Gościu, będę musiał policzyć za to podwójnie.
A jeśli się okaże, że masz narzędzia, to potrójnie…
To powinno wystarczyć z naddatkiem. Dzięki za podwózkę, Ossie.
Chad, Jo. Dobrze wyglądacie.
Pewnie się mnie spodziewa.
Bernard.
Camille.
Czego chcesz?
Bernard Holland. Co ty tu robisz?
Wiem, że w wodzie są środki i że macie Juliette.
Chcę prosić, żebyście ją wypuścili.
I żebyś odcięła dopływ witaminy D+.
Niby dlaczego?
Bo w zamian podaruję ci narrację, której teraz potrzebujesz.
Z Mechanicznego dochodzą pogłoski, że wyprałaś Juliette mózg.
Mogę cię ocalić przed buntem.
Czy to prawda?
Ład społeczny jest słabszy niż podczas kadencji burmistrzyni Jahns.
Słabszy nawet niż za pana Hollanda.
Ludźmi łatwo manipulować.
Potrzebują tylko kogoś gorszego i ja odegram tę rolę.
Powiesz im, że zabiłem Meadows.
Możesz też powiedzieć, że zleciłem zabójstwo Jahns i Marnesa
i że skłamałem, że Juliette chce wyjść.
Obarcz mnie winą za niepokoje z paru ostatnich miesięcy.
Nie byłyby to kłamstwa.
Spełniałem rozkazy, tak jak ty.
A co będzie potem?
Przywróć mi dobre imię, by okazać, jak litościwą przywódczynią jesteś.
O wiele litościwszą niż ja.
A potem w spokoju dożyję swoich dni.
Proszę bardzo. Przeprowadź obliczenia.
Różnica w wynikach jest znikoma.
Z drugiej strony,
jeśli przedstawimy sugerowaną narrację,
a potem wyślemy cię do czyszczenia
i podtrzymamy oryginalny plan z Juliette Nichols i witaminą D+,
to Silos na tym zyska.
To niemożliwe.
Coś ci umyka.
Ludzie chcą opowieści o odkupieniu.
To wspólny motyw wszystkich wielkich mitów i religii.
Nie tylko się przeliczyłeś,
ale nie zdałeś też sobie sprawy, że nie masz karty przetargowej.
Już przebywasz w areszcie,
a mimo to wzbudzasz niechęć 89% populacji.
Oddałem ci życie, a ty odbierzesz mi wszystko?
- Żegnaj, Bernardzie. - Nie jesteś wszechwiedzący.
Gdybyś naprawdę był, nie doprowadziłbyś nas do tego stanu.
Nie musiałbyś wymazywać wspomnień ani zabijać tylu ludzi.
Wiesz niewiele więcej niż ja, co?
Żegnaj.
Poszło tak, jak się spodziewałeś?
Tak.
Przez całą moją kadencję głos był ten sam.
Ale nigdy nie słyszałem, żeby skończył tak rozmowę. A ty?
- Nie, ale ja go nie prowokuję. - Otóż to.
Chciał zakończyć rozmowę, bo się zirytował, sfrustrował, zezłościł.
To mało charakterystyczne dla maszyny, nie sądzisz?
Raz, całkiem niedawno… to było dziwne.
Pocieszył mnie.
I pomyślałaś, że może to człowiek.
Jak by to było możliwe?
Ktoś, czyj głos nie zmienił się przez tyle lat,
i kto zawsze jest gotowy do rozmowy.
Ten sam głos.
Może nie ta sama osoba.
O osobie można powiedzieć jedno.
Osobę można pokonać.
NA PODSTAWIE SERII KSIĄŻEK SILOS
SILOS
Dzień dobry, mieszkańcy.
Mam ważne wieści.
Byłego tymczasowego burmistrza i szefa IT, Bernarda Hollanda, znaleziono żywego.
Za zbrodnie przeciw Silosowi
sędzia skazał go na czyszczenie dziś w południe.
Zaplanujcie oglądanie w najbliższej stołówce.
Pamiętajcie o uprzejmości i bezpieczeństwie.
Dziękuję.
Szeryfie!
- Słyszałeś to? - Tak.
- To wiesz, że nie mogę zostać. - Pięć minut.
- Zastępca Jerry do szeryfa. - Nie odpowiadaj, proszę.
Te drzwi są wzmocnione.
Więc cokolwiek robisz, lepiej oszczędzaj energię.
Ale uderzając naraz złącza, może będziemy mogli osłabić zawiasy, nie?
