Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ALEXANDER RODNYANSKY SERGEY MELKUMOV
SUNAR
BİR KIRA KOVALENKO FİLMİ
KAFKASYA KUZEY OSETYA
Ada!
YUMRUKLARI GEVŞETMEK
Adadza!
Ada!
Adadza!
Beni duyduğunu biliyorum.
Ada!
Adadza!
Hey!
Ada.
Uyudun mu?
Bakıyorum rahatın yerinde. Burada ne yapıyorsun?
Bekliyorum.
Beni mi?
Haydi gezmeye gidelim.
Otobüs durağına gitmem gerek.
Benim orada harika bir durak var. Gidelim, sana gösteririm.
Seni eve bırakabilirim.
Yok, bırakma.
Haydi, binsene. Seni yemem.
Yoldan çekilsenize be!
Neden hep hayır diyorsun?
En azından bir çikolata ye?
Buz gibisin, eve dönsen iyi olur.
Ne huysuzsun. Ben gidiyorum.
- Sana iş mi attı o? - Hayır.
Onun suratını dağıtırım!
Geri dönsene!
Çenesini kıracağım!
Ada!
- Yardım et! - Yolun ortasında ne yapıyorsun?
Ada!
Ayağa kalk.
Kalk hadi!
- Babam beni mi sordu? - Geciktin.
Ben de gidip seni bulurum dedim.
Bekle, nereye gidiyorsun?
Aramadı mı?
Ben arayınca cevap da vermiyor.
Belki Akim ziyaret edeceğini öylesine söylemiştir.
Hayır, ciddiydi.
Gelmesine daha bir ay vardır.
VLADIKAVKAZ MIZUR
İyi akşamlar.
- Sizden sonra başka var mı? - Hayır, bu son sefer.
Haydi.
Gidelim. Gelmeyecek.
Gelmeyecek.
Neden karşılamaya gittin? Yolu unutacak değil ya.
Öyle gerekti.
Yapacak daha iyi bir şeyiniz yok mu?
Yeter artık!
Biz burada oturuyoruz!
- Dakko, ne yapıyorsun? - Seni tıfıl.
Beni bıraksana! Pantolonu ver.
- Ne? Seni duyamıyorum. - Pantolonu dedim.
Şuna bak!
- Yapmasana! - Dur!
Adadza.
Geliyorum.
Şöyle suyunu sık.
Tamam, tamam.
Dzhikayev ailesi, Piotr Dzhikayev'in ölümünü sizlere üzülerek bildirir.
8 Mart tarihinde Dzhemiev Caddesi No. 45,
Nizhnyaya Saniba'da bir anma töreni düzenlenecektir.
Safonkayev ailesi, Andrey Safonkayev'in ölümünü sizlere üzülerek bildirir.
Sevilen bir yeğen olan...
Kimin için parfüm sürdün?
Kimse için.
Taira denemem için verdi.
Onun hoşuna gitti mi?
Kimin?
Öylesine sürdüm, kendim için.
Sürdüğün koku dayanılacak gibi değil. Bir daha sıkma.
Adadza.
Işığı kapat.
Dakko, yine mi sen?
Odama gelemezsin, bunu biliyorsun.
Hep aynı rüyayı görüyorum.
Sana anlatabilir miyim?
Yine de anlatacağım.
Etrafım çok parlak, bembeyaz. Havada süzülen siyah çizgiler var.
Ben de bir noktayım.
Çizgiler genişleyip ufalıyor.
Ufaldıklarında boğulmaya başlıyorum.
Dinliyor musun?
Sonra bomboş bir beyazlık.
Böylesi daha korkunç.
Dakko, bu korkunç değil. Yatağına dön.
Burada kalsam?
Git. Dişlerini gıcırdatıyorsun.
Söz veriyorum, yapmam.
- Dakko! Yalnız uyumak istiyorum. - Ben de kalsam?
O zaman ben giderim!
Sana izin vermem.
Bıktım senden.
