FALLBROOK, STAN KALIFORNIA
- Tutaj. - Cześć.
- Cześć! - Cześć. Co u ciebie?
Cześć!
- O tak! - Hej!
Trochę łyse dupsko.
Cześć wszystkim. Cieszę się, że jesteście.
Jej! To czyste szaleństwo!
Niektórzy są nowi w kociej społeczności.
Więc przedstawcie się,
żeby każdy wiedział, z kim rozmawia.
Jestem Stacy, a to Bonaparte.
Cześć!
To jest Mersha.
Oto Lynx. Relaksuje się tu.
- Cześć, Lynksie! - Hej Lynx!
Cześć!
To Mavi. Pozdrów kolegów.
Jest jedyny w swoim rodzaju.
Jest wyjątkowy. Jest dla nas nie tylko zwierzęciem.
Cześć, Mav!
Trudno mi to wyrazić słowami,
bo to coś wyjątkowego.
Jest moim zwierzęciem wsparcia emocjonalnego,
tak jak psy dla wielu innych ludzi.
Hola!
Na Instagramie i w kociej społeczności
zobaczyłam, że to bardzo częste.
Chciałam prosić was o pomoc.
Nie wiem, czy wiecie,
ale za miesiąc Maverick ma urodziny.
- Impreza urodzinowa! - Kończy dwa lata?
Tak.
Patrz, Kayla, prawie gotowy.
Spójrz na to.
Jesteś taki słodki, Mersha!
Gdybyście mi powiedzieli dwa lata temu,
że będę planować urodziny dla kota,
nazwałabym was wariatami, ale planuję.
Możemy zrobić ciastka rybne.
Dobry pomysł. Robiłaś je kiedyś?
Nie.
Byłoby fajnie,
gdybyśmy byli w kostiumach,
ale w miejscu publicznym.
I nakręcili film.
Mamy pudełka. Impreza z pudełkami.
- To byłoby urocze! - O tak!
Doskonały pomysł.
Czyż nie?
Można nazwać… Kto to powiedział?
Wyspa Kota Surfera. To urocze.
- Może być zabawne. - Świetny pomysł.
Wspaniale.
Kayla, cieszę się
na twój filmik edukacyjny o wodzie.
Z radością go upublicznimy.
Ludzie myślą, że koty siedzą w domu
cały dzień i nic nie robią.
Jednak Mavi potrafi robić fajne rzeczy.
NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL DOKUMENTALNY
Na początku…
Nie wiem, co on czuł,
ale nigdy nie chciałam mieć dzieci…
Ale nigdy nie mów „nigdy”.
Cześć, Mavi.
Ale mi się wydawało,
że nie było mi to pisane.
Czy myślałem, że zostanę ojcem? Nigdy bym…
Tak naprawdę…
nie pamiętam, żebym o tym myślał.
Gdy Nick się wprowadzał,
nigdy przedtem nie miał kota
ani żadnego zwierzaka.
W ciągu miesiąca przekonał się do kota.
Hej, kolego.
Gotowy? Windą do góry?
Ale kto tak robi?
Hej, kolego.
Dobrze to robię?
Tak? Załatwimy ci coś. Spokojnie.
Jestem głodny.
Ja też.
Druga cebula ma być posiekana na drobno?
Nie, ale możesz je zdjąć,
bo teraz nie robisz cebuli.
To Maverick nas wybrał.
To długa historia, ale…
Mój brat dostał kotkę bengalską,
która różniła się od kotów,
jakie mieliśmy wcześniej.
A potem miała małe.
Szukałam dla nich domów w Los Angeles
i zapraszałam potencjalnych rodziców
na oglądanie.
Jednym z nich był Maverick,
który trochę utykał.
Wybrałam go i brałam ze sobą wszędzie i…
Często żartujemy z Nickiem,
że może udawał utykanie,
bo chciał z nami zostać.
Zaczęłam go nosić w torbie kangura,
żeby mógł wystawić główkę.
Od razu nawiązaliśmy związek.
Od siódmego roku życia miałam koty.
Miałam kotkę o imieniu Pizza.
Była złośliwa.
Była na pół dzika, gryzła…
I tak ją kochaliśmy.
Potem miałam Sashę,
gdy miałam 18,19 lat,
a potem Titten w wieku 20 lat.
Była ze mną cały czas do śmierci.
Walczyłam z depresją
przez całe dorosłe życie.
Zaczęła się, gdy miałam 16, 17 lat.
Nie wiedziałam, czego doświadczam.
Na początku to było coś obcego.
To coś charakterystycznego
dla mojej rodziny.
W zeszłym roku w grudniu
moja kuzynka odebrała sobie życie.
Mój ojciec popełnił samobójstwo.
Długo ciężko mi było o tym mówić.
Byłam świadoma tych mrocznych okresów
w moim życiu.
Myślę o tym jak o fali,
ocean odpływa,
ocean przypływa.
Obecność Mavericka
w tych okresach sprawia,
że są dużo łatwiejsze do zniesienia.
Te okresy się skracają i mam nadzieję,
że te dobre się wydłużają.
Dla mnie Maverick
to zwierzę wsparcia emocjonalnego,
bo miło jest go zabrać w podróż.
To konieczne
dla mojego zdrowia psychicznego.
Nie powinniśmy czynić rozróżnień
czy to pies, czy kot.
Oba powinny być uwzględnione.
Nie przesadzam, mówiąc,
że chodzi wszędzie.
Dokładnie wszędzie.
Gdy nie wpuszczą go do sklepu,
jedno z nas zostanie z nim w samochodzie.
Oprócz tego
tak zmieniliśmy nasze życie, że…
Czegokolwiek potrzebujemy,
wybieramy sklepy przyjazne zwierzętom,
żebyśmy mogli go zabrać.
Chodź!
Gdy się wścieka, jak mamy wyjść,
wskoczy na koło i będzie szybko iść.
Będzie biegł.
W ten sposób mówi:
„Zabierzcie mnie ze sobą”.
Słyszymy go, gdy odchodzimy.
Zaczęłam go zabierać w torbie,
a on traktował ją jak balkon.
Wykładał przednie łapy i głowę
i rozglądał się naokoło.
Nosi szelki od ósmego tygodnia życia.
Pierwszego dnia po założeniu
pozwoliliśmy mu się z nimi oswoić po domu.
Drugiego dnia dodaliśmy sześć godzin.
Wtedy już spał, bawił się i drzemał w nich.
Były jego drugą skórą.
Zapomniał, że je nosi.
Trzeciego dnia poszedł na spacer.
Super, Mavi.
Super, chłopcze.
Miał na sobie szelki
i byliśmy na Melrose Boulevard
w naszej ulubionej kawiarni.
Siedzieliśmy na tarasie, popijając kawę,
a on wysunął się z szelek.
Zsunął je przez głowę.
Stał tam, a obok przejeżdżały samochody.
Porwałam go. Serce mi waliło.
Dlatego stworzyliśmy własne szelki.
Gotowy na spacer?
Które chcesz założyć?
Te?
Fioletowe?
Błyszczące.
Dobra. Wsadzaj dupsko.
Grzeczny chłopiec. Siadaj.
Świetnie.
Siedemdziesiąt sześć procent syrah.
Będzie trochę korzenne.
Ludzie dziwnie reagują.
Niektórzy mówią: „Boże, to kot?”.
Zawsze mówię „Nie, to pies.
Tylko wygląda trochę inaczej”.
Chodź, smyku.
Cześć, przystojniaku.
Cześć, babciu!
Jak się masz?
Tęsknie za tobą.
Ja za tobą też.
Dobrze cię widzieć.
Mamy specjalnego gościa.
Naprawdę?
Tak, to…
Czteronogi przyjaciel?
Czteronogi gość.
Nieźle mu szło wczoraj na basenie.
Dorastałem w Anglii w Newcastle.
Leży pod Szkocją
na północno-wschodnim wybrzeżu.
Przyjechałem do Ameryki jako nastolatek.
Na wakeboarding.
Dzięki temu sportowi miałem szczęście
zostać obywatelem Ameryki.
Maverick miał jakieś dziesięć, 12 tygodni.
Pojechaliśmy na plażę,
odwiedzając moich rodziców na Florydzie.
Na plaży były małe bajorka.
Były płytkie.
Chciał przejść z jednej strony na drugą,
bo były tam drzewa namorzynowe.
Po prostu przeszedł.
Dla niego to było głęboko.
Nie mogliśmy uwierzyć.
Wyglądał jak mały jaguar.
Wszedł w drzewa namorzynowe.
Woda sięgała mu do szyi i grzbietu.
Wyszedł z drugiej strony,
otrząsnął się i szedł dalej.
Koty bengalskie bardziej ciągnie do wody
niż zwykłe domowe koty.
Bardzo powoli
przyzwyczajaliśmy go do wody,
żeby miał pozytywne doświadczenie,
a on od razu ją polubił.
Nick zaczął uczyć go surfować.
Założył obóz surfingu.
Wziąłem deskę i zaniosłem ją do domu.
Był taki mały.
Wspinał się i biegał po niej,
aż poczuł się pewnie.
Wtedy położyłem ją na krześle,
żeby imitowała huśtawkę.
Po zabawach w domu powiedziałem:
„Weźmy go na basen
i zobaczmy, jak sobie poradzi”.
Gdy pojechaliśmy
nad jezioro w Orlando na Florydzie
na deski do surfowania na stojąco,
kompletnie nas zaskoczył.
Byliśmy na jeziorze.
Kayla chyba była na kajaku,
ja na desce,
a Maverick wskoczył do jeziora.
Zdecydowanie spanikowałam.
Bałam się, że nie umie pływać.
Kayla była może jakieś sześć metrów dalej.
Popłynął do niej,
wskoczył na jej kajak, osuszył się.
Pomyśleliśmy: „To szaleństwo!”.
A potem pomyślałem,
że może powinien złapać falę
i że chcę go wziąć na surfing.
Chciałem go wziąć,
gdy fale były małe, półmetrowe.
Tak zrobiliśmy
i złapał pierwszą falę w Malibu.
Pomyślałem, że ten kot jest jakiś inny
i że może coś ode mnie przejął. Kto wie?
Jego cechą jako kota bengalskiego
jest poziom energii.
To dzięki Kayli dowiedziałem się,
czym są bengale.
To skrzyżowanie
kota pręgowanego z egzotycznym.
Czyli bengal F1
to pierwsze pokolenie potomne.
Potem są coraz bardziej rozrzedzone.
F2 to kolejne, dalsze pokolenie.
F3.
Im bliżej źródła, tym bardziej niesforne.
Jest bardzo wymagającym zwierzęciem,
więc to nie jest rasa dla wszystkich.
Jeśli nie masz dla nich czasu,
zaczynają wariować
i mogą mieć problemy z agresją.
Bengal musi biegać.
Na kole w domu…
lub na dworze.
Mają dużo energii.
Dobry chłopiec!
Są odkrywcami.
Znam tyle smutnych historii o bengalach.
Ludzie je kupują, bo są ładne i drogie.
Uważają je za symbol statusu społecznego
lub myślą, że to fajnie,
a potem nie poświęcają im czasu.
A po pół roku myślą:
„Trafił mi się z defektem.
Mój sika po kątach,
mój mnie gryzie, a mój drapie”.
Mnie to frustruje,
bo myślę, że to efekt zaniedbania.
Bo wiele bengali jest zwracanych
i trafia do schronisk,
a te nawyki są trudne do opanowania.
Nie są dobrym zwierzęciem,
jeśli nie masz czasu.
Dobry chłopiec.
Mav, ta. Jest na niej twój wizerunek.
Weźmy tę.
Weźmy tę weterankę.
Wolisz jedną z tych?
Którą, kolego?
Wącha tę, którą chce.
Co masz w pysku, kolego?
Mój Boże!
Co się dzieje?
- To martwa lub żywa mysz. - Żywa, właśnie złapał. Mavi!
Podnieś go, to ją puści.
Ale nie mogę.
Powinien mieć smycz.
Smyku, nie możesz jeść myszy.
Jak ją puści, to ucieknie.
Nie chcę, żeby coś mu się stało.
Kochanie, nie rób tego.
Musi ją puścić.
Zrób to.
Możesz ją puścić.
Mavi.
Nigdy tego nie robił.
Boję się, że… O tak. Puść.
Przepraszam, Mav.
- Uciekaj. - Wiem, że będziesz na mnie zły.
Przepraszam, smyku.
Nie!
- Możesz się jej pozbyć? - Jasne.
Nie rękami.
To czym?
Co mam zrobić?
Podniosę ją.
Udusi się. Przepraszam.
- Masz lepsze jedzenie. - Pozbyłeś się jej?
- Tak. - Nie znajdzie?
- Nie. - Dobrze.
Dobry chłopiec.
Chodź, Mav. Wybierzmy deskę.
Nie mysz.
Co z nią zrobiłeś?
Uciekła.
- Udawała martwą. - Czyli żyła?
-Tak. - Dobrze.
Postanowiliśmy przeprowadzić się na wieś.
To idealna okazja, by kupić kury.
Dorastałam w otoczeniu zwierząt,
więc ważne jest dla mnie,
żeby Mavi też je kochał.
To dobre zwierzaki.
Ashwagandha
chodziła po mojej dłoni.
Teraz jest większa,
więc nie wskakuje na kolana.
Ale mogę ją podnieść
i lubi, jak ją trochę ponoszę.
Mamy Minookę, Ashwagandhę i Drogen.
Zna je od urodzenia.
Wtedy były w łazience,
a on codziennie wchodził do środka
i najpierw oglądał je przez klatkę.
W końcu pisklęta jeździły mu na plecach.
Nie żartuję.
A teraz są jak rodzeństwo.
Dobrze.
Dobry chłopiec.
To jego siostra.
Nie wiem, czy widzi, że to kurczaki,
czy myśli, że to koty.
Słuchaj, Mavi.
Chcieliśmy powiększyć rodzinę.
Te są trochę…
Trochę zadziorne?
Tak.
Będzie trzeba na nowo
przyzwyczajać Maviego,
ale mam nadzieję, że pamięta cały trening.
Bo kot to drapieżnik,
a kurczak byłby ofiarą.
Muszą się spotkać
w kontrolowanych warunkach.
Cześć!
Boi się.
Już dobrze.
Mav się wystraszył.
Na drugie urodziny chcieliśmy,
by zaprezentował, co potrafi na wodzie.
Jest pewny siebie.
Może wskoczyć na deskę.
Nie boi się, że sam na niej płynie.
Grzeczny chłopiec.
Gotowy, Mav?
- Udało się! - Dobry chłopiec!
Jeśli przyzwyczaimy go
do szybkiej jazdy na desce,
to na pewno wzmocni jego pewność siebie.
Maverick jest lwem.
Ma urodziny 18 sierpnia.
W zeszłym roku na jego urodziny
zrobiliśmy kociego Burning Mana.
Jest całkiem uroczy. Zobaczcie hasztag.
W tym roku musimy wymyślić coś lepszego.
Bo myślę…
To z gwiazdorem filmowym
może być za trudne.
Fakt.
Ale trzeba pomyśleć, jak…
Nie wiem…
Jak można przebić zeszły rok?
Wiem.
Zawsze lubiłam
bardzo ekstrawaganckie rzeczy jak…
diamenty i…
Tak.
Sztuczne futra.
Tak.
Widzę, jak ludzie…
Może coś jak Maui Luau.
Tak.
„Maui Luau Maviego”.
Tak.
Kiedy jest lato,
bo urodził się latem, więc…
Co myślisz, Mav?
Umie też komunikować się
na innym poziomie.
Mówi nam, czego chce.
Chcesz się przejść, Mavi?
Dobrze.
Mówi: „Nie podoba mi się to”.
„Chcę to robić”. „Mogę tam iść?” albo…
„Zaczepiła mi się smycz”.
Może nam to powiedzieć.
Chyba nauczył nas swego języka.
Pewnego ranka powiedział,
że coś jest nie tak.
Zamilkł.
Stało się to nieoczekiwanie.
Obudziliśmy się rano.
Nie leżał na łóżku. Nie było go w pokoju.
W końcu znalazłem go w kącie szafy.
Nie wiem, jak to wyjaśnić. Wyglądał na odurzonego lub pijanego.
Próbował chodzić i nie mógł używać nóg.
Upadał na ziemię, próbował się podnieść
i upadał.
Wszedł na parkiet
i jego nogi się rozeszły i upadł.
Od razu wiedzieliśmy, że coś jest nie tak.
Kayla zaczęła dzwonić
i weterynarz powiedział: „Przyjeżdżajcie”.
Pojechaliśmy.
Wsiadam do auta, trzymając go w torbie.
A on zaczyna odchodzić.
Zaczyna nas opuszczać.
Świadomie. Jego ciało staje się słabe,
jakby pod wpływem środków uspakajających.
Odpłynął.
Pojechaliśmy do lecznicy.
Zabrali go na badania.
Przechodził badanie po badaniu.
Mówili: „Nie wiemy, co to jest.
Zróbmy więcej badań”.
Była prawie północ, gdy powiedzieli,
że chcą go zatrzymać na noc.
Pomyślałam, że bez nas jest mu źle,
że nie jest szczęśliwy.
I zdecydowałam, że go zabierzemy.
Spodziewałam się, że może nas zostawić.
Nie wyobrażaliśmy sobie życia bez niego.
Należy do rodziny.
Ten malec ukradł mi serce.
Po krótkim czasie zaczął wymiotować.
Pomyśleliśmy, że to straszne
i że objawy się pogarszają.
SURFERCAT, STO LAT
Okazało się, że trafił na przynętę,
która miała jakąś otoczkę,
i to wpłynęło na jego układ nerwowy.
TYDZIEŃ PÓŹNIEJ
Chodź tu, śpiochu.
To jedno
z moich najgorszych doświadczeń z Mavim.
Proszę bardzo.
Śpioch.
Muszę zrozumieć,
jak bardzo zostaliśmy pobłogosławieni.
Jest bardzo wyjątkowy.
Mavi spał na lodówce.
Ma urodzinową bandanę.
Posadzę go na krześle. Może się odpręży.
Jaki piękny chłopiec. Kończy dwa lata?
Dokładnie dzisiaj.
Właśnie dziś.
- Sto lat! - Przywitaj się.
Za tego, kto wniósł w nasze życie nowe przygody.
Na zdrowie!
Bonjour!
- Sto lat! - Sto lat!
Dostaliście prezent, który wysłałem?
- To od ciebie? - Tak.
Kupiłeś mu pudełko, prawda?
Och, doktorze.
Drew przysłał naukę korzystania z toalety.
Mavi kocha to pudełko.
Niebezpieczeństwo!
Oczywiście Mavi najbardziej lubi pudełko.
Koty uwielbiają pudełka.
Mamy półtorametrowego Mavericka.
Chyba się zdrzemnie.
Dan, wskakuj, zanim Mavi zaśnie.
Wszystkiego najlepszego, Mavi.
Nie mogę się doczekać nowych sportów,
których go nauczycie.
Skoków przez płonące obręcze…
salt w tył, jazdy na łyżwach.
Sto lat, Mavi! Na zdrowie.
Na zdrowie!
Zdrowie, Dan!
- Za jazdę na łyżwach! - Za jazdę na łyżwach!
Uczy się skakać.
Zrobi dziś pokaz dla gości.
Będzie skakać z jednej deski na drugą.
Kayla uczyła go różnych sztuczek, a ja surfowania.
Nie lubisz tego?
Bardzo was kocham.
Na zdrowie!
- Zdrowie. Sto lat! - Pa!
- Cześć. - Pa!
Do zobaczenia na żywo!
Pa, Vaida!
- Pa. - Pa.
Do zobaczenia wkrótce.
Pa, babciu.
Pa, mamo. Pa, tato.
- Dobrze. - Chodź.
Miło was widzieć.
Was też.
Miło wszystkich widzieć.
- Ross! - Jestem tu całe popołudnie.
Gdzie dzieci?
Tam jesteś.
Tego właśnie chcemy.
To te maleńkie.
Myślałam, że będą pisklęta,
z którymi będę się bawić.
Nie, szybko dorosły.
Gdzie jubilat?
Mavi wyzdrowiał.
Nie wiemy, czy jest dawnym sobą,
ale zaraz zobaczymy.
Zaczynamy.
Oto i on.
Wie, po kim to ma.
Idą. Jedno za drugim.
Duży skok.
Gotowe. Start!
Tak!
Zasługuje na oklaski.
To było świetne.
O kurczę, Mavi!
Jest z siebie dumny.
Brawo.
Tak!
O kurczę, Mavi!
Miałeś długie urodziny.
To jeszcze nie koniec.
Gotów?
Sto lat, sto lat niech żyje żyje nam
Niech żyje nam
Sto lat
Dobrze.
Dobrze ci poszło.
Sto lat, Mavericku!
Świetnie!
To tuńczyk?
Pojawił się w moim życiu niespodziewanie
i wyniknęła z tego duża rzecz.
Fakt, że jego urodziny
prawie się nie wydarzyły,
dodał im wyjątkowości.
Uczciliśmy jego urodziny
i powrót do zdrowia powrotem na fale,
żeby uwolnił wewnętrznego surfera.
Wiele osób pewnie uważa nas za szaleńców,
ale powiedziałabym im,
że to najlepszy czas w naszym życiu.
Napisy: Anna Wiśniewska