To, co to miejsce robi dla mojego ducha,
jest niewymierne.
Gdy pomagasz kotu wyzdrowieć,
wiesz, że go uratowałeś.
To najlepsze uczucie na świecie,
bardzo motywujące do dalszej pracy.
Zawsze szukałam poczucia kierunku w życiu,
czegoś, w czym czułabym się spełniona.
To bardzo wrażliwy kot.
Myślę, że była parokrotnie atakowana,
próbując wrócić do domu.
Myślę, że czuje się napastowana
i uznała, że ma dość.
Jesteś tu codziennie?
Tak. Rano i wieczorem.
Kiedyś zobaczyłam kociaka na ulicy
i wiedziałam,
że jeśli zaraz czegoś nie zrobię,
to umrze.
Wtedy moje życie zaczęło się zmieniać.
SIROS, GRECJA
Gdy tu przyjechaliśmy,
dokarmiałam koty na ulicy
i mieszkańcy na mnie krzyczeli.
Chyba nie byli z tego zadowoleni.
Pomyślałam, że musimy coś z tym zrobić.
Zrozumiałam,
że potrzebujemy schroniska dla kotów.
Gdy wiesz, że nie chodzi o ciebie,
twoje dramaty, ego,
o to, co się dzieje w tobie,
ale o to małe życie,
wtedy cel naprawdę coś znaczy.
NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL DOKUMENTALNY
Praktycznie
na każdym rogu Siros widać koty.
Wszędzie je widać.
Wokół każdego śmietnika
są małe kolonie kotów.
Kociaki potrzebują pomocy.
Znajdujemy je wśród tych kolonii
na całej wyspie.
Zauważyłyśmy wczoraj tego kotka.
Po stanie jego oczu pomyślałyśmy,
że może oślepnąć, jeśli niczego zrobimy.
To on?
- Tak. - Cześć, skarbie.
Cześć, kochanie.
Musimy być ostrożne,
bo jeśli nie jest przyjazny
trzeba zdobyć jego zaufanie.
Hej.
Źle z jego oczami.
Jest przeziębiony. Na pewno.
Okej.
Cześć, skarbie.
Gdy kot jest chory, ratujemy go.
Zaraz dzwonimy do lecznicy,
czy możemy go przywieźć.
Gotowa?
Jeden deszcz i dostanie zapalenia płuc.
Nieleczone zapalenie płuc
oznacza szybką śmierć.
Siros ma około 25 000 mieszkańców
i jakieś 13 000 kotów.
Koty uważa się tu za szkodniki,
jak szczury i myszy. Nie chcą ich w pobliżu.
Myślą, że są chore i nie dotykają ich.
Tutaj chciałam wkroczyć
i zmienić ich sposób myślenia.
Nasza wyspa jest mała.
Dawniej nie było programu sterylizacji.
ZASTĘPCA BURMISTRZA SIROS
Mamy bardzo dużą populację kotów.
Przedtem nie lubiłam kotów.
Na początku uważałam, że jest ich za dużo.
Większość ludzi kocha koty.
TAKSÓWKARZ
Nie wiem dlaczego.
Przybyłem tu dziesięć lat temu.
Nie znałem sytuacji na wyspie.
Widziałem tysiące bezdomnych kotów.
WETERYNARZ
Rozmnażały się w niekontrolowanie.
To był błędny cykl narodzin i śmierci.
Staliśmy się znani dzięki temu schronisku,
które założyliśmy dziesięć lat temu.
Około 20 kotów czeka na adopcję.
No już.
Gdybyśmy znaleźli dla nich domy,
moglibyśmy robić coś więcej.
Głównie mają problemy zdrowotne.
Najpierw musimy im pomóc.
Zwykle szczepimy je
i czekamy kilka tygodni, by się upewnić,
że nie ma skutków ubocznych
i są gotowe do drogi.
Proces adopcji nie jest prosty,
bo działamy na skalę międzynarodową.
To poważny proces.
Najpierw szukamy ludzi na Facebooku.
Potem ludzie piszą do nas,
a my sprawdzamy, kim są i czy się nadają.
ATENY
Wysyłaliśmy koty do Niemiec,
Kanady, Danii, Szwajcarii.
Wszędzie.
To poważny proces.
Jadą z Siros na lotnisko w Atenach,
a stamtąd do swojej destynacji.
Bardzo ważne jest
nawiązanie kontaktu z kotami,
nadanie im imion.
Danie im do zrozumienia,
że są dla nas ważne.
Gdy znaleźliśmy Bellę, nie wiedzieliśmy,
że ma raka nosa.
Przeszła już operację
i musieliśmy ją trzymać w odosobnieniu.
Myśleliśmy, że z rakiem nosa
nie będzie mieć szansy na adopcję.
Mało prawdopodobne,
by ktoś wziął odpowiedzialność
za takiego kota.
Jest wyjątkowa.
Lubi sesje przytulania
i co noc śpi obok mnie.
Jest coś między nami.
Jestem z Danii,
gdzie koty mają zupełnie inne życie.
Mam różne życiowe doświadczenia.
Studiowałam modę we wczesnej młodości
i przez jakiś czas
miałam firmę projektującą torebki.
Czułam się super,
ale czegoś mi brakowało.
Brakowało mi poczucia większego celu.
W wieku 16 lat, idąc kiedyś do szkoły,
nie wsiadłem do szkolnego autobusu,
ale wróciłem do domu,
jakby kierowany jakimś światłem.
Wziąłem paszport i pieniądze
i pojechałam na Heathrow.
Poleciałem do Nowego Jorku.
Podjąłem próbę zrozumienia,
jaki jest cel człowieka.
Spotkaliśmy się… Brał udział w seminarium
O sztuce bycia człowiekiem.
To mnie głęboko fascynowało.
Opuściła dom w tym samym wieku.
Od razu się w sobie zakochaliśmy,
więc rozwijaliśmy się razem
i jesteśmy razem 27 lat.
Cześć, skarbie. Dalej. Chodź.
Lucas, chodź.
Widziałaś Cham Chama?
Nie.
To Benji, znany też jako Juju.
Tiny. Chodź tu.
Tiny, chodź.
To Noogie?
- Tak. - To Noogie.
To jest Mous Mous.
Brzmi jak „mały wąsik”.
Hej…
Lila jest niesamowita, bo od razu,
to szczera prawda,
zapamiętała imiona wszystkich 65 kotów.
Byłam zdumiona.
To jest Temple, to Sammy, Polly, Banjo,
a to Coco.
Kali, Lucas, Tiny, Snowy.
Richard i Joan są całkowicie oddani kotom,
ale szanują swoją prywatność.
Żyliśmy w Danii bardzo luksusowo.
Kupiliśmy dom obok królowej,
jej letniej rezydencji.
A książę Danii
rano biegał z żołnierzami.
Jeden z nich grał na fujarce
i przebiegając po królewsku skinął głową,
gdy nas zobaczył.
Podróżowaliśmy po świecie.
Byliśmy w Anglii, Ameryce,
w Kanadzie jakiś czas.
Oboje szukaliśmy miejsca,
gdzie moglibyśmy osiąść.
Chyba wiedział, że szukam czegoś,
co sprawi, że poczuję się spełniona.
W tamtych latach
moje zdrowie znacznie się pogorszyło.
Lekarz wysyłał mnie do specjalistów
i w końcu powiedział:
„Nic więcej nie mogę dla ciebie zrobić”.
Diagnoza to chroniczne zmęczenie.
Cały czas był zmęczony
i musiał leżeć przez większość dnia.
Zapytał, czy nie mogę zamieszkać
nad Morzem Śródziemnym i siadać nad wodą.
Dziwnym przypadkiem trafiliśmy na Siros.
Wybraliśmy najgorszy czas
na przeprowadzkę do Grecji.
W 2008 roku zaczął się kryzys.
Sklepy były zamykane jeden po drugim.
Dotarliśmy do punktu,
w którym nie mieliśmy pieniędzy.
Ani grosza.
Wszystkie oszczędności z Danii
już tu zainwestowaliśmy,
ale mieliśmy poczucie,
że to koniec końca
lub koniec początku, albo początek końca.
Nie wiedzieliśmy co.
Byliśmy tu dopiero kilka tygodni.
Richard wszedł, mówiąc:
„Chyba mamy kotka w ogrodzie”.
Rzeczywiście w krzewie
ukrywały się dwa małe kociaki.
Jeden był bardzo chory.
Wiedziałam, że muszę zawieźć go do weterynarza.
Powiedział, że kociak raczej nie przeżyje,
ale naciskałam,
bo chyba byłam na to otwarta.
Codziennie siedziałam, pilnując,
by wziął antybiotyki.
Uratowałeś jedno życie, to chcesz uratować kolejne.
Uratowałeś życie.
Tego uczucia nie da się opisać.
Joan i ja umówiliśmy się,
że 20 wystarczy.
„Musimy mieć mniej niż 25,
bo 30 to…”.
„Dobrze, 30 to limit”.
„Nie chcę więcej niż 35. Kto ma 35 kotów?”
Teraz mamy chyba 65 kotów.
To wywiera na nas presję za każdym razem,
gdy ratujemy kota, bo jest tu za ciasno.
Zdecydowanie potrzebujemy więcej miejsca,
żeby koty nie były tak ściśnięte.
Na początku niewiele wiedziałam.
Mieliśmy kotkę, która siedziała tu ze mną
ssała i była absorbująca.
Miałam z nią taki kontakt.
Myślałam: „Przez pierwszy rok były zdrowe,
wszystkie dobrze się czują”.
Gdy przyszła pierwsza zima, zachorowała.
Nie wiedziałam, co się z nią stało,
nagle osłabła.
Okazało się, że to wybuch parwowirusa,
który może zabić niezaszczepione koty.
Bardzo mnie zabolało,
gdy weterynarz powiedział:
„Gdyby była zaszczepiona, nie umarłaby”.
Czasem musimy nauczyć się czegoś
na własnej skórze.
U kotka znalezionego na ulicy
palącym problemem jest wzrok.
Gdyby stracił wzrok,
byłby w niebezpieczeństwie.
Źle z jego oczami.
Tak.
Kichał i kaszlał, więc jest przeziębiony.
Widzi pani to czerwone wokół zębów?
Biedactwo.
Joan martwi się o tego kotka.
Chwieje się na nogach,
a to wywołuje u Joan macierzyńską miłość.
Może być zagrzybiony.
Zagrzybiony. Okej.
- Pewnie lepiej go odseparować. - Musimy uważać.
Dobrze.
W porządku.
Co z jego oczami? Wyglądają źle.
Ma kocią grypę.
Okej.
Muszę dać coś na pchły i kleszcze.
Tak.
A za dwa, trzy tygodnie zaszczepimy go.
Tak.
Może pan określić jego wiek?
Ile ma lat? Ma jakieś pięć miesięcy.
- Dobrze. - Dziękuję.
Jest mały, prawda?
- Tak. Mały jak na swój wiek. - Bardzo mały.
Bardzo słodki.
Joan przychodzi tu
z bezdomnym kotem co tydzień.
To wspaniała lekcja życia.
Jak to ująć?
Zdecydowanie ratuje mu życie.
Trudno zmierzyć się z tym,
że nie można uratować wszystkich.
Ale, jak mówią, to ma sens dla tego,
którego można uratować.
Jeśli chodzi o koty,
u Joan nie ma przypadku.
Ciężko pracujemy siedem dni w tygodniu.
Kocham koty, przytulam je.
Trudno wyrazić,
jak wiele Joan wkłada w tę pracę.
Wiesz, jestem tu tylko dla Joan.
Zaczyna dzień za kwadrans siódma.
Karmi koty z niższego schroniska,
potem ze środkowego
i z najwyższego.
Skarbie.
Koty przy tylnym wejściu.
Koty na tyłach środkowego domu.
Cały czas patrzy, czy któryś nie zaginął,
a jeśli tak, to wyruszy w góry,
aż go znajdzie.
Przez nasze dziesięć lat tutaj
Richard całkowicie wspiera moje działania.
Miło patrzeć, jak pracuje.
Możemy wypróbować jedną…
Jedną.
- Nie rozmaryn. - Lawendę?
Lawendę? Możemy dziś jedną wypróbować?
Richard?
Nie wiem, co o nim powiedzieć.
Uwielbia spędzać czas w ogrodzie.
Właśnie. Małe patio.
Mogą siedzieć…
Robi się je z kamienia i gliny.
Zrobiliśmy to razem, nie?
Dokładnie. Razem.
Razem.
Razem. Robimy to razem.
Wierzymy, że przy takim projekcie
mielibyśmy rzeszę wolontariuszy
chętnych zrobić coś dobrego dla kotów,
mieszkać w tym pięknym miejscu,
pomagając kotom.
Pamiętam, jak spotkałem Lilę w terenie.
Wróciłem do domu i powiedziałem:
„Poznałem młodą Francuzkę
i wydaje się super”.
Szybko zauważyłam,
że bierze to na poważnie,
szczerze interesują ją koty
i chce je poznawać.
Zrobiłam magisterkę z historii sztuki
i postanowiłam objechać świat
z moim chłopakiem.
Rok 2020 temu nie sprzyjał.
Poznaliśmy Richarda i Joan
i od razu zakochaliśmy się w kotach,
w nich, w tym miejscu.
Dała mi zadanie karmienia kotów
każdej nocy w terenie.
Jeden tydzień zamienił się w dwa,
dwa tygodnie w miesiąc,
a potem nie miało to końca.
Jestem tu od pięciu miesięcy.
Cześć, Harry.
Teraz mój chłopak jest w Ekwadorze.
Dołączę do niego na miesiąc czy dwa,
a potem wrócę tu i zobaczymy,
co życie przyniesie.
To o bezdomne koty
dbamy codziennie rano i wieczorem.
Wszystkie są wysterylizowane.
Spędzam z nimi 15, 30 minut,
zmieniając wodę, dokarmiąjąc,
sprawdzając, czy nic im nie jest
i po prosu będąc z nimi.
Koty uwielbiają dużo jeść.
Gdy zaczęliśmy pomagać kotom,
coraz więcej ludzi się w to angażowało.
Weterynarz zaczął je sterylizować.
Miejscowi widzą, że niewiele trzeba…
Sterylizacja,
codzienne przyzwoite karmienie,
trochę świeżej wody…
Niesamowita różnica dla kotów.
Chodźcie, maluchy.
Sąsiedzi na nich krzyczą,
bo nie ograniczają karmienia
do swojego terenu.
Stawiają jedzenie tutaj.
Zjedzą wszystko…
MIESZKANKA SIROS
…co dostaną.
Codziennie je karmię.
Zaczęliśmy robić kocie kafejki na wyspie,
sterylizując koty, które w nich mieszkały.
Nie mamy funduszy.
Dajemy własne pieniądze.
Nie mamy już pieniędzy.
Przez ostatnie pięć lat
wydałem 15 000 euro.
Tak między nami, oczywiście.
Mamy szczęście, że mamy takich ludzi
jak weterynarz Manolis Vorrisis,
który popada w kłopoty,
pomagając kotom znaleźć schronienie.
To co teraz robimy?
Nie znam tego rejonu, ale myślę,
że przyjdą, jeśli je zawołasz.
Flora mówiła, że te koty są łatwe…
Oficjalnie nazywa się to
„złap, wysterylizuj, uwolnij”.
Chodzi o kontrolę populacji kotów.
Te dziesięć kotów nie rozmnoży się na 50.
Dziesięć kotów pozostanie dziesięcioma.
Manos, potrzebujesz wszystkich klatek?
Nie wiem. Będziemy musieli posiedzieć
dziesięć minut, aż koty się zbliżą.
Dobrze.
Spokojnie. Idziemy po chłopca.
Manos był wśród weterynarzy,
których poznaliśmy
w miesiącu przyjazdu dziesięć lat temu.
Wtedy zaczęliśmy sterylizować koty
i wiele zaczęło się zmieniać.
Z tak ogromną ilością kotów na wyspie
problem jest ogromny.
Wszyscy ciężko pracujemy w weekend.
Łapiemy koty, wieziemy do kliniki,
sterylizujemy je
i na następny dzień je uwalniamy.
ZWU to dużo ciężkiej pracy.
Codziennie karmimy około 100 kotów.
Zebranie funduszy na samo jedzenie
to duża rzecz.
Wezmę te…
- Sześć. - Tych?
Proszę zostawić.
Tak? Bierzemy sześć.
Dobrze Dziękujemy.
Po dziesięciu latach wiem,
że wszystkich nie uratuję,
ale robię, co w mojej mocy
i wiem, że to ma sens.
Oczywiście trzeba utrzymać to miejsce.
Rachunek za prąd…
Zimą koty muszą mieć ciepło.
Więc to duża odpowiedzialność
i to spędza mi sen z powiek.
Joan pracuje 16 godzin dziennie
i nigdy nie dostała ani grosza.
Wolontariuszom zapewniamy dom,
prąd, samochód, paliwo,
pieniądze na jedzenie i brak stresu.
Ale to nie miejsce, gdzie przejdziesz
na wcześniejszą emeryturę.
Tak nie będzie,
gdy zajmujesz się zwierzętami,
chyba że prowadzisz nieuczciwy biznes.
Wkładam gumowe rękawiczki,
bo ten malec znaleziony na ulicy
może mieć grzybicę na uszach,
a to bardzo zaraźliwa choroba.
Ma grypę.
To wpływa na jego nos i usta,
ma też coś z oczami.
Ma już imię?
„KOT NR 66”
Zastanawiamy się nad „Milo”.
Pasowałoby do niego.
Jest bardzo wdzięczny za ratunek.
Spał całe popołudnie.
Zaczęliśmy podawać mu antybiotyki
i krople do oczu.
Zostanie w tym pokoju,
aż znajdziemy mu dom.
Mam nadzieję, że szybko.
Bello, mamy szczęście.
Ktoś z Wielkiej Brytanii chce ją zaadoptować.
Chcemy być pewni,
że podróżują bezpiecznie,
więc zawsze jadą z kimś.
Mamy szczęście, że jest z nami Lila,
która jest wielkim skarbem.
To uszczęśliwia moje serce
i daje mi poczucie celu.
Myślę, że też będzie szczęśliwa
i spełniona w tym domu.
Tak się cieszę z jej powodu.
Najpierw wezmę ją do Aten.
Popłynę łodzią.
To chyba mniej stresujące.
Potem polecimy do Paryża,
a stamtąd zawiozę ją do Wielkiej Brytanii.
Chyba będę płakać, bo naprawdę ją kocham.
Helen, chcemy ci podziękować,
bo myśleliśmy,
że nie znajdziemy domu dla Belli.
NOWA MAMA BELLI
Zawsze mówiliśmy,
że jeśli weźmiemy kolejnego kota,
to takiego, który może mieć problemy
ze znalezieniem domu.
To oczywiste. Potrzebuje domu.
Helen, chciałabyś ją zobaczyć?
Mamy ją tu w tyle. Tak?
Jasne, że chcę ją zobaczyć.
- Lubi to. - Tak.
Uwielbia takie zamieszanie.
Właśnie. Dajesz zwierzętom miłość,
a one odpłacają ci się po stokroć.
Dokładnie.
Cześć, Bella.
To smutne, bo niektóre ratujemy,
gdy są malutkie
i nawiązujemy z nimi głęboką więź.
To bardzo smutne,
ale zawsze gdzieś czeka kolejny kotek.
Tak sobie z tym radzimy.
Floro?
Cześć.
Fofi zostaje?
Chyba tak.
Płaczą bardzo głośno.
Są bardzo głodne.
Kociaki, które karmi Flora,
ktoś znalazł w koszu.
Miały dziesięć dni.
Takie małe.
Otworzyły oczy dwa dni temu.
Tak, widzę.
Co myślisz o kotach na Siros?
Myślę, że jest lepiej.
Było gorzej, nie było weterynarza.
Nie było nawet sklepu zoologicznego.
Ale teraz współpracujemy z kliniką
i programami sterylizacji.
Współpracuję z Manolisem,
jego karmnikami i ogrodem.
Stwarzamy kotom zupełnie nowy wizerunek.
Pokazujemy, jakie naprawdę są.
On bardzo w tym pomaga.
Ten jest bardzo senny.
Zupełnie mnie zahipnotyzował.
Cześć, Milo.
Chodź, kochanie. O Boże.
Tak bardzo chcesz znów zobaczyć świat.
Cześć!
Cześć, Milo. O tak.
Spójrz na niego.
Nie zostaniesz długo, prawda?
Spójrz, robi niesamowite postępy.
Boże!
W sześć dni…
Ma normalne oczy, prawda?
To dość spektakularne.
Naprawdę spektakularne.
Jego oczy to doskonały przykład…
Bo wyglądały okropnie, gdy go znalazłyśmy.
Bez kropli do oczu
pewnie powoli by ślepł,
bo nie były leczone.
Na pewno też przytył.
Najbardziej w życiu kocha jeść.
Jadłby bez przerwy, gdybyśmy mu pozwolili.
Jesteś szczęśliwym chłopcem, Milo.
Dostałeś też propozycję adopcji.
To prawda.
Co ty na to?
Co to za oferta?
Z Holandii.
Okej.
Dobrze.
Ta rodzina ma sześcioletniego chłopca.
- Z takim kotkiem będzie szczęśliwy. - Tak.
Pewnie się polubią, bo jest przyjacielski,
a nie wszystkie koty w jego wieku
lubią się tulić, gdy są wzięte z ulicy.
Chcesz jechać do Holandii?
Mamy tam dla ciebie dom.
Tak.
Już jedziesz.
„Jestem w drodze”.
Cześć, Bella.
Ciężko się żegnać…
OSTATNI DZIEŃ BELLI W SCHRONISKU
…ale wiem, że otrzyma miłość,
troskę i uwagę, o jakiej nie marzyła.
Była bardzo nieśmiała, gdy przyjechałam
i zrobiła duże postępy
w ciągu tych paru miesięcy.
Jest wyjątkowa.
Jest coś między nami,
więc będzie mi smutno, gdy ją stracę.
Czasem Joan trudno przyjść się pożegnać.
Nie umiemy nie przywiązywać się
do tych kotów,
bo z miłością zwracamy je życiu.
To nasza praca.
Naszym zadaniem nie jest ich posiadanie,
ale pomóc im w życiu.
Widać je.
Nie wiem, czy chodziłeś po wyspie.
Widać wiele kotów,
których ludzie nie przeganiają.
Niektórym się to nie podoba, ale co tam.
Siros to dobre miejsce dla kotów.
Myślę, że na Siros
nie umiemy żyć bez kotów.
To część naszej kultury.
CIEKAWSKI KOT
ŻYJEMY RAZEM
To dumne zwierzę,
które łączy nas z matką naturą.
Kiedy koty są szczęśliwe
i widzisz tak ułożone ogrody,
to samo w sobie jest rozkoszą.
I wszędzie jest cisza.
Chodź.
Koty dają nam szczęście.
Ich mordki i osobowości.
Ich energia wypełnia to miejsce życiem
i to jest piękne.
Zapomniałem o tych schodach. Na dach.
Dobrze.
Mówią, że z ratowaniem kotów
jest jak z mafią.
Gdy w to wchodzisz, nie ma odwrotu.
To stało opuszczone dziesięć lat
w głębi naszego ogrodu.
Schronisko jest dziesięć metrów dalej?
To nasza idealna wizja
małej wioski-schroniska.
To dziwne, że tu jest i jest na sprzedaż.
Tamte trzy są prawie skończone.
Będą dla wolontariuszy,
gości, pomocników.
To będzie małe centrum adopcyjne.
Gdy je znajdujemy i są chore,
myślisz, że niektóre nie przeżyją,
a one dają radę…
Pomagać im wyzdrowieć,
przeprowadzać je przez ten proces,
widzieć, jak rozkwitają i ożywają,
to widzieć, jak wraca w nie światło.
Znajdowanie im domu
i oglądanie ich zdjęć z miejsca,
gdzie są kochane,
żyjąc tak, jak kot powinien żyć…
To absolutnie niesamowite.
WIELKA BRYTANIA
Pomysł schroniska-wioski dla kotów,
jest po to, by Siros zobaczył,
jak świat przyrody wzrasta.
Nie więcej niż 500, Joan. Obiecaj mi.
Dobrze.
- No dobrze, 1000? - Zgoda.
BELLA JEST SZCZĘŚLIWA W NORFOLK W ANGLII.
DOSTAJE TYLE MIŁOŚCI I ZABAWEK,
ŻE NIE WIE, CO Z NIMI ZROBIĆ.
MILO DOTARŁ BEZPIECZNIE DO HOLANDII.
JEGO OCZY SĄ BEZ ZARZUTU
I UWIELBIA SIĘ BAWIĆ
ZE SWOIM CZŁOWIECZYM BRATEM.
Napisy: Anna Wiśniewska