SZERYFOWIE NIE ŚCIĄGAJĄ BUTÓW
SZERYF
Co ja robię, panie J?
Wiem, że to udawany tytuł i udawana odznaka.
Ale rzuciłem pracę na lodowisku i muszę się czegoś chwycić.
Nie chcę być tylko tym, który zwymiotował w botanicznym.
Nie chcę być pośmiewiskiem.
No to obejrzyj swoją wizję.
Jeśli podziała jak moja,
pozwoli ci pozbyć się tego, co cię hamuje.
KIM JESTEŚ
Pokazała mi, jak rzygam w ogrodzie botanicznym.
Musiałem przeżyć na nowo najbardziej upokarzający dzień życia
w uroczej, kreskówkowej formie.
Nie mówiłem? To wspaniale.
Niby czemu?
Jeśli najbardziej upokarzający dzień życia masz dekady za sobą,
to teraz może być już tylko lepiej.
NAGRODA NA DZIEŃ DOBRY
Co jest?
Walter! Walt.
Cześć.
Co ty wyprawiasz? Co to za wygibasy?
- Dzień dobry. - Nie dzieńdobruj mi tu.
Jestem twoim kontaktem alarmowym
i nie mam czasu na to, żebyś znowu miał atak serca.
Nie boję się kolejnego ataku.
Poza tym moim kontaktem jest teraz Beau, bo został wtedy ze mną w szpitalu.
No wybacz.
Zostałabym, gdyby nie wyniszczający uraz, który niemal przykuł mnie do wózka.
- Jaki uraz? - Skręciła kolano w labiryncie.
A to kto?
Moja wspaniała fizjoterapeutka, Freya.
Mogłaby ci pomóc z kolanem.
Miło oficjalnie poznać. Głosowałam na ciebie.
Wszyscy na mnie głosowali. I nie potrzebuję pomocy.
Ponoć jest wyniszczający.
Dla wielu.
Ale jako zawodowa tancerka nauczyłam się ignorować ból.
Robiłam glisady kilka godzin po porodzie.
Chociaż robi to wrażenie,
ignorowanie bólu może doprowadzić do całkowitej utraty sprawności.
Zapraszam na trening oporowy na publicznym basenie.
Świetny pomysł!
- Freya? - Tak?
Trenuję w domu w wannie z hydromasażem.
Silne strumienie zapewniają duży opór.
- Jeśli zmienisz zdanie... - O Boże. Nie odpuścisz, prawda?
Dobrze.
Przyjdę na publiczny basen,
o ile obiecasz, że nie będzie tam prasy.
Postaram się o to.
NA ŻYWO W LONDYNIE
SZCZWANE SZCZAWIE
Cześć, Cassandro Hubbard. Pani Hubbard. Hubbard matko i sąsiadko. Wcinająca...
W czym mogę pomóc?
W niczym. Chciałem cię tylko uprzedzić.
Alice ze szkoły może tu wpaść.
Alice, z którą się umawiasz, może tutaj przyjść?
Podrzuci mi coś. Nagła sprawa, właśnie napisała.
Nie ma co panikować.
Czekasz na paczkę?
Nie, to ona. Żartowałem przecież.
O Boże, mam się schować?
Co? Nie, nie musisz.
- A ja? - Czemu miałbyś?
Nikt się nie chowa.
- Otwórz. - W porządalu, ziomalu.
Cześć!
A co to za piękność?
Jest dziś jakaś dziwna. Kręci się i sapie.
Pewnie się stresuje pobytem u obcej osoby.
Wkrótce przestanę być obcy, prawda, Yo-Yo?
Przepraszam, nie znalazłam opiekuna,
a obiecałam dyrektorce Pat, że pójdę z nią na salsę.
Salsa zawsze na tak. Zarówno taniec, jak i pyszny dip.
Cass?
- Mamy gości. - Cześć!
- Masz piękny dom.
Dziękuję.
A ty masz takiego pięknego psa.
Ty jesteś taka piękna.
- Ty też jesteś piękna. - Dwie cudne kobiety, jeden piękny dom.
