SZCZWANE SZCZAWIE
Panie Johnson, maszyna się zepsuła.
Wiem.
Same problemy z tym ustrojstwem.
Wezwałem fachowca, ale coś mu się nie śpieszy.
Przepraszam za zwłokę.
Musiałem eksmitować rodzinę myszy z konsoli telewizyjnej i nie było lekko.
Nie szkodzi, jest pan w samą porę.
Weźcie sobie draże.
Zanim się obejrzycie, będziecie boksować dzięki...
Ian. A pan to...
Sklep Johnson. Sklep Johnsona.
To jest sklep Johnsona.
Ja jestem Walter Johnson.
Sklep Johnson to mój ojciec.
O rany. Nigdy takiej nie widziałem.
Musi mieć co najmniej z 40 lat?
Świetna, prawda?
Rozdali kilka w ramach reklamy mrożonych obiadów Chłop z krzepą.
Mnie przypasowały.
Jem same mrożonki.
Mają Strogonowa Strongmana, Pieczeń Pięściarza, Makaron Mięśniaka.
Pożywny posiłek samotnego mężczyzny.
Samotnego? Trudno mi w to uwierzyć.
No proszę. Nie miałem szans tego naprawić.
Od tego masz mnie, Walt.
Podasz mi te wygięte szczypce?
To jest klucz.
Przykro mi, że musiałeś znów przyjeżdżać.
To te łobuzy. Nie wiem, co znów narobiły.
Żaden problem.
Liczyłem, że zadzwonisz.
- Naprawdę? - Tak.
- Sam miałem dzwonić. - Co?
Spróbowałem Strogonowa Strongmana.
Zasmakował ci?
Nie bardzo.
Na strogonowa trzeba mieć sposób.
Każą zrobić jeden otwór w wieczku. Ja robię dwa.
A jak chcesz zaszaleć,
zmniejsz moc na średnią w połowie gotowania.
Możesz mi podać...
Panie Johnson.
Wejdźmy do domu, partnerze.
NAGRODA NA DZIEŃ DOBRY
Przyznam, że to mnie otrzeźwiło.
Nie tyle sam atak serca,
ile uzmysłowienie sobie, że Izzy jest moim kontaktem awaryjnym.
Czyli ona jako kontakt awaryjny była prawdziwą awarią.
Tak. To bardzo miłe, że mnie przygarnąłeś,
bo w zasadzie jestem ci obcy.
O czym pan mówi?
Całe życie przychodzę do pana sklepu.
Tyle czasu spędzam w sklepie,
że zabrakło mi go dla przyjaciół.
Z przyjemnością pana goszczę.
I mogę przećwiczyć swoje buźkowe umiejętności.
Proszę.
Jakbym patrzył w lustro.
- Niebieskie kropki są z M&M's. - Widzę.
Mogę je zabrać, jeśli pan nie lubi.
Nie,
tylko trochę się ich krępuję.
Nie ma się czego wstydzić.
Mój syn Kolton też je miał.
- Tak jak Hana, Dusty i Cass. - Naprawdę?
To nic wielkiego.
Jak czymś się zdenerwuję, na głowie wychodzi mi wysypka.
Ostatnio posiałem gdzieś kapelusz.
Jak tylko go znalazłem, wysypka zeszła,
co było o tyle ironiczne, że miałem już czym ją zakryć.
Zwalnia mnie pan, panie Johnson?
Stany słodyczy mogą się nie zgadzać, ale obiecuję, że to naprawię.
Nie, spisałeś się.
W zasadzie chyba zamknę sklep na kilka dni, póki nie dojdę do siebie.
Zasługujesz na wolne.
Naprawdę?
Nigdy pan nie zamyka.
I to może być część problemu.
Hej, Jacob.
Widzę, że przyniosłeś to do domu.
Przestał działać, gdy włączyliśmy drugi etap,
ale na wszelki wypadek go zachowam.
Mogę do niego zajrzeć i spróbować naprawić.
Lubię majsterkować.
Co pan na to?
Czasu mi nie brakuje.
Że też zaprosiłaś Hanę.
A czemu nie?
Ona jest jakaś podejrzana.
Ukrywała, co wie o maszynie,
i ma mnóstwo tych dziwnych niebieskich kropek.
