Сите ли сте добро? Каде е Џими?
Човеку! Ова ќе ми влезе... Насекаде.
Еј...
Што носиш? Чекај! Што носам јас?
Добре дојдовте, натпреварувачи! Натпреварот нека почне!
Натпревар? - Каков натпревар?
Како се моите омилени смртници? - Микси? Што се случува?
Се разведувам! - Што?
Микси, зошто сме тука? - Слатка си кога се лутиш.
Глици?
Се јави, мојот бивш сакан?
Ова е Мис Гиспитлисниз. - Викајте ме Глици.
Мојата наскоро бивша жена. - Мило ми е.
Не дознавме ништо. - Ти имаш жена? -Бивша! Дај следи!
Јас и Глици испловуваме од пристаништето, но место судници,
ние споровите ги решаваме... - Со натпревар? -Да, супермозоку!
Со натпревар, со турнир, со игри! Како и да е!
Јас и Глици си зедовме по тим играчи. Вие сте мојот тим.
Лекоумниот Супермен, Џими Лејмбрд, Прашалникот Кара
и Забавната Лоис
Тимовите совладуваат предизвици. Со успешно решавање добивате клуч
и влез во следниот круг!
Тој чијшто тим собере повеќе клучеви и ќе дојде до средниот круг,
одредува кој ќе ја добие куќата, глисерот, галаксијата итн.!
Што ако не сакаме да бидеме пиони?
Јасно!
Речиси заборавив.
Изгубете и никогаш повеќе нема да ја видите својата вселена!
Извинете. Уште нешто? -Би биле заробени тука? -Засекогаш?
Мислиш дека ќе се извлечеш? - Ако сме ние твој тим, кој е на Глици?
Да, да! О, да!
Но, не грижете се! Ние го имаме Супермен!
Го немаме Супермен.
Како, молам? - Ја изгубив моќта.
Ја изгуби својата... Моќ?!
Пред мојот развод ми требаше Супермен!
Кларк Кент ми е бескорисен!
Непријатно!
Туку... Голема чест ми е да го претставам тимот Глици!
Првата генералка е Лејн. - О, не.
Генералката Лоис Лејн! - О, не!
Добриот Лекс Лутор.
Наследничката Кара од куќата Ел.
И Флејмбрд Џими.
Тоа сум само јас.
Флејмбрд вклучен!
Не. Многу поопасниот јас.
Еј, здраво. Извини, но јас сум прејден! Го избрав Супермен!
А добив несмасен, бескорисен, кратковиден новинар! -Слушај...
Мораме да ги изедначиме шансите. Што велиш за...
Нема летање! Не! Во видена состојба. Ти си виновен! -Молам пресуда!
Натпреварувачите не сакаат да летаат.
Ете ти на, љубов на мојот живот!
Што се случува - Микси?
Ќе го здробам.
Кога гласот вели: “тргни“, поминете го мостот, земете го клучот, побргу...
И внимавајте како одите!
Привиот предизвик нека почне.
Можеш ли да веруваш како Глици се обидува да ме вознемири?
Јас против неа?
Не дека тоа некогаш би можела да бидам јас... Зарем не?
Кларк!
Трчај!
Жал ми е што не бев доволно брз. Само... -Тоа ли е...
Клучот!
Зграпчувам! Јас ќе го земам тоа.
А фала?
Тоа би значело дека бевте добри. - Еј, го зедовме клучот, зарем не?
Едвај! Погледнете ги нив!
Па? Нерешено е. - Нерешено? Очајно.
Не дојдовте тука по изедначено, туку по победа!
Следната игра.
Ти...
Дами и дами, ви ја претставувам.
Планината Саван!
Ваша е мисијата, ако ја изберете...
Се шегувам, немате право! ...Да се качите на планината Сиван.
Кој ќе се качи прв ќе го освои единствениот клуч во оваа рунда.
Додека се качувате, планината ќе тоне во каналот Мантикор.
Туку, ако сте премногу бавни, ќе ја запознаете мантикора.
Последниот тим до врвот изгуби!
Ова е предизвик за момчиња.
Ова се делови на порталот. Најдете ги, составете ги, направете го порталот.
Победува тој што е прв. - Тоа е тоа? -Да, само победете!
Човеку!
Немам чувство дека планината тоне. Ова е предизвикувачко.
Да! Многу непредизвикувачки!
Лоис Лејн, дали е мојата судбина да станам таква?
Таа? Ти си била таква?
Слушај, запознав куп Лоиси. Ти други јас ништо не значат!
Сега тоне.
Тргнувај, тргнувај!
Оди до врвот! Само една од нас треба да победи!
Полуде ли?
Мислиш ли дека нашите Лоис се добро?
Мораш да бидеш внимателна, друга Кара.
Добро, одиме.
Не би требало да се сокриеме некаде? -Барам излез.
Едвај гледаме, не го познаваме подрачјето и ѕверот не брка.
