- Jak leci? - Nie najgorzej.
Długa droga. A tobie?
Dobrze. Co mogę ci podać?
Co macie z nalewaka?
Widzisz te nalewaki i etykiety piw na nich?
To mamy.
To macie. Fajnie.
To może tak. Które ty lubisz najbardziej?
Nie mam ulubionego. Wszystkie bardzo mi smakują.
Może lager?
- Brzmi świetnie. - Już się robi.
Ale najpierw zobaczę twój dowód.
- Pochlebiasz mi. - Wiem.
Jeśli już, to jesteś zbyt stary, żeby pić.
Lubię te pytania. Przypominają mi studenckie czasy.
Jasne.
PRAWO JAZDY
Mógłbyś przesunąć kciuk?
Masz cztery dychy na karku.
Świetnie się trzymasz, „Beau Kovacu”. W czym tkwi twój sekret?
Przeszczep włosów, botoks. Okazjonalna krioterapia.
A serio jak się nazywasz?
Kolton. Kovac. To mój tata.
Wie, że je masz, Koltonie Kovacu?
Nie wie nawet, że wziąłem auto.
Podprowadziłeś mu furę, pięknie.
- Oddam mu ją. Raczej. - Raczej?
Nie wiem, mam dość tej mojej pipidówy.
Bezsensowni ludzie robią bezsensowne rzeczy.
Tak jest wszędzie.
Szkoda, że tak szybko to odkryłeś.
Co nie? Mogłabyś przynajmniej pocieszyć mnie piwem.
Proszę, masz tu ale.
Zdrowie.
Imbirowe ale.
- Imbirowe, najwyższa półka. - Uśmiałem się.
Wiesz, że muszę je zatrzymać?
- Mogę skorzystać z łazienki? - Jasne.
Dzięki.
ODKRYJ SWÓJ ŻYCIOWY POTENCJAŁ
- Będę już leciał. - Jasne.
Żona i dzieci czekają. Lepiej ślubnej nie denerwować.
Fajnie, że cię poznałem.
Jedź bezpiecznie.
Cholera. Kolejna kropka.
Szlag.
WITAMY W DEERFIELD TEREN ZABUDOWANY
Cześć. Beau Kovac.
No, Beau to mój tata.
Wiem. Włosy się przyjęły?
Przepraszam, muszę coś sprawdzić.
- Koleżanka Jacoba? - Co?
Nie.
Czy on ma może brata?
Miał. Pani musi być tu nowa.
Tak.
Liczę, że zostanie pani na dłużej.
Muszę zajść do banku. Potrzebuję kurtki, kasku i rękawiczek.
Myślę o takich bez palców, ale te pełne też mogą być.
Ale co kupić najpierw? Kurtkę czy Harleya?
Może pani mi doradzi?
A o co chodzi?
Realizuję swój potencjał.
MOTOCYKLISTKA
Skąd pani to ma?
Na co pani czeka? Proszę spróbować.
Panie Johnson.
Co tam jest napisane?
„Gotowi na kolejny etap?”
Wcześniej tak nie robiła.
Co?
NAGRODA NA DZIEŃ DOBRY
Jak to wcześniej tego nie robiła?
- Tego, co teraz. Co wyście zrobili? - Nic nie zrobiliśmy.
Świeciła na niebiesko.
A teraz pyta, czy jesteśmy gotowi na kolejny etap.
Pyta, czy jesteśmy gotowi na kolejny etap.
- Przecież mówię. - Udało ci się!
Wcisnąłem zielony przycisk i nic.
Kto ci kazał coś wciskać? Powinniśmy zagłosować.
Nie dyryguj nami.
Nastawiałaś całe miasto przeciwko tej maszynie.
Przywróciłam zainteresowanie tematem.
Coś się stało z MORPHO?
Ani kroku dalej.
Wybaczcie, ale doszło do całkowicie normalnej sytuacji.
- Hana, twoje plecy! - Co to jest?
Nie ma tu nic niezwykłego ani tajemniczego do zobaczenia.
Proszę wrócić do swoich domów.
Wcisnąłem wszystkie przyciski i nic.
Trzeba ją odłączyć i podłączyć na nowo.
