- Co to, kurwa, było? - Co?
Mówili coś przez radio?
Nie wiem.
- Nie działa. - Kurwa! Dostałeś.
- Co? - Nie czujesz?
- O kurwa. Pomóż mi wstać. - Cholera, kula przeszła przez radio!
- Musimy iść. - O kurwa.
Nic ci nie będzie. Chodź.
Uważaj.
- Dobra. - Krok za krokiem.
Dam radę.
Chodź.
Kurwa.
- W porządku? - Tak.
Zamknij drzwi.
Wpuśćcie nas!
Noż kurwa!
Kim jesteście? Czego chcecie?
- Juliette nas wysłała! - Otwórzcie!
A jeśli pokrywa was trucizna?
Coś mnie postrzeliło.
Trucizna wydostałaby się przez dziury.
- Już bym nie żył. - Otwierać!
Trzymam cię. Gotowy?
Już dobrze. Chodź.
Pomóżcie mi.
Czyli kula przeszła przez radio, a potem weszła w niego.
Dobrze.
Juliette nic nie jest?
Oczywiście, że nie. Jest w domu, bezpieczna.
To do nas strzelało z nieba jakieś kurestwo.
Dobra. Naciskaj ranę.
Wiesz, co robić?
Księga wie.
Idź po niego.
- Hej. - Naprawiłeś?
Tak.
Chcesz z nimi pogadać?
- Ja? - Tak.
Nie. Trzeba mówić kodem. Nie ja miałem to robić.
- Nie… - Mów.
- No już. Naciśnij. - Dobra.
Tak, Donny? O co chodzi?
Jaki, kurwa, Donny?
Kto mówi?
Kurwa, zapomniałem, jak się nazywam.
Tu zastępca Calso.
Jesteśmy na poziomie 17.
Calso, mówi zastępczyni Crane.
- Juliette? - Mów dalej.
Crane? Dobra.
Mieliśmy tu małe kłopoty, ale dzieciom nic nie jest.
Donny, słyszysz mnie? Tu centrala.
Nie trzeba już dostarczać przesyłki. Wróć, proszę, do bazy.
Jaki Donny?
Calso, nie blokuj linii. Zamknij się.
- Zamknij? - Donny, słyszałeś?
Nie trzeba już dostarczać przesyłki.
Wróć, proszę, do bazy.
Mówi Donny. Dostawa wstrzymana. Wracamy do bazy.
Calso, mówi Crane.
Słyszysz mnie?
Świetna robota na poziomie 17. Czy jest tam zastępca James?
- To ty. - Co?
Musisz mówić kodem.
- Nie znam… - Musisz.
- Mówi zastępca Jimmy… - Kod.
…James.
Cześć. Nie widziałam cię, odkąd… się przeniosłam.
Jak tam rodzina? Wszyscy zdrowi?
Moja rodzina ma się bardzo dobrze.
To świetnie.
A Turley? Jak tam zastępca Turley?
Turley?
Ja odpowiem. Zastępca Turley zaliczył mały upadek.
Ale nic mu nie jest.
Cieszę się.
James, pamiętasz, jak opowiadałeś mi o swojej mamie?
Musisz spróbować dowiedzieć się, co się z nią stało.
Chciałabym ci powiedzieć dlaczego, ale nie mam czasu,
więc Calso ci wyjaśni, dobrze?
NA PODSTAWIE SERII KSIĄŻEK SILOS
Tamta koparka to był prototyp. Powstaje dziewięć kolejnych.
Każda z dziesięciu koparek wykopie po pięć silosów.
W sumie pięćdziesiąt.
Na co są te silosy?
Na nasiona.
Jak bank nasion na Svalbardzie?
Poniekąd.
Dlaczego dziesięć koparek?
Żeby móc wykopać dziesięć silosów jednocześnie.
Kiedy koparki skończą, wyciągniemy je i przeniesiemy do kolejnych dziesięciu.
W Korpusie mieliśmy taki żart.
Dla inżyniera szklanka jest w połowie pełna czy pusta?
Zakładam, że inżynier jest optymistą.
W połowie pełna.
Dla inżyniera szklanka jest dwa razy za duża.
- Trzeba więcej koparek. - Ile więcej?
Chcesz mieć 50 silosów, więc potrzebujesz 50 koparek.
Jestem co prawda bogaty, Daniel, ale 50 koparek…
Powtórne użycie ma w teorii sens,
ale wyciąganie ich z głębokich dziur też swoje kosztuje.
Spytaj kierownika, ile kosztów dodatkowych koparek
da się zrekompensować, zostawiając je na miejscu.
Tyle silosów to dużo nasion.
Nie tylko dosłownych nasion.
Będziemy przechowywać też najlepszą sztukę, literaturę
i naukę.
Banki nasion i biblioteki nie wymagają strefy zakazu lotów.
Silosy są też dla innego rodzaju nasion.
Ludzi.
Żeby ponownie zaludnić Ziemię.
Ponownie zaludnić?
Nadchodzi koniec świata
i nie da się go powstrzymać.
Można go tylko przetrwać.
Jak się czujesz?
Jak się czuję?
A co? Mam wysoki poziom kortyzolu?
Dowiedziałaś się o zdradzie męża.
Chcesz wiedzieć, jak się czuję? Zmęczona.
To zrozumiałe.
Niestety nie masz teraz czasu na sen.
Jest czwarta rano.
Nasz powietrzny nadzór wrócił do Silosu 17.
Ciała Kennedy’ego i Lukasa zniknęły.
Camille,
musisz dowiedzieć się, po co naprawdę ich tam wysłano.
Hej, tatku. Kopę lat.
- Jak mnie znalazłeś? - Twoi przyjaciele nie są zbyt przyjaźni.
Czego chcesz?
Harwood.
Dał ci nowe życie, bo coś mu zbudowałeś.
Chcę tylko wiedzieć, czy miał coś wspólnego
z transportem kradzionych dóbr.
Wypierdalaj stąd.
Wiesz…
przez całe życie chciałem ci zadać jedno pytanie.
Jak to smakuje?
Co ty pierdolisz?
Hej! Tutaj!
Tutaj też. Na całej wysokości.
Co jest?
Jestem malarzem. Farba wokół tego panelu się utleniła, pewnie pod wpływem ciepła.
Może został zespawany na stałe.
Nie widzę zgrzein, więc możliwe, że zespawano go od środka.
Dziękuję.
Jak Anthony?
Dobrze.
Prawie zadowolony z powrotu do czasów…
kiedy ja wracałam na noc do domu, a ty nie.
Obserwuję go pod kątem efektów działań środka.
W nadziei, że po prostu zapomni, wiesz?
O tym wszystkim, co dzieje się między nami.
Ale zarazem się boję.
W 90% składa się z soku.
Zapomni na samym końcu.
Tak.
Mówiłeś, że jest jakiś sposób… żeby Silos 1 nas nie zabił.
Juliette chciała wysłać przyjaciół do innego silosu, żeby pomóc dzieciom.
W końcu poszli Lukas i Kennedy. Nie przeżyli.
- Czemu ich wysłała? - Mówiłaś o dzieciach.
Wiem, co mówiłam. Daj spokój, Rob.
Pytam cię, czemu wysłała właśnie ich.
Czemu była w ogóle gotowa wysłać najbliższych przyjaciół?
Rob.
Chciałaś wymazać to, co jej się tam stało.
Ale ci się nie udało i mam nadzieję, że teraz też tak będzie.
Tamte dzieci widziały straszne rzeczy i jeśli nie wierzysz, że chce im pomóc…
to już cię nie poznaję.
Dobra, trzymam.
Tak. Zespawane od wewnątrz.
Co?
Przykro mi, Jimmy. Jest tam ciało w kombinezonie.
Zespawała drzwi od środka?
Dlaczego to zrobiła? Musiała przecież wiedzieć…
Musimy ją przenieść.
Blokuje rurę.
- Dobra, chodźmy. - Nie.
Ludzie w moim silosie zginą.
Wszyscy, kurwa.
Jeśli Jimmy nie chce ruszać swojej mamy,
to jej nie ruszymy.
Kurwa.
Lepiej… proszę.
Czego chcecie?
Twój kumpel Harwood kradnie zasoby.
Co mnie do tego? Nic o tym nie wiem.
Zrobiłeś dla niego coś,
co pozwoliło ci zamienić kopalnię na nowe życie.
Nie wiem, co on chrzani.
Spytałem o ciebie twojego syna i kazał mi się odpieprzyć.
Dziesięć minut temu przyszedł do nas,
mówiąc, że cię znalazł.
Zamordowano dziewczynę i moja przyjaciółka powiedziała, że powinienem pomóc.
Pierwsze słyszę.
Nic nie wiem o…
Dowiedzieliśmy się, że przez kradzież zasobów
wszyscy możemy umrzeć w ciemnościach.
To tak wielki i popieprzony problem, że nie mogę go nawet pojąć.
Ale mogę pojąć, że kobieta, którą spotkałem tylko raz
i która wydała mi się dobrą, troskliwą osobą,
próbowała tylko odkryć, kto kradnie te zasoby,
żebyśmy nie zginęli, i została zamordowana.
I mam przeczucie, że cokolwiek robiłeś z Harwoodem,
- odegrało w tym rolę. - Kurwa.
Coś ty narobił?
Jeśli to nie ty zabiłeś Orlę Kent, to gówno mnie obchodzi, co zrobiłeś.
Cokolwiek ci powiem, obiecaj mi…
że nie oberwę za to po dupie.
Daję ci moje słowo.
Wydurnialiśmy się kiedyś po paru działkach z Harwoodem.
I wpadłem na pewien pomysł.
Nie powinienem był go wypowiadać, ale trudno.
Parę miesięcy później Harwood przychodzi
i mówi: „Rozrysuj to, a dam ci nowe życie”.
Zbudował to?
Chuj go wie.
Narysuj to.
To Silos 1.
Otacza go siedem grup.
Ta jest nasza.
To jesteśmy my.
Jak na miejscu Silosu 1
dostarczysz rurę z trucizną do każdego silosu?
Nie wysyłałabym 49 rur. Za wiele mogłoby pójść nie tak.
Wysłałabym siedem linii, po jednej na grupę.
A potem wysłałabym siedem rur więcej… do każdego z silosów.
Ale po co w ogóle to budować?
Czemu muszą być w stanie zabić silos?
Nie wiem, ale musimy chociaż rozważyć możliwość,
że mają ku temu dobry powód.
Czyli mamy ryzykować życie wszystkich mieszkańców,
nie znając nawet ich zamiarów?
Tak.
- Dlaczego? - Bo jeśli możemy zatkać rury,
sprawiając, że nie będą mogli nas zabić,
to wtedy będziemy mogli porozmawiać.
I jeśli ich powód, by móc zabić silos, okaże się rozsądny,
to przywrócimy rury i będziemy pić wodę niepamięci.
Ale nie umiem sobie wyobrazić powodu, który by to usprawiedliwiał.
Przez wszystkie lata pracy…
robiłem często straszne rzeczy…
i zawsze sobie mówiłem,
że to, co robię, jest uzasadnione i prawe.
Zatrułem… kobietę.
Kobietę… którą na swój sposób kochałem.
Mary Meadows.
Powiedziano mi, że jej śmierć jest potrzebna,
żeby zapobiec śmierci silosu.
Ale to było kłamstwo.
Nie mogę naprawić krzywdy, którą wyrządziłem.
Ale zrobię, co tylko w mojej mocy, żeby powstrzymać tę tyranię.
Nienawidzę tego.
Czego?
Że cię nie nienawidzę.
To, co widzę,
jest odbiciem mojego nastroju czy twojego?
Mąż zdradził ci ich plany?
Nie. Ale wiemy, że chcą zapobiec Zabezpieczeniu.
Muszę wiedzieć, jak mogą tego dokonać.
Nie mogę ci powiedzieć.
Dobrze. To może od razu nas zabijesz?
Bo jeśli mi nie powiesz, jak mogą to zrobić, nie powstrzymam ich.
Zagraża nam wojna atomowa, katastrofa klimatyczna, pandemia wirusa,
uderzenie asteroidy, sztuczna inteligencja i nie tylko.
Ale przez jedno zagrożenie, które jest największe,
jestem też najbogatszym człowiekiem w historii.
Nanotechnologię.
Ale nie dlatego, że jest niewidzialna, tylko dlatego, że wiedziałem…
Wiedziałem, że wrogi rząd wkrótce sobie uświadomi,
że o wiele taniej zbudować nanobroń niż broń jądrową.
Czy cokolwiek z tego stanowi bezpośrednie zagrożenie?
Fakt, że coś się stanie, jest niezaprzeczalny.
Kiedy zagrożenie jest bezpośrednie, to niedobra pora,
by rozpoczynać tak wielki projekt.
Przez co my przeszliśmy!
Myśleliśmy, że czeka nas śmierć.
Tak. Bo chcieliśmy, żebyście zrozumieli.
Żebyście doświadczyli choć jednego z możliwych zagrożeń.
Nie dało się powiedzieć?
Jeśli ten projekt się wyda,
możliwe są dwa efekty.
Może nasi wrogowie przestaną próbować nas unicestwić,
skoro wkrótce będziemy mogli ich zlekceważyć.
Albo zrobią coś odwrotnego.
- Zniszczą projekt. - Tak.
- Za rok lub dwa… - Albo trzy lub cztery.
…kiedy informacje o naszym projekcie wyciekną…
…czego dopilnujemy…
…okrzykną go fanaberią Stensena.
Tego też dopilnujemy.
Żeby cały świat pomyślał, że to tylko
szalony pomysł wariata, który ma za dużo pieniędzy.
Najbardziej modlimy się o to, żeby to naprawdę okazała się fanaberia,
której nigdy nie użyjemy.
Ale jak mawiał mój tata, zabierając ogromną skrzynkę z narzędziami
do jakiejkolwiek roboty,
lepiej mieć narzędzie i go nie potrzebować niż potrzebować i nie mieć.
Czy do tych wrogich rządów zalicza się Iran?
Tak. Bo tak jak się obawiałem, stworzyli program nanotechnologiczny.
Próbowaliśmy negocjacji, gróźb…
A oni wysadzili ładunek w Dulles Tech Corridor,
żeby opóźnić rozwój naszych AI i nano.
Nazwaliśmy go bombą radioaktywną, bo ludzie mogli to zrozumieć.
Ale tak naprawdę była to nanobroń, która doprowadziła do wojny.
A co stało się z moją eskadrą?
Wasza misja pomogła zlikwidować tajną bazę, którą Iran zbudował w górach
- blisko granicy z… - Nie dolecieliśmy do celu.
Pojawiła się chmura.
Chmura, przez którą przelecieliście. To było ich nano.
Od razu przejęło wasze samoloty.
Nie dolecieliśmy do celu.
Mieliśmy wsparcie.
Twoi koledzy z Korpusu Inżynieryjnego
przez dwa lata budowali tunel na 120 kilometrów,
który prowadził z Turkmenistanu do irańskiej bazy.
Kiedy zaatakowali waszą eskadrę,
wysadziliśmy ich bazę bronią jądrową o niskiej mocy.
Chwila.
Nie kopie się tunelu na 120 km z bombą w środku w ramach wsparcia.
Celem misji było wywołanie reakcji,
żebyście zobaczyli, jak zaawansowana jest ich technologia.
Wiedzieliście, że nie dolecą do celu, ale co tam, bomba i tak by wybuchła.
- W porządku? - Czyli… Boże.
Eskadra Charlotte była mięsem armatnim.
Czemu to, kurwa, miało służyć?
Nieźle poszło.
Charlotte, spokojnie.
Spokojnie. Hej.
- Daj Victorowi działać. - Popatrz na mnie.
- Jasne. - Już dobrze.
Zróbmy ćwiczenia, dobrze?
Wdech. Dobrze.
Wydech.
- Jeszcze raz. - Dobrze.
Już dobrze.
Już w porządku.
- Powinnam przeprosić. - Tak.
Ale daj jej chwilę.
Twojej siostrze przydałoby się teraz wspomnienie o rodzicach.
Och. Jasne.
Niczego nie mam, ale…
Dorastaliście na farmie, prawda?
- Tak. - Właśnie.
To robota dla dwóch.
W tym rzecz.
Powinniśmy razem z nim pogadać.
Bo trochę mnie niepokoi. Dziwny jest.
- Patrick. - Krzywo patrzy
- i ma to całe… - Dasz radę.
Skąd to, kurwa, wiesz?
Nie wiem. Chyba powinienem był powiedzieć, że musisz dać radę.
Lukas, to nie moja rola, tylko twoja. Ja wierzyłem, że na zewnątrz jest ładnie.
- Patrick. - Tak?
Przekonałeś też wiele osób, żeby cię posłuchały.
- Właśnie. Jestem ściemniaczem. - Tak.
Tak, dlatego idź naściemniaj.
Nie wiem, gdzie on jest!
Ja wiem.
Harwood serio to zbudował?
- Tak myślimy. - To wiele wyjaśnia.
Mój ojciec to dupek, ale jest świetnym inżynierem.
To czemu spędził połowę życia w kopalni?
Bo jest dupkiem.
Gdzie to jest?
Orla mówiła burmistrzyni o dziale budowlanym.
Gdzie? Widziałabym to.
Musi być za ścianą, więc są drzwi.
Orla pewnie je znalazła i dlatego ją zabili.
Bali się, że doniesie o kradzieży.
Mogliby pójść czyścić za samą budowę.
W moim silosie ludziom podobało się to, co mówiłem o świecie na zewnątrz.
Że jest tam tak naprawdę ładnie i tylko nas okłamują.
Ale to gówno prawda.
Doris posikałaby się ze śmiechu.
Kiedy żyła,
to jej wszyscy słuchali.
Ja jej słuchałem.
Nigdy na nią nie wpłynąłem.
Myślę, że gdyby wciąż żyła…
postawiłaby mnie do pionu i…
Tak czy siak…
Macie w silosie jakieś rytuały, które odprawiacie, kiedy ktoś… umrze?
Nigdy nie znałem nikogo, kto by umarł…
dopóki wszyscy nie umarli.
No tak.
My robimy coś takiego, że wszyscy zbieramy się w sadzie, wiesz?
I przykrywają prześcieradłem…
ciało, a potem opuszczają je do dziury.
A potem ludzie mówią miłe rzeczy o osobie, która umarła.
Gryzą owoc, a resztę wrzucają do środka.
To… miłe.
Doris leży pod brzoskwinią.
Nigdy nie zobaczy świata.
Ale jej ciało jest pożywieniem dla tamtego drzewa
i może kiedyś ci, który zjedzą jego owoce, będą mogli żyć na zewnątrz.
I zabiorą ze sobą kawałek jej.
Pomyślałem sobie, że moglibyśmy… zrobić coś takiego dla twojej mamy.
Bo te dzieci widziały dużo śmierci.
I pomyślałem, że może byłoby miło,
gdyby mogły pamiętać w ten sposób zmarłych.
Powinieneś z nimi iść, Jimmy. Damy tu sobie radę.
Chcę wiedzieć, co się stało.
Kurwa.
Poświecisz mi?
Widzę rurę.
Wygląda, jakby przecięła ją piłą ręczną.
I chyba użyła palnika spawalniczego,
żeby wypalać truciznę
w trakcie cięcia, zanim mogła przyspawać zaślepkę do rury.
Nie wiem. Musiało być więcej trucizny, niż się spodziewała.
Butle spawalnicze są puste.
- Pomożesz? - Tak.
Trzymam cię.
Powoli.
Twoja mama zdała sobie sprawę, że kończy się jej paliwo.
Dlatego…
postanowiła zespawać drzwi od środka,
bo tylko tak mogła nie wpuszczać trucizny.
Jimmy, twój tata oddał życie, żeby cię uratować.
A twoja mama oddała życie, żeby uratować silos.
Według Lukasa mama Jimmy’ego przecięła rurę.
Nawet mimo płomienia nieco trucizny uciekło.
Dlatego nie przetniemy rury, tylko ją ściśniemy.
Szczelnie. Ale też przetniemy ją na dalszym odcinku,
zatkamy i przyspawamy zaślepkę; potrójne zabezpieczenie.
Jak się do niej dostać? Oni wycięli dziurę.
- Wiertarka udarowa. - Głośna jest.
Prawda? Więc nie będziemy jej ukrywać.
Wyślemy kogoś jako inspektora nadzoru pompy,
żeby sprawdził pracę Teddy’ego i jego ekipy.
Powiedzą, że potrzebują wiercenia,
żeby zapobiec zalaniu poziomu.
To się może udać.
To kogo wyślemy?
Kogoś, kto odegra inspektora.
Ja bym poszła, ale przyciągnęłabym uwagę.
Przesunęliśmy wszystko, co dwoje ludzi mogło.
Może nie jest tutaj.
- Tylko w kluczowych zasobach. - To chodźmy tam.
Gdyby dwoje ludzi mogło to przesunąć,
ktoś mógłby łatwo znaleźć drzwi przypadkiem.
Co jest tu najcięższe?
Hej…
Czekajcie.
Knox.
- O kurwa! - Co jest?
Chyba wysłaliśmy ją do złego panelu.
Powiedzmy, że to się z grubsza zgadza. Stąd rury wchodzą do każdego silosu.
Więc nasza kamera wskazuje w tym kierunku.
Właśnie tam szłam, mniej więcej w linii prostej.
I kiedy dotarłam do wzgórza przy 17, zobaczyłam ich kamerę.
Jest skierowana tam.
Ich silos jest obrócony.
A Shirley idzie tutaj, żeby otworzyć panel,
choć powinna iść tutaj.
Dobra, muszę ją zatrzymać.
Przeprosiłam Charlotte za to, co powiedziałam.
Byłam zła. Ale nie byłam zła na…
więc…
Zwykle powstrzymuję się przed demaskowaniem władzy
przy ludziach, którzy ją mają.
Co?
Taką masz metodę.
Myślisz, że nie znam takich dziennikarzy?
Dawaj. Proszę bardzo. Wal.
Ile rocznie kosztować będzie obsługa?
- Silosy mają być samowystarczalne, więc… - Nie.
Po apokalipsie wszystko gra i buczy. Rozumiem. A wcześniej?
Wiesz w ogóle, ile to jest bilion?
To tysiąc miliardów.
Kiedy skończy się kopanie i budowanie,
w każdym silosie umieścimy setkę ludzi.
To 5000 pracowników zarabiających w sumie 200 000 $ rocznie.
Całkiem niezła pensja za testowanie azylu.
Pięć tysięcy pracowników.
To miliard dolarów rocznie na same pensje.
Więc będę w stanie za to płacić tylko przez tysiąc lat.
I oto na projekt wydawana jest kolejna nieprzyzwoita kwota.
Ale to moje pieniądze. Nie twoje ani podatników. Moje.
Mógłbyś zakończyć dzięki nim bezdomność?
Tak.
Wyleczyć Alzheimera?
Tak. Jestem cholernie blisko.
A raka?
Albo zakończyć na świecie biedę?
To wszystko są szczytne cele.
I oby zostały osiągnięte. Ale nie są moimi celami.
Czy mógłbym kupić zakończenie wojny? A może Iran? Bylibyśmy wtedy bezpieczni?
Od Iranu tak, ale nie od trolla, który mieszka w piwnicy jego matki
i zechce włamać się do systemu pocisków,
by zacząć III wojnę światową
albo wypuścić wirusa, którego opracował w Crispr,
albo, broń Boże, zbudować nanobroń za 300 $
i zmienić ciebie oraz wszystkich na Ziemi w szarą maź.
Wszystko z powyższych oznacza koniec naszego gatunku.
Rozumiem.
To co my tu robimy?
Nie możemy nikomu…
Helen, jesteś tu, bo chcemy, żebyś dołączyła do projektu.
Dzięki. Hej.
Czemu mam czekać?
- Coś odkryliśmy. - Co?
Wysyłaliśmy cię w złe miejsce.
Chodź.
Jaja sobie robisz?
Co?
- Kiedy zamierzałaś mi powiedzieć? - O czym?
Myślałaś, że nie zauważę? Mój tata był lekarzem.
Odbierał porody. Czemu mi nie powiedziałaś?
Bo wiedziałam, że powiesz, że nie mogę brać w tym udziału.
Nie to chciałam powiedzieć. Wysyłaliśmy cię do złego włazu.
Chodź.
Kurwa.
Knox?
Tak.
On wyjął antykoncepcję czy ty?
- On. - Tak?
- Spodobałoby ci się. - Mów.
Wzięliśmy środki od dentysty. Niczego nie czułam.
- Ale on ciągle płakał… - Nie.
…kiedy mnie ciął, i powtarzał: „Shirl, bardzo cię przepraszam”.
Noż kurwa mać.
Co wy wyprawiacie? Mówiłem, żeby tu nie przychodzić.
Szeryf…
Co szeryf, panie Harwood?
Mówi inspektorka Jenkins. Macie tego spawacza?
Ralfa Melby’ego?
Nie. Mam Shirley Campbell. A co?
Dobra. Może być.
Do zobaczenia.
Kim jest Ralf Melby?
Spawaczem, którego wyślą.
Do izolatki z nią.
W przeciwieństwie do ludzi w silosach
wystarczyłoby, żebyś mieszkała w promieniu 50 km. Na przykład w Atlancie.
Helen, ta oferta z Timesa jest prawdziwa.
Pracowałabyś w redakcji w Atlancie.
Kiedy przyjdzie czas, żeby powiedzieć światu o projekcie,
to ty to zrobisz.
Jezu.
To dobra oferta.
Ale mam takie przeczucie,
że jeśli masz rację co do końca świata…
wolałabym, żeby rozwaliła mnie bomba albo żeby nano
zamieniło mnie w szarą maź,
niż żebym miała balować po apokalipsie pod ziemią z waszymi kretoludźmi.
Charlotte, a ty?
Przydałaby się nam pilotka dronów.
Victor zgodził się zaangażować,
więc nadal moglibyście pracować razem.
Daniel, to oczywiste, że nie lubisz być kongresmenem.
Chciałeś przepchnąć reformę infrastruktury.
To jeden z największych projektów infrastrukturalnych
w historii świata.
Daniel, jeśli naprawdę uważasz, że potrzebujemy 50 koparek,
to ci je załatwię.
Dobra, sorry, mam zamówić Ubera czy…
W domu jest Henry. Zabierze cię helikopterem
dokąd tylko chcesz.
Dziękuję.
I zatrzymaj ten milion.
Fajnie.
Powodzenia, Morlokowie.
Potrzebuję chwili z siostrą.
Jules, czekaj. Możesz zwolnić?
- Czekaj! - Czekaj!
Nie mam czasu na wiadomości.
Nie mam żadnych Chcę tylko wiedzieć, co się dzieje.
Billings poszedł do Sądowych i wrócił z nazwiskiem.
Ralf Melby.
Co?
Ralf Melby.
To jego chcieli wrobić Sądowi,
kiedy pracowałam z Sandy.
Sandy nas ostrzegała.
Słuchaj, jeśli ją złapali i uciekniemy, to będą nas gonić.
- Musisz iść. - Z tobą.
Nie. Ja już nie mam na to szansy.
- Ty masz. - Akurat cię zostawię.
Posłuchaj mnie. Nie wiem, co zrobię.
Musisz znaleźć inny sposób. Idź.
Dlaczego?
A czy to ważne?
Może zaważyć między kopalnią
a czyszczeniem.
- Myślisz, że dostanie za to kopalnię? - Ja pierdolę.
Znowu zacznie kraść. Czyszczenie.
Dobra, dobra. Chcecie wiedzieć dlaczego? Zaczęło się w trakcie buntu.
Bałem się, że jakieś dupki włamią się do Zaopatrzenia,
więc chciałem zabezpieczyć ważny towar, na przykład żarówki.
Nieźle. Ale to cię nie uchroni przed śmiercią na wzgórzu.
Ja pierdolę.
A twój stary miał trzymać gębę na kłódkę.
Tak.
Straszny z niego gnój, nie?
- Ale nie zabił dziewczyny. - Ja też nie.
Ani moja córka.
Zgaduję, że przy okazji powiedziała ci, kto zabił.
Co chcesz powiedzieć?
Że jestem idiotką, bo zostaję?
Mam coś dla ciebie.
Victor prosił, żebym to znalazł.
Stara roślina.
Powąchaj ją. Powiedz, czy coś ci przypomina.
Proszę.
Rozmaryn.
Dlaczego?
Pieczony kurczak, którego mama przyrządzała co niedzielę.
Bo nalegałam.
Nalegałaś?
Jasne.
Ktoś w szkole ci wmówił,
że na niedzielny obiad zawsze musi być to samo,
więc musieliśmy jeść kurczaka co tydzień
przez dwa lata,
bo nie wyszłabyś z pokoju.
Pamiętam ją.
Przesuń się!
- Będziesz mnie namawiał na zostanie? - Co?
Będziesz mnie namawiał na zostanie?
Gdzie tam!
Stensen to krejzol.
Nikt już tak nie mówi.
Mówi, jeśli to prawdziwy krejzol.
Jeśli jakiś jełop zamieni świat w szarą maź,
nie chcę siedzieć pod ziemią ze Stensenem i Thurman.
Chcę być szarą mazią z tobą!
Co?
Chcę być szarą mazią z tobą!
Powiedzieliśmy siostrze Orli.
Co konkretnie?
Że Mike kradł i Orla go nakryła, więc ją zabił.
Nic o windzie ani żarówkach.
Wiem, że to zabrzmi, jakbym się nad sobą użalał…
ale najgorsze było to, że wszystko przeżywałem…
sam.
Miałeś Hanka i Knoxa.
Nie miałem ciebie.
Kiedy usłyszałam przez radio,
jak Kennedy i Lukas umierają…
Miałam Sandy i Danny’ego, ale…
Nie miałaś mnie.
Podjąłeś decyzję.
Mają Jules!
Jak?
Nie wiem.
Kurwa.
Wróćmy do starego planu. Wysadźmy Sądowy.
Z Jules w środku?
Musimy zatkać rurę.
Juliette chciałaby, żebyśmy coś zrobili.
Nie zamierzam żyć na tyle długo, by ją zapomnieć.
Napisy: Marzena Falkowska