Nad czym pracujesz?
Robię kurtkę Szczwanych Szczawi.
Dla mojej koleżanki, Hany.
Szczwane Szczawie?
Ja byłam fanką MłoDzików.
Czyli jesteś ode mnie trochę młodsza.
Co? Nie. Nikt tu nie jest młodszy.
To tylko kwestia gustu muzycznego.
Co sądzisz, Yo-Yo? A ty kogo wolisz?
Ja lubię Szczekaczy.
To ja już pójdę.
- Jasne. - Tak, lepiej zmykaj.
Ratuj się.
- Jeszcze raz dzięki. - Nie ma problemu.
- Miłej salsy! - Bardzo dziękuję. Pa!
Chodź.
- Pies twojej dziewczyny tu jest. - Nie jest moją dziewczyną.
To tylko kobieta, z którą byłem na randkach.
Tak powiedziałeś Trinie?
Nie. Trina nic nie wie, bo to byłoby niezręczne.
A tego chcemy uniknąć.
Uciekaj.
Zajmijcie cię sobą z Yo-Ho i bawcie dobrze.
To Yo-Yo. Wabi się Yo-Yo.
To po sławnej wiolonczelistce Yo-Yo Ma.
Alice też nieźle śmiga na wiolonczeli.
O czym nie musisz akurat teraz wiedzieć.
Zabiorę cię na dół. Chodź.
Dobra, tak jest. Śmiało. A teraz przodem.
O rany, przepraszam, ale kim jest ten gładki playboy?
Czuję się nieswojo.
Co się bardziej spodoba pani Woods? Spięte czy nie?
Spięte. Nie.
- Jeszcze raz spięte. - Wystarczy już.
Skąd mamy wiedzieć, co ona lubi?
Skąd ją w ogóle znasz?
Zaiskrzyło między nami w szpitalu,
kiedy siedziałem z panem J.
Poza tym tak sobie myślę, że już pora wskoczyć znowu...
Na siodło. Powtarzałeś to kilka razy.
Pomożecie mi.
Jestem rozdarty.
Kociak czy skorpion?
- Kociak. - Żaden.
Pewnie, że kociak. To był test.
Czego? Poziomu żenady na tej randce?
Musicie zobaczyć całość.
O Boże.
Co go napadło?
Przecież to dla niego dobre!
Tak? A może impulsywne i skrajnie niebezpieczne?
Ogolił się.
To pierwsza randka od śmierci mamy.
Jacob.
Co to była za wizja, że wpadł na coś takiego?
Nie musimy tego wiedzieć.
Jeśli czuje się seksowny i wolny, to kim jesteśmy, żeby to podważać?
Poza tym, jeśli ja przeżyłam widok ojca ślimaczącego się z moją nauczycielką,
ty przeżyjesz to.
Dobry wieczór.
- Ale z pana ciacho. - Nie bierz liny na randkę.
Złapałeś mnie. Dobre.
Co tu się dzieje? Co tu robią ci wszyscy ludzie?
To jakiś kurs pływania dla niedołężnych?
Przyszliśmy na aqua-fit. Miło, że do nas dołączasz.
Chwila moment. Przyszłam na prywatną lekcję z Freyą.
A nie żeby taplać się w publicznym basenie z bandą geriatryków.
Te zajęcia nie są tylko dla starych ludzi.
Są też dla wysokiej klasy sportowców.
Mój jędrny tyłek jest tu co tydzień. Pokochasz to.
A najlepsze jest po zajęciach, bo w nagrodę oglądamy Columbo
i gramy w Quiddlera u Geralda.
Jak leci, Gerald?
Nieźle wyglądasz, ziom.
Co to takiego ten „Quiddler”?
Seryjnie? Nie znasz Quiddlera?
Tej gry słownej? „Baw się słowem”?
Ale mam zazdro, że przeżyjesz to po raz pierwszy.
Nie przeżyję nigdy. Tych zajęć również.
No weź, Iz. Chociaż spróbuj.
Freya ci się spodoba. To mistrzyni fizjo.
Wszyscy ją uwielbiają.
To się jeszcze okaże.
Dobra. Lecimy z tym koksem. Aqua-fit rządzi.
I nura na hura!
Dobry wieczór.
Toż to sam szeryf. Przyszedłeś mnie aresztować?
Tak. Aresztuję cię za morderstwo.
Zabiłaś te dzieci.
- Jezu, Beau. - Nie umiem szyć, stresuję się.
Który z tych stolików poleciłabyś na randkę?
Ten ostro oświetlony na samym środku sali.
Super. Będę miał dobry widok na drzwi.
Żartu...
- Koleś. - Nie przyszedłem tu pić.
Chcę mieć oko na tatę, który ma ważną randkę.
Spoko, w takim razie z chęcią stracę licencję.
- No weź, chyba jesteś mi coś winna. - Bynajmniej.
A Kolton? Mój brat?
Przyszedł do twojego baru.
A ty miesiącami trzymałaś to przede mną w sekrecie.
- Używasz go jako karty przetargowej? - Nie chcę, by umarł na marne.
Wnioskuję, że tę randkę zainspirowała jego wizja?
Ja też.
Te wizje są powalone.
Było łatwiej, gdy wystarczyło pokazać komuś swoją kartę.
Oby nie kazała mu czekać. Ze stresu dostaje wysypki na głowie.
- Jak ci idzie z psem? - Lodzio-miodzio.
Jest taka kochana. I spokojna.
Przez 20 minut błagałeś ją, żeby usiadła. Udało się?
Teraz siedzi. A nawet leży, jeśli dasz wiarę.
- Cholera. - Szukasz czegoś?
Nie. A gdzie trzymamy stare ręczniki?
- Nie w kuchni. - No tak.
Ciekawi mnie również dostępność gumowych rękawiczek.
Gumowych rękawiczek? Wszystko gra?
Tak.
Potrzebuję tylko starych ręczników, gumowych rękawiczek
i jakbyś tak miała niewoskowaną nić dentystyczną.
Dobra, co się dzieje?
To ten... pamiętasz Yo-Yo z wcześniej?
Tak.
Przechodzi trudny okres.
Dobra. Jaki okres?
- Chyba się szczeni. - Szczeni? W sensie rodzi?
Szczeniaki.
Skąd wiesz?
Najpierw myślałem, że to stres,
potem, że się przejadła, a potem, że ma wzdęcia.
Ale mądrość internetu i wyczuwalne w jej brzuchu bryłki
wskazują, że się dzieje.
- Dzwoniłeś do weta? - Tak.
Jeśli wybrała już sobie gniazdo, to nie powinniśmy jej przeszkadzać.
- Ma już gniazdo? - Tak.
Na moim łóżku.
Więc brakuje tylko ręczników i rękawiczek.
A nicią zawiązujesz pępowinę, żeby krew nie la...
Pomogę ci ten jeden raz. Bo chodzi o życie zwierzaka.
- Jasne. - Ale potem ja przytulam młode.
Trzymaj się, Yo-Yo.
Dobrze wam idzie.
I pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
W swoim tempie, powoli podnieście prawą nogę.
Docelowo chcemy ustawić kolano prostopadle do ciała.
Ale nie musicie już dzisiaj.
Tak?
Nie, zupełnie nie tak.
Twoje kolano musi być rozluźnione, a nie wyprostowane.
Jest wyprostowane, a przy tym rozluźnione.
Nie o to prosiłam. Następnym razem się skup.
No dobrze, a teraz biegniemy!
Niezła jazda.
Między wami aż iskrzy. Tak seksualnie.
Między mną i Freyą?
Skąd ten pomysł?
Nigdy nie widziałem, żeby zwracała komuś tak uwagę.
Iskry aż przypiekają.
Plecy proste.
Ludzie często mnie dręczą z zazdrości i zawiści.
No dobra, Iz.
Ale jakoś innym, którzy się wygłupiają, nie zwraca uwagi.
Pan Johnson siedzi ciągle pod wodą.
Ile było?
Z 49 sekund, panie J.
