, σήμερα το πρωί
Ο Θεός που με έχει πλάσει
Κάνει το κεφάλι μου να σκύβει
Και νιώθω ότι πέφτω
Η καρδιά μου είναι σχεδόν γυμνή
Σχεδόν στον τάφο έχω μπει
Δεν υπάρχω πια
Με θαύμαζες εχθές
Και σκόνη θα γίνω
Αύριο για πάντα
Είμαστε πολύ μικροί
Η φίλη μου, το ρόδο, πέθανε σήμερα το πρωί
Το βράδυ, το φεγγάρι, τη φίλη μου φυλούσε
Στο όνειρό μου είδα, εκθαμβωτική και γυμνή
Την ψυχή της να χορεύει, απ'τα σύννεφα πέρα μακριά
Και να μου χαμογελά
Ας πιστέψει όποιος μπορεί
Έχω ανάγκη την ελπίδα
Αλλιώς είμαι ένα τίποτα
Ή είμαι πολύ μικρή
Όπως η φίλη μου το ρόδο
Μου είπε χθες πρωί
...θα συζητήσουμε τη διαδικασία του πένθους, τη σημασία της τελετής,
την έννοια του σθένους, τη συναίσθηση μετά το πένθος
και τις υποκειμενικές εμπειρίες επαφής με έναν νεκρό.
Καλεσμένοι μας: ο Μπόρις Σιρούλνικ,
νευροψυχίατρος, συγγραφέας και ηθολόγος.
Ο ψυχίατρος και ψυχοθεραπευτής Κριστόφ Φορέ...
και ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Στεφάν Αλίξ...
ιδρυτής του Ινστιτούτου Έρευνας Παράδοξων Εμπειριών.
Ο Κριστόφ Φορέ μάς μιλάει για τη διαδικασία του πένθους.
Η διαδικασία του πένθους είναι η φυσική, ευφυής και εγγενής διαδικασία
που συνοδεύει την επούλωση του βάναυσου και βίαιου τραύματος
το οποίο προκάλεσε ο θάνατος.
Επομένως, μας επιτρέπει να επουλώσουμε το τραύμα
και να περάσουμε από μία εξωτερική, αντικειμενική σχέση
με το πρόσωπο που μπορούσαμε να ακούμε, να βλέπουμε, να μιλάμε, να αγκαλιάζουμε,
σε μία υποκειμενική, εσωτερική σχέση
όπου δεν θα το χάσουμε ποτέ...
Το αντίθετο της λήθης. Αντιθέτως, είναι ενδοβολή.
Εσωτερικοποίηση για πάντα της παρουσίας του αγαπημένου προσώπου.
Αν είστε κοντά σε κάποιον που έχασε αγαπημένο του πρόσωπο
αν νιώθετε ανίσχυροι ή αδέξιοι,
ο Δρ Φορέ επιμένει στη σημασία του διαλόγου.
Μη μένετε σιωπηλοί.
Ρωτήστε για τη σχέση του με τον νεκρό, πώς πέθανε...
ζητήστε να μοιραστεί μαζί σας τις αναμνήσεις...
και προφέρετε το όνομα του νεκρού,
γιατί βοηθάει το άτομο που πενθεί να συνεχίσει τη διάδραση
και ευνοεί τη διαδικασία ένταξης.
Η διαδικασία του πένθους συνοδεύεται από τελετουργικά.
Μπόρις Σιρούλνικ:
Δεν μπορούμε να αφήσουμε να σαπίσει στο έδαφος...
η σορός κάποιου που αγαπούμε ακόμα,
που ζει μέσα στη μνήμη και την καρδιά μας.
Αγαπούμε ακόμα κάποιον που δεν είναι πια εδώ.
Πρέπει να επινοήσουμε ένα μνήμα. Το κάνουμε απ'την εποχή των Νεάντερταλ.
Η σορός τοποθετείται σε μία σημαίνουσα στάση...
ραίνουμε με πέταλα λουλουδιών,
τοποθετούμε φαγητό για το ταξίδι στο επέκεινα.
Κλαίμε, φαντάζομαι.
Ο κύριος και η κυρία Νεάντερταλ ήξεραν να μιλούν.
Φαντάζομαι ότι θα μιλούσαν όπως μιλάμε σήμερα,
όταν χάνουμε ένα αγαπημένο μας πρόσωπο,
σκαλίζουμε το όνομά του σε πέτρα.
Κι έτσι, το πρόσωπο αυτό ζει ακόμα μέσα μας.
Βάζουμε τη φωτογραφία του στο μνήμα, τοποθετούμε λουλούδια γύρω του.
Έτσι παραμένει ζωντανό στη μνήμη μας, αν και ξέρουμε ότι έχει πεθάνει.
Επομένως, η σκηνοθεσία της τελετουργίας του πένθους
υπάρχει σε κάθε πολιτισμό.
Προσφέρει αξιοπρέπεια στον νεκρό
και επιτρέπει και σε εμάς να διατηρήσουμε την αξιοπρέπειά μας.
Αν αφήναμε στο έδαφος τη σορό του προσώπου που αγαπούμε ακόμα,
θα ντρεπόμασταν.
Αναγκαζόμαστε να φτιάξουμε ένα μνήμα
και να πραγματοποιήσουμε μία κοινωνική τελετή.
Κλαίμε, αλλά είμαστε όλοι μαζί.
Και δίνουμε νόημα στον θάνατο.
Η πρώτη μας αντίδραση ήταν ο τάφος σαν έργο τέχνης.
Οι Αιγύπτιοι έφτιαχναν έργα τέχνης που τα ανακαλύπτουμε ακόμα.
Είναι ενδιαφέρον για την οικουμενική κατάσταση του ανθρώπου,
την αναπαράσταση του θανάτου.
Κι αυτό διαφέρει από την αντίληψη του νεκρού.
Ο νεκρός είναι ένα πτώμα. Ο θάνατος είναι πνευματικότητα.
Στη δυτική κοινωνία, ο θάνατος κρατείται σε απόσταση,
όπως και οι τελετές, οι παραδόσεις, οι κοινωνικοί κώδικες
που συνόδευαν τον αποχωρισμό από το αγαπημένο μας πρόσωπο.
Ποιες είναι οι συνέπειες;
Συνδέεται με την τεχνολογική πρόοδο που είναι πολύ ωφέλιμη.
Όμως, τις δεκαετίες του '50 και του '60, ο θάνατος...
απομακρύνθηκε από το σπίτι...
Ο θάνατος τέθηκε σε απόσταση από την κοινωνία.
Έγινε κάτι ιατρικό,
τη φροντίδα αναλαμβάνουν τεχνικοί, ειδικοί.
Επομένως, αφαιρέσαμε αυτή τη γνώση από την κοινωνία μας...
...η οποία πλέον "κρύβεται" στα νοσοκομεία...
Όχι, όχι.
Ευχαριστώ.
Γεια σας. Τι θα θέλατε;
Τα παιχνίδια;
Στο βάθος, δεξιά.
Αν δεν τους καθησυχάσουμε, ο εγκέφαλος σταματάει.
Η μαγνητική δείχνει ότι ο εγκέφαλος δεν λειτουργεί πια.
Έτσι, πρέπει να τους καθησυχάσουμε.
Και έπειτα, πρέπει να τους ενθαρρύνουμε,
να δώσουν ένα νόημα στο κακό που τους βρήκε.
Πρέπει να μιλούν. Και η ομιλία έχει συναισθηματική λειτουργία.
Ενεργοποιώ συναισθήματα όταν μιλάω.
Και αποκτά νόημα: Γιατί μου συνέβη αυτό;
Ποια κατεύθυνση πρέπει να πάρω;
Είναι ένας παράγοντας βιολογικός και ψυχολογικός.
Και διακρίνετε την τραυματική μνήμη από την υγιή μνήμη.
Μας εξηγείτε αυτή τη λειτουργία;
Η υγιής μνήμη είναι εξελικτική.
Διαρκώς αναδιοργανώνουμε τη μνήμη του τι μας συνέβη.
Δεν είναι επιστροφή στο παρελθόν, είναι αναπαράσταση του παρελθόντος.
Είναι η εικόνα που έχουμε για αυτό που μας συνέβη.
Και αλλάζει με το πέρασμα του χρόνου και με τις σχέσεις με τους ανθρώπους.
Δεν βλέπουμε τα πράγματα όπως τα βλέπαμε πριν.
Αυτό είναι αναπόφευκτο και, καθώς μεγαλώνουμε,
οι παιδικές αναμνήσεις μας δεν είναι εξίσου δυνατές όπως στην εφηβεία μας.
Αλλάζει η αναπαράσταση του παρελθόντος.
Το βρήκατε;
Επομένως, η υγιής μνήμη είναι εξελικτική.
Η τραυματική μνήμη είναι παγιδευμένη, παραμένει ακίνητη.
-Βουκ; -Έρχομαι!
Είσαι εδώ;
Εδώ είσαι.
-Μήπως είδες τη γυναίκα μου; -Όχι, καθόλου.
Δεν πέρασε από εδώ;
-Δεν πέρασε; -Όχι σήμερα.
-Αν τη δεις, πες της ότι τη γυρεύω. -Εντάξει.
Καλά έκανες και ήρθες, σου βρήκα δυο-τρία βιβλία...
για τη δουλειά σου.
Περίμενε.
Τι είναι αυτό;
Ορίστε. Για τον συμβολισμό, τα όνειρα.
Νομίζω ότι έχουν σχέση με αυτό που δουλεύεις τώρα.
-Ναι, το βιβλίο μου. -Προχωράει;
Ναι, αλλά... πρέπει να βρω τη γυναίκα μου.
-Σ'ενδιαφέρουν; Να τα κρατήσω; -Ναι.
Δεν θα έρθω στη συνάντηση. Έχω πολλή δουλειά.
Αλλά θα τηλεφωνηθούμε.
Αν τη δω, θα της πω ότι τη γυρεύεις.
Ευχαριστώ.
-Να είσαι καλά. -Ευχαριστώ.
Γεια σας. Μήπως είδατε τη γυναίκα μου;
Είναι στο βάθος.
Κύριε; Εδώ είναι.
Μα πού πήγες; Σε γύρευα παντού.
Σε όλη τη γειτονιά.
Γιατί έφυγες;
Έλα να πάμε στο σπίτι.
Σου αρέσουν;
-Πόσο κάνουν αυτά; -Πέντε ευρώ.
Ορίστε, για σένα.
Ευχαριστώ.
Έλα να πάμε στο σπίτι.
-Αντίο σας. -Αντίο.
Πρόσεχε.
Έλα.
Πρόσεχε.
Ναι.
-Τι έκανες; -Τίποτα!
Βγήκες έξω, άφησες ανοιχτή την πόρτα.
Και κανείς δεν ήξερε πού πήγες.
-Πού πήγες; -Πήγα στο φαρμακείο.
Όχι.
Αυτό είναι ψέμα.
Αδύνατον, πήγα στο φαρμακείο.
Μίλησα με όλους τους φαρμακοποιούς, με όσους δουλεύουν εκεί...
Όλοι σε ξέρουν. Και δεν σε είδε κανείς.
-Δεν πήγες στο φαρμακείο! -Σταμάτα να με τρομάζεις.
-Εσύ με τρομάζεις! -Τι φοβάσαι;
Ότι θα εξαφανιστείς, ότι θα χαθείς στην πόλη...
ότι θα σου επιτεθεί ένας αλήτης, ένας ντίλερ...
-Είναι επικίνδυνη πόλη. -Όχι.
Ναι, είναι επικίνδυνα.
Κι εσύ κυκλοφορείς αμέριμνη...
-Κι αυτό με τρομάζει! -Οι άνθρωποι είναι καλοί.
Όχι, έτσι νομίζεις. Οι άνθρωποι δεν είναι καλοί.
Οι άνθρωποι είναι απαίσιοι!
Ο κόσμος είναι γεμάτος τρελούς και απαίσιους ανθρώπους.
Γεμάτος! Το καταλαβαίνεις αυτό;
-Δεν το πιστεύω. -Είναι η αλήθεια, όμως.
Όχι, δεν είναι.
Σου είπα ό,τι είχα να σου πω.
Λοιπόν, τελείωσε;
-Θα με πεθάνεις. -Δεν θέλω να σου κάνω κακό.
Θα μου περάσει.
Πρέπει να δουλέψω, να γράψω το βιβλίο μου.
Είναι πολύ σημαντικό για μένα. Πάρα πολύ σημαντικό.
Μιλάει για το σινεμά και τα όνειρα.
Είναι ένα σημαντικό βιβλίο.
Σε παρακαλώ, πραγματικά. Σε παρακαλώ.
Πραγματικά... Εντάξει; Ευχαριστώ.
Σε παρακαλώ, τηλεφώνησέ μου.
Πραγματικά, σε παρακαλώ.
Ευχαριστώ.
Κλαιρ, απάντησε... Απάντησέ μου. Σε παρακαλώ.
Έχω ανάγκη να σου μιλήσω.
Έχω ανάγκη... να ακούσω τη φωνή σου.
Σε παρακαλώ, Κλαιρ.
Γεια, Ζαν Μπατίστ. Εγώ είμαι, ναι.
Είσαι καλά;
Σε χρειάζομαι.
Ξέρεις, γράφω ένα βιβλίο...
για το σινεμά και τα όνειρα.
Έχω ήδη σκεφτεί τον τίτλο.
"Ψυχή".
Σου αρέσει... Χαίρομαι.
Επίσης, βρήκα μια υπέροχη φράση του Έντγκαρ Άλαν Πόε.
"Η ζωή δεν είναι μόνο..."
"Η ζωή δεν είναι άραγε όνειρο μονάχα μέσα σε όνειρο;"
Είναι μεγαλειώδες.
Ήθελα να βάλω αυτή τη φράση...
στην αρχή.
Ναι, όντως.
Σίγουρα.
