Wszyscy cali? Gdzie Jimmy?
Rany! To będzie... wszędzie.
Słuchaj...
Co masz na sobie?
- A co ja mam na sobie? - Miło was poznać, mistrzowie.
- Niech rozpocznie się konkurs. - Konkurs?!
- Jak tam moi ulubieni śmiertelnicy? - Mxy? Co jest grane?
Rozwodzę się!
Co?!
- Co my tu robimy? - Niepokój dodaje ci urody.
Glitzy!
Wołałeś, mój były ukochany?
- To pani Gsptlsnz. - Mówcie mi Glitzy.
- Moja wkrótce była. - Miło mi.
Dalej niejasne.
- Masz żonę? - Byłą! Nadążaj.
Rozwiązujemy nasz węzeł,
ale zamiast zwyczajowego rozwodu mamy...
Konkurs?
Tak, supermózgu! Konkurs, turniej, zawody, jak zwał, tak zwał!
Glitzy i ja zwerbowaliśmy graczy.
Jesteście moim zespołem. Naiwniak Superman, Jimmy Frajer,
Pytająca Kara i Zabawna Lois.
Czeka was seria zawodów.
Każde wyzwanie da wam klucz i wejście do następnego kręgu.
Drużyna, która zbierze więcej kluczy i szybciej dotrze do środka,
zdecyduje, komu z nas przypadnie dom, łódka, galaktyka i reszta!
A jeśli nie chcemy być pionkami?
Jasne.
Prawie zapomniałem.
Przegrajcie, a już nie ujrzycie swojego wszechświata!
Coś jeszcze?
- Będziemy tu uwięzieni? - Na zawsze?!
- Nie ujdzie ci to na sucho! - Kto jest w zespole Glitzy?
Tak, tak, tak, a o to się nie martwcie.
Mamy Supermana!
Nie mamy.
Że jak?
Straciłem moce.
Straciłeś... moce?!
Przed moim rozwodem? Potrzebowałem Supermana!
Clark Kent jest dla mnie bezużyteczny.
Żenujące!
A ja z wielką przyjemnością przedstawiam ekipę Glitzy!
Najpierw generał Lane.
O, nie.
Generał Lois Lane.
O, nie!
Dobry Lex Luthor.
Potomkini Kara z rodu El.
I Flamebird Jimmy.
Zwykły ja.
Flamebird, włącz!
Nie. Dużo bardziej odlotowy ja.
Przepraszam.
Zostałem wykiwany! Wybrałem Supermana,
a dostałem bezużytecznego reportera z wadą wzroku!
- Dobra... - Trzeba wyrównać szanse.
Może zakażemy latać?
Nie! Widziały gały, co brały!
Wyrok, proszę!
Zawodnicy nie będą latać.
A masz, miłości mego życia!
- Co się dzieje? - Zmiażdżę go.
Kiedy usłyszycie "już",
przez most, po klucz, szybciej niż oni i patrzeć pod nogi.
Pierwsze wyzwanie czas zacząć.
Widzisz, jak Glitzy załazi mi za skórę?
Zestawia mnie z nią...
Nigdy nie będzie mną, prawda?
Clark!
Biegiem!
Przepraszam, że byłem za wolny...
Czy to...
Klucz!
- Wezmę to. - Może byś podziękował?
- Musielibyście się spisać. - Zdobyliśmy klucz.
Ledwie. Patrzcie na nich!
Czyli remis.
Żałosne!
Nie macie remisować, a wygrywać!
Następna gra.
Ty.
Panie i panie, przedstawiam...
Górę S'ivaan!
Zadaniem, jeśli je przyjmiecie,
choć nie macie wyboru, jest wspiąć się na górę S'ivaan.
Pierwsza zdobywa jedyny w tej rundzie klucz.
Góra będzie się zapadać do rowu mantykory.
Idźcie za wolno albo spadnijcie, to ją poznacie.
Ostatnia na górze przegrywa.
To próba dla facetów.
To elementy portalu. Znajdźcie je, złóżcie, zróbcie portal, wyjdźcie.
Pierwsi wygrywają.
- I tyle? - Tak, tylko wygrajcie!
Rany!
Góra się nie zapada. To żadne wyzwanie.
Tak. Absolutnie żadne.
Czy moim przeznaczeniem jest się stać nią?
Nią? Byłaś taka.
Ja poznałam cała ligę Lois. Te inne nic nie znaczą.
Jednak się zapada.
Naprzód!
Na szczyt!
Wygrać musi jedna!
Odbiło ci?
Myślisz, że naszym Lois nic nie jest?
Musisz uważać, druga Karo.
Dobra, naprzód.
- Nie powinnyśmy się schować? - Szukam wyjścia.
Ledwie widzimy, nie znamy okolicy i próbuje nas upolować potwór.
Lane działają, nie narzekają.
Nie narzekam. Czekajmy tam, gdzie wpadłyśmy.
Może Kary nas potrzebują?
Jeśli do nas dołączą, to zawiodą i poniosą konsekwencje.
