- Powiesz nam, co… - Wychodzicie.
Muszę was wysłać o świcie.
Po co?
- Idziemy do innego silosu. - Tak.
Powiedziałam Camille, że wysyłam was po dzieci, ale…
Mamy odkryć, skąd wlatuje trucizna.
- Tak. - Jaja sobie robisz?
Słuchaj, mogę iść sam.
- Nie, muszą być dwie osoby. - Niech zgadnę.
- Na wypadek, gdyby jedna zginęła. - Tak.
- Super. - Kennedy, nie rozumiem cię.
Od trzech miesięcy krzyczysz: „Wypuście nas”.
A teraz nie chcesz wyjść?
Nie. Chcę wyjść, tylko w dupie mam całą resztę.
Mam pomysł. Jeśli zaprowadzę Lukiego bezpiecznie do 17, mogę robić, co chcę?
A czego chcesz?
Chcę pójść gdziekolwiek, byle nie do kolejnej pieprzonej dziury.
Zaprowadź Lukasa do 17 i rób, co chcesz. Nie obchodzi mnie to.
Świetnie. No to się szykujmy.
WYJŚCIE
Dobra. Nikt nie może ich zobaczyć.
Znajdź Danny’ego Bly’a.
Niech wyłączy ekrany na stołówce. Jasne?
Niedługo wrócę.
Co tam?
Poszedłem do Uzdatniania.
Na zewnątrz byli strażnicy,
a to znaczy, że środki są już w wodzie.
Kiedy zaczną działać?
Według Bernarda natychmiast.
Zacznijcie pić mleko, sok, wino. Wszystko poza tym, co leci z kranu.
Cokolwiek chcesz zrobić, zrób to teraz.
Śledzą mnie.
Przez ludzi i przez kamery.
Dlatego…
nie możemy się już kontaktować.
Hej, Robert.
Uważaj na siebie.
Co wy tu robicie?
- Byłyśmy z Dannym, kiedy przyszły wieści. - Co się dzieje?
Wychodzę.
Wychodzimy.
- Jasne, wychodzimy. - Co? Czemu?
Kiedy Juliette wyszła, to trafiła tak naprawdę do innego silosu.
Wiedzą to.
Numery w kaskach. Poszła do Silosu numer 17.
Tak. Był prawie wymarły, nie licząc paru dzieci.
Obiecała, że je tu sprowadzi.
Tak.
Nadal chcesz wyjść?
Tak.
Może ty już nie chcesz, Kat, ale…
ale widzieliśmy z Dannym tamto nagranie z czyszczenia.
Może było na wizjerze kasku.
Nie.
Mówiłeś, że to możliwe.
Nie wiem, czy jest tam źle, czy dobrze.
Wiem, kto by się ucieszył, że wychodzisz.
Tak.
Poznałyście żonę Kennedy’ego?
Jak myślicie, co by powiedziała?
Gadała tak tylko po paru głębszych.
Doris nie mówiłaby, że chce wyjść.
- Była mądrzejsza. - Od wszystkich.
Mówiła, że gdyby miała kogoś kiedyś zabić…
- …to pewnie jego. - Pewnie tak.
I gdyby ją złapali…
Nie złapaliby jej.
Mówiła, że jeśli wyślą ją do czyszczenia, wyjdzie ze śpiewem na ustach,
szczęśliwa, że jest wolna i na zewnątrz.
Nawet jeśli tylko przez minutę.
Jedną, kurwa, minutę.
Kombinezony są gotowe.
Do dzieła.
Wiem, że miało być o świcie, ale musicie iść teraz, szybko.
Wyłączone.
Dobra. Radio będzie cały czas działać.
Będziesz słyszał mnie przez kask, a ja ciebie przez radio,
ale pamiętaj, by używać kodu.
Mnie też usłyszysz?
Oby nie.
- Co? - Kim jestem?
Centralą. A ja zastępcą Turleyem.
- To Crane. - Tak.
Nigdy nie zapamiętam.
- Mogę nie być Calso? - Patrick.
Uspokój się. Nie mamy na to czasu.
Walk będzie rozmawiać tylko z Lukasem. Zaprowadzisz go do 17.
To wszystko. Jasne?
Da sobie radę.
Centrala do zastępcy Turleya. Słyszysz mnie?
No…
Sytuacja…
jest o wiele większa, niż się spodziewałem.
Nic tu nie ma.
Po prostu nic.
Nic tu nie ma!
Co to ma, kurwa, być?
Mówi Turley.
Wchodzimy na wyższy poziom.
Centrala.
Widzimy… szkody.
Jest gorzej, niż myśleliśmy.
Ale zamierzamy to sprawdzić.
Przyjęłam.
- Słyszysz to? - Co?
Słyszysz to?
Centrala. Słyszymy jakieś brzęczenie.
Słyszysz to?
O kurwa. Uciekaj!
Turley, tu centrala. Jeśli mnie słyszysz, to potwierdź.
Calso, jeśli mnie słyszysz, to potwierdź.
Co się stało?
To brzmiało jak… broń palna.
- Mają tam broń? - Nie.
Wezwij ich znowu.
Nie ma żadnych szumów. Tylko…
Nie wiem. Danny, możesz włączyć z powrotem ekrany?
Może idź do warsztatu,
a ja przyjdę, jeśli będę mogła?
Dokąd pójdziesz?
Nie wiem, ale jeśli ucieknę, aresztuje mnie. Muszę zostać.
Więc… kiedy tu przyjdzie,
Sandy, możesz powiedzieć, że poszłam do domu?
Jerry, kod jest ten sam?
Lukas Kyle i Patrick Kennedy zostali zneutralizowani.
Co się stało?
Widziałaś nagranie z czyszczenia Nichols.
Co na nim było?
Ciała.
Dość, by wypełnić cały silos.
I co to sugeruje?
Zdołali uniknąć Zabezpieczenia.
Przynajmniej chwilowo.
„Chwilowo” to słowo klucz.
Ważne, żebyś wiedziała, dla dobra twojego silosu,
że Zabezpieczenia nie da się tak naprawdę uniknąć.
Za dowód niech posłuży to, co widziałaś na nagraniu.
Ale myślisz…
że to właśnie chce zrobić Nichols?
Zablokować je?
Pomów z nią.
Spróbuj ustalić, czy ta obawa jest uzasadniona.
A jeśli jest?
Ustaliłyśmy, że wyjdą o świcie.
Tak. Kennedy się denerwował, więc musiałam go wypuścić.
No tak.
Przykro mi to mówić, ale nie dotarli do Silosu 17.
Czy był inny powód, dlaczego chciałaś, żeby tam poszli?
Nie.
Tamte dzieci mnie uratowały, więc chciałam je tu sprowadzić.
- Nic ważniejszego? - Nie.
Co może być ważniejsze niż ocalenie dzieci, Camille?
Wiesz, co się stało w Silosie 17?
Nie, a ty?
Nie mam pojęcia. Dlatego pytam.
Co się tam, kurwa, stało?
Z Lukasem i Kennedym.
Pewnie defekt kombinezonu.
- Defekt kombinezonu? - Tak.
Do tego prowadzi pośpiech.
Tak.
Powinniśmy mieć więcej czasu, żeby opancerzyć kombinezony.
NA PODSTAWIE SERII KSIĄŻEK SILOS
SILOS
Charlotte?
Co jest? Co tu robisz?
- Nie może powiedzieć. - Ciebie nie pytałem, jasne?
Jasne.
Wszystko dobrze?
Tak, dobrze.
Wiesz, kim jestem?
Oczywiście, Daniel.
Ale nie mogę więcej powiedzieć, póki nie posłuchacie Anny.
- Zapraszam was za te drzwi. - Po takiej przejażdżce
- nigdzie nie idziemy. - Co tam jest?
Prawnicy. Wielu prawników z umowami o zachowaniu poufności.
Kiedy je podpiszecie, wejdziemy na pokład i do jutra będziecie wiedzieć wszystko.
Ale nie będziecie mogli nikomu o tym powiedzieć,
póki nie pozwolimy.
A co?
Pozwiecie mnie? Bo na koncie mam 700 $.
Gitmo. Połowa tych prawników pracuje dla rządu,
więc mogą wysłać was do Guantánamo.
Nie żartuję.
Byłem tam.
Ładne miejsce. Zastanawiam się nad kupnem.
Wyspy. Całej wyspy, a nie tylko… bazy.
Więc tak…
Jestem Per Stensen.
Wiemy.
Wiem, jestem po prostu uprzejmy. Tak zalecają mi doradcy.
Jesteś tą dziennikarką?
Podobno masz mnóstwo pytań,
ale chciałbym zadać jedno tobie.
Co byś wolała,
nie podpisać umowy i odjechać stąd w dziadowskim minivanie,
niczego nie wiedząc,
czy parę razy skrobnąć swoje nazwisko
i poznać najważniejszą tajemnicę na świecie?
Dorzucę 100 000 $, jeśli to pomoże ci zdecydować.
Sto tysięcy. No jasne.
Najbogatszy człowiek na świecie
zdradzi nam największą tajemnicę za 100 000 $?
Dobra. To milion na głowę.
- Nie każdego kupisz. - Po podpisie.
- Bez podpisu nic. - Nie wiem, co jest.
Chcę tylko wiedzieć, co się stało mojej siostrze.
Podpisałaś?
Tak, bo ja też chcę wiedzieć, co mi się stało.
Czyli kongresmen się zgodził. Co ty na to, dziennikarko?
Kiedy będę mogła o tym czymś napisać?
Za nie więcej niż pięć lat. Może szybciej.
I wcale wcześniej nie wyolbrzymiałam.
W grę naprawdę wchodzi ratowanie świata.
Dobra.
To uratujmy ten świat.
Ed Harwood.
Co się dzieje?
Musimy porozmawiać. Na osobności.
Myślimy, że Orlę Kent zabito, a potem przeniesiono.
Nie wiemy natomiast, jak jej ciało znalazło się tutaj.
Wygląda na to, że tamte kamery wcale nie były wyłączone.
Bo inaczej skąd mielibyście pewność, że nie weszła po prostu po schodach?
Masz w ogóle pojęcie, jak…
Jak przemieścić ciało poza zasięgiem kamer?
Nie mam.
Chyba że…
Na środkowych poziomach był taki gość.
Robił show dla dzieciaków.
Sprawiał, że coś znikało, a potem znowu się pojawiało.
Mówił, że to magia.
Może z tym mamy właśnie do czynienia. Z magią.
Tracimy tylko czas. Jeśli chcesz wrócić do domu…
Słuchaj, szeryfie. Niczego nie rozumiesz.
Mamy tu w kopalni może z sześciu facetów i z dwie kobiety,
którzy tak śmierdzą kryminałem, że pasują tylko tutaj.
Ale reszta to ludzie, którzy zrobili coś głupiego
i wysyła się ich tu, a potem przygniata ich lawina.
Albo trują ich, kurwa, tępiciele szczurów.
Tamten gość, który udawał przed dziećmi, że jajko znika,
usłyszał od Sądowego, że magia to teoretyczny relikt.
Teoretyczny, kurwa, relikt.
Więc zesłali go tutaj nie dlatego, że coś zrobił,
tylko dlatego, że wpadł na pomysł.
To, co dzieje się w tych tunelach…
Bardziej humanitarnie byłoby takich ludzi wieszać,
ale nie, trafiają tutaj.
Każdego z nich wysyłają tu twoi dobrzy kumple z Sądowego.
Czyli…
nie szanujesz mnie jako szeryfa.
Ni chuja.
A szanujesz Juliette?
Była mechaniczką i miała chociaż pod paznokciami brud,
ale jako szeryfkę? Nie.
- A Holstona? - Holstona? Szanowałem go.
Jeśli złapał jakiegoś idiotę na głupocie, bywał pobłażliwy.
Brał pod uwagę jego rodzinę i jak wpłynęłaby na nią praca w kopalni.
Dobrze.
Cieszę się, że go szanowałeś, bo on miał cię za nędznego oszusta.
Prowadził siedem różnych dochodzeń w twojej sprawie.
Udało mu się mnie złapać?
To nie jestem aż tak nędznym oszustem.
Kłóciłeś się z Orlą dzień przed tym, jak znaleziono jej ciało. Twoja córka…
Moja córka miała być kolejną szefową Zaopatrzenia,
póki Orla Kent nie zabrała jej pracy.
Więc tak, byłem zły.
Glenda miała szansę na życie z dala od tego wszystkiego.
Ale ponieważ wiele osób w tym pojebanym miejscu
ocenia ludzi po tym, skąd są
albo z kim spędzają czas,
straciła tę szansę na rzecz uroczej panny Kent.
Powiedziałem jej swoje i tyle.
Więc jeśli nie masz więcej dowodów poza tym, co w tej teczce,
chciałbym grzecznie cię poprosić, żebyś się odpierdolił.
Dobra, jesteś. Chodź zobacz.
Po buncie zostało nam dużo prochu.
Wyślemy ludzi do Sądowego
w ubraniu roboczym i rozłożymy materiały wzdłuż ściany, żeby rozwalić ją
oraz wszystkie rury z tyłu, w tym tę z trucizną.
Wypuścicie ją i co wtedy? Zostanie wam parę minut życia?
- Możemy mieć pod spodem kombinezony. - Daj spokój.
Jak konserwatorzy.
Zostało tylko sześć.
Będzie ciężko, ale z właściwą ekipą dam radę.
A co z kaskami?
Mogę je załatwić.
Jak wprowadzimy do Sądowego sześć osób z kaskami i bombami?
Bo strój roboczy nie wystarczy.
- Wejściówki od Simsa? - No a gaz?
Może nie mieć zapachu ani koloru, nie?
Chodzi o to, Jules, że nowe kombinezony dadzą im godzinę.
Wielu ludzi zdąży umrzeć.
Myśleliście o tym? Ile może umrzeć?
To zależy od tego, jak szybko zatkają rurę
i ile jest osób na poziomie wyżej i niżej.
To poziomy mieszkalne. Ludzie będą spać.
Możesz podać zakres?
Od setki do…
To może być tysiąc.
Tysiąc ludzi. Nie.
To lepiej niż 10 000.
Może wypijmy po prostu wodę i o wszystkim, kurwa, zapomnijmy.
- Może zagłosujemy? - Nie.
Mieszkańcy Silosu już zagłosowali, wybierając Juliette na burmistrzynię.
Muszę pomyśleć. Nie mogę…
Możecie wymyślić plan, który nie zabije tysięcy ludzi?
W porządku?
Muszę coś zrobić.
Zaczęliśmy od ostatnich wspomnień. Służby w marynarce, misji.
Iran. Myślałem, że to zostawi.
Powiedział, że powinnam mieć wspomnienia
do momentu wejścia do samolotu…
ale reszty nie odkopywaliśmy, więc…
Wiem, że poleciałam i że poszło źle.
Znam fakty, ale jest trochę tak, jakby przeżył to ktoś inny.
Dobrze się czujesz?
Lepiej niż wcześniej.
Victor pomógł mi odzyskać pamięć.
Ale także ją zatarł.
Spróbuję się przespać.
Pewnie.
To znaczy, że musisz się przesiąść.
Jak się czuje?
Opieprzyła mnie, więc…
Więc lepiej?
Może.
Wiedziałem, że to będzie zły dzień.
- Jak umarł mój stary? - A gdzie „dzień dobry”?
Jak umarł?
- Nie byłeś w kopalni? - Według Harwooda zapadł się tunel.
- Czyli tak było. - Nie.
Zawahał się. To nie jest cała prawda.
Proszę.
Zamordowano go?
Nie.
Nie jest martwy.
Kogoś przywaliło w kopalni, ale nie twojego tatę.
Z tego, co wiem,
zaprojektował coś dla Harwooda.
W zamian kolejna ofiara w kopalni miała być nieoficjalna.
- Twój stary ją zastąpił. - A kto zginął?
Jeśli zaczniesz węszyć wokół Harwooda,
możesz wpaść do głębokiej dziury.
Znasz to nazwisko?
Wzywałeś mnie?
Wiesz, gdzie jest dziennik Misji?
Przecież już wam nie zagrażam.
Siła przyzwyczajenia.
Jeśli wiesz, gdzie jest i kto go ma,
to go tu z nim przyprowadź.
Proszę.
Nie możesz spać?
Spaliśmy z Danielem w minivanie, kiedy nim kierowałeś.
To nie ja nim kierowałem i wiem, że nie spaliście.
Miał podsłuch?
No tak.
Nie znałem prawdziwej historii tamtego twojego artykułu.
Brawo.
Nikomu nie mów.
Umowy obejmują wszystko o wszystkich zaangażowanych.
A ty kim jesteś?
- Chcesz o mnie napisać? - Tak już działam. Każdy mnie interesuje.
Przez 20 lat pracowałem w wywiadzie wojskowym.
Odszedłem. Założyłem firmę, która odnosiła duże sukcesy.
Ale do czasu.
Całkowicie z mojej winy.
Przez wady charakteru, których nie naprawiłem.
Wtedy poznałem panią senator.
Podczas jej pierwszej kampanii.
Byłem jej kierowcą.
A teraz jesteś jej lojalnym… kim?
Moje stanowisko nie ma nazwy.
Pilnuję, żeby ona i jej córka były bezpieczne.
Co to znaczy?
Dużo.
Co ty tu robisz?
- Wszystko gra? - Wyszedłem, bo mamy gościa.
Przeżyła coś podobnego, co ty.
To znaczy? Camille też podawała jej środek?
Nie Camille.
Robert i ja…
przestaliśmy to robić,
żeby pomogła pielęgniarce podmienić twoje leki,
bo tylko ona…
może naprawdę zrozumieć to, przez co przeszłaś.
I myślę, że ma wyjątkową perspektywę na czekającą nas wszystkich przyszłość.
Juliette Nichols.
Gloria Hildebrandt.
Możesz mnie nie pamiętać.
Tak długo podawali mi te środki, że nie pamiętałam prawie nikogo.
Zaprosiłem tu panią Hildebrandt, bo musimy porozmawiać o pamięci.
I z powodu tego, co trzyma w rękach.
Kiedy byłem szefem IT,
tropiłem z Robertem relikty, które były podobno święte
dla sekretnej grupy mieszkańców znanej jako Strażnicy ognia.
Jedną z nas była matka George’a.
Traktowano ich jak zagrożenie, bo szukali wiedzy o dawnych czasach
i wzniecali nadzieję na przyszłość w bezpiecznym świecie na zewnątrz.
Chcieliśmy tylko prawdy, tak jak ty.
Najbardziej chcieliśmy zdobyć
dwa świadectwa z konkretnego okresu.
Notatnik kołowy,
którego poprzedni szefowie IT szukali przez 300 lat.
Na próżno.
Drugi dokument był moją obsesją.
Dziennik Misji.
Jakiej misji?
Misja to imię tragarza, który żył 140 lat temu.
Podczas wielkiego buntu
przenosił materiały wybuchowe do wysadzania schodów.
Twoi przyjaciele nie byli pierwsi.
Może pani przeczytać końcowy fragment dziennika?
„Mam znamię na szyi i bliznę na brzuchu.
Nie wiem, skąd się wzięły.
Czuję, że wiedziałem, może nawet wczoraj,
ale teraz nie bardzo pamiętam wczoraj.
Boję się.
Wszyscy tak wiele zapomnieliśmy.
Lekarze mówią, że to przez wirus, i że minie,
ale nie minęło.
Wspomnienia nam uciekają.
A wszystko, co jeszcze pamiętam, zaciera się, jak we śnie.
Nie wiem, co zrobiłbym bez Allie. Mamy siebie nawzajem.
Ale słyszałem, że ludzie, którzy mieszkają sami, przestali jeść.
I tak wielu zeskoczyło już ze schodów, że zawiesili siatki.
Przysięgam, że jeśli zapomnę Allie, to pójdę ich śladem”.
To był jego ostatni wpis.
Widzę, co robisz, i…
Tak. To cholernie smutne, ale mówiłam już,
że nie zabiję tysiąca ludzi.
Salvador Quinn, ówczesny szef IT,
postanowił podawać ludziom środek, żeby zapobiec Zabezpieczeniu.
Nigdy nie kwestionował potrzeby wymazywania wspomnień,
ale nie negował też kosztu.
Quinn obliczył, że strach i dezorientacja, które wywołał ten środek,
doprowadziły do śmierci 2000 ludzi.
Jeśli nie zaczniesz działać, taki właśnie będzie koszt.
Wiem, że nie chcesz podejmować tej decyzji.
- Wiem. - Czyżby?
Ale ten ciężar spoczywa na twoich barkach.
- W porządku? - Tak.
Wydajesz się trochę niespokojna.
Może nie lubisz latać.
Nie lubię.
Chyba że to ja steruję.
- Czyli musisz mieć kontrolę? - Skąd.
Zależy mi tylko na jakości.
- A ty? Czemu nie śpisz? - Po prostu…
- Jutro jest ważny dzień. - Właśnie. Co zobaczymy?
Zepsułabyś pokaz magii.
„Dajcie spokój z tym show”.
„Wyciągaj tego królika”.
Przynieść ci coś?
- Nie. - Okej.
Ale możesz pomasować mi stopy.
- Przepraszam za wcześniej. - Nie szkodzi.
Myślałem, że ją leczysz.
- A jesteś w to zamieszany. - Nie, nie.
Leczę Charlotte i nadal potrzebuję twojej pomocy
w kwestii wspomnień z dzieciństwa…
A jeśli zapamięta tylko dwa ostatnie tygodnie?
Nie, to się uda.
Mówiłeś, że nie ma gwarancji.
Tak, ale dwie rzeczy mogą być prawdziwe naraz.
Robi duże postępy, naprawdę.
Kiedy mieszkałem w Los Angeles,
moja córka Lulu ciągle tylko mówiła o Wielkim Kanionie.
Codziennie przez miesiąc błagała nas, by tam pojechać.
W końcu się zgodziliśmy.
Ruszyliśmy pewnego piątkowego wieczoru po pracy.
Chciałem dojechać do południowej krawędzi
przed wschodem słońca.
Myślałem o tym, jak Lulu by się ucieszyła.
Nie powinienem był się tak śpieszyć. Byłem… zmęczony.
Kevin Bishop też.
Kiedy zobaczyłem, że zjeżdża na drugi pas, było już za późno.
Daniel, wszystkie te metody, których używam przy Charlotte,
leki, terapię,
opracowałem 30 lat temu dla siebie, bo chciałem zapomnieć.
- I zapomniałem. Wszystko. - Wcale nie. Przecież mi powiedziałeś.
Bo z czasem odkryliśmy, że można wybrać…
co zachować, a co zapomnieć.
Według sprawozdania sanitariuszy…
trzymałem córkę w ramionach, kiedy umierała.
Nie chciałem tego pamiętać. I nie pamiętam.
To działa.
Gdzie jesteśmy?
W Atlancie.
Pamiętaj, że Anthony musi włożyć marynarkę.
Mamo, nie!
Na ostatnim portrecie klasowym wszyscy je mieliście.
To było pięć lat temu.
Wyglądaliście elegancko. Artysta świetnie się spisał.
- Camille. - Co?
Nie zmuszaj go.
A to twoja decyzja?
Raczej jego.
Dobra.
Nieważne.
Mama zapomniała pewnie kluczy.
Co ty tu, kurwa, robisz?
- Kontakt miał się urwać. - Mówiła, że tu nie ma kamery.
- Potrzebujemy wejściówek do Sądowego. - Po co?
Nie powiedziała, ale nie kazałaby mi tu włazić,
gdyby ich nie potrzebowała.
Anthony, zmiana planów.
Weźmiesz marynarkę.
- Ale mówiłeś… - Tylko ją weźmiesz.
Jeśli inni ich nie włożą, ty też nie musisz.
Twoja mama ma problemy w pracy i to ją uszczęśliwi.
Mam trzy sztuki.
Przepraszam. Szukam marynarki szkolnej.
Dobrze. Jaki rozmiar?
Nie…
Jest gdzieś tak wysoki.
Spóźnimy się.
Przepraszam. Mogę nieść marynarkę, jeśli chcesz.
Będziemy na czas.
- Przepraszam. - Tak?
To dla Anthony’ego Simsa.
Sędzia dał mu rano nie tę, co trzeba.
Na pewno się nada.
Jest stara. Nie będzie pasować.
Mogę dostać tamtą? Sędzia chce ją dać do Recyklingu.
Chwileczkę.
- Masz je? - Tu są.
Super.
Dzięki.
Będą działać?
Są świetne.
Wszystko gra?
Wiesz, kiedy ostatnio przeszłam tyle w jeden dzień? Nigdy.
- Jesteśmy. - To moje.
Helikoptery?
Następny odcinek musimy pokonać wolno i nisko.
Dokąd lecimy?
Do mojej posiadłości niedaleko.
Ma 300 000 akrów. To 1200 kilometrów kwadratowych.
Kiedyś były to 42 osobne farmy.
Przekonałeś 42 farmerów, żeby oddali ci ziemię?
Dałem im fortunę,
który zabezpieczy wnuków ich wnuków.
Muszę o coś spytać. Ta plotka, która krąży…
Nie jestem robotem.
Nie, chodzi o tę drugą.
- O jednorożcu. - Ta jest prawdziwa.
Mamo, polecimy tym z tyłu, dobra?
- Myślałam, że to żart. - Nie. Mamy możliwości.
Stworzyliśmy własną technologię edycji genów.
CRISPR wygląda przy niej jak Fisher-Price.
Poczarowaliśmy trochę z DNA konia, narwala i nosorożca.
Udałoby się, ale zrezygnowałem.
Na ile to tajemnicze coś na terenie Georgii
jest pomysłem pani, a na ile jego?
On jest mózgiem. Ja tylko sojuszniczką, która robi, co może, żeby pomóc.
Mam nadzieję, że kiedy dowiesz się więcej, też zostaniesz sojusznikiem.
Chodźmy.
Na chwilę odechciało ci się być szalonym naukowcem?
Rozmawiałem z dziesiątym najbogatszym człowiekiem świata.
Zaoferował mi miliard dolarów za to, że kiedy stworzę jednorożca,
będzie mógł go upolować.
Jebani miliarderzy.
Wszystko niszczą!
Jednak wziąłeś marynarkę?
Tata mi kazał.
Jak poszło?
Tylko ja przyniosłem marynarkę.
Jak myślisz?
Przepraszam…
Porozmawiam z nim.
Po kolacji będę potrzebować twojej pomocy.
Muszę iść do izolatki w Sądowym
porozmawiać z pielęgniarką, która dziabnęła Emerson.
Chcę, żebyś był świadkiem.
- Dobrze. - Okej.
I dzięki za tę marynarkę.
Nie ma za co.
Donny do centrali.
Mów, Donny.
Idziemy dostarczyć przesyłkę.
Przyjęłam.
Tu znowu Donny.
Mam mały problem z dostawą.
Jaki problem, Donny?
Dwa duże psy weszły do mieszkania.
Naprawdę duże psy.
- Co to znaczy? - Psy.
Czyli pałkarze z Sądowego?
- Co? - Mówi o Simsie?
- Jego żonie? - Co? Nie, nie.
Nie…
Myślisz, że będzie jeszcze okazja?
Dobra…
Zróbcie to.
Przyjęłam, Donny.
Dostarczcie przesyłkę.
Co to jest?
Szef kazał nam sprawdzić pompy, poziom po poziomie.
- W sześciu? - Na innych poziomach nie.
Ale w Sądowym musimy uwinąć się w jedną noc.
Tak, Donny? O co chodzi?
Jaki, kurwa, Donny?
Kto mówi?
Zastępca Calso.
- Jesteśmy… na poziomie 17. - Patrick.
Calso, mówi zastępczyni… Crane. Mów dalej.
Zastępczyni Crane, tak.
Mieliśmy tu małe kłopoty, ale dzieciom nic nie jest.
Donny? Donny, słyszysz mnie? Tu centrala.
Nie trzeba już dostarczać przesyłki. Wróć, proszę, do bazy.
Szlag!
- Jaki Donny? - Calso, nie blokuj linii.
Zamknij się. Donny, słyszałeś?
Jesteś tam? Nie trzeba już dostarczać…
Stać!
Wróć do bazy.
Stać!
Mówi Donny.
- Słucham cię. - Dostawa wstrzymana. Wracamy do bazy.
Tak.
Martha, masz coś do picia?
Otworzę dobry trunek.
Calso. Mówi Crane.
Słyszysz mnie?
Możecie mi powiedzieć, co się dzieje?
Proszę. Co ze mną będzie?
Amy, zamknij się, jasne?
Camille, co my tu robimy?
Co my tu robimy?
Potrzebowałam miejsca, w którym nie będzie nas widać ani słychać,
bo musimy porozmawiać.
Prosiłam, żebyś przestał, Robert,
ale nie przestałeś.
Nie wiem, o czym mówisz.
Wykorzystałeś naszego syna!
Ta marynarka, z którą wrócił do domu?
Nie była jego.
Gdybyś mogła przestać dodawać do wody środek…
Co ty robisz?
- Tylko o to cię proszę. - Co ty robisz?
- Powiedz mi, co robisz. - Musisz przestać.
- Ten środek… - Powiedz mi!
Możemy nie rozmawiać o tym przy niej?
Amy? Walić Amy.
- Nie! Proszę! - Nie!
- Nie, proszę! - Powiedz mi prawdę.
Proszę.
Jakbyś ty tego nie robił.
Robiłem gorsze rzeczy.
Naprawdę.
Czy ty masz rację, czy ja…
czy nasz syn mnie zapamięta, czy nie…
zasługuje przynajmniej na jednego rodzica, który nikogo nie zabił.
Co to ma być?
Daniel wie.
To wiertło.
To bardzo duże wiertło.
Napisy: Marzena Falkowska