Spotkajmy się na Greystone Avenue 1319, natychmiast.
- Co tam jest? - Tam mieszka dyspozytor,
który odebrał połączenia od wszystkich naszych ofiar.
Będę za dziesięć minut. Zaczekaj na mnie. Nie rób nic sama.
Nie!
POPRZEDNIO
Gwen Hainey, 33 lata. Inżynier biomedycyny w Thorze.
Mamy właściciela odcisków z ciężarka.
- Kto to? - Matt Petersen.
Wiedziałeś, że Matt Petersen nie zabił Gwen Hainey
i nic mi nie powiedziałeś. Do tego mnie okłamałeś.
- Co się wydarzyło? - Co cię napadło?
Co mnie napadło? To moje przemyślenia.
Widziałam twój ekran,
kiedy do ciebie przyszłam.
Każdy radzi sobie ze stratą na swój sposób.
To nie była moja decyzja.
O czym ty mówisz?
By tu być.
Chciałam wspierać cię we wszystkim,
żebyś miała wszystko, co tylko zechcesz.
Musisz się wyprowadzić.
Będziesz śledzić komputer cioci.
To pułapka.
Jeśli ktoś włamie się do plików cioci Kay, będę wiedzieć.
Cammie Ramada nie żyje, a jej rodzina nigdy nie pozna prawdy.
To nie jest coś, co Reddy czy gubernator chciałby upubliczniać.
To źle wpłynie na turystykę. I na Wirginię.
Może Reddy nie chciał odejść.
Może cały czas zależało mu na posadzie komisarza.
Przeszczep skóry.
Identyczny jak na nodze Gwen Hainey.
Przeszczep u obu?
Oba zabójstwa są powiązane.
Musi pani stąd wyjść.
Szukamy seryjnego mordercy.
I myślę, że tylko my go szukamy.
NA MOTYWACH POWIEŚCI PATRICII CORNWELL
Pani doktor wszystko rozgryzła,
to, że to był dyspozytor.
Doktor Scarpetta, główna patolog sądowa?
Tak.
Zadzwoniła do mnie, podała adres,
a kiedy tu dotarłem, usłyszałem krzyk kobiety.
Co za krzyk?
Kurewskie cierpienie.
Nie!
Wszedłem.
Zaszedł mnie od tyłu. Szarpaliśmy się.
Albo on, albo ja.
Wyciągnąłem broń.
Uciekaj stąd!
- Wszystko gra? - Tak.
Detektyw Marino ma kłopoty?
Jeśli się wytłumaczy, to nie.
Nie żałuję, że nie żyje.
Skończony drań.
To, co robił…
Dziękuję, Ryan.
Mamy tu niezły burdel, ale dorwaliśmy go.
Jednego mordercę mniej.
- Ćwiczysz przed konferencją prasową? - Nie.
Ale ty powinnaś.
Pete mówi, że rozwiązałaś sprawę. To twoja zasługa.
Nie. Po prostu skojarzyłam motyw głosu,
to, że dzwoniły na numer alarmowy.
Czyli całą sprawę.
Powinnam zawieźć go do kostnicy. Zaraz tu będzie cyrk.
Dobry pomysł.
Dobra robota, pani doktor.
Co będzie z detektywem Marino?
Wydział spraw wewnętrznych zada mu parę pytań.
Nie wsadzą go za tę gnidę.
O ile spodoba im się jego historia… nic mu nie grozi.
Jezu, Pete.
Nie prosiłam cię o to.
Słyszałam krzyki, miałam prawo to zrobić.
Ale nie miałaś powodu, by tu być.
Miałaś zaczekać.
Chciałam się rozejrzeć.
„Chciała się tylko rozejrzeć,
czy to nie jej obowiązek, Wysoki Sądzie?”
Czekałam na ciebie, ale usłyszałam krzyk.
Z taśmy. Nie cofniemy tego.
To byłby koniec dla nas obojga.
Postanowiliśmy kłamać.
Skłamaliśmy, kiedy dla ciebie strzeliłem mu trzy razy w szyję.
Nie prosiłam cię o to.
Niepotrzebnie tu byłaś.
Sama przypieczętowałaś nasz los.
Teraz muszę przeprowadzić autopsję kogoś, kogo zabiłam…
i skłamać na temat znalezisk.
Nie możemy.
- Zrobiłem to dla ciebie. - Dlaczego?
Trzymaj się mojej wersji, będzie dobrze.
- Będziemy bohaterami. - Co?
Nie chcę być bohaterką. Nie chcę iść do paki.
Chcę zatrzymać pracę.
Teraz musimy udawać.
Jesteś tępym chujem.
Trzymaj się historii.
Pierdol się.
Czy ty kiedykolwiek gdzieś mnie wiozłaś?
Jaja sobie robisz? Tyle masz mi do powiedzenia?
Dzięki za wpłacenie kaucji.
Boże. To poważna sprawa.
Przegiąłeś, Pete. Jak zwykle.
To prawda. Umrę za sprawę, która nikogo nie interesuje,
by udowodnić coś, co każdy ma gdzieś.
A ja za to płacę.
Masz na myśli teraz czy wtedy?
Mam na myśli wszystko!
Wszystko pogarszasz.
- Nie myślę tak. - W porządku.
- Naprawdę. - Myślisz. Okej.
- Wszystko gra. - Nie. Posłuchaj…
Dwadzieścia lat z takim narwańcem.
Dwadzieścia lat sprzątania po mnie. Rozumiem cię.
Koniec końców wszystko się wyrównuje.
Nasze dobre uczynki, grzechy i wszystko pomiędzy.
Zdecydowanie.
Dobrych uczynków było więcej.
Tak.
Posłuchaj. Możemy ruszyć naprzód
i nie oglądać się za siebie.
Tak.
Możemy tak zrobić.
Tak.
Dostarczyłaś przeszczep doktor Kaminsky?
Tak.
Powiedziałam, że może dzwonić do Fruge.
Muszę iść. Stawić temu czoła.
KONTAKTY - BENTON ALEXANDRIA, WIRGINIA
NA ŻYWO
Cześć.
Hej.
Masz na coś ochotę?
Co się stało z tą obiecaną butelką?
Właśnie po nią szłam,
ale nigdy nie widziałam, żebyś piła alkohol.
Nie wyglądasz mi na pijącą.
Piję.
Naprawdę.
Ale przebywając z pijakami, sama tracę ochotę.
Mama?
I ciocia.
Wielka pani doktor.
Ben lubi szkocką. Tę lepszą.
Oczywiście.
Co?
Nic.
Kurwa.
Co?
Po prostu… kurwa!
Ja…
Muszę iść.
Powinnam…
Powinnam już iść.
Tak.
Powinnaś czy musisz?
Przepraszam. Jestem w rozsypce.
Ciotka kazała mi się wyprowadzić,
a Janet się na mnie gniewa, więc…
Janet?
Nie reaguj, jakbym robiła coś dziwnego.
Rozmawiasz ze swoją zmarłą żoną, jakby wciąż żyła.
I co z tego?
Można powiedzieć, że to dziwne.
Ale też…
możliwe, że wykorzystujesz swój ból, by uciekać przed życiem.
Nie wiesz, przez co przechodzę.
Zabawne. Wiesz, że mnie zawiesili?
- Słucham? - Tak.
Za naszą przejażdżkę twoim wypasionym wozem.
To jakieś jaja.
Niektórzy z nas mają prawdziwą pracę z prawdziwymi zasadami.
Nie każdy jest bogatą geniuszką,
która robi, co jej się podoba.
Cała ja. Opisałaś mnie doskonale.
Nie wiń mnie za wszystko, co cię spotyka.
- Czemu nie? To twoja wina. - Proszę cię.
Słuchaj, zjebie! Mogą mnie zwolnić.
Potrzebuję tej pracy. Zamierzasz sobie po prostu iść?
Tak.
Przekazała to doktor Debbie.
To była sztuczna skóra, którą Thor produkuje na Księżycu.
FBI aresztowało Jinxa Slatera.
Za zabójstwo Gwen Hainey. Był jej chłopakiem.
Oczywiście, że nie pomyśli, że to on.
Nie miał powodu, żeby zabić Cammie Ramadę.
Doktor Scarpetta uważa, że mamy seryjnego mordercę,
Elvin, jeśli ona ma rację… to będzie nasza wina.
Nie musisz na mnie krzyczeć.
Nie musisz krzyczeć!
Tak, wiem, co robić.
BIURO PATOLOGA SĄDOWEGO
To prawda?
Co takiego?
Że znalazła pani zabójcę?