Κι εγώ πιστεύω ότι...
το σινεμά...
Εννοώ η κινηματογραφική αίθουσα...
είναι η πιο κατάλληλη, η πιο σημαντική ατμόσφαιρα...
για να... εκθέσουμε τα όνειρά μας...
για να αφηγηθούμε τα όνειρά μας.
Επειδή... υπάρχει το σκοτάδι.
Δεν έχεις επαφή με κανέναν.
Σαν να είσαι στο κρεβάτι σου και να κοιμάσαι και να ονειρεύεσαι.
Το σινεμά είναι αυτό ακριβώς. Ένα μεγάλο όνειρο.
Όλο το σινεμά.
Όχι μόνο το σινεμά που μιλάει για τα όνειρα.
Όλες οι ταινίες είναι όνειρα.
Ναι.
Ναι, η φράση που έγραψα...
"Ο ονειροπόλος έχει ξυπνήσει."
Θα ρωτήσω τον εκδότη μου αν του αρέσει.
Νομίζω πως στην κινηματογραφική αίθουσα, όταν ονειρεύεται ο θεατής,
δεν βλέπει το όνειρο, βλέπει κάποια σύμβολα.
Αλλά οι περισσότεροι θεατές είναι σε μία κατάσταση
συνεχούς χαλάρωσης...
σαν να ήταν μέσα σ'ένα όνειρο.
Αιχμάλωτοι σε μία κατάσταση,
υπέροχη...
με πράγματα που είναι στον ουρανό.
Και είναι σύμβολα, όπως έλεγε ο Φρόιντ.
Όπως η θάλασσα...
είναι η μητέρα σου,
αλλά σημαίνει επίσης... σεξ.
Το μεγάλο σεξ...
όταν ονειρεύεσαι τον ωκεανό.
Τεράστιο σεξ.
Μεγάλος αισθησιασμός.
Αυτό είναι αλήθεια.
Μερικές φορές...
Δεν μπορώ να πω ότι δεν έχω ονειρευτεί ποτέ.
Ονειρεύομαι, αλλά όχι πάντα όπως ο Φελίνι ή ο Μιζογκούτσι.
Αλήθεια, αυτό είναι αλήθεια.
Είναι πραγματικά το επίκεντρο του προβλήματος.
Μπράβο.
Εντάξει.
Τα λέμε σύντομα.
Στεφάν, μπορείς να έρθεις εδώ;
Μαμά, τηλεφώνησες στη Ναταλί;
Στη Ναταλί;
Ναι, στη Ναταλί.
Την παλιά σου βοηθό.
-Δεν της τηλεφώνησες; -Όχι, δεν τηλεφώνησε.
-Εσύ; -Όχι, δεν τηλεφώνησα, γιατί...
Εκείνη πρέπει να το κάνει.
Μου άφησε δύο μηνύματα για το ραντεβού για νευρολογικές εξετάσεις.
Κι άλλες νευρολογικές εξετάσεις.
-Όχι. -Ναι.
-Είναι σημαντικό. -Ο μπαμπάς κι εγώ ανησυχούμε.
Είσαι ψυχίατρος, πρέπει να είσαι λογική.
Θα της τηλεφωνήσουμε μαζί σε λίγο.
Ένα ραντεβού είναι, θα έρθω μαζί σου. Εντάξει;
-Εντάξει; -Εντάξει.
Πήγαινε να δεις τον Κικί.
Όλα αυτά εδώ είναι τα φάρμακά της, σαν ένα κοκτέιλ.
-Τα φάρμακά σου και της μαμάς; -Ναι, τα δικά μου δεν είναι πολλά.
Τα δικά της είναι τα πιο πολλά.
Ο Κικί έπαιζε μαζί τους. Πρέπει να τα τακτοποιήσουμε.
-Κοίτα αυτό. -Είναι πολύ δυνατό.
-Η μαμά έγραψε τη συνταγή; -Όχι, ο ψυχίατρος...
Την είδε ψυχίατρος; Πραγματικά;
-Και αυτός της το έδωσε; -Ναι, αυτός της το έδωσε αυτό.
Περίμενε... Τι συμβαίνει;
Τι συμβαίνει;
Τι συμβαίνει, μαμά;
Τι συμβαίνει;
Τι;
Πήγαινέ με στο σπίτι...
-Πήγαινέ με στο σπίτι. -Στο σπίτι είμαστε, μαμά.
Όχι, θέλω να γυρίσω σπίτι.
Τι;
Κοίταξέ με, τι συμβαίνει;
Θέλω...
Θέλω να γυρίσω σπίτι.
Στο σπίτι είμαστε, μαμά.
-Ναι. -Όχι.
Κοίταξέ με.
Αυτός εκεί ο άντρας...
με ακολουθεί παντού.
Τι κάνει εδώ;
Ποιος; Ο μπαμπάς;
Αυτός είναι ο μπαμπάς.
Μπαμπά, πήγαινε να δεις τον Κικί.
Έρχεσαι μαζί μου; Θέλεις να έρθεις μαζί μου;
Δώσε μου το χέρι σου. Μην το αφήσεις.
Έλα, μην αφήσεις το χέρι μου.
Τι είναι αυτό;
Είσαι καλά;
Τι κοιτάζεις;
Τι συμβαίνει;
-Φοβάμαι... -Φοβάσαι;
Αυτό είπες;
Δεν ξέρω.
Είμαστε εδώ.
Αυτό εδώ είναι το σαλόνι.
Κοίταξέ με.
Ποιος είμαι εγώ;
Δεν ξέρω.
Είμαι ο Στεφάν.
Ποιος είμαι;
Ο Στεφάν.
Μαμά!
Εγώ είμαι, δεν μπορείς να με φιλάς στο στόμα.
Όλα καλά, μπαμπά;
Το DVD που ήθελες.
Να το δούμε;
Μαμά;
Κάθισε εδώ.
Παρατηρούμε τον κόσμο...
για να τον κατανοήσουμε
και να μπορέσουμε να εξελιχθούμε μέσα σ'αυτόν.
Η ευφυΐα μάς βοήθησε να δημιουργήσουμε τα εργαλεία
για να καταλάβουμε το άπειρα μικρό
και το άπειρα μεγάλο.
Κικί, έρχομαι.
Για πάνω από έναν αιώνα, ψυχολόγοι, βιολόγοι
γενετιστές και νευροεπιστήμονες
εξετάζουν, αναλύουν και μετρούν τον κόσμο.
Εφηύραμε τους υπολογιστές, πατήσαμε στο φεγγάρι,
αλλά σε αντίθεση με ό,τι πιστεύουμε, η ευφυΐα μας δεν αυξάνεται.
Σήμερα, η επιστήμη εξερευνά τις διάφορες όψεις της ευφυΐας μας...
Αλλά, άραγε, οι επιστήμονες...
Όχι, προστίθεται ένα πρόβλημα σε ένα πρόβλημα.
Ξέρεις, υπάρχει μια πολύ σημαντική λέξη στη ζωή...
...που ονομάζεται "αγάπη".
Εγώ σ'αγαπούσα πολύ.
Σου έστειλα τέσσερα μηνύματα, αλλά δεν μου απάντησες.
Θα μείνεις λίγο εδώ; Πάω να δω τον μπαμπά. Έρχομαι αμέσως.
Ναι, όντως.
Όντως, είναι αλήθεια αυτό.
Ναι, ήταν...
...ένα άτομο.
Η γυναίκα μου είναι στο κρεβάτι, κοιμάται.
Ο γιος μου...
Είναι εδώ.
Το ελπίζω πραγματικά.
Ευχαριστώ, αγάπη μου.
Ναι, ναι...
Θα είμαι πολύ δυνατός.
Τη θυμάσαι αυτή;
Ποια είναι αυτή;
-Η Πολέτ; -Σχεδόν. Η Πολίν.
Τίνος μαμά είναι;
Δεν ξέρω.
Δεν ξέρεις ποια είναι η Πολίν;
Είναι η μαμά τού...
-Πώς σε λένε; -Κικί.
Εδώ είναι...
Τότε που ήμαστε στο Βερολίνο. Εσύ τράβηξες τις φωτογραφίες.
Τραβάς ωραίες φωτογραφίες.
Έτσι δεν είναι;
Το ξέρεις ότι τραβάς ωραίες φωτογραφίες;
Ο μπαμπάς σού μαγειρεύει τώρα;
Τι κάνετε με το φαγητό;
Μαγειρεύεις εσύ;
Μπορείς να μου πεις μια φράση;
Μια φράση μόνο.
Πού και πού.
Ποιος ψωνίζει; Ο μπαμπάς;
-Θα χτυπήσεις. -Πόνεσες;
Το χέρι σου! Θα χτυπήσεις το χέρι σου!
Το είδα... Το είδα αυτό!
Λίγη ησυχία και σιωπή!
Απαλά. Να παίζεις απαλά.
Κλαις.
Γιατί;
-Γιατί; Τι έγινε; -Δεν είναι καλά, μπαμπά.
Ο Κικί... σε τρόμαξε;
Σε τρόμαξε ο Κικί;
Μπαμπά, μην το λες αυτό. Δεν την έκανε ο Κικί να κλαίει.
Όχι... Αλλά φταίει κι αυτός λίγο.
-Κάνει έτσι! -Παίζει.
-Παίζει, αλλά μ'έναν τρόπο... -Εντάξει, αλλά μη θυμώνεις!
-Μπαμπά, ηρέμησε! -Παίζει, αλλά μ'έναν τρόπο...
Είμαστε στο τραπέζι, όχι στον δρόμο.
Παίζε απαλά, γιατί ο παππούς και η γιαγιά είναι κουρασμένοι.
Παίζε πιο απαλά.
Αγάπη μου...
Μην κλαις.
Δεν το αντέχω.
Όχι.
-Θυμάσαι; -Είσαι καλά;
Ναι, χαμογέλα...
Χαμογέλα!
Ένα μικρό χαμόγελο...
Ωραία, ωραία.
Είναι όμορφο.
Είσαι πολύ καλή... Πολύ όμορφη.
Τι μπορώ να κάνω για σένα; Τι μπορώ να κάνω;
Πες μου. Πες μου.
Τι μπορώ να κάνω;
Πες το.
Και θα το κάνω. Πες μου.
Να είσαι εδώ.
Να είναι εδώ; Μα εδώ είναι. Εδώ είναι ο μπαμπάς.
Είμαστε και οι τρεις εδώ.
Όλη η οικογένεια.
-Κι ο Κικί κάνει φασαρία. -Είναι όμορφα.
Είναι το πιο όμορφο πράγμα.
Ο γιος σου.
Ο γιος μας.
Όμορφος, ε;
-Είναι πολύ άρρωστη. -Το ξέρω, μπαμπά.
Το είδες και το ξέρεις.
Δεν ξέρω...
-Όταν ήρθα, πριν τρεις βδομάδες... -Όντως.
Κάθε μέρα είναι και χειρότερα.
Είναι μια αρρώστια χωρίς θεραπεία. Δεν υπάρχουν φάρμακα...
-Μπορούν να γίνουν κάποια πράγματα. -Πράγματα;
Είναι σαν το νερό.
-Ναι, είναι σαν το νερό. -Κάθισε καλά εσύ.
Οι ψυχίατροι το λένε. Είναι σαν το νερό.
-Πήγατε σε ψυχίατρο; -Ναι, πολλές φορές.
Η μητέρα σου είναι σε πτώση.
Έτσι, πέφτει...
Πάντα...
Δεν μου είπες ότι πάει απ'το κακό στο χειρότερο.
Γιατί;
Γιατί να σε ανησυχήσω;
Έχεις τη ζωή σου, τον γιο σου...
Έχεις πολλά, τη δουλειά σου...
Μα, μπαμπά, δεν μπορείς να τα βγάλεις πέρα μόνος σου.
Η μαμά γράφει η ίδια τις συνταγές της. Μη μου πεις το αντίθετο. Το ξέρω.
Ναι, αλλά ο φαρμακοποιός την ξέρει.
Όταν πάει εκεί, δεν της δίνει ό,τι του ζητήσει.
Ζητάει φάρμακα που δεν χρησιμεύουν σε τίποτα.
Ή που δεν είναι καλά για τον εγκέφαλο.
Ναι, αλλά...
Την ακολουθώ, αλλά δεν είναι εύκολο.
Αλλά ρώτησα...
-Πρέπει να είσαι δυνατός. -Δεν μπορώ!
Όπως εγώ. Άλλες φορές είμαι δυνατός κι άλλες όχι.
Σου τηλεφώνησα πριν δέκα μέρες για να μάθω αν είδατε τη Ναταλί.
Είπες ότι της τηλεφωνήσατε, αλλά ξέρω ότι δεν είναι αλήθεια.
-Δεν είναι αλήθεια. -Το ξέρω.
Μου λες ότι τα βγάζεις πέρα μόνος, αλλά δεν είναι αλήθεια.
Η Πολίν... πώς είναι;
Νοσηλεύεται, σου το είπα.
Ξανά.
Τη βλέπεις;
Όταν κάνουμε κάτι για τον Κικί ή με την κοινωνική λειτουργό.
Η τελευταία κρίση της, πριν από δύο μήνες...
ήταν πολύ βίαιη.
Ήταν πολύ δύσκολο για τον Κικί.
-Εγώ φταίω. -Όχι, δεν φταις εσύ.
Η αρρώστια δεν είναι δικό μας λάθος.
Η αρρώστια της μητέρας σου δεν είναι δικό μου λάθος.
Τα φάρμακα, όμως, μπαμπά...
Η αρρώστια της γυναίκας σου δεν είναι δικό σου λάθος.
Συμβαίνουν αυτά. Είναι η μοίρα.
-Όχι. -Ναι, είναι η μοίρα...
που κινείται στην πόλη.
Κινείται στην πόλη και χτυπάει.
Και έτσι χτυπάει η αρρώστια.
Εσύ πώς τα πας από λεφτά;
Δεν τα πάω. Τα λεφτά πάνε, φεύγουν.
-Αλήθεια; -Ποτέ δεν έχω λεφτά, μπαμπά.
Το ξέρεις.
-Δεν βρήκες καμιά καλή δουλειά; -Βρήκα, αλλά...
Κάνω ένα ντοκιμαντέρ...
ή κάνω λίγο μοντάζ, τέτοια πράγματα.
Αλλά εντάξει. Παίρνω το επίδομά μου.
Κάνω αρκετές ώρες. Αλλά ξοδεύω τα χρήματα.
Είμαστε στην ίδια κατάσταση.
-Είμαστε άφραγκοι. -Ναι.
Στο μέλλον!
Μην επιμένεις πολύ με την Κλαιρ.
Μην επιμένεις, είναι επιπλέον βάρος.
Εγώ τηλεφωνώ...
-Αλλά δεν απαντάει ποτέ. -Και για εκείνη είναι δύσκολο, μπαμπά.
Ασφαλώς.
Πάνε είκοσι χρόνια...
που μας ενώνει η αγάπη.
Έχουμε ταξιδέψει παντού.
Ήταν... σημαντική αγάπη για εμένα.
Αλλά τώρα... έχει σχεδόν τελειώσει.
Όχι ακριβώς, σχεδόν.
Αυτή είναι η ζωή μας.
Μπάσταρδη ζωή.
-Ακόμα καπνίζεις; -Ναι.
Μπορεί να αυτοκτονήσω έτσι.
Θυμάσαι τα θέματα που είχα;
-Παίρνεις τα φάρμακά σου, όμως; -Και βέβαια τα παίρνω.
Απολύτως, κάθε μέρα.
Τέσσερα χάπια, πάντα.
-Χωρίς αυτά... -Είναι πολύ επικίνδυνο.
Θα πεθάνω.
Εσύ;
Παίρνεις τα φάρμακα που σου έγραψε ο γιατρός;
Έχω υποκατάστατα. Αλλά δεν μου αρέσουν.
Απλώς...
δεν πονάς, αλλά...
-Είναι χάλια. -Χάλια, ε;
Γιε μου...
το σπίτι μας είναι γεμάτο φάρμακα.
Και χαπακωμένους.
Και η μαμά;
-Είναι η περισσότερο... -Η λιγότερο χαπακωμένη από εμάς.
Πραγματικά.
Πρόσεχε πολύ ποια φάρμακα παίρνει. Μην κάνετε κανένα λάθος.
Παίρνει πολύ δυνατά φάρμακα.
Το ξέρω.
Ξέρω ότι τα φάρμακά της είναι πολύ δυνατά.
Προσέχω πάρα πολύ.
Έχει νερό;
Είναι μια ζωή...
Μια ζωή μέσα στα φάρμακα.
Είμαστε πραγματικά...
σχεδόν σκλάβοι των φαρμάκων.
Ξέρεις...
Δεν κοιμάται τη νύχτα.
Είναι τελείως τρελός.
Γιατί είναι τρελός;
Αφήνει χαρτιά παντού!
Επικρατεί χαμός.
Προσπαθώ να τακτοποιήσω...
αλλά δεν τα καταφέρνω.
Δεν χρειάζεται να τακτοποιείς.
Πάω να τρελαθώ εντελώς.
Λοιπόν, ξέρεις τι θα κάνω;
Θα του συνταγογραφήσω Neuropax.
-Όχι. -Ναι.
-Δεν πρέπει να το κάνεις αυτό, μαμά. -Μπορώ να το κάνω.
Είναι ωραία όταν είσαι εδώ.
Θα δεις με τη Ναταλί για τις συνταγές.
Εσύ δεν μπορείς να συνταγογραφείς πια.
Μπορώ, με ξέρουν στο φαρμακείο.
Έχω ιατρική κάρτα.
-Να πάρω αυτό για τον Κικί; -Ναι, πάρε ό,τι θέλεις.
Αν πεινάσει μετά... Παίρνω αυτό και ένα γιαούρτι.
Πάρε κι άλλα.
Πρέπει να φύγεις;
Ναι.
Θα έρθει να τον πάρει αύριο.
Μπορείτε να κοιμηθείτε εδώ και οι δύο.
Όχι απόψε.
Κικί, μάζεψε τα αυτοκινητάκια σου.
Φεύγουμε.
Έρχεσαι;
-Είσαι καλά; -Καλά.
Εγώ κι ο Κικί φεύγουμε.
-Φεύγεις; -Ναι.
Μπορείς να μου δανείσεις 200 ευρώ;
Το μηχάνημα τράβηξε την κάρτα μου. Τι βλάκας που είμαι.
Ευχαριστώ.
Πρόσεχε με τα φάρμακα που σου δίνει η μαμά.
Τα φάρμακα; Πιστεύεις ότι θέλει να με δηλητηριάσει;
Όχι! Δεν θέλει να σε δηλητηριάσει!
Νομίζει ότι είναι ακόμα γιατρός και μπορεί να γράφει φάρμακα.
Τα μπερδεύει όλα.
Να έχετε χωριστά τα κουτιά με τα φάρμακα.
-Να προσέχεις. -Ναι, ευχαριστώ.
-Σ'αγαπώ. -Κι εγώ.
Μυρίζει το γκάζι!
Μυρίζει το γκάζι! Τι έκανες;
Το γκάζι!
Τι έκανες;
-Είσαι τρελή! -Όλα καλά.
Τρελή! Είσαι τρελή!
-Τακτοποίησα το γραφείο σου. -Τι θες;
-Τακτοποίησα το γραφείο σου... -Τα χαρτιά μου!
Ήταν πάνω στο γραφείο!
Και τα πέταξες στην τουαλέτα!
Αυτό είναι...
Καταστροφή!
Η απόλυτη καταστροφή!
Θες να με σκοτώσεις!
Πάντα!
Αυτό το σπίτι έχει γίνει...
πραγματικός εφιάλτης.
Κατέστρεψες...
τα χαρτιά για το βιβλίο μου...
Όλα μου τα χαρτιά.
Ό,τι είχα γράψει...
Δεν μπορώ να πω ότι είσαι τρελή. Είσαι κάτι χειρότερο από τρελή!
Μπαμπά, δεν ξέρω πώς να σας βοηθήσω.
Μπαίνετε σε μία φάση...
όπου η μαμά τα έχει χαμένα.
Εσύ είχες πρόβλημα με την καρδιά σου και ήταν σοβαρό.
Η κατάσταση και των δυο σας μόνο χειροτερεύει.
Κι επειδή ανησυχούσα για τη μαμά,
μου μίλησε για μία κατοικία
όπου μπορείτε να έχετε τα πράγματά σας, είναι διαμερίσματα.
Αλλά υπάρχουν νοσηλευτές, φροντιστές...
ψυχολόγοι, ψυχίατροι...
Υπάρχει χώρος για ένα ζευγάρι, για δύο άτομα...
Θα είναι διαθέσιμο...
σε δύο μήνες περίπου.
Είναι σπάνιο να βρεθεί θέση για δύο, για ένα ζευγάρι.
Μα εγώ... δεν θέλω.
Δεν θέλω να φύγω από αυτό το σπίτι...
όπου έχουμε περάσει όλη μας τη ζωή.
Περιέχει το παρελθόν μας, τα πράγματα...
που μας θυμίζουν τη ζωή μας.
Τη δική μου και τη δική της.
Τη δουλειά μας, τα βιβλία μας.
Όλα αυτά τα πράγματα που ανήκουν στη ζωή μας.
-Αδύνατον να αφήσουμε αυτό το σπίτι. -Μπορείτε να πάρετε τα πράγματα.
Να πάρουμε εκατοντάδες βιβλία,
εφημερίδες και περιοδικά;
Αδύνατον! Αυτό είναι αδύνατον!
Θα πρέπει να πετάξουμε τα περισσότερα.
Κι εγώ δεν πετάω το παρελθόν μου.
-Δουλεύω... -Κι εκεί θα μπορείς να δουλεύεις.
Όχι, δεν μπορώ. Ξέρεις ότι είναι αυταπάτη.
Αδύνατον.
Δεν θα συνοδεύσω τη γυναίκα μου
σε ένα διαμέρισμα που είναι κάτι σαν νοσοκομείο
για άτομα που δεν πάνε με τα καλά τους.
Μα η μαμά δεν πάει με τα καλά της.
Επειδή έχει μια σημαντική, ανίατη ασθένεια...
που τη γνωρίζουν όλοι.
Υπάρχουν νεαροί ψυχίατροι που είναι ειδικοί σ'αυτή την ασθένεια.
-Έχεις καλέσει κανέναν τέτοιο; -Ναι, έχω καλέσει.
-Έχω μια λίστα εκεί. -Η Ναταλί λέει ότι δεν έχεις καλέσει.
Έχω, όμως, μια λίστα νεαρών ψυχιάτρων
που είναι ειδικοί σ'αυτή την ασθένεια.
Έχουμε μιλήσει.
Είναι μία ασθένεια που δεν έχει θεραπεία.
Δεν θα τα καταφέρετε μόνοι σας.
Μη μου λες ότι τους καλείτε, γιατί δεν ισχύει.
-Μα κάλεσα... -Για να πάρεις μια λίστα!
Έχεις μια μεγάλη λίστα στο γραφείο σου.
Δεν καλέσατε, δεν είδε κανένας γιατρός τη μαμά.
Σε είδε ψυχίατρος;
Μαμά, σε είδε ψυχίατρος;
-Εγώ μίλησα με έναν. -Δεν με νοιάζει αν μίλησες στο τηλέφωνο.
-Σταματήστε. -Συνάντησα κιόλας.
Στο εργαστήριο. Έχω μιλήσει γι'αυτό.
Όλοι ξέρουν αυτή την ασθένεια. Είναι πολύ γνωστή ασθένεια.
Όλοι τη γνωρίζουν.
Μπαμπά...
Θα ήταν προτιμότερο να ήμουν νεκρή.
Μην το λες αυτό.
Δεν είναι σωστό.
Δεν είναι αλήθεια.
Είσαι μαζί μας.
Είσαι ζωντανή, μιλάς, προχωράς μπροστά.
Έχεις ένα παρελθόν να αφηγηθείς.
-Όχι. -Συγγνώμη.
-Λυπάμαι πραγματικά. -Δεν υπάρχει λόγος να λυπάσαι, μαμά.
Προσπαθούμε να βρούμε λύσεις. Καλές λύσεις.
Μπαμπά, εγώ δεν μπορώ να σας βοηθήσω όπως πρέπει.
Δεν τα καταφέρνω.
Αν η μαμά πέσει...
Δεν έρχεσαι εδώ σχεδόν ποτέ.
Ναι, έρχομαι, όποτε μπορώ.
Δεν θέλω να γίνω κακός,
αλλά αν κάποιος πρέπει να πάει
σε μία κλινική, σε ένα νοσοκομείο,
ή σε έναν οίκο φροντίδας...
αυτός είσαι εσύ!
Εσύ έχεις προβλήματα που πρέπει να λύσεις.
-Μα, μπαμπά, προσπάθησα! -Σταματήστε! Σταματήστε!
Μαμά, όλα καλά.
Είναι η πρώτη φορά που μιλάμε έτσι. Είναι σημαντικό.
Είναι η πρώτη φορά που ανοίγουμε τις ψυχές μας.
-Η πρώτη φορά. -Συγγνώμη.
Μη ζητάς συγγνώμη.
-Μπαμπά, όταν εγώ... -Δεν είμαι εναντίον σου.
-Δεν είναι αυτό! -Δεν είμαι εναντίον σου.
Δεν θέλεις να γίνεις κακός...
Αλλά είναι χαζό να μου λες ότι πρέπει εγώ να πάω σε κλινική.
Δεν είναι αυτό το θέμα.
Δεν είναι αυτό το θέμα! Εγώ προσπαθώ...
Βοηθάω στον σύλλογο, έχω κοινωνική λειτουργό.
Δεν έρχομαι συχνά, επειδή προσπαθώ όπως μπορώ...
να οργανωθώ.
Όταν πήγα... Μπαμπά... Μαμά...
Συγγνώμη.
Για ποιο πράγμα;
Δεν είσαι ένοχη για τίποτα.
Για τίποτα.
Όταν με...
Όταν με κλείσατε στο ψυχιατρείο...
το κάνατε για καλό.
Για σένα!
Δεν είπες ότι είναι κλουβί ή φυλακή.
Το κάνατε για καλό.
Για ένα διάστημα... Μόνο για ένα διάστημα.
Άκουσέ με. Αυτό είναι άσχετο.
Ήταν ψυχιατρείο, για ένα διάστημα. Το κάνατε για καλό και καλά κάνατε.
Από εκεί και πέρα, ακόμα κι αν εγώ...
Έγιναν διάφορα μετά.
Είχα ανθρώπους που με κατεύθυναν και με συνόδευαν.
Μπορούσα να κάνω τα πράγματα με υγιή και υγιεινό τρόπο.
Για καλό το κάνατε.
Εγώ δεν θα μπορώ να σας φροντίζω σωστά, μπαμπά.
Αν πέσει η μαμά, δεν μπορείς να τη σηκώσεις.
Αν χαθεί, δεν ξέρεις πού να πας.
Αν πέσεις εσύ... Έπαθες εγκεφαλικό πριν τρία χρόνια.
Αν πέσεις, τι θα κάνει η μαμά;
Κάποιες μέρες, δεν ξέρει ποια είναι, ποιος είσαι εσύ, ποια η γειτόνισσα.
-Αλήθεια δεν είναι; -Ναι, αλλά το αντιμετωπίζω.