- Nie rób tego. - Przedmuchać?
- Walnąć jak butelkę ketchupu! - Super.
Hej! MORPHO! Jesteśmy gotowi na kolejny etap!
Albo zapytajmy Hanę.
Jak przejść na kolejny etap?
Nie mam pojęcia. Ale powiem wam, co wiem.
Dobrze.
MORPHO już tam była, gdy zaczęłam pracę, ale nikt się nią nie interesował.
Czasem ktoś jej użył, dostał kartę i tyle.
Nie wiem, co się działo potem.
Przepraszam, ale ja nie piję whiskey.
- Masz może chardonnay? - A dla mnie martini.
- Nie jestem w pracy. - Mogę przejąć pani whiskey.
- Mowy nie ma. - Czyli ludzie z tamtego miasta
nie wywrócili życia do góry nogami z powodu jakiejś karty?
Nie wiem i to nie było miasto. To był samotny bar na wygwizdowie.
Smutne miejsce dla smutnych ludzi. Ojciec Reuben tam był.
Ojciec znał już MORPHO?
Nie, byłem tam tylko raz. Nawet nie zauważyłem tej maszyny.
Ale tutaj zaczęliście rozmawiać o swoich kartach
i wspierać się w swoich marzeniach.
Nigdy tego nie widziałam
i nie widziałam też żadnego drugiego etapu.
- Mam tyle pytań. - Ja też.
Zapytam w imieniu Kuriera.
Każdy ma jedno pytanie. Więcej teraz nie udźwignę.
Tak, Giorgio?
Czy „supergwiazdor” to najlepsze, co komukolwiek wyszło?
Nie.
Hana?
Czy „supergwiazdor” jest w trójce najlepszych?
Ja mam pytanie: co tu się wydarzyło?
- O co ci chodzi? - Pytanie do grupy.
Wiedzieliście, że uratowałem pani Izzy życie?
Nie zmieniajmy tematu.
Ja chciałabym wiedzieć, co sprowadziło Hanę akurat tutaj?
Wybrałam losowe miejsce na mapie.
Ale kiedy MORPHO się tu zjawiła, poczułam...
Że to znak?
Że to jest powiązane.
Jak te pieprzone kropki. MORPHO kropki.
Masz je na plecach i ja też mam je na... sobie.
Co to oznacza?
Wyszły ci kropki? Niebieskie?
Tak, w kolorze MORPHO.
Tylko ja i Hana je mamy. Z jakiegoś powodu zostaliśmy wyróżnieni.
- Ja też mam kropki. - Że co?
Na podeszwie stopy.
Nie mówiłam nic, bo się krępowałam.
- Nie widujecie się nago? - Cały czas widzimy swoje nagie przody.
Nieźle.
Ja mam wielką kropę na klacie.
To pieprzyk.
No dobra, ale czy ktoś jeszcze ma pieprzyk na klacie?
- To nie to samo. - Słuchajcie. Nic o nich nie wiem.
Zaczęły mi wychodzić lata temu, ale nie wiem czemu...
- Jak przejść na kolejny etap? - Nie wiem.
Widziałam już wcześniej MORPHO,
ale to nie znaczy, że...
Nadal wielu rzeczy nie rozumiem.
- Prąd wrócił. - Jakiś ty baczny.
Dobra, bar jest zamknięty.
Jutro zadacie mi pytania, na które nie znam odpowiedzi,
a tymczasem do domów.
Pomogę pani, Izzy.
Kolano już nie boli, poradzę sobie.
To była świetna pierwsza randka.
- Będą kolejne. - Ile masz tych kropek?
- Kilka. - Pokaż swoje, to pokażę ci moje.
Ale przeczeszę ci stopy.
Niespecjalnie mnie teraz lubisz, co?
Czemu?
Nie byłam z tobą do końca szczera.
Nie. Myślałem sobie, że miałaś rację.
Nic o sobie nie wiemy.
A twoje pytanie?
Nie chcesz o nic zapytać?
Wystarczy tego przesłuchania na dziś.
Niech to szlag.
Ładna noc.
Idealna.
Wiem, że sporo padało, ale ja lubię deszcz.
I lubię też, gdy przestaje padać.
Ja też.
Fajnie.
Gdzie zaparkowałaś?
Nie przyjechałam autem. Po prostu szłam za tobą.
Nie gadaj! Ale numer.
- A ja szedłem za tobą! - O matko, serio?
No tak.
- Nic dziwnego, że szliśmy tak wolno. - Ja też nie wziąłem auta.
- Parkowanie na Deerfeście to kocioł. - Kocioł.
- Deerfest to był kocioł. - Tak.
Uratowaliśmy miasto, chciałeś być oj-Giorgiem,
pocałowaliśmy się i wszyscy klaskali.
Pamiętam.
Wszystko pamiętam.
Zaprosiłbym cię do siebie, ale pewnie chcesz wrócić do Savannah.
O Boże, Savannah. Pewnie się zastanawia, gdzie jestem.
Zadzwonię do niej.
Chyba że już zasnęła.
A wtedy lepiej byłoby jej nie budzić, prawda?
Halo? Prezeska Klubu Wyrodnych Matek?
Macie nową członkinię.
No nie wiem.
Jestem tak głodna, że nie myślę. Nie jadłam dziś jeszcze kolacji.
Ja też nie. Może coś przegryziemy, a potem sprawdzisz, co u Savannah?
Tak. To bardzo rozsądny pomysł.
Ale, kurczę, jest już tak późno.
Masz w ogóle gościnną sypialnię, w której mogłabym się przespać,
gdybym była zbyt senna, by wrócić do domu?
No widzisz, mam ich mnóstwo. Ale nie chcę na ciebie naciskać.
Giorgio, nie chcę kończyć tej nocy.
Dobrze, więc jej nie kończmy.
- Powiedziałabyś nam? - Tak.
Słowo, że nie mam żadnych kropek.
Bo ci zrobimy rewizję.
Dusty, przestań.
Przecież tego nie zrobię. Stawiam tylko sprawę jasno.
Dobrze byłoby wiedzieć, kto w rodzinie ma kropki.
Nie kłamię.
Lepiej tak bez sekretów, prawda?
Nikt niczego nie ukrywa.
Zostały tylko pytania egzystencjalne postawione przez maszynę,
która wybrała niefortunny moment, żeby się zawiesić.
Ktoś to rozgryzie.
Zadała nam pytanie: „Czy jesteście gotowi na kolejny etap?”.
Może to tylko pytanie?
Może spełniła już swoje zadanie i teraz my, ze zdobytą dzięki niej wiedzą,
mamy ruszyć dalej, biorąc odpowiedzialność za swoje życie?
- Pewnie masz rację. - Pięknie to powiedziałaś.
Pójdę już spać. Kocham was.
I fajnie było pójść razem na festyn.
- Ja też cię kocham. - Wesoły wieczór.
Dobranoc.
Nie wierzysz w to, prawda?
Nie. Musimy przejść na ten kolejny etap.
Bardzo go ucieszy wasza wizyta.
Przyszłabym wcześniej, ale sama prawie dziś umarłam.
O Boże, co się stało?
- Zgubiła się w labiryncie. - Ugrzęzłam.
Ugrzęzłam w labiryncie ciemności.
A ja ją uratowałem. Mimo że mnie nie kojarzyła.
Kojarzyłam cię, tylko imię wyleciało mi z głowy.
Z tuzin razy błagałeś, żebym mianowała cię szeryfem.
Jak ją pan uratował?
Najpierw pomyślałem:
„Może niepotrzebnie wziąłem piłę mechaniczną na Deerfest”.
Ale ostatecznie się przydała.
Podziwiam ludzi, którzy potrafią posługiwać się elektronarzędziami.
Na medycynie analizowaliśmy wiele przypadków odciętych kciuków.
Majsterkuję przy przerabianiu mebli.
Całą noc mogłabym słuchać, jak tak sobie gruchacie,
ale przypominam, że ten człowiek leży na łożu śmierci.
Nie, on tylko odpoczywa.
Byłoby miło, gdyby pani poczekała, aż się obudzi.
Bardzo by to docenił.
Wie pani co?
Z chęcią, ale jestem do niczego,
jeśli nie prześpię dziewięciu i pół godziny.
Dlatego wydaje mi się, że pan Johnson chciałby,
żebym poszła do domu i wróciła tu rano, gdy już trochę dojdzie do siebie.
Wolałby, żeby pani została. Wkrótce się przebudzi.
Wiesz co, Beau, może i wykażę się brakiem wyczucia,
zajmując się pracą w takich okolicznościach,
ale myślałam o tym szeryfowaniu.
Temu miastu przyda się dodatkowa ochrona.
Zwłaszcza w tych burzliwych czasach.
Naprawdę? Na moich warunkach?
Wynagrodzenie, świadczenia, odznaka, pełna jurysdykcja?
Szczegóły omówimy rano.
Póki co pan Johnson jest twoją jurysdykcją.
Zostań tu i go pilnuj.
Dziękuję, Izzy.
Nie zawiodę pani.
Tak. Dżizaz, tak, jestem gotowy na ten jebany etap.
Tak, jestem gotowy.
Udało się?
Tak. Już jakąś godzinę temu. Ale wygodnie się tu siedzi.
- Nie spinaj się. - Przepraszam.
Ale zaraz mnie tu trafi, więc jeśli znasz jakieś kody...
Powiedziałam już wszystko, co o niej wiem.
Dobra. A chcesz...
- Podziękuję za zioło. - Spoko.
Pamiętasz, jak się poznaliśmy?
- Nie. - Staliśmy tam.
Zapytałam cię o przeszczep włosów.
No tak.
Coś tam pamiętam przez mgłę, że megadziwnie się zachowywałaś.
Wzięłam cię za twojego brata.
Kolton był u mnie w barze. Tym poprzednim.
Przyjechał autem waszego taty i chciał kupić piwo.
Myślałam, że jest zwykłym, głupim nastolatkiem.
Uroczym, ale zwyczajnym.
Ale kiedy wychodził...
Fajnie, że cię poznałem.
Jedź bezpiecznie.
Nie widziałam tych kropek u innych.
Nie umiem tego wyjaśnić, ale poczułam, że powinnam za nim iść.
Nie zrobiłam tego od razu, a kiedy już się zdecydowałam,
jego już nie było.
- Czemu miałby mieć te kropki? - Nie wiem, dlatego zaczęłam go szukać
i dotarłam tutaj.
A za mną przybyła ta maszyna.
Żałuję, że jestem na haju. Albo że nie jestem na większym.
Czemu mi nie powiedziałaś?
- O czym? - Że Kolton...
Przyszedł do baru, zamówił piwo i miał kropki?
- Co by to zmieniło? - Nieważne. I tak chciałbym wiedzieć.
Kiedy kogoś tracisz, chcesz wiedzieć o nim jak najwięcej.
Nawet jeśli to nic takiego, powinnaś mi powiedzieć.
Przepraszam.
Z reguły nie angażuję się w żadne relacje.
- Spoko. - Ale przepraszam.
Może jakoś ci z tym pomogę?
Ale jak? Powtarzasz w kółko, że nic nie wiesz.
MORPHO, weź się pierdol.
- Bolą, jak chodzisz? - Nie.
Nawet nie wiem, kiedy wyszły.
Oparłam stopę na szafce, żeby ogolić nogę, i odbiły się w lustrze.
Robię tak samo, jak przycinam paznokcie.
Wolałam nie wiedzieć.
Jak utknęliśmy w wagoniku, powiedziałeś, że powinniśmy pobyć osobno.
Powiedziałeś tak, bo myślałeś, że strzeli w nas piorun...
Pioruny zdecydowanie podbiły stawkę rozmowy, ale nie.
Uważam, że warto to przemyśleć.
Jeśli mój potencjał „nauczyciel/Whistler”
wiąże się z nartami w Whistler, kiedy po raz ostatni byłem sam,
a ty przez „arystokrację” poczułaś, że chcesz od życia czegoś więcej...
Może potrzebujemy pobyć sami.
Może. Ale nie na stałe.
- Tymczasowo. - Jak by to wyglądało?
Jedno z nas musiałoby się wyprowadzić?
- Nie musiałbyś. - Czemu od razu ja?
Nie wiem.
Co powiemy Trinie?
Będziemy chodzić na randki?
Prześpijmy się z tym.
Tak.
- To był długi wieczór. - Tak.
W mieście wysiadł prąd i niemal zostały z nas węgielki.
I jeszcze sprawa z MORPHO i sprawa z Haną.
Twoje kropki na stopie, o których nie wiedziałem.
- Twoje kropki, o których nie wiedziałam. - Trudno to ogarnąć.
Dlatego teraz się wyśpijmy. A rano przegadamy to na świeżo.
Dobry pomysł.
Pobudka, śpiochu.
- Znamy się? - Jestem Beau. Beau Kovac.
Jest pan w szpitalu.
Maszyna MORPHO poraziła pana prądem
i miał pan niegroźny atak serca, ale już dobrze.
Kovac. No tak, kojarzę cię ze sklepu.
Chyba myli mnie pan z moim synem, Jacobem.
Nie.
Często przychodziłeś ze swoim tatą
i grałeś w pięściarza.
Zwymiotowałeś w ogrodzie botanicznym.
Zgadza się.
I pomyśleć, że właśnie zostałem szeryfem.
Wiem, że z pana sercem lepiej unikać silnych emocji,
ale panu powiedziałem jako pierwszemu.
To wspaniale.
- Dobrze. Czyli sześć tygodni? - Tak jest, sześć tygodni.
- Osobno, ale razem. - Tak.
Nadal będziemy razem,
ale damy sobie przestrzeń do bycia samemu.
Ale razem.
Jakoś tak. A po sześciu tygodniach, choćby nie wiem co, będziemy razem.
Oczywiście, to tylko sześć tygodni.
Z kąpielą dłużej czekam.
Nie jestem twoją mamą, żeby zwiać do Europy na stałe.
Ale moment wybrałaś.
Za sześć tygodni przegadamy, czego się o sobie nauczyliśmy.
A w międzyczasie...
- Mamy rozpiski. - Kocham rozpiski.
Będzie rozpiska telewizyjna, lodówkowa,
ale jako pierwszą powinniśmy rozpisać opiekę nad Triną.
Może będę miał osobną lodówkę?
Kupię sobie małą do piwnicy.
Nie przeszkadza ci ta piwnica?
Już to przegadaliśmy. Nie ma sensu bulić za wynajem.
- A ty lubisz piwnicę. - Kocham.
- Ciebie też. - A ja ciebie.
I dlatego postanowiliśmy pobyć trochę... osobno.
Nie byłoby łatwiej, gdyby to ustrojstwo podało nam odpowiedź?
Bardziej enigmatyczne już być nie może.
Daj chociaż jakąś wskazówkę.
Zamiast w kółko...
Przyśpieszyłam, ale łapiesz.
Bezbłędnie zanuciłaś tę melodyjkę.
Bawiłam się trochę thereminem, zanim ci go dałam.
W zasadzie MORPHO właśnie tak brzmi.
Masz rację.
Trochę wyżej. Dobrze. Następna nutka jest niżej.
Dobra, czyli jakoś...
- Szlag. - Już prawie to masz!
Czekajcie! Theremin!
Trzeba wsadzić go do maszyny!
Zamknij się! Przepraszam. Próbujemy czegoś, więc proszę się zamknąć.
Tak! Udało ci się!
Udało nam się!
Dobra, spokojnie.
Nie wierzę.
Ale czad.
Właśnie mieliśmy... Bo wpadliśmy na ten sam pomysł.
Mój był trochę na okrętkę, a wasz od razu do celu.
Ja chciałem wsadzić theremin do maszyny.
Ale o niego chodziło, więc to wspólny sukces.
- Wspólny. - Gotowe.
Pojawił się nowy ekran.
- Ma ktoś drobne? - Nie trzeba.
Każe włożyć kartę.
O cholera.
WŁÓŻ KARTĘ, ABY ROZPOCZĄĆ
NAUCZYCIEL/WHISTLER
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI AUTORSTWA M.O. WALSHA
PAMIĘCI RICHARDA J. ANOBILE
Napisy: Daria Okoniewska