Wszyscy o tym mówią.
Nie.
Może mi pani zaufać. Dziewczyny razem.
Ciało leży na stole?
Tak. Po to przyszłam.
Ciało Roya McCorkle czeka na sali.
- Dziękuję. - Super.
Ofiara to 33-letni biały… mężczyzna.
Szukam detektywa Marino. Pete'a Marino.
Jest niedostępny.
- Co to znaczy? - Agencie Wesley!
Pan Boltz. Ponoć doszło do aresztowania.
Nie do końca. Doktor Scarpetta zidentyfikowała podejrzanego,
a detektyw Marino chciał go aresztować…
Co skończyło się strzelaniną.
Gdzie jest Marino?
Przesłuchują go ci z wewnętrznego.
Miał prawo strzelać?
Przekonamy się.
Abby.
Daj spokój.
Pora zakopać topór wojenny.
Czy to prawda?
Zabójca mojej siostry nie żyje?
Tak.
A topór chętnie wbiję ci w plecy.
Wiem, co mi zrobiłeś,
i nie odpuszczę.
Przyjechałem. Usłyszałem krzyk kobiety.
Po tym, jak doktor Scarpetta podała panu adres?
Dostałem adres od doktor Scarpetty.
Zostawiłem ją w dyspozytorni, by przesłuchała nagrania.
Dość nietypowe zadanie dla patologa.
Niekoniecznie.
Pojechałem pod ten adres,
usłyszałem krzyki kobiety
i po chwili on już mnie atakował.
Roy McCorkle pana zaatakował?
Zaciągnął mnie do środka, gdzie usłyszałem, że krzyki kobiety
dobiegają z telewizora.
Przyczyna śmierci, trzy rany postrzałowe w szyję…
spowodowane pociskami małego kalibru.
Mimo posiniaczonej szyi,
tchawica jest zmiażdżona,
co sugeruje uderzenie tępym narzędziem, na przykład pieprzonym talerzem.
Nie przeszkadzam. Chciałem tylko pogratulować
osobiście.
Niezła rana.
Jakby detektyw Marino chciał… urwać mu tę szyję.
Może włożyć pan maseczkę?
Nie trzeba, zaraz wychodzę.
Chcę tylko życzyć powodzenia naszej wyjątkowej szefowej.
Masz coś, Lulu?
Ktoś łyknął przynętę.
Dziwne, to ktoś z biura cioci Kay.
Słuchaj, mamy przełom.
Muszę się przebrać.
Mała jest blisko.
Zaraz się dowie, kto włamał ci się do komputera.
Kurwa, co jest?
- Co się stało? - Boże!
Kay, boję się.
- Zabiłam człowieka. - Co?
Był mordercą, a ja go zabiłam.
Talerzem.
Nie mogę oddychać.
Ktoś go zastrzelił, by to ukryć.
- Kto? - To nieistotne.
A jednak.
Traktują mnie jak bohaterkę
i sądzą, że rozwiązałam sprawę.
To koniec. Mój i mojej kariery.
Nie panuję nad tym.
Spójrz na mnie.
Masz doktorat z medycyny i prawa.
Zapłaciłaś za to kupę kasy i co z tego masz?
Swoją gównianą pracę i życie? Przestań.
Na litość boską, Kay, przypisz sobie część zasług.
Ale ja go zabiłam.
Co z tego? Zasłużył sobie.
To złe.
Zabił cztery kobiety.
- Pięć. - Pięć!
Był obrzydliwym mordercą, którego należało powstrzymać.
Zrobiłaś to.
Przyznaj sobie zasługi za umysł, który dał ci Bóg.
Naciesz się tym.
Jesteś Kay Scarpetta.
Nie zapominaj o tym.
- Aresztowali cię? - Tak.
Za pobicie faceta?
Podejrzanego.
Tamtego dnia wkurzyłeś się i zostawiłeś mnie w restauracji.
Musimy do tego wracać? To nic takiego.
Facet jest psycholem z kartoteką.
Te zarzuty to żart.
Skąd wiesz?
- Bo się na tym znam. - Skąd wiesz, Peter?
Co? Bo jestem gliną.
- To przestępstwo. - Nie.
- Trzeba je udowodnić. - To przestępstwo.
Wszystko gra.
Wcale nie. To koniec.
Wiesz co? Mam dość.
- Zostawiasz mnie? - Nie. Wyjeżdżamy. Dziś.
- Do hotelu. - Co?
Jedziemy do hotelu. Spakuję się.
- Skarbie. - Dość!
- Cholera! - Kurwa! Co się stało?
Co jest?
Lucy? Kochanie?
- Cholera! - Kurwa.
- To droga whiskey Bentona. - Co się stało?
- Kurwa. Nic. Jezu. - Nic ci nie jest?
Mnie? To ciebie aresztowali. Wpłaciłam za ciebie kaucję.
Nie ma za co.
Pewnie przypisała to sobie.
Kto? Doktorka?
Tak. Pokłóciłyśmy się, czekając na ciebie,
ale sobie poszłam, bo jest… suką.
Chwila. Kłótnia? „Suka”? Mów dalej.
Ciocia zaczęła powtarzać po tobie i chce, żebym się wyniosła.
Ona kazała mi się wynieść.
Może to nieodpowiednia chwila.
- Proszę cię. - Unikasz konfliktów.
Chyba że chodzi o bójkę.
To nieprawda. Przynajmniej to drugie.
Przepraszam.
Dokąd idziesz?
Po kolejną butelkę.
Skarbie, przenosimy się do hotelu,
ja i Peter. Znajdę ci pokój.
- Gdzieś daleko. - Ty tak poważnie?
Żebyś wiedział.
Dziwnie się czuję, pakując się w środku nocy.
Jak przestępca.
W końcu cię aresztowali.
Możesz przestać?
Poniosło mnie.
- Zdarza się. - To nie twoja wina.
A czyja?
Mojej siostry.
Ona ma zgubny wpływ na nas wszystkich.
Tłumi mój wewnętrzny ogień.
Chcę stąd wyjechać.
Zanim to się skończy wyrokiem dla mojego ukochanego
albo psychiatrykiem dla mojej córki. Wyjeżdżamy.
- Pakuj się. - Możemy jej najpierw powiedzieć?
Mojej siostrze? Czemu masz na jej punkcie obsesję?
Nie mam obsesji na jej punkcie.
Janet uważa…
- Co? - …że się w niej kochasz.
Serio, Janet? Automat uważa, że… Skarbie, to jakieś jaja.
Doprawdy?
Biegasz za nią jak głupi pies.
Robisz, co ci każe.
Jakbyś cieszył się samą jej obecnością
i czekał, aż zechce czegoś od ciebie.
- Przestań. To niedorzeczne. - Serio?
Nie lubię ultimatów. Nie lubię ich dostawać.
Nie lubię ich dawać, ale ktoś…
Ktoś tu musi podjąć decyzję.
- Co? Ja? - Tak, kurwa, ty!
Musisz wybrać! Albo ja, albo ona!
Benton?
Kurwa.
Tu nocujesz?
Nie.
W Econo Lodge.
Co to za ciężarówka?
Przesłuchiwaliśmy tu Jinxa.
„My”?
Tron i ja.
Byłeś tu z Tron.
- Tak. Raz czy dwa. - Jasne.
W naszym domu.
To nie jest nasz dom.
- To ciężarówka. - Nieważne.
Trzymałeś podejrzanego w naszym domu.
W ciężarówce.
Boże. Za dużo tych tajemnic.
Ciągle pojawiają się nowe.
To ty masz tajemnicę, Kay.
Co mu zrobiłeś? Gdzie jest Jinx Slater?
W pace. Oskarżony o zabójstwo.
Gwen Hainey?
Pozwolisz na to, żeby go skazali, prawda?
- Marino miał rację. Kozioł ofiarny. - Marino,
Marino, Marino. W dupie mam,
- co myśli Marino. - Co z Gwen?
- Nie badaj jej śmierci. - A Cammie Ramada?
- To koniec. Jinx za to beknie. - Kto ją zabił?
- To złe. - Miałem cię ostrzec,
więc cię ostrzegam.
Przestań. Daj sobie spokój z Gwen i Cammie Ramadą.
Póki nie jest za późno.
Za późno? Zwolnili mnie!
Za kogo ty się, kurwa, masz?
Kim jesteś?
- Kim ty, kurwa, jesteś, Benton? - Nie…
Chcę być z tobą szczery, Kay.
Przejawiam… pewne dziwne zachowania…
- Benton. - Od kiedy byłem dzieckiem.
- Przestań. - Nie.
Lubię oglądać cierpienie pewnych stworzeń.
Ukrywałem to, ale muszę…
Muszę ci to powiedzieć.
Chcę być dobrym człowiekiem.
Muszę ci to pokazać.
Pokazać ci swoją prawdziwą twarz.
Śmiało. Chcesz mnie skrzywdzić?
Tak? Chcesz mnie uderzyć?
- Chcesz pokazać, jaki jesteś zły? - Jezu.
Wiem, kim jesteś.
Nie! Nie znasz mnie.
Widziałam już potwory, widziałam wszystko.
Może i jesteś porąbany, ale ja też.
Nic mnie nie zaskoczy.
Wal, śmiało.
Przekonaj mnie, że jesteś zły.
Wiem, kim jesteś.
- Nie. - W porządku.
- Nie. Przestań. - Tak. Wszystko w porządku.
Przestań.
Dlaczego?
Przestań.
Dość.
Chcę rozwodu.
Proszę bardzo.
Szlag. Przepraszam.
Przepraszam, że się wściekłam.
Po prostu przez te…
banały o docenianiu teraźniejszości
pomyślałaś, że cię nie doceniam.
Kochałam cię całą sobą.
Tętniak.
Co, kurwa?
Przy tej całej Blaise Fruge
po raz pierwszy od tamtego czasu…
czułam, że może czekać mnie coś więcej
niż ten pieprzony pokój.
Janet?
Janet, nie masz zamiaru się odezwać?
Skarbie…
chciałaś porozmawiać, jestem tu.
Gdzie jesteś?
Skarbie?
Nie.
Jezu, ja pierdolę.
Nie.
Skarbie, wracaj! Proszę.
Proszę, Janet. Wróć.
Janet! Nie.
Wynajęłam nam apartament…
w hotelu Hermitage.
Co się stało?
Nie ma jej.
Kochanie…
Hej, jest tu kto?
Jest ktoś w domu?
Kurwa. Halo?
Oddychaj.
Nie wiedziałam, że Janet może…
Nie wiedziałam, że może tak zrobić.
Oczywiście, że nie.
Nie mogła… Co takiego?
My…
Miałyśmy zabezpieczenie, jak przy bombach atomowych.
Każdy musi przekręcić swój kluczyk.
Kto go przekręcił?
Ty nie. Prawda?
- Nie! - Nie zniosłabym…
- Lucy. Lucy? - Jeśli kłamiesz…
Przysięgam na swoje życie.
Na życie mojej matki. Na życie mojej…
- Co? - Moja siostra.
Po raz pierwszy…
zgodziłyśmy się w jakiejś kwestii.
Czyli?
Że Janet ci szkodziła.
- Nie. Lucy. - Szkodziła mi?
- Uspokój się. - Zrobiłaś to?
- Co? - Uspokój się!
Wyłączyłaś ją?
- Lucy. - Wyłączyłaś?
Nie mogłaś pozwolić mi przejść tego samej!
Nie wystarczyło ci, że mam się wynieść!
Musiałaś zgrywać wybawicielkę!
Zabiłaś Janet?
- Wyłączyłaś ją? - Coś ty.
Nie zrobiłabym tego.
- Lucy… - Nie wierzę ci!
- Nie mów… - Zamknij się!
Ty też. Jesteście narcystyczne!
Widzicie we mnie tylko siebie!
Wiecie, jak wyczerpujące jest bycie wychowywaną przez dwie białe kobiety…
które nawet nigdy nie chciały mnie poznać?
Straciłam jedyną osobę…
która mnie rozumiała.
Jestem pewna, że zrobiła to któraś z was.
Luce, przestań.
Daj spokój.
No dobra, to…
Wiedziałaś, że tak się czuje?
Jasne, że nie.
Walizki spakowane.
Wyjeżdżamy.
- Co takiego? - Wyjeżdżamy.
Tak.
- Ty jesteś za? - Ja nie mam zdania.
Dostał ultimatum.
- Każesz mu się wynieść? - Nie.
Ultimatum to wybór, Kay.
- Ale z konsekwencjami. - Pozwalasz na to?
- Zamknij się. - Jedziemy do hotelu.
Nie szukajmy tu drugiego dna.
- Chyba jednak szukajmy. - Serio?
A gdzie twój mąż, Kay?
Przesłuchuje podejrzanych w ciężarówce.
- Gdzie? - Pete.
Podejmij decyzję. Teraz.
Spójrz na mnie. Tylko mnie obchodzi,
co się stanie z tymi morderstwami.
Pierdol się, Kay.
Wiesz co? Muszę iść z żoną.
Doktor Kaminsky ma informacje na temat biosyntetycznej skóry.
Musimy to zrobić. Ty i ja.
Morderca jest na wolności.
Daj mi kluczyki.
Proszę. Potrzebuję cię.
Kluczyki.
Peter!
Kurwa.
Wiem, co zrobiłaś.
Słucham?
Nie udawaj głupiej, Maggie.
Udajesz, że nie wiesz, czym jest hakowanie,
kiedy sama wszystko zorganizowałaś.
Nie.
Chwileczkę. Nie rzucajmy oskarżeń.
Jesteś zwolniona.
Nie zrobiłam tego. Przysięgam, nie udaję głupiej.
Nie martw się, młoda damo.
Razem coś wymyślimy.
Hej. Kay?
- Hej. - Wszystko gra?
Co się stało?
Marino jest odizolowany. Rozgryzłaś sprawę?
Najwyraźniej. Muszę iść.
Najwyraźniej? Co się stało? Czemu nie dzwoniłaś?
Zostawiłam ci wiadomość.
Co się stało?
To wszystko…
Zacznij od początku.
Chodź.
Potrzebuję cię.
Lepiej nie wychodźmy razem.
Tak.
Do zobaczenia, Kay.
Nie możesz mu powiedzieć.
Nigdy.
HOTEL HERMITAGE
Ładny wóz.
To od doktor Debbie.
Kazała przekazać, że biosyntetyczna skóra…
z ciała Cammie i Gwen…
jest taka sama.
Mam uwierzyć, że mi pomagasz?
Zawsze próbowałam pani pomóc.
Czego chcesz?
Mam wszystko, żeby go pogrążyć.
Kogo?
Reddy'ego, oczywiście.
Wiem, co zrobiliście.
Zatuszowaliście morderstwo.
Wiem, co pani zrobiłaś. Zabiła pani człowieka.
I przerzuciła winę.
Trzymałaś tę kartę w ręku przez 25 lat?
Wiem, kiedy jej użyć.
Mam przesrane.
A może to początek pięknej…
Przyjaźni? Jak to?
Mam dowody. Na wszystko, co zrobił.
Pełen wachlarz.
Naprawdę byś to zrobiła?
Zgodziłam się na coś, czego nie chciałam,
a potem siedziałam w tym po uszy.
Pani zrobiła to samo.
Nigdy pani nie zhakowałam. To był Elvin.
Dlaczego?
Żebyś mi pani nie ufała.
Nieważne, jak się zaczęło, możemy doprowadzić to do końca.
Udowodnię to. Dam pani wszystko, by go dopaść.
Pani nie wspomni o mnie, a ja o pani.
Dobrze.
Cudownie.
Jesteś pierdolnięta.
- Blaise. - Wybacz, że przeszkadzam,
ale pracowałam z doktor Kaminsky
nad tym, gdzie Gwen i Cammie mogły dostać skórę.
- Były w… - Mów głośniej.
…tej samej grupie testowej u Thora.
- Powtórz. - Wiesz, kto jeszcze tam był?
Blaise, nie słyszę cię.
Zgadnij, kto był tam z nimi.
Kto?
Tak je poznał. Byli w tej samej grupie.
Halo…
Nie wracaj, póki nie będzie płaska.
Dobrze.
Oto i ona. Rób, co wujek każe.
Tak jest.
Rób swoje.
Pani doktor.
Znalazłaś moją monetę.
Ta jest wyjątkowa. Rok moich urodzin.
Ryan.
Lori w tym stanie zobaczyłem jako pierwszą.
Krew, ta surowość. To mnie odmieniło.
Z Cammie nawaliłem.
Ale z Gwen? Poszło idealnie.
Chciałem zaimponować wyjątkowej kobiecie.
Tobie.
Cholera.
Nie!
Pomocy!
Tutaj! Proszę!
Nie szarp się, a nie będzie bolało.
Niektórzy mają rany na zewnątrz.
Niektórzy wewnątrz.
Ja mam tu i tu.
Nie.
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska