GIORGIO PREZENTUJE NAJWIĘKSZE SPAGHETTI ŚWIATA!
WITAJCIE NA 150. DOROCZNYM DEERFEŚCIE
NAGRODA NA DZIEŃ DOBRY
Będzie jak z maskonurami? Zamierzasz dawać je mamie co roku?
Wiesz, ile zajęło mu wygranie go?
Dzieciak wychwalał moją technikę.
O co chodzi z maskonurami?
To była chłodna, październikowa noc 23 lata temu,
kiedy młoda panna Cassandra wybrała się na pierwszą randkę
z tym oto Dustardem Johnem Hubbardem...
Nazywa się pan Dustard Hubbard?
Wystarczy pan Hubbard.
Dustard chciał zagrać w Balonowe Bęcki, by wygrać pluszowego maskonura, ponieważ...
Spodobał się Cass.
Czym prędzej podjął się wyzwania. Rzucał rzutkę za rzutką,
nie trafiając w ani jednego balona.
Te gry są oszukane.
Jednak później tam wrócił
i wykupił od dzieciaka, który obsługiwał grę,
wszystkie maskonury na stanie,
żeby móc co roku dać jednego mamie na urodziny.
Tak bardzo był pewien, że będą ze sobą na zawsze.
Jak słodko. Ale pominęłaś najlepszą część.
Obsługiwałem wtedy diabelski młyn
i twój tata dał mi 20 dolców, żebym zatrzymał go, jak będą na górze,
bo chciał pobyć z mamą sam na sam.
Czyli takie trochę porwanie?
Tak to brzmi.
Wtedy to było romantyczne.
Zapomniałem, że to ciebie przekupiłem.
Widać nie mam tendencji do zapisywania się w pamięci.
Chcecie iść na mechanicznego byka?
Nie ma dużej kolejki.
Chcesz znów spróbować?
Nie. Ale mógłbym, żeby powkręcać trochę innych.
Niby jak powkręcać?
No wiesz, wszyscy myślą, że mam świra na punkcie kowbojów,
więc mogę ich pozwodzić.
- Tak dla jaj. - Pójdę z panem.
- W porządku, partnerko. - Hajda.
- Idziemy. - Wio!
Wkręćmy ich.
Baw się dobrze, kolego.
W ogóle nie pamiętam go z liceum.
Poza tym, że puścił bełta w botanicznym.
Ja pamiętam to zupełnie inaczej.
- Że gdzie się zbełtał? - Nie, z maskonurami.
Nigdy nie powiedziałam, że są urocze.
Powiedziałaś.
Nie, ty zapytałeś: „Urocze, prawda?”. A ja odpowiedziałam: „Tak”.
Bo chciałam ci się przypodobać.
Nie było takiej potrzeby. Podobałaś mi się od samego początku.
Mieszajcie, chłopaki. Nie chcę, żeby makaron się skawalił.
Pamiętajcie, to mi famiglia, a nie mi „skawalia”.
- Giorgio! Jak leci? - Cześć! Co słychać, Nat?
Całkiem nieźle, dzięki. Wszystko luz, ale martwię się tą burzą.
Robię ten makaron dla dzieciaków.
Jak spaghetti zmoknie, robi się bardzo ciężkie,
a nie chcę, żeby kogoś przygniotło.
Co nie? Jak się bawicie?
Wspaniale.
Pamiętasz moją córkę Savannah, którą mam z byłym mężem Mikiem?
Oczywiście. Właściwie to chciałem z tobą pogadać.
O czym?
Słyszałem, jak mówiłaś na gali,
że nie chcesz lecieć do Francji wyłącznie z powodu karty.
To teraz mnie posłuchaj, dobra?
Walić Francję, wiesz?
Wybaczcie tę łacinę kuchenną.
Jako mężczyzna, którego za dzieciaka cisnęli,
żeby został supergwiazdą hokeja,
ja, Giorgio, chciałbym wiedzieć, co ty, Savannah, chcesz w życiu robić.
Wkręciłam się w szachy.
Szachy! Świetnie. Wieże, gońce i podążanie za głosem serca.
Właśnie z tego, Savannah, stworzone są supergwiazdy.
Święte słowa jednej supergwiazdy do drugiej.
Chcę tylko powiedzieć, że słyszałam, że Cass odrzuciła twoje zaloty
i jeśli to ma jakieś znaczenie,
to chyba jedyna kobieta na całym świecie, która jest w stanie ci się oprzeć.