Nawet gdybyś się wydostała, na korytarzu roi się od agentów.
Dobra. Więc to koniec?
Żeby skończyło się inaczej,
moja żona musiałaby przestać słuchać tamtego ekranu.
Już jej nawet nie poznaję.
Musimy ci wiele powiedzieć.
I powiemy, ale ponieważ masz mało czasu,
zacznę od stanu na ten poranek.
Bernard Holland zgłosił się do czyszczenia, by odwrócić uwagę.
Od czego?
Dojdę do tego.
Knox mówi, że możemy zrobić to, co musimy, tylko wtedy,
jeśli użyjemy czegoś, co odkryłeś.
- Powiedziałeś jej? - Nie.
Nawet żona mi nie powiedziała.
Nie moja decyzja.
A ja nie powiedziałem Shirl. Ponieważ…
to tak poważne naruszenie Paktu,
to ty powinieneś im to pokazać.
Co takiego mam zrobić?
Najpierw musimy się dostać do Uzdatniania na 55.
Nichols, wstawaj.
- Wciąż jest burmistrzynią. - Już.
Dobrze. Idę.
Spokojnie.
Zatrzymaj się. Ręce.
Wejdźcie. My już to widzieliśmy.
Co to ma być?
Podobno nie bardzo lubisz pić,
więc sprowadziłam to z twojego biura.
- Chyba nie masz nic przeciwko? - Skąd.
Chcesz…
To może wody?
Co ja tu robię?
Usiądź.
Przyjaciele opowiedzieli ci o wydarzeniach podczas buntu?
O najważniejszych.
A o tym, że Bernard próbował ich zagłodzić?
Wstrzymał dostawy jedzenia do głębin.
Zlecił nawet pracownicy kuchni zatrucie spiżarni.
Pomogłam buntownikom przenieść barykadę, żeby mieli farmę.
Twoi bliscy by zginęli,
a ich bunt by się skończył, gdyby nie moja interwencja.
A wygrali tylko dlatego,
że Roberta i mnie wsparli zastępcy szeryfa.
Na pewno mieliście swoje powody.
Bernardowi nie można już było ufać.
Więc wbrew rozkazom i Paktowi zrobiłam to, co należało zrobić.
Wiem, że Bernard nie umarł.
Nawet go teraz mamy.
Dziś w południe czyści. Będziesz nadzorować.
Sam oddał się w nasze ręce.
Zakładam, że krył się u twoich bliskich.
Po to tu jestem? Mam to potwierdzić?
Nie, bynajmniej.
Nie. Zaprosiłam cię tutaj, bo chcę, żebyśmy współpracowały.
Chyba teraz się napiję.
Słuchaj, to, co dzieje się z wodą, to środek ostateczny.
Ale w tym momencie nie mam już wyboru. Ludzie za dużo wiedzą.
Słuchaj,
zaczynają zadawać pytania, w dużej mierze przez ciebie.
Pytania, przez które możemy zginąć. I zginiemy.
Ja pierdzielę. Ludzie to lubią?
Wypij więcej, a będzie ci wszystko jedno.
Dodajesz do wody środek.
Masz pojęcie, do czego to doprowadzi…
Na pewno będzie bolesne, tak jak 140 lat temu.
Zapominanie nie będzie bolesne.
Bolesne będą konsekwencje.
Setki ludzi skoczyły ze schodów.
Dzieci umierały z głodu, bo rodzice zapominali je nakarmić.
Wiem. I dlatego potrzebuję ciebie.
I kogoś z każdego wydziału.
Chcesz, żebyśmy nauczyli ludzi, jak funkcjonować jako społeczeństwo, tak?
A potem co?
Ty i pozostali przedstawiciele też będziecie musieli zapomnieć.
No tak.
Ale ty nie.
Ktoś musi czuwać nad procesem przejścia.
Jasne. I czemu nie ty, Camille?
Wal się.
Zachowam wspomnienia. Tak.
Ale będę z tym sama.
Codziennie… Patrz na mnie!
Codziennie aż do wymazania wszystkiego
będę musiała przypominać synowi, kim jestem,
z nadzieją, że mi uwierzy.
Albo że zostanie na tyle sobą, że będzie pamiętać.
Emerson do Sims.
- Tak? O co chodzi? - Na górę idzie dużo osób.
Tego się spodziewamy. Każdy chce zobaczyć śmierć Hollanda.
Nie, to chyba coś innego.
Kilkaset idzie za dwójką mechaników, którzy dowodzili buntem.
