Halo?
Ktoś tu jest?
Mam bejsbola... i paralizator,
i znam krav magę, więc...
ODKRYJ SWÓJ ŻYCIOWY POTENCJAŁ
Co jest?
WITAMY W MORPHO JESTEŚ GOTOWY, BY ZACZĄĆ?
Okej.
KALIBROWANIE...
WYDRUK TESTOWY
MOTYL MORPHO SYMBOLIZUJE ZMIANĘ
KIEDY POCZWARKA...
MORPHO NIE ODPOWIADA ZA CIERPIENIE WYWOŁANE PRZEZ LUDZI REALIZUJĄCYCH
TREŚĆ NIE POWINNA BYĆ BRANA
CHCESZ ODKRYĆ SWÓJ ŻYCIOWY POTENCJAŁ?
Tak. Jezu.
WRZUĆ MONETY, ABY ROZPOCZĄĆ
UJAWNIONO TWÓJ ŻYCIOWY POTENCJAŁ!
TWÓJ ŻYCIOWY POTENCJAŁ – BOHATER
Ta, jasne.
Jacob, co to u diabła jest?
Nie wiem. Jakaś gra wideo czy coś.
Skąd się tu wzięła?
Nie wiem. Pan też nie?
Jak to nie wiesz? Miałeś wykładać towar.
Wykładałem, tylko że miałem słuchawki...
Byłeś tu cały czas?
Tak.
I co, nagle spadła z nieba?
Tak.
„Odkryj swój życiowy potencjał”.
Myślisz, że ludzie na to pójdą?
Tak.
NAGRODA NA DZIEŃ DOBRY
Dyrektorka Pat leżała tam przez godzinę.
Mogłaby umrzeć, gdyby Jacob jej nie znalazł.
Bohater przyszedł! Muszę kończyć.
- Hej. - Okej, dobra.
A ty nie w pracy?
Czy ludzie, którzy rzucili pracę, powinni do niej chodzić?
- Co? - Tak jest, zainspirowałeś mnie.
Ty ratujesz ludzkie życia,
a ja jeżdżę w kółko rolbą za gównianą kasę.
Nie ratuję ludziom życia. Zadzwoniłem pod alarmowy.
Wielkie mi halo obsłużyć telefon.
Jake, patrz na to.
Zrobiłem ci... buźkę.
Taką jak mama.
Zabrakło cebuli, więc użyłem selera.
A jajkom wyszła data, ale pachną dobrze.
Nie musisz tego jeść...
No dobra, co jest grane?
Czemu ze mną gadasz i robisz mi śniadanie?
- Czemu nazywasz mnie „Jake”? - Bo tak, Jake-ob.
Słuchaj, wiem,
że ty i ja nie jesteśmy jakoś superblisko.
I wiem, że przez długi czas miałeś na głowie
prawie cały dom, ale od dzisiaj wracam do gry.
Chyba się obejdzie.
Muszę iść do szkoły.
- Luzik. Ale hej, kolego... - Nie.
Jeśli chodzi o sprawę z dyrektorką Pat,
to chciałem powiedzieć...
imponujące.
Spoko.
Po co ratowałeś dyrkę? Wazeliniarz!
Tak tylko z ciebie pociskam. Uwielbiam cię, stary.
Wystarczy już.
Dajcie Jacobowi ochłonąć.
Pewnie już wszyscy wiecie, co miał napisane na karcie.
Wielu z was jest przejętych,
bo wygląda na to, że spełnił swój „potencjał”.
Ale to jest lekcja historii.
A moim zdaniem historia może nas wiele nauczyć.
Pomyślmy, co by się stało,
gdyby maszyna MORPHO istniała w kluczowych dla historii momentach.
Rita, jesteś Abrahamem Lincolnem
i zamierzasz założyć kancelarię prawniczą w Springfield, Illinois.
- Okej. - Ale czy na pewno?
Bo ja jestem maszyną MORPHO
i daję ci kartę, na której jest napisane, że twoim potencjałem jest kariera...
- „Karmelarza”. - To jak, panie Lincoln,
zajmujesz się wyrabianiem kwaśnych żelków i lizaków
czy kontynuujesz obraną ścieżkę, zakładasz kancelarię prawniczą
i zostajesz najbardziej wpływowym prezydentem w historii USA?
Zostaję prawnikiem?
Oczywiście, że tak.
Ale wciąż by żył.
- Słucham? - Lincoln.
Nikt by go nie zabił za robienie słodyczy.
Ale Stany straciłyby wspaniałego prezydenta.
A czy w Peorii Lincoln nie postulował,
żeby wypędzić niewolników, jeśli zostaną uwolnieni?
Ściśle mówiąc, to jest lekcja historii Europy,
więc spróbujmy trzymać się programu.
Savannah. Czy Henryk I podpisałby traktat z Alton,
gdyby MORPHO powiedziała mu, że powinien zostać...
nie wiem, woźnym?
Nie doszliśmy do Traktatu z Alton. W kółko omawiamy MORPHO.
Mówię o tym, ponieważ wiele osób rzuca się w cokolwiek ta maszyna im powie,
nie myśląc o konsekwencjach.
Nie wyszedł panu „nauczyciel”? I czy teraz pan... czasem nie uczy?
Staram się.
Mam dla was niespodziankę.
Znowu jakiś film?
Nie, dziś nie będzie filmu.
Zadzwonię do kogoś, kogo znacie,
i kto ma, jak sądzę, ciekawe przemyślenia na temat MORPHO.
Powinienem był najpierw wybrać numer...
A nie, odebrała.
Dzień dobry, dyrektorko. Jak się czujesz?
Lepiej niż wyglądam, co niewiele wam mówi.
Wyglądasz dobrze.
Przykro mi z powodu twojego wypadku,
do którego doprowadziło lekkomyślne realizowanie swojego potencjału.
Opowiesz nam, co się stało?
Przecież wiecie, co się stało, Dusty.
Jacob Kovac uratował mi życie.
No tak, ale co się wydarzyło wcześniej?
Realizowałam swój potencjał
i doskonale się bawiłam.
Chciałabym już wrócić na motor.
Ale w międzyczasie
pan Malik dotrzymuje mi towarzystwa.
- Cześć, uczniowie! - Cześć.
Boli mnie tylko to, że ominie mnie dzisiaj inauguracyjny mecz koszykówki.
Lekarz mówi, że nie mogę zrobić wsadu z trampoliny.
O nie, jaka szkoda.
To główna atrakcja przedmeczowych uroczystości,
która nas ominie, ponieważ realizowałaś...
Chwilunia. Mam pomysł.
Może zastąpi mnie mój bohater Jacob?
Tak jest! Mój ziom Jacob! W hołdzie dla swojego brata.
Z tą różnicą, że on nie potrzebował trampoliny.
Mam się zbłaźnić przed całą szkołą?
Kolton by tego chciał.
SZUKASZ WYZWANIA? KÓŁKO SZACHOWE
Hej, Jacob.
To było niesamowite, co zrobiłeś dla dyrektorki Pat.
- To naprawdę przeznaczenie. - Wcale nie.
Gdzie masz teraz lekcję? Odprowadzę cię.
Chyba że się zmywasz?
Właściwie nie...
Nie.
Ja...
Muszę poćwiczyć przed kółkiem szachowym.
- Należysz do kółka? - Jeszcze nie. Dlatego muszę poćwiczyć.
Jest zajebiście seksowny, co nie?
Pytasz, czy bliźniak mojego zmarłego chłopaka jest seksowny?
Sorki.
Nie przemyślałam tego.
Wybierasz się na mecz?
Oczywiście. Jestem w orkiestrze. Oddajemy hołd Koltonowi.
Sorki.
Co się odezwę, to coś palnę.
Nie, to ja przepraszam. To naprawdę dziwny dzień.
Nie musisz się hamować.
Chyba spróbuję szachów.
No dobrze...
Co mogę dla ciebie zrobić, Jacob?
Czasami czuję, że nie mogę złapać tchu.
Przeżywasz teraz jakieś silne stresy?
Może.
Może opowiesz mi, co się dzieje?
No to kilka lat temu zmarła moja mama.
Ale nie miałem czasu tego przetworzyć,
bo tata wpadł w depresję i musiałem ogarniać dom.
On się do tego nie przyzna, bo to wypiera,
ale musiałem być rodzicem dla siebie i brata,
który kilka miesięcy temu zginął w wypadku samochodowym,
o czym też nie mogę gadać z tatą,
bo on nie jest w stanie rozmawiać o niczym poważnym.
Przez to wszystko czuję, jakbym się dusił we własnym domu.
Dlatego palę w cholerę zielska.
MORPHO ma mnie za bohatera, ale ja się tak wcale nie czuję,
bo nic takiego dla dyrki nie zrobiłem.
Nigdy nie dorównam bohaterskością bratu, przez co czuję się jak kompletny oszust.
Rozumie pani?
Czuję się dokładnie tak samo.
Co?
Dopiero co skończyłam medycynę i już prowadzę gabinet.
Nie jestem na to gotowa.
Mam syndrom oszustki, tak samo jak ty.
Mówiłem jeszcze o innych rzeczach.
Ale na pewno jest pani dobrą lekarką.
Też tak myślałam, dopóki nie wyszło mi to.
PRZEDSIĘBIORCZYNI POGRZEBOWA
Nie najlepszy wynik.
Mam przez to schizę.
Wchodzi pacjent, a mój mózg się resetuje. Cała wiedza medyczna wylatuje mi z głowy.
Kiedy nie umiem kogoś zdiagnozować, mówię po prostu: „To nic takiego”.
Jest naprawdę źle.
To co mam zrobić z atakami paniki?
Jak mówiłam, mózg mi się resetuje, ale jak na coś wpadniesz, to daj znać.
Dobra?
Dobra.
Tak. Musisz się z tego wyrwać. Znajdziemy ci nowego faceta.
Jeszcze raz. Świetny rzut!
- Hej... - Jake. Jacob. Spójrz, kto nas odwiedził.
Wpadłam sprawdzić, jak twój tata się czuje.
Z tym hołdem dla Koltona.
To takie miłe, prawda?
Mówiłem, żeby wpadała, kiedy chce.
A ona powiedziała mi, że ty robisz dzisiaj wsad!
Żartujesz sobie?
Mój syn-bohater robi wsad?
No, jestem megapodjarany.
Co się tu dzieje?
Skoro rzuciłem pracę... Rzuciłem pracę.
Pomyślałem, że coś porobię.
Znalazłem niezłe skarby.
Patrz na to.
Zaczynam dostrzegać plusy twojego bezrobocia.
Znalazłem stare rzeczy Koltona.
Jego koszulka.
Chcesz ją dzisiaj założyć? W hołdzie dla Koltona?
To nie jest dobry pomysł.
Nie chcę robić tego wsadu...
Będziesz świetny. Prawda?
Potrenuję z tobą.
Nie mam trampoliny, ale zbuduję rampę.
Idę porąbać trochę drewna.
Jeśli to cię pocieszy, to chyba nikt nie oczekuje, że trafisz.
Dyrektorka Pat zawsze trafia.
Oglądałem filmiki z jej wsadami.
Początek ma słabawy, ale...
- Ma niezły wyskok. - Do nieba.
Nie założysz jej na mecz, co?
Znaczy,
tata po raz pierwszy od śmierci Koltona wypowiedział jego imię.
Nie chcę tego zaprzepaścić.
No tak.
Dobrze, że to nie ochraniacz na klejnoty.
Koszykarze nie muszą ich zakładać.
No proszę, jaka ekspertka. Może ty powinnaś to zrobić.
Założyć ochraniacz Koltona? Byłabym zaszczycona.
No dobrze. Pinot dla pani.
- I piwo imbirowe dla sługi bożego. - Dziękuję.
Poczekaj, Hana.
Hana jest nowa, nie orientuje się.
Wręcz przeciwnie.
Spijacie się i idziecie na szkolny mecz.
Dzisiaj wybieram się tam jako absolwent.
Grało się kiedyś w kosza, poza hokejem i biegami...
Ja też.
A Cass zawsze mi kibicowała.
Byłam cheerleaderką całej drużyny.
Ja kibicowałam Jasonowi Rodriguezowi.
OPOWIADACZKA
Pamiętasz? Miał wytatuowanego orła na wzgórku łonowym.
- Boże. - Na wzgórku łonowym?
Podobają mi się faceci z dziarami.
Faceci z dziarami?
Okej, Cassie. Zapamiętam. A pamiętacie, jak na ostatnim roku...
Ojca wtedy nie było.
Już wprowadzam. Legenda mówi, i ta legenda jest prawdziwa,
że równo z syreną trafiłem z połowy boiska. Czyściuteńko.