Лејнките дејствуваат, а не се жалат. -Не се жалам.
Но, можеби би требало да чекаме каде што влеговме. Ако им требаме на Карите?
Ако ни се придружат, потфрлиле. Нека се носат со последиците.
Толку се разликуваме.
Да погодам. Мајка ти умрела, татко ти бил дистанциран.
Ти сакаше само да работиш, но најде “супер“, човек од своите сништа,
научи што значи пријателство и прекрасно ви беше.
Тоа бев и јас. А потоа Кларк ги изгуби моќите, а потоа и животот.
Слободно осудувај ме, но границата меѓу нас не е толку дебела.
Зошто?
Кара!
Мамеше! -Не. Победив.
Ти имаше прилика да постапиш исто.
Сакаше. Немој да се лажеш, Кара.
Ова е тоа кои сме ние.
Види, Кларк! И другите.
Еден помалку, уште еден... - Наш е. Очигледно е портокалов.
Тешко е да се распознае! Секој можеше да згреши.
Се прашувам колкумина наши делови случајно си украл.
Мислам дека не... - Сакаш да кажеш дека лажам?!
Сугерирам дека имаше валкана игра, да. -Ајде да не...
Така размислуваш само ако ти самиот си го правел тоа! -Добро!
Лекс, тоа беше грешка, но за да се чувствуваме сите подобро,
јас ќе ги барам деловите со тебе, а Џими нека оди со...
Џими! Така ќе знаеме дека сите играме чесно.
Договорено? - Нека биде. -Добро!
Тоа! Време е за Џимиевци! Одиме!
Само биди супер.
Значи... Вашиот свет изгледа како интересно место.
Како завршивте заедно? - Повеќе го немаше Супермен.
Овој е ваш. - Што? Фала.
А што се случи со Супермен во вашиот свет?
Направени се грешки. Јас згрешив.
Но, Без Супермен не би имале шанса кога дојдоа Гладните кучиња.
Се тргна на полошо и правевме што моравме.
Помагаш или што? - Да, да...
Добро! Костумот е закон! - Знам, зарем не?
Кара и Лоис се толку негативни. Но, Гладните кучиња да не нападнеа,
не би го имал овој болен костум! - Што нападнало?
Секогаш гледај позитивно. Болен костум. Лекс сега е добар.
И сите сме блиски како пред смртта на Кларк. -Кларк умрел?!
Да! Само тројца најдобри пријатели! Сите сме одлично!
Тоа не звучи одлично! - Се е како порано.
Па, освен...
Јас сум суперјунак сега!
Јасно... Но, зарем не те загрижува...
Соработката, чувствата?
Ова е здодевно! Девојките веќе завршија!
Пуштете ги пеколните нилски коњи! -Што?!
Го имаш ли последниот дел? - Не, а ти?
Го барате ова? О, да...
Само еден е. -Дај ни го нам! Ние сме во твојот тим!
Глупост. Позабавно е да ве гледам како врескате.
Џими, дај му дел на Лекс. - Што? Не!
Џими, јас не сум Супермен. Дај му го или сите ќе умрете!
Не!
Извини, Џими, јас...
Кларк!
Добро ли сте? -Што ви се случи? - За малку ќе умревме! -Да, и ние.
Добро сте, пораснете! Исто така... Губете, губитници!
И уште еден за Глици.
Добра работа.
Сакате ли вие воопшто вселена?
Можеше да биде и полошо. Барем не даде да не фатат нилските коњи. -Што?
Чекај! Глици не извлече пред нападот на мантикора.
Зошто не чуваат?
Добро, тапчовци! Ова е лавиринт.
Овој пат требаше да го избереме вистинскиот пат и да го следиме.
А како знаеме кој е вистинскиот?
Изберете кој ви се чини најдобар, но внимавајте трагата да не се излади.
Добро, чао!
Еден ден ќе го здробам.
Хумано.
Кларк! -Лоис!
Лоис...
Што?
Бев Супермен.
Кој сум сега?
Дали си ти се уште мојот пат?
Супер! Уште Лоис.
Не!
Не.
Тука не го гледам вистинскиот пат.
Го паметам овој.
Не!
Не, не може...
Не!
Ова не може да е вистина!
Ова не може да е...
Разговарав со Флејмбрд Џими. Тој се прави дека се е во ред,
дека се ќе се реши, а се се распаѓа пред неговите очи.
Можеби тоа ни е единствениот пат.
Не! Слушај... Не бев добар пријател, Кара.
Не бев добар... Ништо.
Се уште мислам дека заслужуваш подобро и затоа ќе бидам подобро.
Морам да се сменам.
Повтори го тоа! -Дека морам да се сменам? Го мислам тоа, Кара.
Јас... -Тивко! Тоа е тоа!
Кога ја видов Наследничката Кара,
се плашев дека Бренијак има право Дека сум вистинската јас како него.
Но, јас не сум едно. Сите сме битија на промена.