- Ja też je mam. - Ale twoje są stylowe.
Wiesz, że spała z Giorgiem?
- Tak. - On oczywiście z nią zerwał,
ale ona o niego nie walczyła.
Kto, po przeżyciu choćby jednej erotycznej chwili z Giorgiem,
chciałby żyć dalej bez niego?
Wiem, że prawie się pocałowaliście.
- I nie walczyłam o niego. - To co innego. Byłaś z Dustym.
- Dusty, cześć. - Cześć.
W co ja się wpakowałem?
Rozmawiałyście o mnie, co?
Nie, rozmawiałyśmy o znajomych.
Czyli Giorgio powiedział Nat o mojej randce z Alice.
Słucham?
Tak, poszedłem na randkę z nauczycielką Triny.
I tak, zakończyliśmy wieczór uściskiem.
I tak, uścisk miał normalną długość.
Dziwna uwaga.
Nic więcej się nie działo.
Wszystko w temacie.
Możemy już sobie odpuścić?
Dusty, nie rozmawiałyśmy o tym.
Giorgio nawet o tym nie wspomniał. Oboje przestrzegamy kodeksu bracholi.
A my mieliśmy sobie nie opowiadać o takich rzeczach.
- Nie no, pamiętam. - Mówiłyśmy o Hanie.
Dobra.
Dołącza do klubu książki?
Dusty.
Ostatni raz powtarzam,
to nie jest klub książki.
To grupa skupiona na opowiadaniu, zainspirowana nowojorskim The Moth.
Każda z nas przygotowuje historię na określony temat,
a w tym tygodniu to: „Mój najlepszy związek”.
Chcesz nam opowiedzieć o swojej nowej znajomej?
Ani trochę.
Zostawię was same.
Przyszedłem tylko po wodę gazowaną, bo znudziła mi się kranówa z piwnicy.
Ale spoko, przeżyję.
Miłego czytania.
- Okej. - Chyba go...
- Wszystko dobrze? - Tak.
Zgodziłam się randki z innymi.
Szybko mu poszło,
ale ja też się spotykam z nowymi osobami, takimi jak Hana,
więc bardzo bym się ucieszyła,
gdybyś dała jej szansę.
Oczywiście. Ale jeśli okaże się psycholką...
- Hej! - Cześć, lasencja!
- Przyniosłam wino. - Zapraszam.
Nie odpowiadam za jakość. Znalazłam skrzynkę pod podłogą baru.
Pod podłogą. Tak się cieszę, że do nas dołączysz.
- Sorki. - Zapraszam tędy.
Dzięki, że wpadłaś.
U GIORGIA
Rany. Co za technika podawania.
Macie księgę skarg? Bo moja kelnerka jest zbyt dobra.
To kochane, że postanowiłeś
spędzić swój wolny dzień, sącząc najtańszy napój u mnie w pracy,
ale porób lepiej coś fajnego.
Przecież robię: patrzę, jak pracujesz.
To właśnie chciałem robić, kiedy ze sobą nie-chodziliśmy.
To miłe.
Ale teraz chodzimy
i spędzamy razem czas w szkole,
- po szkole i w weekendy. - Za dużo?
Za bardzo się narzucam.
Może odrobinę. Tak szczerze.
Co tam, pozerze? Rozpraszasz mi personel?
Nie, ja tylko... Pozerze?
Nie ufam ci.
Trina, ja mu nie ufam.
Koleś bałamucił moją Savannah.
- Twoją Savannah? - Tak jest. Ojczym Giorgio się nie pitoli.
A ten pitolaka próbował wypitolić pitolakę.
Jak lecisz w pitola z wygą, to masz pitolu przepitolone.
Ja jestem tym pitolaką czy pan?
Nie fikaj mi tu.
- Nie fikam. - Sav i ja o wszystkim sobie mówimy.
A czasami zostawia swój telefon i przychodzą esemesy
i przypadkiem odruchowo je czytam.
Widział pan moje przeprosiny?
Nie.
Ale Savannah mówiła, że wcale nie były takie szczere.
Skończ zawracać głowę mojej kelnerce i idź pobujać się z kolegami.
Jacob nie ma kolegów.
- Mam kolegów. - Poradzę ci coś.
Życie zawodowe i sprawy osobiste są jak oliwa i ocet.