Ρώτησα τους φίλους μου,
δημοσιογράφους, συγγραφείς, σημαντικούς ανθρώπους
μήπως ξέρουν κανέναν άντρα, όχι γυναίκα, είναι αδύναμη,
έναν δυνατό άντρα που θα τη βοηθάει να σηκώνεται, αν συμβεί κάτι,
θα βγαίνει μαζί της στον δρόμο.
-Και έκλεισες ραντεβού; -Όχι, έχω μια λίστα με ονόματα.
Μόνο ονόματα και λίστες!
Έναν άντρα που έχει ζήσει με μία οικογένεια,
που τον ξέρουν όλοι και λένε ότι είναι καλός άνθρωπος.
Δεν με νοιάζει, μπαμπά...
Και βρήκα και νέο ψυχίατρο.
-Έχω μία λίστα! -Μπαμπά, εγώ δεν...
Δεν σε κατηγορώ για τίποτα.
Ξέρω ότι προσπαθείς. Φτιάχνεις λίστες, τηλεφωνείς.
Αλλά δεν είναι κανείς εδώ για να σας βοηθήσει.
Μου έλεγες ότι σας έλεγα ψέματα πολλές φορές.
Σύμφωνοι;
Σας έλεγα ψέματα για να μην ανησυχείτε.
Και τώρα, μου λες ψέματα, μπαμπά.
Μη μου πεις ότι δεν μου λες ψέματα.
Ξέρω ότι φτιάχνεις λίστες.
Αλλά είμαι ανίκανος να σας βοηθήσω. Ούτε τον εαυτό μου δεν μπορώ να βοηθήσω!
Έχω τον Κικί και η κοινωνική λειτουργός μας λέει τι να κάνουμε και τι όχι.
Δεν μπορώ να σας βοηθήσω. Μου λες ναι, και μετά δεν το κάνεις.
Λες ότι φτιάχνεις λίστες, σε πιστεύω!
Χρειάζομαι κάποιον πιο ικανό από μένα και από εσάς, για να σας βοηθάει.
Ας φροντίσουμε να νιώθει καλά.
Καλά...
Ο γιος σου και ο άντρας σου σε αγαπούν.
-Αυτό είναι σίγουρο. -Θα σε βοηθήσουν.
Μπαμπά, δεν θέλω να κάνω κήρυγμα, εντάξει;
Όλοι...
Θέλω μόνο...
Η μαμά είναι στα καλά της σήμερα.
Είναι σταθεροποιημένη σήμερα.
Θέλω μόνο να μπορέσουμε να μιλήσουμε.
Σου αρέσει να φτιάχνεις λίστες. Ας φτιάξουμε λίστες με καλές ιδέες.
Μόνο καλές ιδέες.
Δεν θέλω να απορρίψετε τα πάντα.
Ίσως ο οίκος φροντίδας δεν είναι καλή ιδέα.
Ίσως μπορούμε να πάρουμε ιδέες από τους φροντιστές.
Μπορούμε να ρωτήσουμε. Ίσως κάπου αλλού είναι καλύτερα.
Θέλω απλώς να συμφωνήσουμε πώς θα προχωρήσουμε.
Θέλω...
να με ξεφορτωθείτε.
Μα τι λες, μαμά;
Φυσικά, είναι κουραστικό και εκνευριστικό, αλλά μιλάμε!
Αν δεν μιλάμε, είναι χειρότερα.
Εσύ θα μιλούσες στους ασθενείς σου, σωστά;
Θα μιλούσες στους ασθενείς σου.
Θα έλεγες: "Αυτό δεν πάει καλά. Μπορούμε να το αλλάξουμε αυτό."
Ναι ή όχι;
Ναι.
Κι εμείς αυτό κάνουμε, ίσως αδέξια,
γιατί ο μπαμπάς είναι Ιταλός και φωνάζει.
Κι εγώ είμαι ξεροκέφαλος.
Μπαμπά;
Είμαστε αδέξιοι απλώς. Είναι σημαντικό να μιλάμε.
-Θα ήταν... -Είμαστε μια μικρή οικογένεια.
-Πραγματικά μικρή. -Όχι μεγάλη!
Τρία άτομα... και ο Κικί.
Και κανείς άλλος. Είμαστε μια μικρή οικογένεια.
Είμαι λιγάκι κουρασμένη.
-Είσαι κουρασμένη; -Ναι, λιγάκι.
-Θες να πιούμε καφέ; Τσάι; -Ναι.
-Μπαμπά, θέλεις καφέ; -Όχι, ευχαριστώ. Θα πιω νερό.
Ας κάνουμε σαν να ήταν όλα...
σαν να ήταν όλα φυσιολογικά.
Κύριε, έχετε ένα τσιγάρο;
Έχετε υλικά;
Χρειαζόμαστε δυο-τρία σετ ένεσης.
-Δύο ή τρία; -Τρία, καλύτερα.
Ευχαριστώ. Και μια πίπα για κρακ.
-Χρειάζεσαι κάτι άλλο; Ένα ξυλάκι; -Ναι, γιατί όχι;
Χαρτοπετσέτες; Νερό;
Όχι.
-Εντάξει είμαστε. -Να προσέχετε.
Πολλές βελόνες σήμερα!
Λίγοι έχουν έρθει.
Πώς είναι η μητέρα σου;
-Τα γεράματα είναι χάλια. -Πλάκα κάνεις!
Γεράματα ή ναρκωτικά; Δεν ξέρεις τι να διαλέξεις.
Δεν διαλέγουμε.
Παίρνει πιο πολλή "χημεία"... από εμάς ή αυτούς.
-Και τα βγάζεις πέρα; -Είναι πολύ δύσκολο.
Περιμένετε, παιδιά. Μην κλείσετε. Καλησπέρα.
-Κλείνουμε. -Δώσε μου ένα σετ.
-Παρακαλώ. -Ένα ο καθένας.
Κλείνουμε. Ξυλάκια;
-Και για τον φίλο μου! -Ξέρεις πώς πάει.
-Θα έρθει! -Πότε θα έρθει;
-Θα έρθει μόνος. -Εδώ θα είμαστε και αύριο.
-Εντάξει. -Πες του να περάσει.
-Εντάξει. -Κάθε μέρα είμαστε εδώ.
-Γεια. -Καλή δύναμη, να προσέχετε.
Κλείνουμε;
Η μνήμη του σινεμά. Είναι το επόμενο τεύχος μας.
Μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε για να βρούμε χρήματα.
Εμείς είμαστε η μνήμη του σινεμά. Εσύ γράφεις ένα βιβλίο, έτσι;
Εγώ γράφω ένα βιβλίο.
Ένα βιβλίο με θέμα τα όνειρα και το σινεμά.
Τέλεια!
Τα όνειρα, η μνήμη...
-Τι πυροδοτεί τα όνειρα; -Δεν είναι το ίδιο.
Όχι, είναι κάτι άλλο.
-Μα συνδέονται. -Είναι κάτι άλλο.
Ποιος θέλει καφέ;
Εγώ.
Με συγχωρείς. Η γυναίκα σου;
Δεν είναι καλά. Καθόλου καλά.
-Τι συμβαίνει; -Ξέρεις. Με αποφεύγεις.
-Αυτό είναι το πρόβλημα. -Δεν μπορούμε να το συζητήσουμε εδώ.
Έλα.
-Έγινε κάτι; -Όχι.
-Αλήθεια; -Ναι.
Πρέπει να κάνουμε ένα διάλειμμα, νομίζω.
Σ'αγαπώ ακόμα. Πάντα.
Είμαι πολύ δεμένος μαζί σου.
Πραγματικά. Βαθιά.
Το ξέρω, κι εγώ.
-Μου ραγίζει την καρδιά αυτή η κατάσταση. -Μου λείπεις. Μου λείπεις.
Η καλοσύνη σου, η αγάπη σου.
Η τρυφερότητά σου.
Μου λείπεις τρομερά.
Πρέπει να πάμε μέσα.
Στεφ!
-Να έρθω στο σπίτι σου; -Όχι.
Μπορώ να καπνίσω στο σπίτι σου; Σε παρακαλώ!
Άσε με να μπω, σε παρακαλώ.
Αν θέλεις κάτι... Ηρωίνη θες; Μπορώ να σου βρω.
Ξέρω έναν τύπο, αυτό που έχει είναι ατομική βόμβα!
Πολύ δυνατό, πολύ καλό πράμα.
Και καθαρό. Σου το υπόσχομαι. Ο τύπος δεν είναι μακριά από εδώ.
-Δώσε μου τα λεφτά και σου φέρνω. -Δεν έχω λεφτά.
Ξέρω'γω... Όποτε θέλεις. Εδώ είμαι εγώ, έτσι κι αλλιώς.
Άσε με να καπνίσω μέσα.
Αν αλλάξεις γνώμη, εδώ είμαι.
-Πήγαινε! -Καλά, έλα!
Θεέ μου.
Τι κάνεις;
-Τι κάνεις; -Πονάω.
Η καρδιά μου.
Θα σε...
-Ωραία. -Καλύτερα;
Καλύτερα.
Τι μπορώ να κάνω για σένα;
Κάλεσε το ασθενοφόρο.
Το ασθενοφόρο...
Καλώ τώρα.
Στεφάν.
Μηδέν... Έξι...
Έξι... Πέντε...
Επτά... Τέσσερα...
Επτά... Έξι...
Τέσσερα... Πέντε.
Εντάξει.
Στεφάν...
Η μαμά είμαι.
Ο μπαμπάς έπεσε στο γραφείο του.
Κάλεσε... το ασθενοφόρο.
Κάλεσε το ασθενοφόρο. Γρήγορα. Και έλα.
Δεν ξέρω. Δεν ξέρω καθόλου.
Έλα.
Θα το φροντίσει ο Στεφάν.
Ωραία.
Κρυώνεις;
Είσαι καλά;
Πάρε ανάσα.
Θα είμαι δίπλα αν με χρειαστείτε.
Ευχαριστώ.
Σας αφήνω με τον γιο σας.
Εδώ είμαι.
Είναι καλά;
Εσύ είσαι καλά;
Αγάπη μου;
Τι σας συμβαίνει;
Έφυγε ο άντρας σας.
Δεν θα γυρίσει.
Πηγαίνετε να κοιμηθείτε.
Και αύριο, τηλεφωνείτε στον γιο σας, εντάξει;
Πού είναι αυτό το σπίτι;
Το ξέρω, νομίζω.
Εντάξει, θα της το πω. Αμέσως.
Αντίο, καλή σας μέρα.
Κυρία, είστε καλά;
Μίλησα με τον γιο σας στο τηλέφωνο.
Τον Στεφάν. Είναι χαρούμενος.
Σας βρήκε σπίτι.
Τέλεια!
Εδώ κοντά.
Στην Πορτ ντε Παντέν.
Ωραία, ε; Είναι καλό σπίτι.
Θα ετοιμαστούμε για να πάμε.
Θα φτιάξουμε το νεσεσέρ σας. Θα διαλέξουμε τα ρούχα.
Είναι πολύ χαρούμενος.
Εσείς...
Εσείς είστε... Ποιος;
Έρχομαι αρκετές μέρες,
για να σας βοηθάω, να σας δίνω να φάτε να σας δίνω τα φάρμακά σας.
Μιλάμε. Μαζί.
Μιλάτε για τα παιδικά σας χρόνια, για τη γιαγιά σας.
Γνωριζόμαστε πια, σας αφηγούμαι τη ζωή μου.
Και τώρα...
Ο γιος σας είναι πολύ χαρούμενος, γιατί δεν είμαι συνέχεια εδώ.
Θα είναι καλύτερα για εσάς.
Θα είστε ασφαλής, με ανθρώπους που σας ακούνε,
που σας μιλούν, που σας φροντίζουν καθημερινά.
Θα είναι ωραία.
Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς...
Μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού.
Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά Σου,
ελθέτω η βασιλεία Σου, γεννηθήτω το θέλημά Σου,
ως εν ουρανώ και επί της γης.
Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον
και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών,
ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών
και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού.
Αμήν.
Τα χαρτιά θα είναι έτοιμα το απόγευμα. Έχετε όλα τα απαραίτητα έγγραφα;
Θα τα πάρω. Ευχαριστώ πολύ.
Ευχαριστώ.
Για τις γυναίκες, συνήθως ο κόσμος επιλέγει τα λευκά άνθη.
Υπάρχουν πολλές επιλογές για τεφροδόχο. Διαλέξτε με την ησυχία σας.
Φυσικά, είμαστε εδώ για εσάς.
Μαμά...
Πολυαγαπημένη μου μαμά.
Οι τελευταίοι μήνες ήταν πολύ έντονοι με σένα και τον μπαμπά.
Και ήταν περίεργο για μένα,
που ήμουν πάντα η κύρια ανησυχία σας,
να πρέπει να παίζω τον ρόλο του πατέρα...
και να τολμώ να παίρνω αποφάσεις για εσάς.
Μερικές φορές...
ενάντια στην ελευθερία δράσης σας.
Όλα τα όνειρα είναι σύντομα.
Και τα όνειρα μέσα στα όνειρα, ακόμη πιο σύντομα.
Ελπίζω να είναι γαλήνιος ο ύπνος σας επιτέλους.
Θα κάνουμε όπως επιθυμούσες, μαμά,
ώστε να μη σας ενοχλήσει κανείς στο ταξίδι σας.
Εγώ, ο Κικί...
οι φίλοι και συγγενείς σου...
σου λέμε "ευχαριστώ", μαμά.
Ευχαριστούμε, κύριε.
Κυρίες και κύριοι, θα δούμε τώρα ένα διαπόραμα...
που θα σας θυμίσει ευτυχισμένες μέρες με την εκλιπούσα.
Η γιαγιά και ο παππούς έχουν καινούργιο σπίτι;
Όχι, αυτό δεν είναι σπίτι.
Οι ζωντανοί έχουν σπίτια.
Απόδοση Διαλόγων Μελισσάνθη Γιαννούση
Υποτιτλισμός: www.videopress.gr