Dam radę dłużej. Licz od nowa!
Mówię ci, ja wyczuwam takie rzeczy. Sposób, w jaki do ciebie mówi...
- Dominę wyczuję z daleka. - Kogo?
Jeśli zajęcia cię nie interesują, to poplotkować możesz sobie w lobby.
I następne ćwiczenie. Lewo, prawo.
Przypiekają.
Tato, no. Minęło już 45 minut. Chociaż pobaw się telefonem.
Umiera w środku, ale duma nie pozwala mu wyjść.
Nie wiem, ile jeszcze wytrzymam.
- To nie jest śmieszne. - Jest. Stresujesz się bardziej niż on.
Dobrze o tym wiem. Przypadły mi wszystkie geny lęku.
Tata i brat wyłączali się i oglądali mecz. A ja zamartwiałem się za wszystkich.
Był dziwnie beztroski, kiedy przyszedł do mojego baru.
Jak na kogoś, kto chce złamać prawo.
Skorzystał z MORPHO?
- Co? - Kolton, kiedy tam był.
Mówiłaś, że MORPHO tam była?
Tak, ale nie wiem. Nie widziałam, więc nie jestem pewna.
- Przykro mi. - Spoko.
Dodam to do listy rzeczy, których nie dowiem się o bracie.
Zaraz, co on robi? Wychodzi?
Upadł wam widelec.
Nie, podniósł komuś widelec...
Miłego wieczoru.
...i wraca do stolika.
Widziałaś w życiu coś żałośniejszego?
Sporo czasu spędzam w barach,
ale jest blisko.
To jest dobre. Kojąca, spokojna muzyka klasyczna.
Stworzymy miłą, relaksującą przestrzeń dla Yo-Yo.
„Szczeniaki rodzą się z migreną”?
Co? A nie, membraną. To ma więcej sensu.
Kiedy kupisz sobie okulary?
Nie teraz, Cass.
Czytam „Porady porodowe Pauli”.
Przewijam.
Chryste, Paula. Wiemy, kochasz psy. A większe czcionki?
Nie dam rady. Ty masz lepsze oczy.
- Ja zajmę się brudną robotą. - Dobra.
„Szaroniebieski woreczek wystający ze sromu wskazuje,
że młode są w drodze”.
Szukam woreczka.
Dużo koloru, o którym wspominałaś.
To jest... Teraz rozumiem, czemu cię zasłonili przy porodzie.
Jest wredny, wiem.
O nie. Czekaj.
Czemu ona tak piszczy?
O matko, umiera? Dusty?
Cass, odczuwa pewien dyskomfort,
który ponoć może być związany z porodem.
- Co to, kurwa, jest? - Cześć, wszystko dobrze.
Suczka rodzi na moim łóżku.
Czyja to suczka?
- Znajomej ze szkoły. - Umiera?
Nie, nie umiera.
Wręcz przeciwnie, widzę główkę.
Szczeniaczka!
Szlag. Zen nie działa. Jest bardzo spięta!
Ma napięte całe ciało. Zrób coś!
- Cass? - Co?
Jej idzie świetnie. A tobie?
- Też. Muszę tylko usiąść. - Siedzisz.
- Kurwa, siedzę. - Trina, weź mamę i zaparz jej miętę.
Tak.
Cass, może pójdziesz na górę, znajdziesz zimną płytkę,
wsadzisz głowę między kolana i odliczysz od dziesięciu?
Daj znać, kiedy będą czyste i będzie można je przytulić.
Dasz radę.
Już dobrze.
Dobra, gdzie te nici?
Paula nie żartowała.
Całe mnóstwo mazi.
Wzruszająca chwila.
Pozwól mi być gospodarzem za tydzień.
Na moim telewizorze 5K zobaczymy odbicie kamery w szklanym oku Columbo.
- Freya? - Tak?
Nie mam czasu rozmawiać, więc chciałam na szybko zapytać,
kiedy prowadzisz zajęcia dla zaawansowanych?
Na moim poziomie.
Nie uczę w ten sposób.
Każdy ćwiczy we własnym tempie.