- Bardzo się różnimy. - Niech zgadnę.
Mama zmarła, tata się oddalił, ty chciałaś tylko pracować,
a znalazłaś wymarzonego Supermana,
poznałaś, czym jest przyjaźń i dobrze się bawiłaś.
Ja też.
A potem Clark stracił moce i życie.
Możesz mnie oceniać,
ale nie różnimy się znów aż tak bardzo.
Dlaczego?
- Oszukałaś! - Nie. Wygrałam.
Miałaś okazję zrobić to samo. I chciałaś.
Nie okłamuj się, Karo.
Taka właśnie jesteś.
Patrz, Clark! I reszta.
Jeden z głowy, jeden do...
To nasz. Pomarańczowy.
Nie widać! Każdy mógł się pomylić!
Ciekawe, ile naszych fragmentów przez pomyłkę ukradliście.
- Nie sądzę... - Że niby kłamię?!
Sugeruję nieczystą grę.
- Nie wyciągajmy... - Sugerujesz, bo sam to robisz!
W porządku. Pomyliliśmy się, Lex.
Żeby poprawić nastroje, będę szukał z tobą.
A Jimmy pójdzie z Jimmym.
Tak upewnimy się, że każdy gra czysto. Zgoda?
- Dobrze. - Tak.
Czas na Jimmych! Jazda!
Wyluzuj.
Twój świat wydaje się ciekawym miejscem.
- Jak wylądowaliście razem? - Zabrakło Supermana.
Twój.
Co? Dzięki.
Co się u was stało z Supermanem?
Popełniono błędy.
Ja je popełniłem.
Bez Supermana nie mieliśmy szans oprzeć się głodnym psom.
Było tylko gorzej. Zrobiliśmy, co musieliśmy.
- Pomagasz czy nie? - Jasne.
No dobra.
- Odlotowy kostium. - Wiadomo!
Kara i Lois są czasem bardzo negatywne.
Ale gdyby nie zaatakowały nas głodne psy, nie miałbym kostiumu.
- Co zaatakowało? - Szukaj pozytywów.
Czadowy kostium, dobry Lex, a my jesteśmy bliżej niż przed śmiercią Clarka.
- Clark umarł? - Trójka najlepszych przyjaciół.
- Idzie nam świetnie. - To nie brzmi świetnie!
Wszystko jest dokładnie tak samo.
Może poza...
Jestem teraz superbohaterem!
Jasne, jasne.
Nie martwisz się, że...
Wspólna praca? Uczucia?
Nuda! Dziewczyny już skończyły!
- Wypuścić piekielne hipcie! - Co?!
- Masz ostatni kawałek? - Nie, a ty?
Tego szukacie?
Jest tylko jeden.
- Daj! Jesteśmy w twojej ekipie! - Co z tego?
Wolę popatrzeć, jak wrzeszczycie.
- Jimmy, daj Lexowi kawałek. - Co? Nie!
Nie jestem Supermanem.
Daj mu go, bo wszyscy zginiemy!
Nie.
Tak mi przykro, Jimmy.
Clark!
- Nic wam nie jest? - Co z tobą?
- Prawie zginęłyśmy! - My też.
Dorośnijcie.
I przestańcie przegrywać!
I znowu punkt dla Glitzy.
Dobra robota.
Czy wy w ogóle chcecie mieć wszechświat?
Mogło być gorzej.
Uratował nas przed piekielnymi hipciami.
Czym?
A Glitzy wyciągnęła nas przed atakiem mantykory.
Czemu nas ratują?
Dobra, głupole. To labirynt.
Musicie tylko wybrać właściwą ścieżkę i nią pójść.
Skąd wiadomo którą?
Wybierz, co uważasz, byle trop nie wystygł.
Pa!
Kiedyś go zmiażdżę.
Humanitarnie.
- Clark! - Lois!
Co?
Kiedyś byłem Supermanem.
Kim jestem teraz?
Dalej jesteś moją ścieżką?
Super. Kolejne Lois.
Nie.
Nie widzę żadnej prawdziwej ścieżki.
To pamiętam.
Nie! Niemożliwe!
Nie!
To nie może być prawdziwe!
To nie może być...
Rozmawiałem z Jimmym Flamebirdem.
Udaje, że wszystko gra,
że wszystko się ułoży, choć się sypie.
Może to jedyna ścieżka?
Nie! Nie byłem dobrym przyjacielem.
Ani nikim innym.
Zasługujesz na kogoś lepszego, dlatego będę lepszy.
Muszę się zmienić.
Powtórz.
Że muszę się zmienić? Serio!
Cicho. To to.
Kiedy zobaczyłam Potomkinię Karę, bałam się, że Brainiac miał rację.
Że prawdziwa ja jest taka jak on.
Ale nie jestem niezmienna.
Wszyscy się zmieniamy! Możemy się stać kimkolwiek!
Jimmy Flamebird, ta gra to podstęp!
To my co dnia decydujemy o tym, kim jesteśmy!