O zaman ben de babama otobüs durağına gittiğini söylerim!
- Söylemeyeceksin. - Söyleyeceğim.
- Söyle o zaman. - Bir şey demeyeceğimi biliyorsun.
Yine mi onunla uğraşıyorsun?
Sen bırak, ben yarın açarım.
-Çay ister misin? - Evet.
Donuyorum. Su ısınmadı bile.
Yine mi homurdanıyorsun?
- Nasıl homurdanmam? - Kocakarı seni.
Öyle!
Kıyafetlerim daha kurumamış.
Yanına al.
Bunu odanda buldum.
Ne güzel kokuyor! Senin mi?
Adadza.
Kardeşin sana bir soru sordu.
Hayır, değil.
Eh, dök gitsin o zaman.
Baba, yine sallanıyor.
Tamir ederiz.
Elime yine kramp giriyor, oğlum.
Olmuyor.
Baba, bırak da işe ben götüreyim.
Ben kendim götürürüm.
Versene! Adadza! Ver şunu!
Sana bir kurabiye.
Peki ya sen? Şekerden termometre mi?
Al bakalım.
Pamuk şeker mi?
Sabredin.
Kızlar ve oğlanlar!
Bunu kim yapabilirse ona yüz ruble vereceğim!
Ah, ne yaptınız çocuklar!
Bırakın geçeyim.
Gezmeye gitmek ister misin?
Ne gezmesi? İzin vermezler.
- Haydi gidelim. - Gitmeyelim.
Neden?
Dükkânı bırakamam.
Ne oluyor burada?
Çocuklar, haydi! Gidin buradan!
Gidin!
Burada ne oldu?
Çok yaşa.
Orada öyle durmasana, Mars Çikolatası Bey. Bana yardım et.
Ada. Haydi gidelim!
Papağan gibi kendimi tekrarlamaktan sıkıldım.
Bir yere gitmiyorum.
Gidiyorsun, sadece daha farkında değilsin.
Yanakların kızardı.
Taira, gitsem olur mu?
Yarın akşam yine yerine çalışmamı mı istiyorsun?
Ahmak çocuk.
Seninle takılmak için ölüp bitiyor. Ona acımıyor musun?
Al işte. O kadar zamandır ölüp bitiyor ki...
sonunda gerçekten öldü.
Tamik!
Geri versene!
Tamik, lütfen geri ver.
Arabaya binersen geri veririm.
Bıraksana.
Gördün mü? Sana gelirsin demiştim. Ama bana inanmadın.
Ne var orada?
Otobüs durağında inmem gerek.
Benim inmem gerekmiyor.
Bırak, ineyim.
Seni duyamıyorum. Daha yüksek sesle söyle!
Bırak, ineyim.
Arkaya geç ve orada dur.
Kapat şunu!
Dursana, kaza yapacağız.
Yerine otur.
Nereye gidiyoruz? O tarafa gidemem!
Aptala bak.
Biz burada bekliyoruz.
- Ben gezmeye gidiyorum. - Haydi öyleyse.
Neden saklanıyorsun?
Apartmandan beni görecekler.
Sizin pencere hangisi?
-Şurada. - Oradan kimse seni göremez.
Sıkı tutun.
Hey, Dakko! N'aber?
Hemen geliyorum!
Geliyorum! Bekle.
- Nereden koşuyorsun böyle? - Dükkândan.
Dakko dedi ki...
Aferin.
Hızlı koşuyorsun.
Masayı kur.
Geldin demek.
- Acele et. Acıkmış. - Nasılsın, Ada?
- Masayı buraya mı koyalım? - Evet.
Ellerimi yıkayayım.
Kendi sandalyeni getir.
- Biraz daha ister misin? - Evet.
Evini özledin mi, oğlum?
Hayır.
Evlendin mi?
Belki çoktan baba bile olmuşsundur?
Akim...
neden geldin?
Acıkmış.
Belli ki.
Doğum günümü unuttun sanmıştım.
Ada hatırlattı.
Afiyet olsun.
Haydi yürüyüşe çıkalım, kardeşim. Haydi, Ada.
Yarın piknikte istediğiniz kadar yürürsünüz.
Hava almam lazım.
Pekâlâ, git al bakalım.
Evde hiç hava yok tabii.
Tek anahtar babamda.
Bana biraz şeker alır mısın?
Baba, kapının kilidini açar mısın?
Çok beklemediniz umarım?
Neler oluyor?
Etrafta koşuşturmayın diye.
Bu gaz, bu da fren. Hızlı sürme, yeter.
Nasıl çalıştığını biliyorum. Murik'te benzeri var.
Beni duydun mu? Aptal gibi hızlı sürmek yok.
- Göster öyleyse. - Ada, gidelim!
Ben izlerim.
Rostov'dan buraya gelirken nasıl pert olmadı bu?
İyi durumda. Yine aynı yolu gider.
Buraya gelişini kaçırdım.
Yapma böyle.
Yapma.
Ölecek, öyle değil mi?
Babam ölmek üzere, değil mi? Değil mi, Ada?
Hastasın sen. Benden uzak dur.
Evet, öyleyim.
Unuttun, değil mi?
Kaçtın gittin ve bizi burada unuttun!
Zamanım tükeniyor artık. Böyle kalma riskim var.
Üzülmem mi gerekiyor?
Ben üzülürdüm.
Unutmadım.
Hatırlıyorum.
Gerçekten.
Saçına ne oldu? Erkek gibi duruyorsun.
Babam böyle seviyor.
Akim, yardım et.
Ada, gezmeye gidelim! Ada!
Gaza basmayı bırak, şu tarafa git.
Onu denedim zaten.
Polis noktasında yetişti bana.
Pasaportumu aldı. Her şeyi kontrol ediyor.
Hapiste gibiyim.
Sana böyle sıkı sıkı tutunuyorsa onu geri iteriz.
Tekrar kendin ve güzel olursun.
Seni evlendiririz.
- Ne zaman kendim olacağım? - Yarın.
Benimle dalga geçme. Söz ver.
Dalga geçmiyorum.
Ben büyüyünce aynısını yapacağına söz vermişti.
Ama hiçbir şey yapmıyor.
Büyüdüm işte, bana baksana.
Büyümedim mi?
Haydi, Ada, seni gezmeye götüreyim.
Dakko neden okula gitmiyor?
Ona ne öğretecekler ki? Bırak burada çalışıp dursun.
Kızı motora bindirmemeliydik!
Ada'nın ameliyat olma zamanı geldi.
Büyüdü ve iyileşti artık.
Annen ameliyat oldu da ne oldu?
Ama onunki daha ciddiydi.
Adadza da oldu, ne olmuş?
Eh, aksi halde hayatta bile kalamazdı.
Daha ne istiyorsun?
Hayatta kaldı.
Yaşıyor.
Onu tekrar kesip biçmelerini istemiyorum.
Yani böylesi daha mı iyi?
Bir 14 yıl daha mı beklesin?
Kendini çok akıllı zannediyorsun, öyle mi?
Bu haldeyken hiçbir yere gidemez.
Babasını bırakmaz.
Orasını iyi düşünmüşsün.
Birden çok ilgilenir oldun.
Bunu halletmemiz gerek. Bu şekilde devam edemez.
Neden acı çekmesine izin veriyorsun?
Bu konuşma bitmiştir!
Unutmasına izin vermeyeceksin.
Bak, kim gelmiş!
- Alan! - Zaur!
Neden önceden haber vermediniz?
Babasını mutlu etmek için gelmiş. Hoş bir sürpriz.
Merhaba, Akim.
Sana bir bakayım! Dışarı gelsene.
Hemen döneceğim.
Git, oyna.
Bir dakika.
Gel bakalım.
Ömrün uzun olsun! Hoş geldin!
Ne kadar büyümüşsün.
Her zaman hazır ol, şapşal.
Benzin bitti. Doldurmak gerek.
Anladın mı?
Buraya ne zaman taşınmıştınız? 10, 15 yıl önce mi?
Sanki sizi kendimi bildim bileli tanıyorum.
Ben kötü baba sayılmam. Dana bilir ya.
Ama Zaur çocuklarını öyle sever, üzerilerine öyle titrer ki...
Hepimize örnek oluyorsun.
Şerefine, Zaur.
Ada, telefonunu versene.
- Senin yerin burası, Zaur. - Sessiz ol.
Çocuklarının da öyle.
Ada! Telefonunun şarjını bitirmiş.
Adadza.
Nereye gidiyorsun?
Ben götüreyim mi?
Pekâlâ.
Akim, Rostov'da neler yapıyorsun?
Biraz ondan, biraz bundan.
Bizim burada da hâlâ iş var.
Elektrik santrali veya belediyede bir iş ister misin?
Mazuk haklı.
Babana ve kardeşine yardım et, ödemelerde gecikecekler.
- Evet. - Aile ekibi!
Dana'ya anlatsana Rostov'da yaşamak nasılmış.
Güzel bir şehir, Alan, pek çok şey var.
Pek çok ne mesela?
Pek çok yaşam biçimi.
Güzelmiş.
Ama hep evini özlersin,
sevsen de sevmesen de.
Herkes geri döner.
- Sen de döneceksin, buraya yazıyorum. -Öyle.
Gacal'ımız...
Gacal döndü!
Üstelik Rostov'dan da değil. Güzelim St. Petersburg'dan.
Yani Akim de kesin döner.
Dönmedim.
Bana bir iş, ev veya eş ayarlamanıza gerek yok.
O zaman git buradan.
Burada ne işin var? Kaybol.
Şunu söylemek istiyorum.
Sağlığınıza!
Herkesin sağlığına!
Git buradan.
Asabını bozma, içelim.
Çalış, haydi!
Nereye gidiyorsun?
Peki ya ben?
Gidiyor musun?
Hayır.
Her şeyi halletmeden gitmem.
Kimliğini alıp hastaneye gideceğiz.
Gitmeye çalıştım ama...
Mazuk orada çalıştığı için babam öğrendi.
Bir yolunu buluruz.
Bak bakalım kim.
Akim! Koş!
Koş!
Arabaya bin, Ada.
- Arabaya bin dedim. - O benimle geliyor.
Pasaportu nerede?
- Beni götürmesine izin verme. - Korkma.
Adadza! Dur!
Arabaya bin!
Yapma böyle, Ada. Yapma.
Adadza.
Akim!
Onu arabaya getir.
Gidelim.
İyi değil.
Numara yapıyor.
- Hastaneye gidiyoruz. - Eve.
Hastaneye gidelim.
Beni eve götür.
Tamam, tamam. Eve gidiyoruz.
- Bırak. Ben kilitlerim. - Kendim yaparım.
Paltonu alayım.
Git buradan!
Şimdi. Anladın mı?
Eşyalarını topla.
Odana git.
İyi.
Seni burada bekler, sonra yolcu ederiz.
Git buradan.
Pasaportu nerede?
Gel buraya!
Sensiz yaşayamam.
Ambulans çağır!
-Şarjım yok. - Al, benimki cebimde.
Su getir!
Ne dediler? Ne zaman geleceklermiş?
Sana diyorum.
Bir şey söyle! Aradın mı?
Pardon.
Aklın başında değil.
- Nereye gidiyorsun? - Komşuların telefonunu kullanmaya.
Çıkıp gidelim.
Belki böyle olması gerekiyordur.
Onu burada mı bırakalım?
Görmemişiz gibi.
- Sen de bunu istiyorsun. - Anahtar nerede?
Buldun mu?
Tükür şunu!
Versene.
Ne yapıyorsun?
Akim!
Akim! Bak.
Hâlâ bebek gibi altıma işiyorum.
Ada, lütfen.
Ada, giy şunu.
Giy haydi.
Utandın mı?
Şimdi utandın mı?
Benim ne hissettiğimi anlıyorsundur artık.
Belki biri bana da yardım eder.
Böyle yaşayamam.
Gidelim buradan.
Yardım etsene.
- Bu kimin? - Babamın.
Nihayet.
Ne oldu? Neden bu kadar sürdü?
Zor bela geri yürüdüm, anne.
Sürerken düşüp durdum.
Leş gibi kokmuşsun.
Beni bırakıp gittiniz.
Herkes gitti, ben de biraz içtim.
- Gidelim. - Eve olmaz, babam beni öldürür.
O uyuyor. Biz de seni bekliyorduk.
- Gerçekten mi? - Evet, dışarı çıkalım dedik.
Akim, neden onu hep yanımdan alıp götürüyorsun?
Kendine bir bak.
Gidelim.
Okul balosuna gidelim.
Çok çirkin kızlar var!
Evet, dans etmeye gidelim.
Haydi. Gidelim.
Buraya gel! Haydi.
Ceketimi tutsana.
Git.
Hani dans etmek istiyordun. Dans etsene.
Seni dışarıda beklerim.
Dans et.
Ne yaptın sen?
Ay parlıyor
Kimse anlamaz
Neden yalnız olduğunu
Bizi bir araya getiren
Kader olmalı
Benimle oyuncak gibi oynar
Şimdi de bizi ayırdı
Ama gözlerimi kapattığımda
Sadece seni görüyorum...
Akim.
Lütfen beni affet
Seni hiçbir şeyi umursamadan sevdiğim için
Her gün sadece seni düşünüyorum
Sadece seni özlüyorum
O güzel gözlerin
Sonsuza dek aklımdan çıkmayacak
Montlarımızı al.
Dans etmek istiyorum.
Bırak beni.
Akim, dans edeceğim.
Işık tutsana!
- Anahtarı almadın mı? - Kapı çarptı.
Yarın canıma okuyacak. Ama içeri girdik.
- Fena değil, değil mi? -Çok iyi yaptın, şimdi sessiz ol.
Bu ne böyle, ahır gibi?
Senin odanda uyuyakalmış. Benimkine gidelim.
Sorun olur mu? Ceketimi kim burada bırakmış?
- Müzik dinlemek ister misin? - Evet.
Yanımıza gelecek misin?
Baba, beni korkuttun. Neden burada uyuyorsun?
Buraya gel!
Baba, hasta mısın?
Baba, bir şey söyle.
Çek şu motoru!
Şu aptal dağlarda aklını kaçırmış.
Kızlar onu Ocak ayından beri görmedi.
Belki orada ölmüştür. Haberim olmamıştır.
Haydi okulu hazırlayalım.
Su hâlâ sıcakken hızlıca saçımı yıkayacağım.
Yatağa dön.
Yat aşağı. Uyuyun.
Uyu haydi.
Koş, koş, koş, koş!
Beni neden uyandırmadın, çalışkan arı?
Sana kıyamadım.
Kızlarım ne yetenekli, değil mi?
Seni hiç bu kadar güzel görmemiştim.
İzin vermem gerekti, yoksa giyinmeyeceklerdi.
Telefonun nerede? Dakko aradı.
- Beni mi arıyormuş? - Evet, bir yere gittiklerini söyledi.
Gece aradı. Gelip seni almak istedi.
Eve mi döneceksin?
Burada kalacağım.
Ada!
Karar verdiniz mi?
Bir tanesini kaybettim, şimdi de eşini arıyorum.
- Bunun beyazı var mı? - Yok.
Kapatmam gerek.
İyi günler.
Nihayet müsait misin?
Yeter artık Tamik.
Yapma şunu. Bu kadarı da fazla.
Benimle gel. Çocuklarla takılmaya gideceğim.
Sen yabancının birisin. Git başımdan.
Lütfen.
Ne istiyorsun? Başka kimse olmadığı için benim etrafımdasın.
Sen de aynı nedenle benimlesin.
- Neden bana yapıştın? - Sana ihtiyacım var.
Ben berbat haldeyim. Çarpık bir şekilde.
Çarpık şeyleri severim.
Çocukken çarpık ağaç köklerini toplardım.
- Neyse ne, git. - Hayır.
Al, ceketime oturabilirsin.
- Birinden mi saklanıyoruz? - Hayır.
- Haydi. - Hayır.
Beni durdurabiliyorsan durdur.
Al bakalım.
Nişan alışın bile berbat!
Gerçekten, her yerim yara izi içinde.
Ne fena.
Asıl yaralı olan benim. Görmek ister misin?
Bak. Çiviye basmıştım. Yürüyemiyordum.
Sallanan şu parçayı görüyor musun? Küçük bir çan gibi.
Okulun tel örgüsüne kapılmıştım,
kızları gözetlerken.
Daha var.
Çocukken bir keresinde eşeğe binmiştim.
Burayı tel kesti.
Her yer kan olmuştu.
Şey, ben çocukken bombayla yaralandım.
Okuldaki rehine krizinde.
Hatırlıyor musun?
Aslında bunu evliliğe saklamak istiyordum.
Henüz bunda iyi değilim.
Özür dilerim.
Acele et.
Olmuyor.
Sorun değil.
Ben silerim.
Özür dilerim. Elimde olan bir şey değil.
Hiç sorun değil, Ada.
Bu çok eski bir tişört.
Sakin ol, her şey yolunda.
Bekle. Nereye gidiyorsun?
Kaçmasana.
Beni duyuyor musun? Bekle!
Beni bekle. Sorun yok, yemin ediyorum.
Sorun yok, Ada.
Benden utanmana gerek yok.
Ada!
Çıkar beni burdan.
- Ses çıkarma. - Ada!
Sessiz ol dedim.
Ada.
Kendim gelecektim zaten.
Dükkânı kapattın mı?
Ada.
Hastanedeydik.
Babam artık konuşamıyor.
Ne oldu?
Yorgunum.
Baba.
Baba kimliğim nerede?
Adadza.
- Konuşamıyor musun? - Bu kadarı yeter.
Eh, en azından ben artık konuşabiliyorum.
Dakko, onu tutsana.
Adadza, yeter.
-Üstelik olduğum gibi mutlu olacağım. - Onu arkaya çek.
Adadza.
- Artık nişanlım var. - Adadza!
- Dursana! - Benim böyle güzel olduğumu düşünüyor.
- Onun için saçımı uzatacağım. - Durdursana onu, Dakko!
Onun hoşuna gidecek.
Peki ya sen?
- Sen. - Yeter artık.
Kendi başına kalacaksın.
Sen ve ben artık aynıyız, değil mi?
Ama ben kendim olacağım.
Duydun mu? Kendim olacağım.
Ne yapayım? Benim için endişelenmeyi bırak.
Adadza!
Onu bırak, artık bunun halledilmesi gerekiyor.
Bana ne olacak?
Beni terk mi edeceksin?
Dakko!
Nereye gidiyorsun?
Dakko!
Ben arabayı kaldıracağım. Sen biraz öne doğru sür.
Ada, bu koltuğa gel.
Tek başıma yapamam.
Lütfen, Ada, direksiyonun başına geç.
Bana yardım et.
Pekâlâ.
Beni çıkarmaya dönmeyeceksin sandım.
Gelecek misin?
Ada, neden çıkmıyorsun?
Of, lanet olsun.
Tersyüz olmuş.
Hava hâlâ buz gibi. Gidip yaralarımı iyileştireyim.
Dokunsana.
Kaslı, değil mi? Ama hâlâ epey küçükler.
Bak.
Şahin oldum.
Ne var, eşofmanımla mı yüzeyim?
Seninle kalayım diye beni evine götürecek misin?
Efendim?
Kiminle kalıyorsun? Şöyle dersin:
"Baba, bu benim kız arkadaşım. Biz evleneceğiz."
Gerçekten mi? Fikrini değiştirmeyecek misin?
Tamik! Kızı bizden mi saklıyorsun?
Hemen geliyorum. Haydi.
Koparsana! Acıktım.
Kulağını nasıl koparayım? Connor'ınki gibi mi, Habib'inki gibi mi?
Sessiz olun! Kızı korkutmayın.
- Bu Ada. - But mu, kanat mı?
- Ben İslam, memnun oldum. - Ben Marat.
Batradz.
Gençleşmeyi yapacak mısın?
Biz şimdi yaptık. Saçımız buraya kadar uzayacak.
Biraz daha edepli olun, lütfen! Bu benim nişanlım.
- Düğün ne zaman? - Ben para biriktirene kadar.
Hiçbir zaman olmayacak, desene.
Buraya, buraya.
Tamik.
Tamik!
Ne yapıyorsun Batik!
Tamik!
Numaracı!
Ne ağırsın.
Beni de götür.
Hemen öyle beraber eve taşınamayız.
Beklememiz gerek.
Benimle evlenmeyecek misin?
Annem ne diyecek, biliyor musun?
"Önce büyümen gerek."
Evet, gerçekten büyümen gerek.
Çocuklar! Batik boğuluyor!
Dışarı çıkarın!
Küçüklüğüm.
Baba.
Baba!
Sadece kramp. Daha önce de oldu.
Dayan. Hemen gideriz.
- Otur. - Hemen arkandayım.
Biraz başınızın döndüğünü hissedeceksiniz. Artık acımayacak.
Biraz bekleyin, kısa bir süre sonra bırakır.
Sonra burada biraz uzansın.
Kollarını yakın zamanda zorladı mı?
Sanmıyorum.
Dakko, şilte getirsene.
Ne oldu?
Hiçbir şey. Çıkacaktım.
Bıraktı mı?
Bir bakayım.
Tamam işte. Kalk bakalım.
Baba, onu şehre götüreceğim.
İyi bir hastaneye.
Ada, kalk.
Gidelim.
Şu işi artık halledelim.
Hepimiz yorulduk.
Git, üstünü değiştir.
Pasaportun nerede?
Çantamda.
Döneceğiz.
Merak etme.
Memnun değil misin?
Bunu Akim'e ver.
- Sen nereye gidiyorsun? - Eve.
Nereye gidiyor?
Eve.
Gidelim buradan.
Yaşıyor musun?
Daha hızlı gidebilirim.
Yakında varırız.
Kendin olacaksın.
Hepsini unutacaksın.
Babam gibi kokuyorsun.
YUMRUKLARI GEVŞETMEK
Ada: MILANA AGUZAROVA
Baba: АLIK KARAEV
Akim: SOSLAN KHUGAEV
Dakko: KHETAG BIBILOV
Tamik: ARSEN KHETAGUROV
Taira: MILANA PAGIEVA
Yönetmen: KIRA KOVALENKO
Senaryo: KIRA KOVALENKO ve ANTON YARUSH
ve LYUBOV MULMENKO
Yapımcı: ALEXANDER RODNYANSKY
Yapımcı: SERGEY MELKUMOV
İdari Yapımcı: NATALIA GORINA
Görüntü Yönetmeni: PAVEL FOMINTSEV
Yapım Tasarımcısı: SERGEY ZAIKOV
Makyaj Sanatçısı: ANNA ESMONT
Kostüm Tasarımcısı: ASYA BELOVA
Post-prodüksiyon Yapımcısı: PLATON EMIKH
Editör: MUKHARAM KABULOVA ve VINCENT DEVO
Ses Tasarımcısı: ROSTISLAV ALIMOV
CÖMERT YARDIMLARI İÇİN ROMAN ABRAMOVİÇ'E TEŞEKKÜRLERLE
NON-STOP PRODUCTION, 2020