Dobrze.
Nie chciałam, żeby inni czuli się gorsi.
Ale skoro tak, nie będę się hamować.
Dobrze, Izzy.
- I dla jasności... - Tak.
...ja nie plotkowałam.
Giorgio mnie zagadał i zwyczajnie odpowiedziałam.
Zabawne.
Ubzdurało mu się, że ze mną flirtujesz.
To jest zabawne.
Zwykle unikam osób, które są przemądrzałe,
pyskate i mylą flirt z wykonywaniem obowiązków.
Giorgio tak pomyślał.
Nie musisz być opryskliwa.
- Ja jestem opryskliwa? - Tak.
Dobrze wiedzieć.
Chcesz iść na drinka czy jak?
Tak, chcę.
Dobrze.
Szacun, nieźle to rozegrałaś. Gotowa dać czadu w Quiddlera?
A w życiu.
Co ty tu robisz?
Wszystko dobrze?
Tak, cały czas tam siedziałem.
Naprawdę? Nie widziałem cię.
Byłem skupiony na czymś innym.
Przyniosłem pikle, bo pani Woods nie przyjdzie.
Domyśliłem się.
Minęły 74 minuty. Chciałem jej dać całe W samo południe.
W samo południe trwa 85 minut, co wydawało się sprawiedliwą opcją.
Ale może pora się zawijać.
Przykro mi. Wiem, że to przeżywałeś.
Tak.
Wiem, że od śmierci mamy jest ciężko.
Tobie jest ciężej, Jacob. Nie potrafię z tobą o tym rozmawiać.
Twoja mama sprawiała, że wszystko było porządku.
Wiem.
A kiedy zginął twój brat...
czułem, jakbym znów ją stracił.
Obaj byliście do niej tak podobni.
Kiedy straciliśmy mamę...
to była dla nas straszna tragedia.
I myślałem, że gorzej być nie może.
Było do dupy, ale już się wydarzyło.
A kiedy Kolton zginął, mieliśmy dwie.
- Dwie tragedie. - Wiem.
To nie fair.
Dlatego nie chcę, żeby znów spotkało cię coś złego.
Samo to, że dostałeś kosza...
Nic złego się dziś nie stało.
- Wiem, ale... - Mówię poważnie.
Poszedłem dziś na randkę.
Nie przyszła, ale to jej sprawa.
Zbyt długo przejmowałem się tym, co pomyślą o mnie inni.
Nigdy nie sądziłem, że jesteś typem zamartwiacza.
Wiesz, dlaczego puściłem hafta w tym ogrodzie botanicznym?
Nieświeży hot-dog?
Nie wiem.
Zhaftowałem się, bo tamtego dnia planowałem powiedzieć tacie,
że nie chcę już grać w kosza, ponieważ marzyłem o...
jeździe figurowej na łyżwach.
- Serio? - Tak.
Możesz sobie wyobrazić jego reakcję.
O Boże, no.
Tak się wściekł, że się wtedy ośmieszyłem, że nigdy mu nie powiedziałem.
Taką samą gulę stresu czułem, gdy szykowałem się dziś na randkę.
Ale wiesz co?
Nie zwymiotowałem.
Jeszcze nie, ale jedz dalej te pikle...
Poszedłem dziś na randkę!
Drogie panie, mamy bliźnięta.
- O matko. - Delikatnie.
- Jakie słodkie. Chcę je zatrzymać. - Nie.
Chcę je nazwać.
Może Brant i Sebastian po Szczwanych Szczawiach?
Daj spokój.
Wiesz, że Alice woli MłoDzików.
Czyli to pies pani Wickstead?
Tak. Pomagam znajomej nauczycielce.
I pewnie sama będzie chciała was nazwać.
Co jest nie fair. My odwaliliśmy całą robotę.
Yo-Yo odwaliła większość roboty. Ja ją tylko dopingowałem.
No, jesteś w tym dobry.
Pamiętasz, jak rodziłam Trinę,
a ty śpiewałeś te okropne irlandzkie kołysanki?
- Nie były złe. - Kołysanki nie,
ale tak fałszowałeś, że zapomniałam o bólu.
Od tego byłem.
Tak. Tworzymy zgrany zespół.
Sorry, ale co to ma być?
Robicie do siebie słodkie oczy, mówicie miłe rzeczy
i odbieracie porody szczeniaczków.
I co? Już po „samploracji”?
Skończyliśmy z tym?
Bo to trochę pojebane patrzeć, jak tata całuje się z nauczycielką,
a na drugi dzień odstawia jakieś małżeńskie czułości.
- Pocałowałeś Alice? - Widziałaś to?
Tak. Czyli mama nie wiedziała?
Ponoć mieliście się wspierać.
Wspierać, ale niekoniecznie o wszystkim sobie opowiadać.
Chcę, żebyście to zrobili. Naprawdę.
To ważne dla waszego rozwoju osobistego,
ale to wasze stanie w rozkroku – mieszkacie razem, ale osobno,
macie przerwę, ale odbieracie poród psa dziewczyny taty –
to wszystko jest bardzo kołujące.
Weźcie się ogarnijcie.
Zaliczyliśmy dziś małe potknięcie.
Owszem.
Ale ma rację.
To jest kołujące.
Dla mnie też.
Nie wiedziałam o pocałunku.
A teraz macie wspólnego psa?
Daj spokój, to nie tak.
Powinieneś zamieszkać gdzie indziej.
Serio?
Tak. Ty wychodzisz poza swoje granice.
Ja też chcę, ale jeśli będziemy razem mieszkać,
będę tylko wiecznie ci pomagała.
Pomocna to specjalnie nie byłaś.
Posłuchaj.
Zabierz je do matki, a matkę do jej matki.
Dobranoc, Brant. Dobranoc, Sebastian.
Bardzo cię przepraszam.
Pan Malik myślał, że ma wylew,
ale po prostu zdrętwiało mu ramię
i ktoś akurat przypalił tosty.
Jeśli chciałbyś się jeszcze umówić, to jestem wolna w czwartek.
Tak jest! Wciąż to mam.
Dałeś jej numer stacjonarny? Nie wiedziałem, że działa.
Był na domowej roboty wizytówce, którą jej dałem.
Używam go jako telefonu służbowego,
ale głównie dzieciaki robią sobie jaja.
Cieszę się, że oddałeś swoją kartę, jeśli to pomogło ci...
dojść tu, gdzie jesteś.
No.
Nie potrzebujemy ich.
- To tylko karty. - Tak.
Kolton też mógł swoją mieć.
Nie jestem pewien, ale był w barze, w którym była MORPHO.
I nie zdziwiłbym się, gdyby wywalił na to kasę.
Nie zaglądałeś tam?
TWÓJ ŻYCIOWY POTENCJAŁ
Chcesz, żebym otworzył?
Ty zdecyduj.
Dobrze.
Osobiście nie chcę wiedzieć.
Nawet jeśli sprawdzimy, to i tak nigdy się nie dowiemy.
Jaki miał potencjał.
Tak.
Spalimy ją?
Nie chcę jej spalić.
Nie.
Chociaż miło byłoby coś spalić.
Mam w ręku paczkę czipsów o smaku śmietany z cebulą,
które Kolton uwielbiał, ale my uważamy za obrzydliwe.
Ale z jakiegoś powodu...
wciąż ich nie wyrzuciliśmy.
Tato, chcesz...
Nigdy nie pogodzimy się z tym, że cię straciliśmy.
Ale tak nagła i niespodziewana strata...
podziałała jak motywacyjny kop.
Pokazałeś nam, jak kruche jest życie.
I że trzeba z niego korzystać, póki mamy czas.
Jezu, ale daje.
- Zapomniałem o plastiku. - I przeterminowanej śmietanie.
Raczej nie powinniśmy tego wdychać.
Po-zapach też jest.
- Poszukam czegoś lepszego do palenia. - Przy okazji weź maski gazowe.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI AUTORSTWA M.O. WALSHA
Napisy: Daria Okoniewska