Nie ma jednej właściwej ścieżki!
Sami możemy kształtować przyszłość!
Co się stało?
Wszystko jest możliwe, Lois Lane.
Nie ma jednej właściwej ścieżki.
- To rozwiązanie! - Wzruszające.
- A drugi zespół? - Oni?
Przegapili znak i zostali zmyci.
Zlewusy!
Mam więcej!
Nie tak prędko.
Została jedna gra.
I to mamusia dostanie dom.
Chomicze kulki!
Możemy ich zatrzymać?
Jak zwykle. Przywiązujesz się, umierają, jesteś smutna!
Dzięki empatii da się mnie lubić.
Wygrywa kula, która pierwsza ukończy tor!
- Do biegu, gotowi... - Czekaj!
To się nie zgadza.
Słusznie.
Nieważne, kto zdobędzie klucz...
Ważne, żeby ktoś zdobył.
- Właśnie. - Czemu razem wygrałyśmy pierwszą grę?
I czemu wszystkie klucze trafiają w to samo miejsce?
I kim jest ten facet?!
Istoty z waszego wymiaru nie pojmą...
Dość tych gier!
Skoro nalegacie...
Ten obiekt to kosmiczne kowadło.
Może na nowo ukształtować wszechświat.
Klucze je odblokowują.
Musieliście je zdobyć, śmiertelnicy, bo...
Pewna klątwa zabrania pewnym nieśmiertelnym uwolnić tę moc.
Zadowoleni?
- Nie! - I dlatego to robimy?
To może zachęta?
Zwycięzcy będą mogli ukształtować wszechświat po swojemu!
Idź w to, Zabawna Lois.
Będziesz sobie mogła wybrać przyszłość.
Clark, będziesz mógł odzyskać moce.
Ożywimy Clarka.
- A nie Supermana? - Nie.
Utrata mocy przez Supermana była trudna,
ale gdy straciliśmy Clarka, straciliśmy wszystko.
Dobra. Zagrajmy.
Czekajcie!
Nie wierzmy, że Mxy dotrzyma słowa.
Może nagroda jest warta ryzyka?
Jakie ono jest? Co z przegranymi?
Przegrani staną się prezentem dla mojej ukochanej żony.
Może fikusem?
Ukochanej żony?!
Dobra, wpadliśmy.
To randka, nie rozwód!
Dobra, stara gierka, która ma dodać związkowi pikanterii!
Świetna zabawa.
To jak?
Nie możemy w to grać.
Nie słuchajcie fikusów.
Boicie się przegrać.
Miałem już do czynienia z Mxym.
Jeśli odblokuje kowadło, nie zrobi z nim niczego dobrego.
Jak to miałeś z nim do czynienia?
Czemu nieśmiertelny miałby się zwracać do reportera?
Bez urazy.
Co masz takiego... Nie rozumiem.
To ty.
Wszyscy wiedzą oprócz mnie?!
- Wiadomo. - Jasne.
Żałuję, że nie posłuchałem Supermana, gdy miałem okazję.
Drugi raz nie popełnię tego błędu.
Grajcie, bo będzie czego żałować.
Nie gramy.
Pozwólcie, że wbiję wam to do tych upartych łbów!
Sprzeciwcie się mi, a zmiażdżę was niczym robaki!
Grajcie albo gińcie!
To giniemy.
- Stary? - Co robisz?
Śmiało, Mxy.
Chyba nic cię nie powstrzymuje?
Czas dobiegł końca, a konkurs nie ma zwycięzcy.
Moja pieczęć pozostaje nienaruszona.
Żegnajcie, zawodnicy. Spłoń w piekle, Mxy!
- Nie! - Nie!
Nie rozumiem.
To były klepsydry. Pokazywały, ile zostało czasu.
- A ty wiedziałeś... - Że to koniec.
Nieźle jak na bezużytecznego reportera z wadą wzroku, co?
Moje kowadło!
Czemu wy, ludzie, zawsze musicie wszystko zniszczyć?!
Dlaczego? Dlaczego? Dlaczego? Dlaczego?
Na oczach śmiertelników? Nie mogę patrzeć. Spadam.
Glitzy, zaczekaj! To była tylko gra!
Tylko gra! Przytulimy się?
Nie odpowiedziałeś mi. Co to za gość?
Skończony przegryw.
Mój szyty na miarę garnitur!
Cześć, nieznajoma.
Dobrze cię spotkać.
Postanowiłem wstać wcześniej i przewietrzyć głowę.
Ja też. Wiedziałam, że nie bez powodu jesteśmy razem.
Tak, czuję się lepiej niż wcześniej, cokolwiek to było.
Chyba zaczynam lubić Clarka Kenta. Może wystarczy.
Pewnie, że tak.
- A co z tobą? - Jestem...
roztrzęsiona.
Myślałam, że znam swoją przyszłość,
ale czuję, że nie nadążamy,
że walczymy z tymi okropnymi wersjami przyszłości.
One nie są okropne, tylko...
inne.
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Wojtek Stybliński