A może nawet jedyna w historii cywilizacji.
Jeśli mielibyśmy aż tak się cofnąć.
- To ja już sobie pójdę. - Dobrze, dzwoń do mnie.
Wybacz, Savannah wciąż czuje się nieswojo, gdy flirtuję z przystojniakami
innymi niż jej ojciec.
Chyba nie chce mieć ojczyma.
Jak to było z tobą i Mikiem?
Był draniem.
Był też bardzo owłosiony, a ja za tym nie przepadam.
Wiesz, lubię widok męskiej skóry,
nawet tej na czaszce.
Uważam łysych za szalenie atrakcyjnych.
To bardzo ciekawe podejście, Natalie.
Jestem pewien,
że pewnego dnia uszczęśliwisz jakiegoś łysego mężczyznę.
- Zobaczymy. Pa. - Pa.
Ostrzegam, że jestem w tym świetny.
Ćwiczę na butelkach w sklepie.
RZUT OBRĘCZĄ
- Widziałaś? - Naprawdę ci się udało!
No i mam moralniaka.
Nie, wystarczająco długo tak się czuliśmy i... Dziękuję.
Nie możesz mieć moralniaka, bo teraz masz to.
Wypas. To co teraz?
Muszę tu potem wrócić i wykupić zapas na 30 lat?
Tak, bo wiesz, czego szukam w facecie?
Własnego ojca.
A myślałem, że mojego brata?
Grubo. Teraz sobie z tego żartujemy?
Ze wszystkiego można.
A tak na serio, nie ujmując moim rodzicom,
to jeśli za 30 lat wciąż będę z kimś, kogo poznałam w liceum,
dosłownie rzucę się z klifu.
Czyli nie będziesz ze mną?
Za 30 lat?
Nie wiem. A ty planujesz nadal być ze mną za 30 lat?
To nasza pierwsza randka, więc...
Trochę ciężki kaliber jak na pierwszą randkę.
Wiesz definitywnie, że nie chcesz ze mną być.
Nie definitywnie. Nic nie jest definitywne.
Ale jestem całkiem pewna, że nie chcę być tylko z jedną osobą
- przez całe życie. - Jasne, w pełni rozumiem.
Ale to zabawne, że po wszystkim, co przeszliśmy...
Już na samym wejściu mówisz, że ze mną zerwiesz.
Luz, to miało wielki sens.
Czyli...
coś jest bez sensu, bo kiedyś się kończy?
Przepraszam.
Moglibyśmy trochę zwolnić?
Od lat sobie tak nie poużywałem.
- Możemy zwolnić jak bardzo chcesz. - Super.
Może następnym razem u mnie?
Wprosił się pan do mojej sypialni.
Nie wiedziałem, że tu śpisz.
Obyśmy dorwali tych, którzy cię okradli.
Jak dla mnie, to i tak sporo rzeczy.
- Serio? Nie potrzebujesz więcej? - Nie cierpię gratów.
To taki kac po szkołach z internatem.
Nie pozwalają mieć zbyt wielu osobistych rzeczy.
Nie wiedziałem o tym.
Serio? To pierwsza rzecz, jaką zazwyczaj o sobie mówię.
Uwielbiam, gdy ludzie patrzą na mnie tak, jak ty teraz.
Jak na ciebie patrzę?
Jakbym była uprzywilejowaną, rozpuszczoną bogolką.
Nie uważam, że jesteś uprzywilejowana.
Tam było więcej określeń.
Może bycie uczennicą szkoły z internatem było twoją strzałką.
Co przez to rozumiesz?
Czymś, co musiałaś o sobie usłyszeć, żeby stać się kimś innym.
Dusty Hubbard uważa, że o to chodzi w MORPHO.
Zacząłeś słuchać Dusty'ego Hubbarda?
Spójrz na mnie.
Nawet jeśli karta „ksiądz” nie była przeznaczona dla mnie, uratowała mi życie.
Dała mi poczucie celu.
Dzięki niej się otworzyłem i ruszyłem do przodu,
czego jakiś przypadkowy potencjał nigdy by nie dokonał.
Byłem sam jak palec, nie miałem nikogo, a ta karta doprowadziła mnie tutaj.
Doprowadziła mnie...
do ciebie.
Jasne.
No co?
Nic takiego.
- Nie wiem, po prostu... - Co takiego powiedziałem?
Nie podoba mi się sposób, w jaki manipulujesz swoją historią.
Jak to?
Wpasowujesz mnie w swoją smutną historię
- i oczekujesz współczucia. - Nie.
Rozmawiasz z kimś, kto jest prawdziwie samotny
i zawsze taki był.
Mówisz, że nikogo nie miałeś, a to nieprawda.
Miałeś przyjaciół, rodzinę.
Nawet tej nocy, gdy znalazłeś kartę, miałeś wsparcie swojego teścia.
Więc błagam, nie...
- Nie mówiłem ci tego. - Co?
Nie mówiłem ci, że byłem tam z teściem.
Mówiłeś. Skąd inaczej miałabym to wiedzieć?
Dobra, przecież to jakiś bezsens.
Czemu się o to kłócimy?
Idę po wiadro,
bo nie ufam tej łacie z taśmy.
A potem się upijemy
i będziemy się migdalić jak gimnazjaliści, dobra?
No dobra, kupujemy rolkę 50 biletów czy to za dużo?
Cześć, ile za jeden przejazd diabelskim młynem?
Po prostu weź 50 na wypadek, gdybym znów chciał cię porwać.
Czemu nie? Stać cię.
Słucham? Stać mnie?
Miałam nic nie mówić,
ale byłam na twojej gali i dla większości stówa to dużo.
Może nie dla „arystokracji”,
ale ja zarabiam tu osiem za godzinę.
A jeśli twoja mama mówiła prawdę i to był przekręt...
Chwilunia...
Nie, niech mówi.
Cieszę się, że poruszyłaś ten temat.
Wyszedł ci potencjał „detektywka”?
Nie, „tatuażystka”. Zrobiłam tatuaż Dusty'emu.
I wspaniale się spisałaś, Liz.
No dobra, bo mam wrażenie, że wszystko już sobie poskładałaś.
Bo wiesz, moim wielkim planem było naciągnięcie całego miasta
na kilka tysięcy dolarów i wmówienie ludziom, że jestem wyjątkowa,
poprzez zbudowanie maszyny, która ogłosi mnie arystokratką,
który to potencjał jest kurewsko niejasny i...
- Jak to określiłeś? - Kompletnie nieosiągalny.
A żeby to osiągnąć, musiałam jedynie wykorzystać swoją wiedzę programistki
i zmanipulować tę maszynę tak, żeby tobie i tylko tobie powiedziała,
że powinnaś być „tatuażystką”,
o czym, jak sądzę, od zawsze marzyłaś, ale nigdy nikomu nie mówiłaś?
Tak.
Może kupmy już te bilety i chodźmy?
Uwaga! Uwaga wszyscy! To ja, mistrzyni występku,
która przejrzała skrywane nadzieje i marzenia wszystkich mieszkańców
i wykorzystała je przeciwko wam. Po co?
Żeby napchać kieszeń drobniakami
i sprzedać kilka pierdolonych bluz. No ba!
Bijcie pokłony.
Bo jestem waszą królową...
- Co? - Nie tutaj.
- Nie na Deerfeście. - Nie no, jasne.
Nie chcemy świadków tego, co zaraz ci zrobię.
Żadnych świadków. Przepraszam. Królowa idzie!
Powodzenia, skarbie.
To ja spróbuję swoich sił na mechanicznym byku.
LABIRYNT Z SIANA ODNAJDZIESZ DROGĘ POWROTNĄ?
Cass, miejmy to już za sobą.
Powiedz, jaką okropną jestem osobą, jak wielką wyrządziłam ci krzywdę
i zrób z siebie ofiarę, jak zawsze.
Co to, na Boga, ma być?
- To jest uścisk. Przytulam cię. - Nie potrzebuję tego.
Wiem. Nie potrzebujesz przytulenia. Nie potrzebujesz mnie.
Nie dramatyzuj.
Nie dramatyzuję.
Daję ci tylko znać, że zraniłaś mnie zbyt wiele razy.
Błagam cię. Obie mamy za uszami. Tak już jest między matkami i córkami.
Doskonale wiesz, że w ten sposób cię chronię.
Możesz mnie już puścić.
Byłaś tam.
Tej nocy, kiedy znalazłem tę kartę.
Czemu nic wcześniej nie mówiłaś?
Nie pamiętałam cię.
Nie pamiętam każdego dupka, którego wyrzuciłam z baru.
No i ta koloratka.
Ty byłaś tą barmanką.
A ty byłeś tym dupkiem.
Który się spił i rzucał na każdego, kto na niego spojrzał.
Stąd wyrzucenie z baru.
Później przyszedł twój teść i za ciebie przeprosił.
Powiedział, że jesteś tu przejazdem i już nie wrócisz.
Dopiero co rozsypałeś prochy żony i nie jesteś sobą.
Jego córki.
- Co? - To była jego córka.
No tak, a to nie jest temat, do którego tak po prostu się wraca.
„Hej, jaki ten świat mały. Widziałam, jak się stoczyłeś”.
- Ale pracowałaś tam. - No i?
Ja byłem przejazdem, ale ty tam pracowałaś,
czyli mieszkałaś w innym mieście z MORPHO.
I nic nie powiedziałaś.
Czyli całe to gadanie: „nie potrzebuję tego”
albo „za kilka miesięcy wszyscy o tym zapomną”...
Sam nie mówiłeś nikomu o swojej karcie.
Zataiłeś to.
Miałem powody.
Ja też mam swoje powody.
Jestem człowiekiem, wiesz?
Chcesz wierzyć, że ta karta doprowadziła cię do mnie.
A przecież nawet mnie nie znasz.
Nikt cię tu nie zna, Hana.
Słuchaj, nie mam żadnych odpowiedzi.
Przestań szukać znaków.
- Jest! Udało się! - No weź.
- Jesteś taka drobna. - I co z tego?
Co tam się wydarzyło? Zamordowałaś swoją matkę?
W bagażniku mam łopatę.
Przytuliłam ją.
Rany, pojechałaś po bandzie.
- Chcesz w ogóle iść na ten młyn? - Tak. Chodźmy.
Nie musisz się zgadzać tylko dlatego, że ja chcę.
Jest zimno. Może padać. Dupeczki mogą nam zmoknąć.
No nie wiem, chyba przeżyjemy.
Gdzie jest to cholerne wyjście? Kręcę się w kółko.
Chyba o to chodzi?
Bezużyteczne pokolenie.
- Halo? - Isabelle Fontaine?
Burmistrzyni Fontaine. Kto mówi?
Doktor Woods. Dzwonię w złym momencie?
Nawet nie wiem, jak na to odpowiedzieć.
Po co pani dzwoni?
Pan Johnson, Walter Johnson, miał zdarzenie sercowe.
Co to jest? Co to znaczy?
Miał zawał.
Co z nim?
Jest zdezorientowany, ale przed chwilą z nim rozmawiałam.
Czemu akurat do mnie pani dzwoni? Obdzwania pani całe miasto?
Nie, przepraszam.
Trudno było się z nim porozumieć. Myślałam, że jest pani jego żoną.
Jego żoną? Kochana, jestem lesbijką.
Skąd w ogóle ten pomysł?
Wskazał panią jaką osobę kontaktową w razie wypadku.
Stąd mam pani numer.
Nie ma nikogo innego?
Na to wychodzi.
Jest tam pani?
- Mogę z nim porozmawiać? - Teraz odpoczywa.
Gdzie on jest? W szpitalu?
- Tak, dopiero co go przyjęto... - Zaraz tam będę.
Dobrze.
Cholera!
Jasna cholera. O matko.
O, kurwości. Co to było?
Dusty, to twoja sprawka?
Czy wyłączyłem prąd w całym mieście,
żeby spędzić parę minut sam na sam z żoną na diabelskim młynie?
Nie. Ale szkoda, że na to nie wpadłem.
No dobrze. Nic nam tu nie grozi?
Jasne, jesteśmy bezpieczni.
Tylko że siedzimy w zawieszonym w powietrzu metalowym wagoniku,
a wszystko wskazuje na to, że zaraz rozpęta się burza.
Halo?
To nie było przyjemne, co nie?
- Ostrożnie. - Spokojnie.
Da się to ruszyć? Macie jakąś dźwignię czy coś?
NIE BUJAĆ WAGONIKIEM
Hej, Dusty.
Cześć.
- Kto to? - Nikt taki.
To tylko kolega.
Zabrakło prądu? Uprawialiśmy seks.
W jadącym diabelskim młynie?
Jezus Maria, Hawaii.
Czy ktoś może nam pomóc?
Dusty, to ty?
- Idę do was! - Nie! To zbyt niebezpieczne!
Zaraz was wydostanę!
Muszę tylko znaleźć coś wysokiego.
- Weź mój wóz koszowy. - Dziękuję,
ale wóz pełen koszyków raczej nie pomoże.
Nie, pracuję dla elektrowni.
I mój wóz ma kosz. To zwyżka.
Podnośnik?
Trzeba było mówić, że masz podnośnik!
Ja to nazywam podnośnikiem!
Weź moje kluczyki.
Masz cela jak baba z wesela! W dodatku jest ciemno.
- Inaczej bym to złapał. - Możesz szybciej?
- Już. - Dziękuję.
- Wszystko dobrze? - Oby Trinie nic nie było.
Spokojnie. Widziałem ją z Jacobem.
Była taka szczęśliwa. Oboje byli. I są tak kurewsko młodzi.
To dzieci.
Dosłownie rozkoszne, pyzate dzieci.
Nie pamiętam, żebym czuł się tak młodo. Nawet wtedy, gdy byliśmy w ich wieku.
Dokonując wyborów, które zaważyły na naszym życiu.
No, tak było.
Nie wiem, Cass,
co to oznacza, jeśli nasze strzałki wskazują różne kierunki.
Nie wiem.
A jeśli mój potencjał wiąże się z ostatnim razem, gdy byliśmy osobno,
to może...
może powinniśmy sprawdzić, jak to jest być osobno przez jakiś czas.
Może twój potencjał jest kompletnie nieosiągalny,
póki jesteś ze mną.
Nie masz poczucia, że powinniśmy to sprawdzić?
Wiedziałeś, że maskonury są monogamiczne?
A ty wiedziałaś, że są monogamiczne?
To było w książce, którą mi dałeś na jakieś święta.
Samiec i samica maskonura
przez osiem miesięcy w roku wędrują samotnie.
Osobno.
Ale zawsze znajdują drogę powrotną do siebie.
Nie jesteśmy maskonurami.
- Nie boję się. - Mówisz?
Ani trochę.
Bo to jest drewno. A błyskawice nie cierpią drewna.
Poza tym jest ciemno,
więc możemy się całować i nikt nie będzie krzywo patrzył.
Albo mogę skorzystać z okazji i cię tu zostawić,
skoro i tak zerwiemy.
Teraz sobie z tego żartujemy?
Ze wszystkiego można.
To i tak więcej czasu, niż sądziłem, że z tobą spędzę.
Powiedziałbym, że już wygrałem.
Tak ogólnie.
To kiedy się całujemy?
Teraz.
Halo? Pomocy!
- Kto woła? Ktoś tam jest? - Burmistrzyni Fontaine!
Jest pani cała?
Nie! Nie widzę nawet własnych rąk
i kolano znów zaczęło mi dokuczać.
Dobrze. Spokojnie.
- Kto tam jest? - Beau.
Jaki Beau?
Facet, który panią stąd wyciągnie.
ELEKTROWNIA DEERFIELD
Najpierw wezmę D, bo ma większego stracha.
Nie mam większego stracha.
Weź Cass.
Okej, Cassie. Trzymam cię.
- Trzymam cię. - Spokojnie.
- Obaj cię trzymamy. - Dobrze, Cassie.
- Trzymasz? - Tak.
Dobrze, kochanie.
Zabieram was na dół.
O Boże, Giorgio! To było niesamowite. Uratowaliśmy miasto.
Pamiętasz, jak mówiłaś, że Savannah nie chce ojczyma?
Tak.
A oj-Giorgia?
- Izzy, jest tam pani? - Tak! Co tak długo?
Przepraszam. Kazali mi ją zostawić w aucie.
- Co? - To.
O Boże.
Dziękuję.
Jest pani bezpieczna.
Co ty robisz? Potrafię sama chodzić.
Wolę panią ponieść.
Niech będzie.
Zaczyna padać.
WITAJ W DEERFIELD GRANICA MIASTA
Gdzie jesteście? Właśnie mijamy Drogą Izzy.
Widzę was.
- Ja was nie. - Mamo! Tato!
Tu jest.
- Wszystko gra? - Tak.
Gdzie jest Beau?
Nie wiem, rozdzieliliśmy się. Nic wam nie jest?
- Wszystko dobrze. - Tak.
- Prawie nas poraziło, ale jest dobrze. - Tak.
Co to?
Co tam jest napisane?
„Gotowi na kolejny etap?”
Wcześniej tak nie robiła.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI AUTORSTWA M.O. WALSHA
Napisy: Daria Okoniewska