A inna grupa stoi. Dziesięć poziomów wyżej, na 55.
Nie pozwólcie im wejść do Uzdatniania.
Przyjęłam.
Przepuśćcie nas!
Wiesz, co jest w wodzie. Puść nas, a nikt nie wyląduje w Medycznym.
Idźcie do domu.
Jeśli to spieprzysz,
wszystkich twoich przyjaciół wyrzucę za barierkę.
Chcą nam wymazać wspomnienia. Was też to dotyczy.
Przygotować broń!
Zróbmy to kiedy indziej. Daliśmy im znać.
Nie! Przepuśćcie nas!
Przepuśćcie nas!
Hej! Stójcie!
Odłóżcie broń. Już.
Idźcie do domu.
Dodali do wody środek.
To nieprawda.
To witamina D.
Idźcie do domu.
Idźcie.
Słyszeliście ją. Chodźmy.
Dobra robota.
Przeżyją kolejny dzień.
Pilnujcie jej.
Brawo. Nie ustąpiliście.
Na wszelki wypadek zostańcie tu na czas czyszczenia.
Czekaj.
To prawda?
À propos wody.
Skądże.
Nie. To tylko kolejna teoria spiskowa.
To niesamowite.
- Czuję, jakbym miał żołądek w dupie. - Nigdy tym nie jechałeś?
Nie.
I byłem narąbany, kiedy to projektowałem.
Fantastycznie.
Ludzie są ci posłuszni, nawet kiedy się nie zgadzają.
- To się przyda w procesie przejścia. - Nie zamierzam ci pomagać.
Nawet gdybym pomogła, i tak byś mnie zabiła.
- Racja. - Taki masz plan?
Pozbyć się każdego, kto ci pomaga?
Nie, tylko ciebie.
- Wciąż jesteś zła, że do was weszłam. - Puściłam cię, pamiętasz?
Nie.
Nie pamiętałam, ale już pamiętam.
Nawet jeśli wymażemy ci wspomnienia,
na pewno i tak znowu znajdziemy się w takiej samej sytuacji,
bo nigdy nie dajesz za wygraną.
Sprawdźcie jej lewy rękaw.
Więc tak, umrzesz.
Wszyscy inni przeżyją.
Dopilnuję nawet, by uznali cię za bohaterkę.
Wal się.
Przygotujcie ją na czyszczenie. Zaprowadźcie mojego męża do domu.
Shirl, to jest… Zapomniałem, jak się teraz nazywa.
Wróciłem do Gusa.
Kto to jest?
Shirley. Słyszałam o tobie.
Tak?
Cokolwiek od niego słyszałaś… ma rację.
Chodźcie. Idziemy.
Wiem, że jesteś zła, że zachowałem Bernarda przy życiu.
To nie był łatwy wybór.
Camille, kocham cię bardziej, niż możesz sobie wyobrazić.
Ale kocham też naszego syna.
A prosiłaś mnie o to, żebym zgodził się na odebranie mu wspomnień.
Kim po tym będzie?
Kim my będziemy?
Niczego nie żałuję.
Twierdzisz, że chroniłeś naszego syna,
ale ty i Bernard naraziliście wszystkich na ryzyko.
Niedługo Anthony będzie wiedział o tobie tylko to, co sama mu powiem.
Przyprowadź go za 15 minut.
Nie będę ryzykować. Wyjdziesz bez kombinezonu.
Nie możesz tak. Wiesz, że to wbrew Paktowi.
Akurat nie. Poza tym kombinezon i tak niewiele by zmienił.
Jest już szeryf.
Naprawdę powiedziałeś, że chcesz wyjść, czy jakiś dupek udał, że to słyszał?
Przyciągnąłeś rekordowy tłum.
- To samo powiedziałem tobie. - Tak.
W moim przypadku
pomogła nienawiść każdego mężczyzny, kobiety, dziecka i dozwolonego zwierzęcia.
Dlaczego oddałeś się w ich ręce?
Żeby odwrócić uwagę na potrzeby Walker i twoich przyjaciół.
Nie, nie, nie.
Bernard. Camille zmusiła mnie, żebym odesłała Knoxa i Shirley.
Trzymała ich na muszce.
Zamierzała ich zabić. Nie miałam wyboru. Nie udało się.
Ale to nie koniec.
Wysyłają cię na śmierć.
Wciąż jestem burmistrzynią.
Camille chce mojej pomocy…
- Przestań… - …gdy środek zadziała.
Chce zawrzeć ze mną umowę.
- Odmówiłam. Ale może… - Dość! Proszę.
- Chcesz nadal walczyć? - Tak.
Dobrze. Bo ja też walczę.
To ma być walka?
Wszyscy będą patrzeć na mnie.
Trzy miesiące temu twoi przyjaciele zorganizowali bunt w twoim imieniu.
Od tamtej pory wiem, jacy są
i co mogą zrobić.
Mogłem w tym uczestniczyć.
Nigdy w życiu tego nie doświadczyłem.
Mocy, którą mają ci ludzie.
Do czego są zdolni…
kiedy mają okazję, szansę.
Moja śmierć jest taką szansą.
Nie zmarnują jej.
Zaufaj im.
Nie chodzi o to, że im nie ufam.
Ale wciąż mogę znaleźć sposób.
Jaki mamy wybór?
Nie…
Oto najważniejsza rzecz, jaką mogę ci zostawić.
Tamten głos w ścianie…
Zawsze myślałem, że to maszyna.
Jakiś byt.
Wyższa forma inteligencji.
Ale nie.
Gdzieś w Silosie 1 jest osoba.
Z krwi i kości.
Nie jest inna ani lepsza od ciebie czy mnie.
Osoba, która decyduje o naszym losie.
Okazuje się, po tym wszystkim,
że czarnoksiężnik jest tylko człowiekiem za kotarą.
I gdyby ten człowiek był teraz w tym pokoju,
zabiłbym go gołymi rękami.
Ale nie będę miał na to szansy.
Ty jednak możesz ich powstrzymać, Juliette.
Ciebie nie uwzględniły ich obliczenia.
Wiem, że nie chcesz być przywódczynią, więc tego nie widzisz.
Ale nie zakłócasz tylko porządku.
Potrafisz też jednoczyć.
Twój zespół tego dowodzi.
Oni w ciebie wierzą.
I ja też w ciebie wierzę. Całkowicie.
Jeszcze jedno nie daje mi spokoju.
Wszystkie pytania, na które nie poznam odpowiedzi,
sprowadzają się tylko do jednego.
Idziemy.
Nie wiemy, czemu tu jesteśmy.
Nie wiemy, kto zbudował Silos.
Nie wiemy, czemu wszystko poza Silosem jest takie, jakie jest.
Nie wiemy, kiedy bezpiecznie będzie wyjść.
Wiemy tylko, że nie dzisiaj.
Jakieś ostatnie słowa?
Czemu nie ma kombinezonu?
Wiesz, Bernard powiedział,
że wszystko, czego nie wiemy o Silosie,
mieści się w jednym pytaniu.
Myślę, że brzmi po prostu „dlaczego?”.
Wciąż zadajemy te same pytania.
Czemu zbudowano silosy? Czemu ludzie musieli do nich wejść?
Czemu silosy nie mogły się ze sobą komunikować?
I jeśli Założycielom tak bardzo na nas zależało,
po co im Zabezpieczenie, żeby mogli nas zabić?
Może nie powinniśmy znać odpowiedzi.
Dlaczego?
Zachowajcie spokój.
Dowiemy się, co się dzieje.
Hej! Spokojnie. Tu jesteście bezpieczniejsi.
Uważajcie. Dowiemy się, co to.
Zaplanowałaś to.
Nie. Cały dzień spędziłam w areszcie.
Uwaga, wybuch.
Hej, nie. Nie idźcie.
Nie idźcie. Słuchajcie mnie.
Zostańcie.
Kopalnia.
Ty…
Kurwa.
Spokojnie!
Twoi znajomi mogli wszystkich zabić.
Odsuńcie się! Z drogi!
Piękna główka.
Oto ona.
Wygląda zdrowo.
- W porządku, szefie? - Tak.
Po prostu poczułem teraz, jakie to realne.
Teraz? Realne… Słyszałaś? Realne teraz?
Daj mu ciągłe sikanie, ból pleców, skurcze i obrzęki nóg.
Połowa świata by mnie pokochała,
- a druga znienawidziła. - Tak.
Może latać?
Już niedługo nie, ale w ten weekend jeszcze tak.
Dokąd lecicie?
Do Atlanty.
Na event Stensena?
Wygraliście złoty bilet do fabryki czekolady?
Paru znajomych się zgłosiło, ale ich nie wybrali.
Znacie go?
- Raz go spotkaliśmy. - Hej!
Tak było.
Musieliście podpisać umowy o poufności? Słynie z tego, że wciska je ludziom.
Charlotte?
Hej. O Boże.
Jesteś ogromna.
Nie powinnam tak mówić?
Tylko gdybym nie była.
Dzięki, że jesteście.
G1:37:03:13 Jesteście! Wyglądasz świetnie.
- Dziękuję. Cześć. - Jak miło cię widzieć.
Lubicie jedzenie na wynos? Ktoś zapomniał odmrozić kurczaka.
Ty wredna cipo.
Nie powiedziałam kto.
- Dla was. - Dzięki. Jak miło.
Wejdźcie.
Dobra. Jak tam mosty w Portland?
Mam co robić.
Chcemy zmodernizować Burnside, piękny most zwodzony z 19…
Ty małpo.
- Nie wierzę. - Przestań.
A ty? Latasz dronem dla bilionera. I jak?
Taka praca.
A jak The Oregonian?
Braki personelu, cięcia budżetowe, coraz mniej prenumerat. Normalka.
A wybraliście już imię?
Jesteśmy ciekawe.
Daniel Keene II.
- Nie gadaj. - No weź.
- Podoba się wam? - Akurat.
Jezu.
A wy? Macie jakieś plany?
Tak czy siak, wyglądacie na bardzo szczęśliwe.
Jesteśmy szczęśliwe.
Tak. Szkoda, że rodzice cię nie widzą.
Gdyby teraz żyli…
Rozpaczliwie próbowaliby…
wydostać się z trumien.
- Boże. - To chore.
- Tak. - Ale i tak… cieszę się, że jesteście.
O mało co by nas nie było.
- Naprawdę? - Boi się, że twoja mama wciąż jest zła.
To nie to…
A jest?
Kiedy prosi o rozmowę,
to zwykle chce zakopać topór wojenny, nie?
Jasne.
Nigdy nie wiadomo.
Jak tam wszystko? Jesteście gotowi na wielką prezentację?
Tak. Wreszcie na końcu tunelu pojawiło się światełko.
Tyle że to nie słońce, a pociąg!
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Jutro będzie super. Twoja mama będzie zachwycona.
A po wszystkim pojedziemy w końcu na prawdziwy miesiąc miodowy.
Dostaniesz jedno muzeum więcej, bo byłam wredna.
Możemy się chwilę cofnąć?
Tak.
Przeprosiłaś.
- Duża rzadkość. - Nigdy tego nie słyszałem.
- Cham. - Nigdy tego nie robi.
Pierwsze słyszę.
Ale nie przeproszę, kiedy wepchnę ci to w gardło.
- Ja mogę to zrobić. - Weź to.
- Nie. - Żaden problem.
Ostre są.
- Super. - Właśnie.
Hej. Ja pozmywam resztę.
Rodzinna zasada.
Kto gotuje kolację, potem ma wolne.
Pojechałam do restauracji. Daj.
Boisz się, że źle umyję?
- Proszę bardzo. - Dziękuję.
Dobra.
Wybacz, że nas nie było, gdy chorowałaś.
- Wysłaliście masę bukietów pogrzebowych. - Boże. Nie o to nam…
Helen dopiero co zaszła w ciążę i zajmowała się tatą.
Tak. Mogłem przyjechać. Sam nie wiem.
I zostawić ją samą? Nawet Char nie uważa cię za aż takiego dupka.
Pokonałam go wcześniej. Pokonałam znowu. Były przy mnie Char i moja matka.
No i… Henry.
Cóż, skoro był przy tobie Henry.
Znam go, odkąd miałam 12 lat.
Świadczy bardzo ważne usługi.
Przychodzi po wizycie mojej matki
i sprząta emocjonalny bałagan.
Tak czy siak, już ze mną dobrze.
Jestem w sumie wdzięczna.
Za Charlotte, nie za raka. Walić raka.
Walić raka.
Tak.
W dniu ślubu myślałam, że nie mogę jej bardziej kochać.
A potem zimą…
Nie chodzi nawet o to, że się mną opiekowała, choć to robiła.
Tylko o to, że…
Kiedy byłam na leczeniu,
schodziła piętro niżej i odwiedzała dzieci na wózkach.
Twoja siostra bywa trochę szorstka, przez wojsko i tak dalej.
- Serio? - Próbowała…
Próbowała się powstrzymać, ale klęła jak szewc.
„Niech ten jebany rak zdycha”. A dzieciaki były… zachwycone.
Ich rodzice też. I wtedy…
I wtedy zrozumiałam, że…
To twarda sztuka, wiesz?
Ale jest ciepła. Naprawdę ciepła.
Masakra. Wpuszczamy jutro do silosu ludzi.
I do tego parszywych cywilów, takich jak wy.
Dziękuję. Rozumiem. Cieszę się, że w końcu mogę o tym mówić.
Tak, te umowy są okropne. Przykro mi, że musieliśmy milczeć.
Nie szkodzi.
Poza tym dzięki nim kupiliśmy śliczny dom w West Slope.
A my ten zabytek w Morningside.
To było szaleństwo. Ostatnie pół roku.
Kiedy tylko Anna skończyła się leczyć,
cały czas spędzała w silosach.
Słyszałaś o Pakcie?
O Boże. Dobra.
To takie porąbane brednie, które napisała z dr. C.
- Kim? - Victorem.
- No tak. - To księga z zasadami,
dzięki którym można żyć pod ziemią przez 500 lat i się nie powybijać.
- 500 lat? - Tak. Mówiłam, że to porąbane.
Tak jak to, że Stensen w trzy lata ukończył silosy
i że ludzie tam teraz mieszkają.
Nie żebym narzekała.
Mogę pracować razem z Anną
i codziennie tu wracać.
Przypomina mi dom, w którym dorastaliśmy z Danem.
Pamiętasz to?
Chyba tak.
Czasem mam wrażenie, że to cudza historia, ale…
To mi wystarczy.
Twój mąż chce już iść.
Powiedział, że muszę spać?
- Tak. - Kongresmenie.
- Macie czas na śniadanie jutro? - Jasne.
Nie wiem. Może będziemy musiały pojechać tam wcześnie.
Myślałam, że już wszystko gotowe.
Jeśli kupicie drożdżówki z pekanami, ja przygotuję bekon i jajka.
Świetnie.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Jaki masz numer?
Osiemnaście.
A ja jeden.
- W razie potrzeby… - Jeden.
…zgłoście się do przedstawiciela.
Tędy.
Odprowadzę cię.
Daniel, Helen.
Henry.
- Kopę lat. - Gratuluję.
Promieniejecie.
Tylko ty. Nie chciałem cię wykluczać.
Dziękuję, Henry.
- Dobrze, że jednak jesteście. - Musiałam zobaczyć, jak to wyszło.
Nie radzę zwiedzać wszystkiego.
Dużo schodów i żadnych wind.
Słyszałam taką plotkę.
Ponoć po to, żeby ludzie się ruszali.
Nie moja działka.
Mogę porwać Daniela? Pani senator chce zamienić z nim słowo.
- Chciałbym zobaczyć się z Charlotte. - Jest w Silosie 1 z Anną i senatorami.
- Helen też może iść? - Cóż…
To dość daleko.
Dobra, to idź do Charlotte.
Ja chcę pozwiedzać.
- Dadzą ci tam jeść. - Super.
Przyjdź potem do Silosu 1. Pani senator wygłosi przemowę.
Wiem, ale zarzeka się, że krótką.
Potem będzie muzyka i fajerwerki.
Porozmawiam z nią i przyjdę.
Pa.
Wkrótce zaczniemy zwiedzanie silosów.
Osoby przypisane do Silosu 18
są w dobrym miejscu.
Jestem Everett, jeden z przewodników.
- Samantha. - Tak?
Jesteś przypisana do 17, który jest tam.
Dobrze.
Sorry. Skąd wiesz, jak mam na imię?
Okulary AR.
Odczytują informacje z RFID na twoim identyfikatorze.
A jeśli mamy cudzy identyfikator?
Mają też technologię rozpoznawania twarzy, Helen.
Rachel zabierze 20 kolejnych osób.
Ale jeśli to ja was przywitałem, to proszę za mną.
Dobrze. Moja grupa tutaj.
Skąd jesteś?
- Z Hoddesdon. - Hoddesdon?
To miasteczko pod Londynem. Nawet Londyńczycy go nie znają.
Prosimy gości,
żeby zwiedzili silos o numerze
widocznym na ich identyfikatorze.
Daniel.
- Victor. - Daniel.
Jak się masz?
Senatorka chce go widzieć.
- Zaprowadzę go. - Dziękuję.
Podobno będziesz tatą.
Tak. Jestem przerażony.
- Gratuluję. Świetnie się spiszesz. - Dzięki. Postaram się.
Robi wrażenie, co?
Większe niż myślałem.
Próbujesz rozgryźć, jak się nam udało?
Może się zastanawiasz…
jak by to było, gdybyś się zgodził.
Dobrze wybrałem.
Oczywiście.
Ale to jeden z największych projektów inżynieryjnych
w historii świata.
Możesz myśleć o alternatywnej drodze.
Wszyscy myślimy.
A tak na marginesie, przydałbyś się nam.
Macie super inżynierów.
Jasne. Ale zawsze czułem, że masz dar dostrzegania tego, co umyka innym.
Przyznam, że trochę się zdziwiłem, słysząc, że nadal tu pracujesz.
W końcu do dziur w ziemi nie potrzeba twoich umiejętności.
Myślałem tak samo.
Ale pracując tyle z Charlotte,
zrozumiałem, że jeśli te silosy zostaną kiedyś użyte,
to po masowej traumie dużo osób będzie potrzebować pomocy.
Im bardziej zagłębiam się w ten projekt,
tym bardziej widzę, jak wiele jest w tej kwestii do zrobienia.
Na przykład Pakt.
Słyszałeś o Pakcie.
Od Charlotte, nie?
Napisałeś z Anną książkę o tym, jak wspólnie żyć przez 500 lat.
Nie, AI ją napisało. My tylko zredagowaliśmy.
Obyśmy nigdy nie musieli się dowiadywać, czy dobrze się spisaliśmy.
Miliony z całego świata zgłosiły się do projektu.
Dr Stensen chciał, żeby z każdego kraju
były przynajmniej dwie osoby.
Po parze? To naprawdę arka Stensona, co?
Ten silos zbudowano, żeby wytrzymał wybuch nuklearny o mocy 30 megaton
w odległości trzech km.
Te dwoje drzwi przesuwanych waży po 25 ton
i nie przepuszcza nawet 50-nanometrowych cząsteczek.
Tak, Helen?
Ile kosztował każdy silos?
Dr Stensen wkrótce ujawni oficjalne kwoty.
Mieszkałeś tu przez ostatni rok?
Trochę mniej niż rok, ale tak.
I nie oszalałeś?
Dobrze, jesteśmy na miejscu. Zaraz wejdziecie do silosu.
Tak. Mogę zagwarantować jedno.
Czegokolwiek się spodziewacie, nie jesteście gotowi.
Proszę za mną. Patrzcie pod nogi i…
Helen, może jestem nadopiekuńczy, ale złapiesz mnie?
Dobrze. Dziękuję.
Tędy.
Pokaż identyfikator.
Raz, dwa.
- Hej. - Dzień dobry.
Gdy nadchodzi noc Sygnału radiowego wzrasta moc
Wszystkie osobliwości Pojawiają się jak wczesne przestrogi
Wyrzucone na brzeg rozgwiazdy Nie wiedzą, gdzie się schować
Wciąż czekają na wielki pływ morza
Kierunek nie ma znaczenia
Nawet nie możemy wybrać strony
- To Peter Gabriel? - Tak.
Wkrótce zaleje nas woda
Ciało pożegnać przyjdzie pora
Ile kosztował?
Nic. Chciał zobaczyć z rodziną wnętrze silosu.
- Tak jak każdy na świecie. - Którego?
Chyba 17. To ten najlepszy.
- Nie są takie same? - Są. To taki nasz żart.
Nieważne. Chodź.
Marzyciele, wasze źródło wysycha
Wystarczy. Dzięki.
To było cudowne.
- Dzięki. - Dzięki, przyjacielu. Super.
Chcielibyście zobaczyć Silos 17 przed dzisiejszym występem?
Daniel Keene. Widok, który raduje moje stare serce.
Wyjazd z Waszyngtonu dobrze ci zrobił.
- Pani też świetnie wygląda. - Wciąż jesteś politykiem.
Słyszałam od Anny, że przyleciałeś,
ale nie wpadłeś na herbatkę.
Wiem, że była pani zajęta.
To prawda.
Przygotowanie tego wszystkiego wymagało kupy roboty.
- Na pewno. - A oto i on.
- Mamy do pogadania. - Tak?
Naprawdę byś się nam przydał.
Gdyby nie twoja sugestia o 50 koparkach, mielibyśmy pięć lat opóźnienia.
Twój intelekt rozwiązałby inne problemy.
Musimy zrobić kontrolę techniczną.
Poczekasz trochę? Chcę coś z tobą omówić.
- Dobrze. - Dziękuję.
Daniel.
- Przepraszam za śniadanie. - Nie szkodzi. Zjemy jutro.
- Byłoby super. - Wszystko gra?
Pewnie. Po prostu chcieli, byśmy były wcześnie.
Jasne.
Gdzie jest Charlotte?
Nie wiem.
Ostatnio widziałam ją w kawiarni, jak piła mochę,
więc pewnie wkrótce przyjdzie.
Dzisiaj „moi rodacy” nie wydaje się już na miejscu.
Ten projekt ma zabezpieczyć nas wszystkich,
niezależnie od koloru skóry, wyznania czy narodowości.
Dlatego mówię…
SPOTYKAMY SIĘ W SILOSIE 1?
…„my wszyscy”…
Per? Hej, Per.
Musisz się skupić, jasne?
Ten projekt to zwieńczenie…
JESTEM Z ANNĄ. A TY?
…mojej długiej, może za długiej, kariery.
Anna.
Nie dość długiej.
Skarbie, jeśli się spóźnisz, to już po mnie.
- Wiesz? - To się nie powtórzy.
Ale najbardziej jestem dumna z tego… Przyspieszmy to…
Ale najbardziej jestem dumna z tego, że to dwupartyjna współpraca,
amerykański duch, bla bla bla… Dobra.
Rząd i przemysł działają razem na skalę niespotykaną od czasów II wojny światowej.
Te oklaski potrwają, nie wiem, pięć, dziesięć sekund.
Zacznę mówić, kiedy trzeci raz podniosę rękę, dobrze?
Raz, dwa, trzy… Więc tak.
To nie tylko moja zasługa.
Jeśli mielibyśmy komuś dziękować za ten wspaniały projekt,
to temu człowiekowi,
którego geniusz przewyższa nawet jego majątek.
Per Stensen. No chodź.
Żeby oklaski nie ucichły, zanim dojdziesz.
Niektórzy sądzą, że to przedsięwzięcie świadczy o tym,
że odpuszczamy sobie przyszłość,
ale bynajmniej tak nie jest.
Ten projekt jest wyrazem nadziei i ludzkiego ducha.
Wiem, że Per marzy już o kolejnym wielkim przedsięwzięciu…
JEŚĆ! WSZYSTKO GRA
…locie do najbliższego układu gwiezdnego.
JAK 18?
Zostanie ci jeszcze jakiś szmal, Per?
Jeśli się roześmieją, odejdź w tym czasie na bok.
Jeśli nie, to zostań.
Nawet jeśli silosy nie będą potrzebne, a w Bogu nadzieja, że nigdy nie będą,
pozostaną zamieszkane tak długo, jak długo istnieć będą różne zagrożenia.
GDYBY RODZICE TERAZ ŻYLI…
Będą badane jako prototypy trwałości i zarządzania zasobami.
Noż kurwa, Jeff.
Najważniejsza przemowa mojego życia musi skończyć się lepiej niż słowami
„zarządzanie zasobami”, nie?
Wczoraj o to pytałem.
POWIEDZIELIBY, ŻEBY CIERPLIWIE CZEKAĆ.
Nie. To idzie tutaj.
Wszystko gra?
Daniel?
Zaraz wrócę.
Hej, trochę się, nie wiem, martwię. Możesz oddzwonić?
Daniel.
Hej, oddzwoń, kiedy będziesz mogła.
Daniel, musisz już wracać.
- Gdzie jest 18? - Potem cię tam zabiorę.
Mogę zagwarantować jedno.
Czegokolwiek się spodziewacie, nie jesteście gotowi.
Proszę pani? Pora iść na obiad.
Nie, zdecydowanie podziękuję.
Gdzie jesteś?
Przy Silosie 1. Na szczycie nasypu. Możesz wejść wyżej?
- Będzie lepszy sygnał. - Tak, już idę.
Ten silos jest zajebiście dziwny.
Tak głęboki, że nie widać dna, i naprawdę nie ma żadnych wind.
Gdzie jesteś?
Nie sły…
Idę do 1, więc tam zostań.
Nie, ja idę do 18.
Jesteś przy 18? Nie widzę cię.
Idę do 18. Zostań tam.
Dobrze. Słyszę cię.
Dostałem esemesa od Charlotte, ale nie ona go napisała.
A kto?
Nie wiem.
Chyba cię widzę. Pomachaj.
Po twojej prawej. Duży czerwony punkt.
Hej, kongresmenie.
Daniel.
Helen.
Nie!
Jak najszybciej schrońcie się w najbliższym silosie.
- Helen! - Daniel!
Helen! Nie!
Próbujemy cię ocalić.
Kurwa! Uciekaj!
Napisy: Marzena Falkowska