Можеме да станеме што било! Џими Флејмбрд,
ова е игра, трик! Ние секој ден решаваме кои сме.
Нема еден вистински пат! Ние ја обликуваме иднината!
Чекај, што се случи? - Се може да се случи, Лоис Лејн.
Нема еден вистински пат. Тоа беше решението...
Да. Баш трогателно. - Што се случи со другиот тим?
Тие? Би можело да се каже дека го промашиле знакот. Какви мивки!
Баш се испрани! Чекајте, имам уште!
Не толку бргу!
Ни остана уште една игра.
А мама ќе ја добие таа куќа!
Кугли за хаместери! Смееме ли да ги задржиме?
Секогаш го правиш тоа!
Се врзуваш, тие умираат, ти си тажна. - Поради мојата емпатија сум симпатична!
Првата кугла што ќе ја помине патеката со препреки победува! -Спреми се...
Чекај! Нешто не штима.
Има право. Се чини дека не е важно кој ги освојува клучевите...
Додека се освојуваат. -Да! Зошто двајцата победивме во првата игра?
И зошто сите клучеви одат на исто место?
И кој е оној тип?!
Суштествата од вашата димензија не би разбрале. -Доста се игри!
Добро, штом инсистирате...
Онаа направа таму е вселенска наковална.
Уредот кој може да ја смени вселената. Клучевите ја отклучуваат неговата моќ.
Ни требавте вие смртниците да ги земете клучевите оти...
Една клетва им забранува на некои бесмртни да ја отклучат. Добро?
Среќни ли сте сега? -Не! - Затоа го правевме тоа? -Што?
Што велите на мал поттик?
Победниците можат да ја преобликуваат својата вселена како што сакаат.
Забавна Лоис, прифати го тоа. Можеш да избереш иднина каква што сакаш.
Кларк! Би можел да си ја вратиш моќта.
Можевме да го вратиме Кларк. - Мислиш, Супермен?
Не. Загубата на моќта на Супермен беше... Тешка.
Но, кога го изгубивме Кларк, изгубивме се.
Добро. Да заиграме.
Чекајте! Не можеме да и веруваме на Микси дека ќе го одржи ветеното.
Можеби наградата вреди за ризикот.
А кој е ризикот? Што им се случува на губитниците?
Губитниците се претвораат во подарок за мојата сакана сопруга!
Можеби фикус.
Сакана сопруга? - Добро, не фативте!
Ова е состанок, не разделување!
Само добро старо играње улоги да ги зачиниме нештата!
И се забавуваме.
И? Што велите?
Не смееме да ја играме нивната игра. - Не слушајте го тимот фикус.
Се плашат дека ќе изгубат. - Веќе имав работа со Микси.
А ако го отклучи она, што и да стори со тоа, нема да биде добро.
Каква работа имаше? Зошто еден бесмртник би го интересирал новинар?
Без навреда.
Што е... Ве разбирам.
Тоа си... Ти!
Зарем сите се паметни, освен мене?! - Да! -Секако!
Жалам што не го слушав Супермен кога имав шанса.
Нема да ја повторам истата грешка.
Еј! Играјте или ќе ви дадам нешто да зажалите.
Нема да играме.
Дајте да ви пикнам нешто во тие ваши тврди глави!
Ако ми се спротивставите, ќе ве згмечам како бубачки, тоа сте.
Играјте или умрете!
Тогаш ќе умреме.
Што? -Пријателе? - Што правиш?
Само напред, Микси. Ништо не те спречува. Зарем не?
Дојде моментот, а натпреварот нема победник.
Мојот печат останува недопрен!
Збогум, натпреварувачи!
Гори во пеколот, Микси.
Не! -Не!
Не разбирам. - Тоа беа песочни часовници.
Покажуваа колку време остана. - А ти знаеше... -Да, играта привршува.
Не е лошо за несмасен бескорисен, кусоглед новинар, а, Микси?
Не, мојата наковална!
Зошто вие секогаш се уништувате?
Зошто? Зошто?
Пред смртниците? Не можам да го гледам тоа. Заминувам!
Глици, чекај! Само глумев, душо! Душо?
Само глумев!
Не ми одговори на прашањето. Кој е оној тип?
Лош губитник.
Мојот драг скроен костум!
Еј, туѓинке! - Баш чудно што те гледам тука.
Да, решив да се разбудам порано, да си ја расчистам главата. -И јас!
Знаев дека сме заедно со причина. -Да! Мислам...
Сега се чувствувам подобро од порано. Што и да беше тоа.
Мислам дека почнува да ми се допаѓа Кларк Кент.
Можеби тој е доволен. - Секако дека е.
Но, како си ти? -Јас сум... Малку потресена, искрено.
Мислев дека знам каква ќе ни биде иднината.
Но, сега се чини дека не можеме да ја следиме.
Како да се бориме против грозна иднина.
Не се грозни, Лоис, само се...
Поинакви.
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС