Słyszysz mnie, MORPHO?
Chcemy ruszyć dalej.
Ty nadęta, jebana wróżko!
Dusty, zepsułeś ją.
Wcale nie.
Waliłeś w nią pięściami.
Ja tylko mocno się oparłem, zadając jej pytania.
A ona na to: „Sprawdź przewodnik”?
Gdzie on jest?
Myślisz, że gdyby go miała, to zatrzymałbym go dla siebie?
Tato, musimy z tobą pogadać. Gdzie mama?
Nie wiem. Jestem teraz zajęty.
Jacob i ja jesteśmy parą już od dłuższego czasu...
Tak, bardzo się cieszę. To świetnie.
Ale teraz szukamy przewodnika do MORPHO.
- Czego? - Razem z panem Johnsonem
przycisnęliśmy pięści do ekranu i wyświetliło się „Sprawdź przewodnik”.
- Gdzie on jest, Jacob? - Nie był dołączony.
- Chyba ją pan zepsuł. - Nie zepsułem. Czemu wszyscy...
Szukam tylko pitolonych odpowiedzi,
bo przez te pitolone wizje wszyscy dostali małpiego rozumu!
Dobra, to nie najlepszy czas, żeby pytać o wspólne mieszkanie.
Pierwszy raz go takim widzę.
Na razie ty pogadaj ze swoim tatą i powiedz, że moi rodzice się zgodzili.
Żebyśmy razem mieszkali? Mam skłamać?
Nie. Moi rodzice się zgodzą, więc to taka wkrótce prawda.
Dobra. A ty co zrobisz?
Ja poszukam mamy, a później się spotkamy.
- Pasuje? - No dobra, ale czemu po prostu... Okej.
PRZEWODNIK
NAGRODA NA DZIEŃ DOBRY
Dzień dobry, Deerfieldianie.
Witajcie na Paradzie Deercoming.
Wyglądasz dziś jak marzenie, Hawaii.
Dziękuję, trenerze Eaglesonie.
À propos marzeń,
wielu z nas rozmyślało w tym roku o swoim potencjale,
ale mnie ciekawi tylko to, czy na końcu tej parady pojawi się jeleń.
Wszystkie znaki na niebie na to wskazują.
A skoro mowa o znakach, czeka nas „The Sign” Ace of Base
w wykonaniu szkolnej orkiestry!
Żałosne.
Wypraszam sobie, napracowałam się.
Ten jeleń zawsze jest taki wredny?
To część tradycji.
Zabawne, że wszyscy mówią, że w Deerfield nie ma już jeleni.
- Czemu zabawne? - Bo jednego widziałam.
Wbiegł mi przed maskę, gdy chciałam wyjechać.
- Naprawdę? - No. I bardzo dziwnie wyglądał.
Był cały biały, jak albinos. Wystraszyłam się go.
I dlatego zawróciłaś?
Chyba. Sama nie wiem.
Nie wiem, czemu wróciłam.
W sensie nie wiem, czy był w tym jakiś wyższy cel.
Jako jedyna nie mogę zobaczyć wizji.
A chciałabyś?
Czasami się zastanawiam, czy gdybym użyła MORPHO...
Tyle czasu spędziłam w tamtym barze.
- Może wciąż tam jest? - Jak to?
Założyłaś, że MORPHO przybyła tu z tobą, ale skąd wiesz, że to ta sama maszyna?
- W sumie nie wiem, ale... - Może nie jest za późno.
Może dostaniesz swoją kartę.
Spójrz na to.
Martha i Rose jako współkapitanki Zajazdem w piękny rejs.
Niedawno zbudowały fosę i rany, potrafią rozbujać tłumy.
Lepiej nie wchodzić im w paradę.
Natalie. Cassie. Gdzie jesteście?
Chodźcie, już prawie nasza kolej.
Już jesteśmy. Przebierałyśmy się w kostiumy.
Mamma mia! Co za widok.
Najseksowniejszy klopsik, jakiego w życiu widziałem.
O ja cię! Mógłbym cię schrupać.
A ciebie, Cassie, z szacunkiem
i zupełnie platonicznie bym nadgryzł.
- Ale musimy już lecieć. - Jesteśmy gotowe.
Chciałyśmy tylko przećwiczyć układ.
Spoko.
Jesteśmy przedostatni, tuż przed jeleniem, a to zwiększa szanse na wygraną.
Myślę, że powinniśmy jak najlepiej to wykorzystać
i ogłosić coś przełomowego.
O czym myślisz, Cassie?
Wiem, że nigdy nie byłeś fanem dostaw.
Dostaw? Tutaj się przebywa i wchłania atmosferę, Cassie.
A co powiesz na wóz z klopsikami?
Dostawa klopsików pod same drzwi.
Odpowiedź brzmi tak.
- Poważnie? - Klopsikowóz.
Jest synergia. Super.
- Super! - Nie masz pojęcia,
jak dobrze usłyszeć dla odmiany „tak” i poczuć się docenianą.
Przestań. Jesteś doceniana.
Potrzebuję twoich pomysłów, jeśli chcę rozwinąć interes.
A muszę go rozwinąć,
jeśli chcę dać Natalie największe wesele świata.
Do ślubu jeszcze pewnie daleko, prawda?
A jeśli nie?
- Hej, Natalie. - Tak?
Co robisz w Sylwestra?
Tego Sylwestra?
Nie wiem.
Pewnie ścianka wspinaczkowa i łaźnia turecka. Nie wiem.
A co powiesz na ślub?
Słyszałaś go?
To oznacza „tak”?
Myślę, że tak.
Tak. Oczywiście.
Zostawię was.
Następna platforma zwiastuje kłopoty.
Dla mojej figury.
To Wypieki Deerfield,
piekarnia o słodkim sercu, która wprawia w dobry nastrój.
Spójrz, co w tym roku wysmażyli.
Widziałem już spore babeczki, ale te są wręcz niedorzeczne.
- Tato. - Tak?
Znalazłam przewodnik.
Co?
Skąd to masz?
Zabrałam z domu Jacoba.
Przecież pytałem o to Jacoba.
- Dlaczego nic nie mówiłaś? - To karta Koltona,
a Jacob nie chce wiedzieć, co na niej jest.
Zabrałaś to bez pytania?
Tak, ale on się nawet nie zorientuje.
Podmieniłam ją na jedną z pustych.
Jezu, Trina.
To był twój pomysł.
Ty rozwaliłeś maszynę. Ty chciałeś zdobyć przewodnik.
Kompletnie ci odbiło. Zachowywałeś się jak obłąkany.
- Wybacz, że chciałam ci pomóc. - Już dobrze.
Co się dzieje? Powiedziałaś mu?
Co takiego? Mówiłaś, że Jacob nie wie.
O czym wy mówicie?
Zabrałam kartę Koltona.
Ale jeśli bez niej MORPHO nie przejdzie do następnego etapu...
Co karta Koltona ma wspólnego z następnym etapem?
Jest na niej „Przewodnik”?
To nie my ci powiedzieliśmy.
Sam zgadłeś.
No wiesz co? Mówiłem, że nie chcę wiedzieć.
Wiem, przepraszam, naprawdę.
Posłuchaj. Wszyscy popełniliśmy błędy.
Może i ukradłaś kartę jego zmarłego brata i go okłamałaś.
Ale ja zepsułem MORPHO.
W zasadzie to nie zepsułem.
- Odblokowałem wskazówkę. - A ja co zrobiłem źle?
Nic. Czyli tylko Trina zawaliła.
- O Boże! - Ale wiesz...
najważniejsze jest to, że znaleźliśmy przewodnik.
Wiem, że pewnie chciałeś zatrzymać tę kartę,
ale możesz jej zrobić zdjęcie i je zachować.
No i pozostanie ci wspomnienie karty.
Weźcie ją sobie.
Mieszkańcy Deerfield, zaprezentuję teraz ucieczkę.
Może się wydawać, że gdy motyl zamienia się w poczwarkę,
nic się tam nie dzieje.
Ale wewnątrz kokonu
dzieją się różne magiczne rzeczy.
Przepraszam.
Gąsienica rozpada się w nicość,
rozpuszcza się w maź.
Ale nie umiera.
Staje się czymś nowym, czymś jeszcze piękniejszym niż wcześniej.
Pozwolisz mi to wyjaśnić?
Żałuję, że cię okłamałam. Naprawdę staram się nie kłamać.
No to kiepsko ci idzie.
Wiem.
Po prostu nie chcę ranić innych.
Nie chciałeś wiedzieć, więc skłamałam, żeby ci było łatwiej.
A potem ją zabrałaś. Włamałaś się do mojego domu.
Nie włamałam się. Dałeś mi klucz.
- Drzwi były otwarte. - Zabrałaś mi ją.
Czemu jest twoja?
Była w portfelu Koltona. Czemu jest twoja?
Dobra. To był twój chłopak.
Ukryłeś ją przede mną.
Odpuścisz? Zapomnijmy o tym.
Proszę.
Nie chcesz już ze mną mieszkać?
Muszę pobyć teraz sam.
Jak w mojej wizji.
Gra jednoosobowa.
Cass.
Jesteśmy następni. Gotowa?
Ja tak, a ty?
Czemu mówisz jak Susan, nałogowa palaczka i hazardzistka?
No dobra.
Tak się wydzierałam, że straciłam głos i nie dam rady zaśpiewać.
Ale będę cię wspierać. Z całego serca. I klopsa.
O Boże, Nat...
- Muszę wystąpić sama? - Nie będziesz sama.
Ja będę strzelać parmezanem z armatek w odpowiednich momentach.
- Okej. - Poradzisz sobie.
Cass. Na kulki wołowe, co za widok.
To nie jest dobry moment.
Na co? Przyszedłem przeprosić.
Byłem ostatnio rozkojarzony, a ty zasługujesz na pełną uwagę.
Dziękuję.
Za bardzo przejąłem się tą durną maszyną, a potem...
wyszło, że byłem w wizji Alice i to wytrąciło mnie z równowagi.
- Pogubiłem się. - Byłeś w wizji Alice?
Na to wychodzi. Nieważne.
Jestem w twoim życiu, a ty w moim.
Tylko to się liczy.
Powiedziałeś, że się pogubiłeś. W sensie?
Nie, już się odnalazłem.
Nadal wybierałeś między mną i Alice?
Nie, nie myśl tak.
To ty chciałeś zakończyć samplorację wcześniej.
Po co, skoro czujesz coś do Alice?
- Ja... - I czemu zachowujemy się tak,
jakby nam się układało, skoro wyraźnie tak nie jest?
Czemu pomyśleliśmy, że możemy robić, co chcemy,
a potem wrócić do siebie jak gdyby nigdy nic?
Nie. Teraz muszę zaśpiewać piosenkę z platformy Giorgia, więc...
Lepiej tego nie przegapić.
Wiesz co?
Naprawdę nie chcę tego przegapić.
Nie pozwolę, żebyś ty
i twoje głupie docinki mnie powstrzymywały.
To znaczy?
To znaczy, że wejdę na kopiec spaghetti
i zaśpiewam moją cholerną piosenkę.
Nat!
PIJ PIWO, JAKBY TO BYŁ TLEN
BAR PRZYSTANEK NA ŻĄDANIE
Wszystko gra?
Tak. Wspominałem ostatni raz, kiedy tu byłem.
- Wolisz poczekać na zewnątrz? - Nie, wejdę z tobą.
Zamknięte?
Chyba tak. I to od dłuższego czasu.
Zadzwonisz do właściciela?
Baru, który porzuciłam? Wolałabym nie.
Masz klucz?
To też zadziała.
Mają moc.
Mają energię. Zakład energetyczny Deerfield.
A na ich czele fotograf drzew,
którego energia aż rozpiera – Glen Steichman.
Kocham cię, Glen!
Ten chyba doleciał do mnie.
To bardzo ważne.
Kiedy będziecie ciągnąć sanie, nie śpieszcie się.
Dzieci muszą mieć dość czasu, by się mną nacieszyć,
by mnie celebrować.
- Zrozumiano? - Tak jest.
Wybaczcie spóźnienie. Miałem mały wypadek, ale spokojnie.
Lekarka dała mi zielone światło.
Dzięki Bogu. Już miałam odwoływać paradę.
Nie trzeba.
Jako lekarka zaświadczam, że nie widzę przeciwwskazań,
aby Beau wykonywał triki na rolkach, ściągał koszulę lub cokolwiek pani chce.
To ostatnia rzecz, której chcę.
Cała uwaga ma się skupiać na jeleniu.
Izzy! Wyglądasz nieziemsko.
Co jest?
To jak ze ślubem? Miałam cię nie zobaczyć przed?
Wybaczcie, muszę pomówić z wyborczynią.
W porządku. Zrobimy kilka kółek na rozgrzewkę.
Pa.
Wyborczynią?
Nie obrażaj się.
Występując jako polityczka,
muszę ignorować ośrodek przyjemności w mózgu,
aby poświęcić ludziom 100% mojej uwagi.
Czyżby? A może jednak wstydzisz się ze mną pokazywać?
Nie mów głupstw.
Jeśli tak desperacko pragniesz mojej uwagi w dniu parady, to proszę.
Patrzcie na to. Zakochana para.
Przepraszam. Dłonie mi się pocą w tych racicach.
Przygotujcie się.
Nadjeżdża przedostatni uczestnik parady.
Bez formy nie ma platformy,
oto Restauracja i Centrum Sportowe u Giorgia.
Słuchajcie, ludziska.
Ustaliliśmy z Natalie datę ślubu i całe miasto jest zaproszone! Wszyscy!
Dzieci, niemowlęta. Weźcie swoje psy. Ale bez kotów, proszę.
A to nie wszystko.
Powitajcie moją cocapitano,
która ma wyjątkowe ogłoszenie.
Mieszkańcy Deerfield,
Restauracja u Giorgia nigdy nie oferowała dostaw.
Ale wiecie co?
To koniec.
To koniec tej zasady.
Od teraz oferujemy klopsiki z dostawą do domu!
Wprowadzamy wielkie zmiany.
Ale szybka, fachowa obsługa pozostaje bez zmian.
U Giorgia nie musisz czekać na stolik,
a to oznacza, że nigdy nie będziesz „Stać w ogonku”.
Piątek wieczór Siedzę sam na chacie
Więc dzwonię do ziomków Gdzie na imprę wpadacie?
Wyskoczyć na piwo chcę Utopić się we łzach
Tak nie może być, nie Że grasz mi na uczuciach
W ogonku stoję całe dnie
Co robić mam, nie wiem
Co robić mam bez twojej miłości
Skoro ty nie wchodzisz w grę Na siebie postawię
I, skarbie, wyrosnę ponad to
Miałaś na zawsze kochać mnie
Widać zawsze ma swój kres
Byłaś całym moim życiem
Teraz to życie jest rozbite
W ogonku stałem całe dnie Lecz już sobie radzę
Już sobie radzę bez twojej miłości
Skoro ty nie wchodzisz w grę Postawię na siebie
I, skarbie, wzniosę się ponad to
W końcu radzę sobie bez twojej miłości
I, skarbie, wzniosę się ponad to
Brawo, Cassie!
No i dupa.
Nie wiem czemu, ale serio wierzyłem, że tu będzie.
Ale jej nie ma.
Komu drinka?
A teraz moment, na który wszyscy czekali.
Nasz świąteczny jeleń!
Co za rozczarowanie.
Po raz pierwszy w historii jeleń się nie pojawił,
czyli w tym roku
nikt nie dostanie jeleniobków.
Dzieci wrócą do domu rozczarowane.
Gdzie ona jest?
Słyszałaś go?
Dzieci będą przez ciebie rozczarowane.
Walić je. Życie jest rozczarowujące.
- Lepiej, żeby już się dowiedziały. - Tak.
Jesteś moją ulubioną wyborczynią.
Jeleniobka?
- Nie. - No dalej.
- W życiu. - Proszę.
- Nie. - Tak.
Proszę, nie.
To wygląda...
Wiem, że nie powinienem pytać, ale jednocześnie muszę zapytać.
Czemu nie użyłaś nigdy MORPHO?
Jestem ciekaw.
Tyle czasu tu pracowałaś.
A nawet w Deerfield, gdzie wszyscy o to wypytywali.
Dwa dolce to niewiele, by odkryć swój potencjał.
Chyba chodziło o to słowo. „Potencjał”.
O swoim ojcu pamiętam tyle, że wiecznie mówił o moim potencjale.
A jednocześnie miał wywalone na to, żeby pomóc mi go wykorzystać.
Nie obchodziłam go.
Więc nie zrobiłam nic z wykształceniem, za które zapłacił,
i unikałam wszystkiego, co uszłoby za realizowanie potencjału.
Kompletnie zrył mi banię.
Ale nie każdy nadaje się na ojca.
Czemu dałam się na to namówić?
To ty masz obsesję na punkcie znaków.
Ty wszędzie doszukujesz się ukrytych znaczeń, ale...
Nic tu na mnie nie czeka.
- Hana. - Co?
Odsłuchamy?
Dasz mi chwilę?
Dobrze. Poczekam na zewnątrz.
Świetnie zaśpiewałaś!
- Naprawdę? - Tak.
Tak onieśmieliłaś mamę, że gdzieś się schowała.
- Zaraz, nie widziała mnie? - Raczej nie.
Nie wiem, gdzie jest, ale przyćmiłaś wszystkich.
Powiem ci jeszcze,
że bardzo się cieszę, że Trina się do nas wprowadzi.
Zakładam, że weźmie ze sobą wszystkie kobiece rzeczy,
ale jeśli coś trzeba kupić...
Zaraz. Powiedziałeś, że Trina się do was wprowadza?
Może miałem nie mówić.
Jacob mówił, że się zgodziliście.
Przepraszam. Dasz mi chwilkę?
- Mamo, świetnie wypadłaś. - Nie zostawiaj mnie.
- Co? - Nie mogę być z twoim tatą.
Potrzebuję dłuższej rozłąki.
Przepraszam.
Przepraszam, że cię zawodzę,
ale proszę, nie wprowadzaj się do Jacoba.
Proszę, zostań ze mną.
Dobrze.
Tak?
- Jesteś szczęśliwy? - Nie wiem, czy to jest szczęście.
Nigdy nie musiałem się zastanawiać i było mi z tym dobrze.
A teraz przez jakąś maszynę muszę o tym myśleć non stop.
A ta maszyna przypomina ludziom, że życie można przeżyć na wiele sposobów.
NAUCZYCIEL/WHISTLER
A teraz wróć wspomnieniami do jakiegoś miejsca.
Prawdziwego miejsca. Spokojnego.
- Masz już? - Tak.
Gdzie jesteś?
Jadę na nartach.
Opisz nam to.
Jest biało.
Więcej szczegółów. Zanurz się w tym wspomnieniu.
Dobrze. Jadę na nartach. Jest biało.
Mam może ze 20 lat. I jestem sam.
Wybrałem nie ten szlak...
Albo nie tę górkę czy jak to nazwać.
Zaczynam się rozpędzać.
Pędzę po stoku na złamanie karku.
Ale nie skaczę.
Nie wiem, jak to się skończy, ale...
Boże, jestem pewien, że zaraz...
że zaraz zginę.
Ale jednocześnie czuję, że żyję.
Cześć, kolego.
No dobra.
SPRAWDŹ PRZEWODNIK
ABY OSIĄGNĄĆ
SWÓJ POTENCJAŁ,
MUSISZ ODKRYĆ,
KIM JESTEŚ
KONTYNUOWAĆ?
Dobrze. Mamy dziś trzeci września.
Jestem tutaj z Haną.
Przywitaj się, Hana.
Ale musisz do nagrywarki.
Dobrze.
Co dziś robiliśmy?
Poszliśmy do parku.
No i?
Zjedliśmy lody.
Tak, zjedliśmy lody. Co jeszcze?
Przytulaliśmy się.
- I? - Tatusiu.
Dobrze.
Chcesz coś jeszcze nagrać?
Nie.
Zagrajmy naszą piosenkę. Gotowa?
Tak.
Oto i ona. Jedyna w swoim rodzaju Hana.
Halo?
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI AUTORSTWA M.O. WALSHA
Napisy: Daria Okoniewska