Bu mekânın ruhuma sağladığı faydalar ölçülemeyecek derecede büyük.
Bir kediyi sağlığına kavuşturarak onu kurtarmanız.
Dünyanın en güzel hissi bu ve inanılmaz da motive edici.
Hayatta hep bir amacım olmasını istedim.
Derinden tatmin edecek bir şey olmasını.
Çok hassas bir kedi bu.
Sanırım eve dönmeye çalışırken birkaç kez de saldırıya uğramış.
Bence tacize veya zorbalığa uğramış hissediyor
ve bunu daha fazla çekmek istememiş.
-Her gün geliyor musunuz? -Evet. Sabah ve akşam.
Sanırım ilk kez sokakta yavru bir kedi gördüğümde
derhâl bir şey yapmadığım takdirde o kedinin öleceğini biliyordum.
İşte o an hayatım değişmeye başladı.
SİROS YUNANİSTAN
Buraya ilk geldiğimizde
sokaktaki kedileri beslerken bölge halkı bana bağırıyordu.
Onları beslememden pek memnun olmadılar.
Bu konuda bir şey yapmamız gerektiğini düşündüm.
Buradaki kediler için bir barınak gerektiğini fark ettim.
Asıl mesele kişinin kendisi, dramaları, egosu,
iç sıkıntıları değil de bu küçüklerin canları olunca
insanın amacının bir anlamı oluyor cidden.
NETFLIX ORİJİNAL BELGESEL DİZİSİ
Siros'un neredeyse her köşesinde kediler var.
Her yerde görebilirsiniz.
Her çöplüğün etrafında küçük kedi sürüleri ve yardıma muhtaç yavru kediler var.
Onları bu sürülerin arasında buluyoruz.
Adanın her yerindeler.
Dün buradan geçerken bir yavru kedi gördük.
Gözlerinin hâline bakınca
müdahale etmezsek büyük ihtimalle kör kalacağını düşündük.
Şuradaki mi?
-Evet, o. -Merhaba bebeğim.
Merhaba bebeğim.
Bir bakacağız. Cana yakın bir kedi değilse güvenini kazanmaya çalışacağız.
Selam.
Gözleri çok kötü.
Üşütmüş de.
-Kesinlikle üşütmüş. -Evet.
Merhaba bebeğim.
Hasta bir kedi görürsek hemen veteriner kliniğini arayıp
"Bu kediyi getirebilir miyiz?" deriz.
Hazır mıyız?
İlk yağmurda muhtemelen zatürre olurdu.
Zatürre tedavi edilmezse kedi kısa süre içinde ölürdü.
Siros'un nüfusu yaklaşık 25 bin
ve tahminen 13 bin de kedi var.
Buradaki insanlar kedilere haşere muamelesi yapıyor.
Onlar için fare gibiler, etrafta istemiyorlar.
Hastalıklı görüyorlar, dokunmuyorlar.
İşte bu noktada devreye girip bu anlayışlarını değiştirmek istedim.
Adamız küçük bir yer.
Eskiden hayvanları kısırlaştırma programı yoktu.
SİROS BELEDİYE BAŞKAN YARDIMCISI
O yüzden sonunda büyük bir kedi popülasyonu oluştu.
SİROS SAKİNİ
Önceden kedileri sevmezdim pek.
İlk başta çok fazla olduklarını düşünürdüm.
Çoğu insan kedileri sever.
TAKSİ ŞOFÖRÜ
Sebebini bilmiyorum.
Bu adaya 10 yıl önce geldim.
Buradaki durumu bilmiyordum.
Kontrolsüz bir şekilde yavrulayan binlerce sokak kedisi gördüm.
VETERİNER
Doğum ve ölümler kısır bir döngüye girmişti.
On yıl önce kurduğumuz bu kedi barınağı ile
bir şekilde tanınır olduk.
Sahiplenilmeyi bekleyen yaklaşık 20 kedimiz var.
Yürü bakalım.
Onlara yeni yuva bulabilirsek yükümüz hafifler
ve daha fazlasını yapabiliriz.
Genelde sağlık sorunlarıyla gelirler.
Öncelikle bu konuda yardımcı oluyoruz. Sonra genelde aşılarını yaptırırız.
Sonra birkaç hafta bekleyip
aşının bir yan etki yapmadığına emin olduktan sonra
büyük ölçüde sahiplenilmeye hazır duruma geliyorlar.
Sahiplenme süreci o kadar kolay olmuyor
çünkü kedileri tüm dünyaya sahiplendirmeye çalışıyoruz.
Zorlu bir süreç. Önce o kişileri Facebook'ta buluyoruz.
Sonra bize yazıyorlar
ve uygunlar mı diye o kişinin geçmişini araştırmaya çalışıyoruz.
ATİNA
Almanya'ya, Kanada'ya, Danimarka'ya, İsviçre'ye kediler gönderdik.
Her yere cidden.
Siros'tan Atina Havalimanı'na götürmek ve oradan da
dünyadaki gideceği yere göndermek zorlu bir süreç.
Yaptığımız işin büyük bir kısmı da kedilerle bağ kurup onlara isim vermek.
Değer verdiğimizi onlara hissettirmek.
Bella'yı bulduğumuzda,
ilk başta burun kanseri olduğunu hiç anlamamıştık aslında.
Hemen ameliyat oldu ve Bella'yı ayrı bir yerde tutmak zorundaydık.
Burun kanseri olduğu için sahiplendiremeyeceğimizi düşünüyorduk.
Birinin böyle bir kedinin sorumluluğunu alması pek mümkün olmaz.
Çok özel bir kedi o.
Okşanmaktan çok büyük zevk alır
ve her gece yatmaya yanıma gelir.
Evet, aramızda özel bir şey var.
Ben Danimarkalıyım ve Danimarka'da kedilerin hayatı bambaşka.
Çok değişik bir hayat tecrübem var.
Modayı çok genç yaşta irdelemeye başladım
ve bir süre el çantaları tasarlayan bir şirketim vardı.
Harika gelse de eksik bir şey vardı.
Daha büyük bir amaç duygusu eksik gibiydi sanki.
16 yaşımda bir gün okula giderken
okula gitmek için servise binmedim.
Eve geldim. Sanki bir ışık yönlendirmişti beni.
Pasaportumu ve paramı alıp Heathrow Havalimanı'na gittim
ve New York'a uçtum.
Ve insan amacını anlamaya çalışmak için bir yolculuğa başladım.
Tanıştığımızda İnsan Olmanın Sanatı'nda bir seminer veriyordu
ve beni çok derinden etkileyen bir şey vardı.
O da aynı yaşta evden ayrılmış.
Anında birbirimize âşık olduk
ve böylece birlikte yaşlandık.
Sanırım 27 yıldır da birlikteyiz.
Selam tatlım. Gel bakalım, hadi.
Lucas, gel hadi.
Cham Cham'ı gördün mü?
Hayır.
Bu Benji, Juju olarak da bilinir.
-Minnoş. Gel hadi Minnoş. -Minnoş, gel buraya.
Noogie mi o?
-Bu Noogie, evet. -Bu Noogie.
Bu da Bıy Bıy.
Küçük bir bıyık gibi.
Merhaba…
Lila, inanılmaz biri çünkü hiç vakit kaybetmeden,
abartmadan söylüyorum ki
65 kedinin de adını ezberledi.
Hayret etmiştim.
Bu Temple,
bu Sammy,
bu Polly,
bu Banjo
ve bu da Coco.
Onlar da Kali, Lucas, Minnoş.
Bu da Snowy.
Richard ve Joan kendilerini tamamen kedilere adamışlar
ama oldukça da kendi hâllerinde insanlar.
Danimarka'da çok lüks bir hayat yaşadık.
Kraliçenin yazlık evinin hemen yanında
bir ev bile almıştık.
Ve Danimarka Prensi
sabahları askerleriyle birlikte bizim burada koşuya çıkardı.
İçlerinden biri bir yandan boru öttürüp bir yandan koşardı.
Prens bizi gördüğü zaman başıyla gayet asilzade bir selam verirdi.
Dünyayı gezdik.
İngiltere'de ve Amerika'da bulunduk, bir süre Kanada'da kaldık.
Bence ikimiz de
yerleşebileceğimizi düşündüğümüz bir yer arıyorduk.
Sanırım hayatta tatmin olma hissinin peşinde olduğumu biliyordu.
O yıllarda sağlığım büyük ölçüde bozuldu.
Öyle ki, beni her türlü uzmana gönderen doktorum şöyle dedi:
"Yapabileceğim bir şey kalmadı."
Kronik yorgunluk teşhisi kondu.
Sürekli yorgundu ve günün çoğunu uzanarak geçiriyordu.
Doktorum "Akdeniz'e gidip oraya yerleşsen de
orada deniz kenarında otursan ya?" dedi.
Ve tuhaf bir rastlantı sonucu da Siros'a geldik.
Yunanistan'a taşınmak için en kötü zamanı seçmişiz.
Krizin 2008'de ilk başladığı zamanlardı.
Dükkânlar birer birer kapanıyordu.
Öyle bir noktaya geldik ki hiç paramız kalmadı.
Beş kuruşumuz kalmamıştı.
O ana dek Danimarka'daki her şeyimizi buraya yatırmıştık
ama öyle bir hissiyatımız vardı ki, ya bu her şeyin sonuydu
ya başlangıcın sonuydu ya da sonun başlangıcıydı.
Hangisi olduğunu bilmiyorduk.
Daha birkaç haftadır buradaydık.
Richard gelip "Bahçede yavru bir kedi gördüm." dedi.
Cidden de çalılıkların arasında saklanan iki yavru kedi vardı.
İçlerinden biri çok hastaydı.
Onu hemen veterinere götürmem gerek, dedim.
Veteriner, kurtulabileceğini sanmadığını söyledi
ama kurtulabileceğini düşündüğümden ısrar ettim.
Her gün başında bekleyip antibiyotiğini içirdim.
Bir hayat kurtarınca bir daha kurtarmak istiyorsun.
Bir hayat kurtarmanın verdiği his tarif edilemez bir şey.
Joan ve ben sınırımızın 20 olduğunda anlaşmıştık.
"25'in altında tutmalıyız
çünkü 30 olursa…"
"Tamam, sınırımız 30."
"35'i geçmem bak. Yani, kimde 35 kedi var ki?"
Sanırım şu anda yaklaşık 65 kedimiz var.
Her kurtardığımız kediyle birlikte üzerimizdeki baskı artıyor
çünkü burası artık çok…
Burası çok dolu ve daha fazla alana ihtiyacımız var.
Buradaki kedilerin çok sıkış tıkış olmaması için
kesinlikle daha fazla alan gerek.
İlk başladığımda çok bilgili değildim.
Buramda yatan yavru bir kedimiz vardı. Meme emer gibi yapardı, muhtaç durumdaydı.
Özel bir bağımız vardı.
İlk yıl "Hepsi çok sağlıklı." demiştim. "Kurtardığımız tüm kediler iyi."
İlk kış mevsimi başlandığında çok hastalandı.
Daha ona ne olduğunu anlamadan birden durumu kötüleşmeye başladı.
Meğerse ilk parvovirüs salgınımızı yaşıyormuşuz.
Bu virüs aşı olmayan kedilerde öldürücüdür.
Bilhassa da veteriner şöyle deyince canım yanmıştı:
"Bu kedi aşı olmuş olsaydı ölmezdi."
Bir şeyi zor yoldan öğrenmek derinden etkileyebiliyor.
Sokakta bulduğumuz bu yavru kedinin öncelikle gözleri için endişelendik.
Gözlerini kaybettiyse durumu tehlikede demektir.
-Gözleri çok kötü durumda. -Evet.
Ayrıca hapşırıyor ve öksürüyor.
Üşüttüğü de kesin yani.
-Dişin etrafındaki kırmızılığı gördün mü? -Zavallı yavrum.
Joan, bu yavru kedi için bilhassa endişeleniyor.
Kedi sürekli yalpalayıp duruyor
ve bu da, Joan'un içindeki
kediye duyduğu anaç sevgiyi ortaya çıkarıyor.
-Mantarı olabilir. -Mantar mı? İnanamıyorum.
-Dikkatli olmalıyız. -Onu ayrı bir yerde tutun.
-Evet. -Tamam.
Peki.
Gözleri ne durumda peki? Bana çok kötü göründüler de.
-Kedi nezlesi olmuş. -Tamam.
Pire ve keneler için bir şey vereceğim.
Önümüzdeki iki, üç hafta içinde de onu aşılamamız gerek.
-Tamam. -Kedinin yaşını söyleyebilir misiniz?
Kaç yaşında mı? Yaklaşık beş aylık.
-Tamam. -Sağ olun.
-Tamam. -Çok küçük, ha?
-Evet, yaşına göre küçük. -Çok küçük.
Çok şirin.
Joan neredeyse her hafta buraya bir sokak kedisiyle gelir.
İnanılmaz bir şey bu. Bir hayat dersi resmen.
Nasıl söylesem?
Kesinlikle onun hayatını kurtarıyor.
Hepsini kurtaramayacağınızın bilincinde olmak çok mühim.
Ama derler ya hani,
kurtardığınız tek bir kedi için büyük fark yaratırsınız.
Joan kediler konusunda hiçbir şeyi savsaklayarak yapmaz.
Haftanın yedi günü de çok yoğun bir gündür.
Kedilere bayılırım, onları kucaklayıp dururum.
Bu işteki asıl emeğin Joan'un olduğunu vurgulamak isterim.
Ben Joan'a destek oluyorum sadece.
Güne, yediye çeyrek kala gibi başlar.
Önce alttaki barınak kedilerini besler.
Sonra ortadaki barınak kedilerini besler. Sonra da en üstteki barınak kedilerini.
Gel tatlım.
Arka kapıdaki kedileri.
Ortadaki evin arkasındaki kedileri.
Biri kayıp mı diye sürekli not eder.
Biri kayıpsa da onu bulana kadar tepelere çıkıp etrafı arar.
Burada bulunduğumuz son 10 yıldır
Richard yaptığım işe tüm desteğini veriyor.
Onu çalışırken görmek çok güzel.
Bir tane de şey mi koysak…
Bir tane…
-Biberiye değil, lavanta. -Lavanta mı?
Bir tane eksek mi bugün?
Richard?
Onun hakkında ne diyeceğimi bilemiyorum.
Bahçede vakit geçirmeyi çok seviyor.
Aynen. Ufak bir avlu.
Böylece otururlar…
Bunlar taş ve çamurla yapılıyor. Bunu birlikte yapmıştık, değil mi?
-Aynen öyle. Birlikte. Birlikte yapıyoruz. -Birlikte.
Böyle bir proje yaparsak,
gönüllü olmak ve kediler için faydalı şeyler yapmak isteyecek
bir sürü insan çekeceğimizi düşündük.
Kedilere yardım ederken aynı zamanda bu güzel yerde kalacaklar.
Hatırlıyorum da Lila'yla tanıştıktan sonra eve dönüp şöyle demiştim:
"Genç bir Fransız hanımla tanıştım. Harika birine benziyor."
Bu olayı çok ciddiye alıp
kedilere karşı büyük bir ilgisi olduğunu ve onları tanıma isteğini hemen anladım.
Sanat tarihi yüksek lisansımı bitirdikten sonra
erkek arkadaşımla dünyayı dolaşmaya karar vermiştim
ama 2020 yılı böyle bir karar için uygun olmadı.
Richard ve Joan'la tanıştık,
Richard ve Joan’la tanıştığımızda
hem kedilere hem onlara hem de bu mekâna anında âşık olduk.
Ve bana her gece çayırdaki kedileri besleme sorumluluğunu verdi.
Bir hafta derken iki hafta oldu, iki hafta derken bir ay oldu
ve sonra hiç sonu gelmedi.
Hâlâ buradayım, beş ay oldu.
Merhaba, Harry.
Erkek arkadaşım şu anda Ekvador'da.
Bir iki aylığına onun yanına gideceğim.
Sonra buraya geri döneceğim
ve hayat bize neler gösterecek, bakacağız.
Bu kediler, her sabah ve akşam onlarla ilgilendiğimiz sokak kedileri.
Hepsi kısırlaştırıldı.
Onlara 15, 30 dakika civarı vakit ayırıyorum.
Sularını değiştiriyorum, besliyorum, hepsi iyi mi diye bakıyorum
ve onlarla vakit geçiriyorum.
Kediler yemek yemeyi çok seviyor.
Kediler için uğraşmaya başladığımızda
gittikçe daha fazla insanın dahil olduğunu gördük.
Veteriner kısırlaştırmalara başladı.
Yöre halkı gördü ki ufacık şeylerle…
Yani kısırlaştırmak, her gün onlara makul ölçüde yemek vermek,
taze su vermek gibi…
Kediler için yaratacağınız fark inanılmaz.
Gelin ufaklıklar.
Kendi yerlerinde beslemedikleri için
komşular onları tersliyor.
Mamaları buraya koyuyorlar.
Ne kadar mama verirseniz
SİROS SAKİNİ
o kadar yiyorlar.
Onları her gün besliyorum.
Adada kedi kafeleri kurmaya başladık.
Kafelerde yaşayan kedileri kısırlaştırıyoruz.
Açıkçası hiç finansmanımız yok.
Kendi cebimizden harcıyoruz ve hiç paramız kalmadı.
Son beş yılda 15 bin avro harcadım.
Bunu yayınlamayın tabii.
Manolis Vorrisis gibi bir veterinerimiz olduğu için çok şanslıyız.
Sokak kedilerine sığınak bulmak için
birçok zahmete giriyor.
Nasıl ilerlemek istiyorsun?
Bakacağız. Bu civarı pek iyi bilmiyorum
ama onlara seslendiğiniz takdirde geleceklerdir bence.
-Tamam. -Flora bu kedilerin kolayca…
"Yakala, kısırlaştır, bırak." Yaptığımız işin resmî terimi bu.
Ve asıl amaç, kedi popülasyonunun artışını kontrol altına almak.
10 kediden 50 kedi üremeyecek.
10 kedi, 10 kedi olarak kalacak.
-Manos, tüm kafesler lazım mı sana? -Bilmem ki.
Kedilerin bize gelmesi için on dakika oturup beklememiz gerek.
-Tamam. -Gevşesinler.
Erkek olanı yakalayacağız.
Manos, 10 yıl önce bu adaya geldiğimiz ay tanıştığımız veterinerlerden biriydi.
O aralar kedileri kısırlaştırmaya başlamıştık
ve bu da, büyük bir fark yaratmaya başlamıştı.
Bu adada inanılmaz miktarda kedi olduğu için sorunumuz çok büyük.
O yüzden bir hafta sonu hepimiz el ele veriyoruz.
Kedileri yakalıyor, kliniğe götürüyor, kısırlaştırıyor
Ertesi gün de onları tekrar salıyoruz.
YKB işi çok emek istiyor yani.
Her gün yaklaşık 100 kedi besliyoruz.
Sadece mama için para toplamak bile çok güç.
Bunu alacağım.
-Altı. -Bunlardan mı?
-Boş ver. -Öyle mi?
-Tamam, biliyorum. -Altı tane aldık.
Peki.
Bu işi 10 yıl yaptıktan sonra
hepsini kurtaramayacağımı anladım ama elimden geleni yapıyorum
ve yaptığımın fark yarattığını biliyorum.
Burayı idame ettirmek, tüm masrafları çıkarmak da zor.
Elektrik faturası mesela. Kışın kedileri sıcak tutmamız gerek.
Yani bu büyük bir sorumluluk ve geceleri gözüme uyku sokmuyor.
Joan tek kuruş kazanmadan günde 16 saat çalışıyor.
Gönüllülere başlarını sokacakları bir ev,
elektrik, araba kullanımı, benzin
ve yemeğe yetecek para sağlayıp
stres yaşatmıyoruz
ama burası öyle gelip
erken emekliliğe ayrılınacak bir yer değil.
Hayvanlarla ilgilenirken böyle bir şey söz konusu olamıyor.
Tabii etik olmayan bir iş yapmadığınız sürece.
Lastik eldiven taktım çünkü dar sokaklarda bulduğumuz
bu küçük oğlanın kulaklarında mantar olabilirmiş
ve bu, çok bulaşıcı bir hastalık.
Ağır nezle olmuş.
Bu da, burnunu ve ağzını etkiliyor.
Ayrıca gözleri de kötü durumda.
-Bir isim koydunuz mu? -"Milo" koymayı düşünüyoruz.
Bu isim ona çok yakışacak.
Kurtarıldığı için çok minnettar.
Akşama kadar uyudu.
Antibiyotiğe ve göz damlalarına başladık hemen.
Ona bir yuva bulana kadar da bu odada kalacak.
Ama umarım çabucak bulabiliriz, değil mi?
Bella için Birleşik Krallık'tan
sahiplenme teklifi aldığımız için aşırı şanslıyız.
Seyahatlerini güvenle geçirmeleri için yanlarında hep birini göndeririz.
Şu anda Lila'ya sahip olduğumuz için çok şanslıyız. Bizim için bir nimet.
İşte bu beni aşırı mutlu ediyor ve bir amaç sahibi olduğumu hissettiriyor.
Bence o evde çok mutlu ve tatmin olacak.
Onun adına çok seviniyorum.
Öncelikle onu Atina'ya götüreceğim.
Gemiyle gideceğiz.
YUNANİSTAN
Daha stressiz bence.
SİROS ATİNA
Sonra uçakla Paris’e gideceğiz
FRANSA
ve sonra da arabayla Birleşik Krallık'a.
Sanırım iki gözüm iki çeşme ağlayacağım çünkü onu çok seviyorum.
Helen, sana canıgönülden teşekkür etmek istedik
çünkü Bella'ya asla ev bulamayacağımızı düşünüyorduk.
Başka bir kedi alacağımız zaman yuva bulma konusunda sorun yaşayan
bir kediye yuvamızı açmak istediğimizi konuşurduk hep.
Fazla düşünmedik yani. Bella'nın yuvaya ihtiyacı vardı.
Helen, onu görmek ister misin?
Arkamızda duruyor. Evet.
-Tabii ki isterim. -Tamam.
-Çok hoşuna gidiyor. -Öyle, evet.
İlgi görmeye bayılıyor.
Olay da bu. Hayvanlara sevgi verince misliyle geri alıyorsunuz.
Aynen öyle.
Merhaba Bella.
Üzülüyoruz çünkü bazılarını minik yavruyken kurtarıyoruz
ve küçüklüklerinden beri onlarla çok derin bir bağ kuruyoruz.
Yani çok üzücü ama her daim bekleyen başka bir yavru kedi oluyor.
Bu şekilde önümüze bakıyoruz.
Flora mı?
-Merhaba. -Merhaba.
-Fofi dışarıda mı kalacak? -Evet, sanırım.
Vay canına, çok yüksek sesle bağırıyorlar.
Çok açlar.
Flora'nın beslediği yavru kedileri biri çöp kutusunda bulmuştu.
Daha 10 günlüklerdi.
Çok küçüklerdi.
İki gün önce gözlerini açtılar.
Evet, görüyorum.
Siros'taki kediler hakkında ne düşünüyorsun?
Bence gittikçe düzeliyor.
Eskiden çok daha beterdi, veteriner yoktu.
Evcil hayvan dükkânı bile yoktu.
Ama artık klinik ve kısırlaştırma programlarıyla çalışıyoruz.
Şu anda Manolis'le çalışıyorum.
Beslenme istasyonları ve bahçesi sayesinde
onlara, kedilerin gerçekte nasıl olduğuna dair
bambaşka bir imaj gösteriyoruz.
Yani bu konuda çok yardımcı oluyor.
Bu çok uykulu.
Beni resmen hipnotize etti bu.
Merhaba. Selam Milo.
Gel tatlım. Aman Tanrım.
Dünyayı tekrar görmek için çok istekliydin.
Selam.
Merhaba Milo. Evet.
-Şuna bak. Evet. -Çok kalmayacaksın burada, değil mi?
Ama şuna baksana. İlerlemesi inanılmaz.
-Aman Tanrım. -Evet, yani altı gün içinde…
-Gözleri normal, değil mi? -Epey belirgin yalnız.
-Vay. -Gerçekten çok belirgin.
Gözleri mükemmel bir örnek oldu aslında.
Bulduğumuzda korkunç durumdalardı çünkü.
Göz damlaları olmasaydı tedavi göremeyeceği için
muhtemelen yavaş yavaş kör kalacaktı.
Kilo da almış bu arada.
Hayattaki en sevdiği şey yemek bence.
İzin versek hiç durmadan yiyebilir.
Evet, çok mutlu bir çocuksun Milo.
Ayrıca bir sahiplenme teklifi de aldın. Evet, aldın.
-Bu konuda ne düşünüyorsun? -Nasıl bir sahiplenme teklifiydi?
-Esasen Hollanda'dan geldi. -Peki.
-Evet. -Güzel.
Sahiplenecek ailenin altı yaşında bir oğlu var.
-Bir de bu yavruları olacak. -Evet.
Çok mutlu olacak, evet.
Bence çok iyi uyum sağlayacaklar çünkü Milo çok cana yakın
ve sokaktan yeni gelmiş bu yaştaki kedilerin hepsi
bu kadar kucak düşkünü olmuyor.
Hollanda'ya gitmek ister misin?
-Sana bir ev bulduk orada. -Evet.
Hemen de gidiyorsun.
"Hemen geliyorum."
Selam Bella.
Veda etmek çok zor
ama bunun, hiç aklından geçmeyen
sevgiyi, ilgiyi ve özeni görmesi için olduğunu biliyorum.
Buraya geldiğimde çok çekingendi
ama son birkaç ayda çok ilerleme kaydetmişti.
Çok özel bir kedi o.
Aramızda özel bir şey var.
O yüzden onu kaybettiğim için çok üzüleceğim.
Bazen Joan bu vedalara gelmekte zorlanıyor.
Bu kedilere bağlanmadan edemiyoruz çünkü onları aşırı derecede seviyoruz.
Bu bizim işimiz.
İşimiz onları tutmak değil, kendi yollarına gitmelerine yardım etmek.
Onları görebilirsiniz. Adada etraflıca dolaştınız mı, bilmem.
Bir sürü kedi görürsünüz,
kimse de peşlerinde değil.
Bazıları bundan hoşlanmayabilir ama sorun değil.
Siros genel olarak kediler için iyi bir yer.
Bence Siros'ta kediler olmadan yaşayamayız.
Kediler kültürümüzün bir parçası.
MERAKLI KEDI
BİRLİKTE YAŞIYORUZ
Bizleri Doğa Ana'ya bağlayan görkemli bir hayvan.
Kedileri mutlu görünce,
bahçeleri olduğu hâliyle hazırlanmış görünce
bu başlı başına bir keyif oluyor.
Her yere bir sükûnet hâkim.
Gel hadi.
Kediler bize büyük mutluluk veriyor.
O küçük suratları ve hepsine has kişisel özellikleriyle.
Onların enerjileri buraya can katıyor ve bu çok güzel.
Şu basamakları çıkarmayı unutmuşum.
-Çatıya. -Tamam.
Kedi kurtarma işinin mafyaya benzediğinin esprisi yapılır.
Girerseniz çıkamazsınız diye.
On yıldır, bahçemizin dibinde bomboş bir yerdi burası.
Barınaktan on metre falan ötede.
Hayalimizdeki küçük barınak köyünün tam bir yansıması oldu âdeta.
Başından beri burada olması çok garip. Ve de satılıkmış.
En çok tamamlananlar şu üçü oldu.
Gönüllüler, ziyaretçiler ve yardımcılar için.
Şurası da ufak bir sahiplendirme merkezi olacak.
Sokaktan topladığımızda hastalıkları ve sorunları oluyor.
Bazılarının kurtulamayacağını düşünürken kurtulmayı başarıyorlar.
İyileşmelerini ve tüm bu süreci atlatmalarını sağlamak,
dinçleşip hayata döndüklerini görmek.
İçlerine tekrar giren ışığı görüyorsunuz sanki.
Sonra da onlara bir yuva bulup o yuvada çekilen fotoğraflarını görmek.
Çok sevdikleri ve bir kedinin yaşaması gereken hayatı yaşadıkları yerde.
İnanılmaz. Kesinlikle inanılmaz.
BİRLEŞİK KRALLIK
Kediler için bir barınak köyü fikri
Siros'un doğal yaşamın nasıl geliştiğini görmesini sağlayacak.
500’den fazla olmaz Joan.
-Söz ver, geçmek yok… -Tamam.
-Tamam, bin olsun. Peki. -Tamam, uygundur.
Bella, İngiltere’de çok mutlu.
Gördüğü sevgi ve oyuncaklardan ne yapacağını şaşırmış durumda.
Milo, Hollanda'ya sağ salim vardı.
Gözleri çok iyi durumda ve insan abisiyle oynamayı çok seviyor.
Alt yazı çevirmeni: Verda Tuna