Wyczyn wart rozpamiętywania dwie dekady później.
- Nie przegraliśmy wtedy? - I to sromotnie.
Dusty z ławy miał dobry widok na tablicę wyników.
- Raz wszedłem... - Nikt nie pamięta wyniku.
Pamiętają tylko zawodnika i piłkę.
Dobra, dość już o moich sukcesach. Zgadnę wasze karty MORPHO.
Nie, odpuśćmy sobie.
- Zabiorę kufle. - Tobie wyszedł „sztywniak”.
Ale nie, serio chcę zgadnąć.
Twój potencjał to „człowiek”. Albo „zwykły człowiek”.
„Nauczyciel pogwizdywacz”.
Tak. I moim zdaniem to najlepszy nauczyciel pogwizdywacz w mieście.
Nudy. Dobra, Nat, teraz ty.
Na bank „opowiadaczka”.
Kto ci powiedział?
Ojciec Reuben. Oczywiście, że „ksiądz”.
Nie użyłem jej i nie planuję tego zrobić.
Rozsądnie.
Jak nie wyjdzie ojcu „ksiądz”, to ludzie stracą zaufanie.
Bo ta maszyna najwyraźniej wie wszystko.
Bankowo wyjdzie „ksiądz”. Lepiej wydać te dwa dolce na coś innego.
Teraz Cass.
Cass, Cassie, Cass. Moja Cass.
Najpierw pomyślałem „modelka” albo „gwiazda filmowa”.
Może nawet „bogini”. Ale to pewnie zbyt ogólne.
Możesz szybciej? Mecz ucieka.
Nie od razu zgadnę potencjał najmądrzejszej i najpiękniejszej kobiety.
Jestem w kropce. „Perfekcja” to potencjał?
Nie, ale mogę ci pomóc.
Wyszła mi „arystokratka”.
No przecież. To nie mogłoby mieć więcej sensu.
Ja też bym taką chciał.
- Mogę ci zrobić. - Na mojej będzie „supergwiazdor”,
który, tak swoją drogą, świetnie współgra z „arystokratką”.
Ale nie bardzo rozumiem,
jak „nauczyciel” pasuje do „arystokratki”?
„Nauczyciel/pogwizdywacz”.
Pasują do siebie, bo my pasujemy do siebie
i dlatego jesteśmy razem od 23 lat.
Poza tym te karty nie mówią wszystkiego.
Bo „nauczyciel pogwizdywacz” niekoniecznie wyczerpuje jego możliwości.
Serio?
Więc zostań kimś innym, Duży D.
Zamówimy skrzydełka?
Tak, dobry pomysł.
Dobry wieczór, kibice, a może raczej: „Witajcie, Racicomaniacy!”.
Witamy was w kolejnym wspaniałym sezonie.
Mam zaszczyt ogłosić, że dzisiejszy mecz jest poświęcony pamięci Koltona Kovaca.
Kolton był nie tylko kapitanem drużyny,
był także kapitanem naszych serc.
Był po prostu aniołem.
Dlatego też dzisiaj szkolna orkiestra dęta
zagra piosenkę „Angel” Shaggy'ego i Rayvona.
Ja jebię.
Dobra, zbierajmy się. Kto dokończy skrzydełka?
Ja mogę.
Uważaj, Cassie. Są na ostro.
- No i? - Od kiedy lubisz ostre skrzydełka?
Od zawsze.
Zawsze zamawiamy miodowo-czosnkowe.
Bo ty takie lubisz.
Nie chciałem niczego zaczynać. Nie kłóćcie się, proszę.
Zawsze lubiłam pikantne jedzenie. Tylko że, no wiesz...
odleciałeś, kiedy raz zamówiliśmy średnio ostrą salsę.
- Wypaliło mi język... - Dlatego zamawiamy miodowo-czosnkowe.
Spóźnicie się na rzut sędziowski. Ja zapłacę, a wy już idźcie.
Ojciec nie idzie z nami?
Żaden ze mnie kibic.
- Dziękuję. - Z Bogiem.
Ma ojciec cały bar dla siebie.
A może nawet całe miasto.
Tylko grzecznie.
Lecimy! Pora na mecz!
Dalej! Racice do boju!
Racice do boju!
- Dziękuję. - Przyda ci się.
Jak każdemu po spotkaniu z Giorgiem.
W zasadzie to go lubię. Jest taki rozsądny i skromny.
Nie mówi zbyt głośno.
Chodząca inspiracja.
Wspaniały człowiek.
Jak poszedł trening z ojcem?
Na tyle źle, że nie przyszedł.
Mieliśmy się tu spotkać.
Słabo.
Jeśli to cię pocieszy, moi też przegapili mój wielki suzafonowy popis.
Byłaś świetna, tak w ogóle.
Wielki suzafon był zdecydowanie moją ulubioną częścią.
Dzięki.
To nie jest „większy” suzafon.
Jasne. „Wielki” popis. Normalny suzafon.
Trener Eagleson chciał, żebyśmy zagrali „It Wasn't Me”.
Ale namówiłam go na „Angel”, co nadal nie ma żadnego sensu.
To kawałek o problemach z monogamią.
Nie możesz winić trenera. Kolton był wielkim fanem Shaggy'ego.
No, miał kompletnego fioła.
Nie powinnaś grać?
Wiesz, ile to waży?
Nikt nie zauważy. Ani się nie przejmie.
Trina będzie wściekła. Widzisz ją gdzieś?
Niby czemu? Nie chce nas na koncertach.
Mówiłeś, że mecz zaczyna się o 20.00.
A ty mówiłaś, że lubisz miodowo-czosnkowe skrzydełka.
Boże święty, Dusty. Lubię inne skrzydełka. To taki problem?
Nie byłoby problemu, gdybyś mi o tym kiedyś wspomniała.
Cały czas myślałem, że lubimy to samo.
Ale nie, ty wolisz ostre żarcie i wydziaranych gości.
Co jeszcze odkryję?
Lubisz walić metę?
O nie, znalazłeś moją metę?
Dalej, guzdrały. Mecz się zaczyna. Zejdźcie z boiska. Szanujmy zawodników.
Chodźcie, „absolwenty”!
Oby nie zauważyli naszych wystrzałowych bluz.
Oby zauważyli.
Zamawiałbym ostre, gdybym wiedział.
Albo pół na pół.
Skąd mam wiedzieć, że chcesz czegoś innego,
skoro mi nie mówisz?
Mówię ci teraz.
No i to dobra rzecz, prawda?
Wciąż potrafimy się zaskakiwać.
Racice do boju!
Dalej, Racice!
SKLEP WIELOBRANŻOWY JOHNSONA
Oby coś dobrego.
Poważnie?
Jakbyśmy potrzebowali więcej dowodów, że to działa.
Pójdę po aparat.
A teraz, ponieważ dyrektorka Pat nie może być tu dziś z nami,
tradycyjny wsad na otwarcie sezonu wykona nasz szkolny bohater
i kochający brat Koltona Kovaca, Jacob Kovac!
- Dajesz, Jacob! - Rozwal system!
Jacob ma zrobić wsad?
Skąd w ogóle ten pomysł?
To miało być na szczytny cel.
Dyrektorka miała przekazać bibliotece tysiaka, jeśli nie trafi,
ale zawsze trafia.
Dlatego mamy tak kiepską bibliotekę.
O matko, szkoda mi go. Pewnie się stresuje.
- Musimy go wesprzeć. - Tak.
- Co ty robisz? - Tak, Cassie.
Jesteś niesamowita.
Przepraszam, trenerze.
Hej! Deerfield!
Okażmy mu trochę miłości i wsparcia, okej?
Dajecie!
Kovac!
Dajesz, Jacob!
Zaczynamy!
Mam ci ją podać, jak będziesz biegł?
Nie utrudniajmy tego.
Dobrze. Posłuchaj.
Ludzie pomyślą, że nie dasz rady...
- Wiem, że nie dam. - Poradzisz sobie.
Uda ci się.
Co to było?
Nie wiem. Po prostu byłam sobą.
Dalej, Jacob!
Dasz radę.
Nie!
- Kiepsko. - Rusza się.
Bibliotece właśnie wpadł tysiak!
Książki!
Książki ich nie obchodzą.
Kovac!
Ustaliliśmy, że nigdy w szkole.
Wiem.
Ale po tym oszałamiającym pokazie atletycznej sprawności
nie mogłam się oprzeć.
Oszałamiającym.
OJCIEC
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI AUTORSTWA M.O. WALSHA
Napisy: Daria Okoniewska