Czasem mieszają się
w cudowną kombinację, jak nasz popisowy dressing –
Balsamico Giorgia.
TM, pitolako.
Ale smaki zawsze pozostają odrębne.
- Łapiesz? - Łapię.
Pomożesz mi powiesić dzieło zainspirowane miłością mojego życia.
To pewnie ona.
Nat, kochanie.
Co? Nie!
Co ona robi na Opowiadaczkach?
Nie że cię tu nie chcę.
- Nie, kumam. - Ale dobrze czasem porobić coś osobno.
Bo skończymy jak moi rodzice.
- Współzależni i niespełnieni. - Pewnie.
Proszę. Pograj w gry.
Jak wygrasz mi frędzlo-piłkę, która jest tam od lat 90., dam ci frytki.
Przyjmuję wyzwanie.
Wsiadł do łodzi wiosłowej i odwiosłował.
To był mój najlepszy związek.
Dobrze, czyli to jest nasza poprzeczka.
Wspaniała historia, Ellen.
Zazwyczaj klaszczemy lub pstrykamy, gdy ktoś skończy opowiadać.
Nie przejmujcie się, nie wiedziała.
Komu kawcię w łapcię?
Możemy ci w czymś pomóc?
A ja wam?
Pomyślałem, że zaparzę kilka kawek dla moich ulubionych koleżanek.
Wszystkie w temacie św. Patryka.
To fajna zabawa.
Zatem mamy „kremiście zieleniście”.
Nie? Ellen nie...
Czy postawimy na „czteroziarnistą”?
Nie pozwoli zasnąć podczas czytania.
„Święcie palona”?
Hana, chcesz kawcię w łapcię?
Dzięki, nie mam nastroju na świąteczne kawy.
No dobrze, to ja...
To ja je tu odłożę
i jeśli zmienicie zdanie, to potem możecie się o nie pokłócić.
Nie że wdać w pyskówkę.
Nie o to mi chodziło.
Bo to nieprawda.
Kobiety nie zawsze się kłócą.
Raz na zawsze pozbądźmy się tego seksistowskiego stereotypu.
W tych czasach kobiety mogą wszystko.
Zawsze.
- Wiem, co się stało. - Dusty!
Cass powiedziała wam o mnie i Alice.
- Dusty. - Powiem tylko,
gwoli ścisłości, że ten niesławny uścisk wcale nie trwał tak długo.
Czterdzieści sekund maks.
A kiedy jesteś stroną uścisku, to wcale nie czujesz...
- Mogę pokazać na... - Nie.
To nie czas na to.
- Ktoś inny? Kogo przytulić? - Nie.
Zatem na potrzeby badania przytulę samego siebie.
- Ktoś ma stoper? - Dobra.
Nikogo nie obchodzisz ty, Alice ani wasz dziwny uścisk.
I nie wierzę, że to mówię, ale marsz do swojego pokoju.
Dobrze.
Dziękuję.
Przepraszam.
Jeśli któraś z was dzierlatek zechce coś do swoich łapek,
to będę na dole.
Nie o to mi... Kij z tym.
Jacob kontra maszyna. Rzut o wszystko.
I wiecie co? To krajowe mistrzostwa ligi kosza.
Nie mam pojęcia o koszykówce, a to jest ostatni rzut.
O kurde! Trafił!
Ktoś to widział?
Cześć.
- Czytasz Ulissesa? - No.
Dobry?
Czytam go już siódmy raz, więc tak.
To ważny tekst, choć trochę pobłażliwy.
- Na studia czy... - Rzuciłem studia.
Wykładowcy to ćwoki. Uwalają za samodzielne myślenie.
Racja.
Słabo. Liczyłem, że po liceum będzie lepiej.
Dobrze, że nie lubisz liceum. Znaczy, że masz mózg.
Jesteś Trevor, nie?
- Pracowałeś z moim tatą. - Tak.
Beau był dobrym pracownikiem, do czasu. Przykro mi z powodu twojego brata.
Dzięki.
Nie mam brata, ale wiem, jak to jest za szybko dorastać.
Pewnie dlatego liceum cię nudzi.
Bo wiesz, co to życie.
Mam trochę czasu do zabicia, jakbyś chciał się razem pobujać czy coś.
Bujanie.
Uwielbiam się bujać.
Wkręcam cię.
Chętnie.
Bajer.
Nie wiem, czemu to powiedziałem. To idiotyczne, gdy ludzie tak mówią...
Zawsze interesowałeś się Dzikim Zachodem?
Mój tata bardzo lubił te klimaty.
- Pamięta go pan? Szef straży. - Oczywiście.
On mnie tym zaraził.
Nic innego nas nie łączyło.
O uczuciach rozmawialiśmy tylko wtedy, gdy obijaliśmy ten worek.
Pamięta pan, kiedy mi to dał?
Jako jedyny dobiłem do Chłopa z krzepą.
Tak.
Jak ja mam to cholerstwo naprawić?
Przecież tu brakuje części.
Cześć.
Masz tu niezłą kolekcję.
No. Wszystko chomikuję.
Zabieram, co mi wpadnie w ręce,
bo nigdy nie wiesz, co się może przydać.
- A to co? - Pojęcia nie mam.
Nigdy nie działało.
Ale jest piękne.
Głośnik przypomina motyla.
Lubię motyle.
Co ja gadam. Lubię motyle.
Ale to prawda.
Żyją tylko kilka tygodni, ale wykorzystują ten czas w pełni.
Możesz je wziąć.
To bardzo miłe.
- Co chcesz w zamian? - To prezent.
W zasadzie to mi głupio.
Za pieniądze, które wydałeś na naprawy, mógłbyś kupić nowego pięściarza.
Nie musiałbym tu tyle przyjeżdżać.
Nie żebym narzekał.
Może wpadniesz kiedyś, nawet jeśli nic nie będzie zepsute.
Robię świetną Pieczeń Pięściarza.
Brzmi nieźle.
CHŁOP Z KRZEPĄ
PODRĘCZNIK ILUZJONISTY
TO MAGIA
Panie Johnson.
Mam problem.
Brakuje mi jednego prezentu dla Dusty'ego
i choć ucieszy się nawet z puszki zupy,
to chciałabym mu dać coś wyjątkowego.
A to co?
To?
Możesz to wziąć, ale nie działa.
Magia.
Przykro mi, panie J.
Zepsuty na amen.
Nie szkodzi.
Starałeś się.
Przestał działać, ale może spełnił już swoje zadanie.
Weszliśmy na drugi etap.
Co to jest ten drugi etap?
Jestem w dżungli
i najpierw pomyślałam, że to symbol dzikiej seksualności,
ale potem komputerowa wersja mnie dotarła na polanę,
gdzie czekała już druga ja i wtedy zrozumiałam, że to siebie szukam.
Najwspanialszy związek, jaki mogę mieć, to ten z samą sobą.
Więc uprawiam seks z podobnymi do siebie i masturbuję się sześć razy dziennie.
Super.
Świetnie.
- Wspaniale. - Zdrowo.
Miałam opowiedzieć o Dustym, ale nie chcę o nim teraz myśleć.
Więc może ty, Hana?
Może dla odmiany coś opowiesz, zamiast siedzieć i nas osądzać?
Co? Nie osądzam was.
No wiesz, Hana,
byłybyśmy nieco spokojniejsze,
gdybyś opowiedziała o związku, który, no nie wiem,
nieopatrznie przeszedł ci koło nosa
i jak mogłaś na to pozwolić, i jak bardzo żałujesz.
Nie mam o czym opowiadać. Mówiłam ci, że nie randkuję.
I nie mam też „przyjaciół”.
Kim są „przyjaciele”? Użyłaś cudzysłowu.
Nie wiem czemu. Nie mam przyjaciół.
Tata wysłał mnie do szkoły z internatem dla bogaczy.
Nie cierpiałam innych dzieci i nie cierpiałam taty, że mnie porzucił,
licząc, że kasa załatwi problem.
Byłam nielubiana.
Nadąsana samotniczka z plecami w niebieskich kropkach.
Z nikim się nigdy nie zżyłam.
- Od kiedy masz te kropki? - Nie wiem, od zawsze.
Nie zawsze było ich tyle, ale nie pomagają się wpasować.
Gdy tylko mogłam, rzuciłam szkołę.
Przyjęłam pracę w barze.
Lubię bary.
Lubię słuchać historii innych.
Lubię seks. Najlepiej z obcymi.
Nie lubię związków, nie uważam ich za fajne,
ale wszyscy próbujemy coś zmienić,
a ja chciałabym poczuć się częścią czegoś.
Chciałabym spróbować zostać częścią tej dziwnej grupy.
- Przytulę cię. - Ja też.
- I ja. - Nie, dzięki.
- Nie chcesz? - Dobrze.
Nie naciskamy.
- Ostatecznie nasze wartości podlegają... - Hej.
Gotowy do wyjścia?
W zasadzie to zamówiliśmy paluszki z mozzarelli.
Wydają się kluczowym punktem menu.
I jak już jesteś,
to poproszę jakikolwiek cukier z wodą, który tu serwujecie jako napój.
Skończyłam zmianę, ale i tak bym odmówiła.
Napisz, jak już będziesz wolny.
Później idziemy z Trevem na cmentarz.
Posprzątać groby.
- Będziecie sprzątać groby? - Jeśli nie my, to kto?
Rodzina zmarłego albo wiecie, deszcz.
Mieliśmy porobić coś osobno.
Napiszę do ciebie.
Dobrze. Bawcie się dobrze.
Joł, wyrzuć to z siebie.
Mój personel nie może tu chodzić z takimi smutnymi minami.
Po zmianie miałam się spotkać z Jacobem,
ale chyba pchnęłam go w ramiona jakiegoś pretensjonalnego bubka.
Był trochę zbyt namolny.
Nie odstępował cię na krok?
Trudno mi go teraz nienawidzić. Nie wiem, czy to o mnie wiesz,
ale ja też czasami bywam nieco nachalny.
Może powinniśmy z Panem Kasą bardziej kryć się z naszymi uczuciami.
Skręcić nieco głośniki naszych serc.
Nie. Nowa miłość porywa i powinno się ją wyrażać, jak się chce.
Pomóc z wieszaniem?
- Skończyłaś już zmianę. - Nie mam nic innego do roboty.
Trino Hubbard, twój akt życzliwości nie przejdzie niezauważony.
Właśnie spłaciłaś rozbity szyld.
Niniejszym zwalniam cię z długu
i przywracam jako płatną członkinię zespołu kelnerskiego U Giorgia.
Joł.
Tym oto ekstra długim paluszkiem mozzarelli
mianuję cię spłaconą.
Dzięki.
Mogę zatrzymywać napiwki?
Przedyskutujemy to.
Ale na moją zgodę nie licz, ziomalko.
Hana...
przepraszam, że byłam wobec ciebie oschła.
Teraz już rozumiem, czemu nie walczyłaś o Giorgia.
Zostałaś skrzywdzona w młodości i ja to rozumiem.
Dzięki.
Twoja opowieść o szkole z internatem była wzruszająca.
A wiesz, moim najulubieńszym musicalem pod słońcem jest Annie, więc...
To dwie różne rzeczy, ale dzięki.
Przepraszam, jeśli wyszło, jakbym was osądzała.
To moja normalna mina.
Jeśli już, to zazdroszczę wam waszej przyjaźni.
Zazdrościsz nam?
- Przyjaźnimy się od 30 lat. - Jak się poznałyście?
Sama się prosi.
To było w piątej klasie.
Byłam nowa w Deerfield.
Siedziałam sama na WOS-ie
- i wtedy ją zobaczyłam. - Tak jest.
Kurtkę Szczwanych Szczawi powieszoną na krześle przede mną.
Spoiler: była moja.
Mówię dziewczynie z przodu: „Uwielbiam Szczwanych Szczawi”.
- Ale to nie była Nat! - To nie byłam ja.
Jenny Benson ukradła mi kurtkę i nie mówi się źle o zmarłych,
ale Jenny Benson była okropna.
Ukradła mi też chłopaka, Darrena R,
i chciałam umrzeć.
Ale wtedy Cass odzyskała moją kurtkę Szczwanych Szczawi.
I zrozumiałam, że możemy na siebie liczyć
- i to się nie zmieniło. - To prawda.
Można powiedzieć, że to z Nat tworzę najlepszy związek.
Sorki, co to są Szczwane Szczawie?
Najwybitniejszy boysband w historii tego świata.
- Są z Anglii. - Zed.
Jego lubiłam najbardziej. Miałam na jego punkcie fioła.
Mieli taką piosenkę „Stoję w ogonku”, bo w Anglii kolejka to ogonek.
No więc stoją w ogonku.
- Pokażmy jej. - Gotowa?
Okej. Od razu do rzeczy.
I tył, i...
Tłum szaleje.
Jak pionki nie ustawiamy się w ogonki
I bioderka.
Wchodzi bas.
Perkusja.
- Kojarzysz? - Rodzice są wściekli.
Wciąż dajemy radę.
- Kojarzysz? - Serio ich nie kojarzysz?
Nie orientuję się.
Musimy to naprawić. Natychmiast.
Natychmiast.
DZIENNIK OBSERWACJI GWIAZD
- Hej. - Nie chciałam ci przeszkadzać.
Widziałeś karton Szczwanych Szczawi?
Tak się składa, że widziałem.
Gdzie? Tam jest.
- Dzięki. - Szczawie.
Tak, dzięki.
- Czego szukasz? - Niczego.
Próbuję się czymś zająć, skoro mam szlaban w piwnicy.
Przepraszam. Nie chciałam tak wybuchnąć.
Nie, to moja wina. Trochę mi odbiło.
Nie gadaj.
Ale skoro uścisk to nic wielkiego, to już o tym nie wspomnę.
Nie chodzi o to, że to nic wielkiego.
Byłam zaskoczona, że poszedłeś na randkę sekundy po tym,
jak zaczęliśmy samplorację.
- No. - Potrzebowałeś dziesięciu dni,
dziesięciu, żeby skorzystać z MORPHO.
- Ty się nie rzucasz na główkę. - No nie.
Nosisz tę samą koszulę w kratę od 20 lat.
Uwielbiam kratę.
Więc trudno mi nie myśleć:
„Czy on to planował?
Czy ta osoba wpadła mu w oko?
- Czy w grę wchodzą uczucia?”. - Nie, Cass.
Zmusiłem się do randki z kimś innym,
bo to był ktoś inny.
Bo patrzyła na mnie inaczej,
co pomogło mnie spojrzeć na siebie inaczej.
A przecież to mieliśmy robić.
Mogę o coś zapytać?
Jak można przytulać kogoś przez 40 sekund?
Niezręcznie.
ILUZJONISTA
MUSISZ ODKRYĆ, KIM JESTEŚ
Ian.
CZEŚĆ, WALT. CHYBA CHCESZ MNIE O COŚ ZAPYTAĆ.
CHCESZ WIEDZIEĆ, CZEMU JUŻ NIE WRÓCIŁEM?
DOSTAŁEM ZLECENIE.
ZŁAPAŁEM GUMĘ.
MAM ŻONĘ I DZIECI.
ROZCHOROWAŁEM SIĘ.
NIGDY CIĘ NIE KOCHAŁEM.
KOCHAŁEM CIĘ ZA BARDZO.
Nie rozumiem. Która jest prawdziwa?
CZY GDYBYM POWIEDZIAŁ PRAWDĘ, TO COKOLWIEK BY ZMIENIŁO?
Chcę tylko wiedzieć, czy też ci się spodobałem.
Myślałem, że tak, ale...
Nie wiem.
Kiedy się nie pojawiłeś, pomyślałem, że się pomyliłem.
A CO MYŚLISZ TERAZ?
W samą porę na kolację.
Ma pan do wyboru Kurczaka Kulturysty albo Pieczeń Pięściarza.
Myślę, że obwiniałem się za coś, co nie było moją winą.
Ale...
już nie będę tego robił i chciałem ci o tym powiedzieć.
Panie J,
to prawdziwy zaszczyt, że wybrał pan właśnie mnie.
Ale czekam na odpowiedź.
Wezmę kurczaka.
Przeszli długą drogę z tą pieczenią.
Mój sekret, to podjadać brownie między kęsami mięsa.
Na noc wrócę już do siebie.
Jasne, jeśli tego pan chce.
Ale pomyślałem,
że mógłbym być pana kontaktem alarmowym.
Pogodzę to z obowiązkami szeryfa, chyba że planuje pan więcej ataków serca.
Na razie wystarczy mi ten jeden.
Co się stało z pańskimi kropkami?
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI AUTORSTWA M.O. WALSHA
Napisy: Daria Okoniewska