Evet!
OSAKA, JAPONYA
Güzelmiş.
Alayım.
OAKLAND, CA
4Q CONDITIONING
Bekle.
Benim için bu bulunmaz bir şey.
Bu benim için çok büyük bir şey, 2. sezonu başlatan da buydu.
Bu büyük bir hayaldi.
Konuştuğumuz, hayalini kurduğumuz bir şeyi yapmak istiyorum.
Daha önce hiç yapmadım ama sizinle
motor yapmak istiyorum.
Şu an en özel motorlar, savaş modelleri, yani savaş motorları.
42, 43, 44 modelleri.
-43 imkânsız. -İmkânsız 43 modeli bulduk yani.
Harley tarihinde bazı motorları bulmak çok zor.
Bir tanesi 1943 model Knucklehead.
Şunu unutmamak gerekir, 1943’te sivil Harley-Davidson üretimi
inanılmaz derecede düşmüştü, bir model yılı için yüz küsur motosiklet vardı
çünkü o dönemde üretimin büyük kısmı orduya gidiyordu.
Hayalim, o savaş motorlarını dünyanın dört bir yanında bulup
geri getirmek.
Japonya’nın göz bebeği gibisiniz.
Japonya'da sevilen...
İki kişi varsa
onlar da Max Schaaf 4Q ve Cycle Zombies.
Cycle Zombies’de olay şöyle değil,
"Stokta şu motorlar var."
Bir motor yapıp "Bu motor tamam." diyorlar.
Sonra biri bize ulaşırdı. Çoğu zaman da Japonya’dan biri olurdu.
Nedenini bilmiyorum, sanırım oraya çok zaman ayırmamızla ilgili.
Japon motosiklet kültürü,
onların Amerikan motosiklet tarihini inceleyişinden bile bir şeyler öğrendim.
Japon ustalarından çok şey öğrendim.
Akıllılık edip şunu çözmüşler,
herkes 36 modeli istiyor çünkü ilk yıl,
ama en nadir olanlar savaş dönemi 43 ve 44 modelleri.
Bana göre nadirin de ötesindeler.
Nasıl daha da heyecanlanabilirim diye düşündüm.
Savaş dönemi motor modelleriyle
el yapımı özel motorlar yapacak belli bir arkadaş grubum olsun istiyordum.
Herkes kendi, farklı War Pig’ini yapacaktı.
43 model motorun buraya geri dönüp müzeye girmesi çok nadir bir şey.
Bence bunların başladığı yere
geri dönmesi gerçekten büyük bir onur.
Japonya’daki insanlar, Amerikalılar henüz
50'ler kültürü ya da vintage Levi's'lara bile pek ilgi duymuyorken
Amerikan tarzı şeyleri alıyordu.
Buradaki insanlar sürekli en yeni olana geçip duruyordu.
Bence o yüzden bu kadar çok motor falan oraya gitmiş.
Bu, öyle "güzelmiş, bunu yapayım" deyip başladıkları bir şey değil.
Sırf eski bir motor almak için 15 yıllık kredi çeken arkadaşlarım var.
-Doğru. -Onlar için moda değil.
-Hayatları. -Hayat tarzları.
O şeyleri oraya getirmek için çok uğraştılar.
Ne kadar zor olduğunu düşünemiyorum bile.
Dillerini bilmiyorsun. Amerika'ya gidiyorsun.
Tarihin en çetin savaşında, 40’ların ortasında
yaptığımız bir şeyi gidip satın alıyorsun.
Bazı insanların, motorların yurt dışına satılması konusunda duyguları karışık.
Tarihimiz gidiyor.
Bu eski motorlardan belli miktarda var.
Değil mi? Öyle.
Kullanıyorlar. Gerçekten iyi bakıyorlar.
Çok seviyorlar.
Bunu görmek çok güzel, çünkü motorların amacı bu.
Kullanılmaları gerekiyor.
İnanılmaz bir yolculuk olacak, denizleri aşacağımız ilk deneyimimiz.
Büyük suya atlayacağız.
Japonya'ya gidip motor alacağım.
Olmaz. Öyle şey olmaz.
Kimse Japonya'ya gidip motor almaz.
TOKYO, JAPONYA
Max!
İyi günler bebeğim!
İyi adam.
YUJIN ASANO
Vay canına! Bilmiyorum.
Yalan söylemeyeceğim.
1937 KNUCKLEHEAD
Gördüğüm en güzel...
motorlardan.
Çok güzeldi çünkü orada Jay'in Instagram'da konuşup
bir şeyler baktığı birkaç kişi vardı.
37 model, fildişi tonlarında beyaz boyalı bir Knucklehead alıyordu.
Adam Porsche'den iniyor, resmen arkadaş gibi takılıyor.
"Nasılsın?" falan dedim, bir fotoğraf gösterdi.
"Baban, iki yıl önce Mooneyes’te motorda otururken." dedi.
O 37 model muhtemelen hayatımda sürdüğüm en iyi orijinal motor.
Yani...
Mükemmel.
Daha yeni gelmiştik.
2. Dünya Savaşı motoru olmasa da "kutsal kâse" gibi bir şeydi,
hepimizin bir arada onu görmesi,
böyle bir şey hiç olmamıştı.
Önce gelen ara sıcak gibiydi.
Harika bir şey, bak.
Gösterge panelindeki tüm küçük ışıklar çalışıyor.
Şu eski motorları bulmak, o zamandan kalma,
dokunulmamış, resmen saklanmış olanları ortaya çıkarmak kolay değil.
Gerçekten çok uğraşman
ve o insanla güven ilişkisi kurman lazım.
Bu motor 50 senedir bu adamda,
bir anlamda işin içinde olman, ve bir şeyleri gerçekten
yerinde inceleyebilmen gerekiyor.
Her parça adeta birbirine kusursuzca karışıyor, anlıyor musun?
Nasıl çalışıyor?
-Dikiş makinesi gibi. -Öyle.
-İnanılmaz. -Bilmiyorum.
Her şey. Külbütörler hariç...
Bu şey inanılmaz.
Çekil.
Japonya, insanların etraflarında olan bitene
gerçekten dikkat ettiği bir kültür.
Bir şeyin zamansız özüne gerçekten dikkat ediyorlar,
yani bu sadece anlık bir etki değil.
Bunu eBay'de gördüğümde âşık oldum.
Nerede olduğunu bilmiyordum, Yujin aldı
ve şimdi de sende.
Şimdi geri getiriyorum.
Getirdiğimizde Harley Müzesi'nde 36 modelin yanına koyacağız.
Yeşil ve beyaz olan.
-Kraliçe Fildişi orada. -Vay canına!
-Diyor ki... -Mükemmel.
-Bu -devir. -Devir
-Evet, devir. -Beşinci devir onda.
-Şimdi sana devrediyor. -Altıncıyım.
-Altı. -En sevdiğim sayı.
Evet, altıncı devir. Başardım.
Bir koleksiyonerle karşılaşmanın yarattığı o gerginlik, ömür boyu
peşinde olduğu, bulmak için tüm hayatını verdiği
bu kadar kıymetli bir şeyden vazgeçirmeye çalışmak,
onun kimliğinin bir parçası gibi,
çok önemli, çok nadir bir şey.
Ama durum şöyle, "Buraya bırakacağım
ve geldiği yere götüreceğim."
Yujin'in evi.
Kral Fildişi'ni aldık.
Kraliçe Fildişi, aslında kadın, değil mi?
-Adı Silky. -Tamam.
-Çok iyi hissediyor musun? -Çok iyiyim. Çok güzel.
HARLEY'S ONLY
LOS ANGELES, CA
Benim adım Eric Espinoza.
UNIF Clothing adında bir giyim markam var.
Sayı kime sorduğunuza bağlı olarak değişiyor
ama bu motorlardan toplamda sadece yaklaşık yüz küsur tane üretilmiş
1943 KNUCKLEHEAD
Çoğu yıllar içinde yok olmuş.
Bildiğim kadarıyla gerçek olanlar iki elin parmaklarını geçmeyecek kadar az.
Çoğu insan bırak sürmeyi, bunları göremez bile.
Dönemin Knucklehead’lerinden, 43, 44 modelden bahsediyoruz,
bir yılda üretilen Knucklehead sayısı 70–80’i geçmiyordu
Gerçeğini görebilmek çok nadir bir durum.
Ne kadar paran olursa olsun
1943 Knucklehead bulamazsın.
"1943 Knucklehead arıyorum." diyen birine
"Bol şans." dilersin.
1943'te 115, 130 tanesi Harley fabrikasından çıktı,
işte biri karşımızda.
TOKYO, JAPONYA
GAKU YOKOMIZO HAWGHOLIC
Orada çok istediği motorlar vardı.
En çok istediği arkadaşımız Gaku'nun Hawgholic'ten aldığı
43 model orijinal boyalı motordu.
En çılgın kısmı da Jason'ın istediğinin satılık olmamasıydı.
Bir arkadaşımın motosikleti.
Özetle dedi ki, oraya gidelim, onu etkilemeye çalışayım.
Jason etkileyici biri.
Ama orijinal boyalı
ve 12 ya da 15 tane olan bir motor alacaksın.
2. Dünya Savaşı zamanından bir model.
Tüm dünyaca nadir görülen bir parça.
Tabii çoğu ABD'de
ama Japonya ve Avrupa'ya da dağılmış.
Roller, Ripper dergisinden Kota Max'in yakın arkadaşı.
Kota'yı bir süredir tanıyorum ve Kota da Gak ile arkadaş.
Fotoğrafta çok farklı.
Japonya'ya gidince Gak'la tanışmak istedim.
Bence o... Japonya'nın en iyilerinden.
Onunla tanışmak önemli, birçok motorunu gördüm.
Roller'da gördüm, bu 43 modeli gördüm
ve bu bende pek çok şeyi tetikledi.
-OP. -Evet, OP.
Şurada.
Gördüğüm en mükemmel motosiklet. Şuna bak.
Lanet olsun.
Vay canına!
Gak'ın bu motosikletleri yapışını görünce şok oldum.
Dünyadaki en iyi parçaların olduğu küçücük bir garaj.
Alanı minicik ve yerde çalışıyor.
Bir şeyi duyarsın, sonra bir ahıra gidersin
ve ortaya çıkarırsın, hikâyesini dinlersin.
Bir arayış vardır ve bir beklenti hissi.
Arkadaşlarla uçağa bindik ve bu garaja gelmek için Japonya'ya uçtuk.
Pek iyi İngilizce bilmiyor,
ben de pek Japonca bilmiyorum.
Bu şey çok güzel.
Dostum.
Gazı çok iyi.
Tanrım, bu şey bir harika.
Gak'i 15 yıldır falan tanıyorum.
10 yıl kadar önce Gak bu evde uyurdu
ve Gak'ı pek anlamazdım.
Özel motor yapanların bazıları doğru nedenlerle yüceltiliyor,
bazıları ise nedenini açıklayamadığım şekillerde övülüyor.
Gak özel motor tarihiyle çok ilgili
ve bu şeyleri sanırım 30 yıldır biriktiriyor.
Çok iyi bir zevki var.
Gak’ın koca taşakları üst kısmını göçertmiş.
Taşakların mı göçertti?
-Taşaklarım mı? Evet, çok büyük. -Çok büyük.
Max ile tanışıyor olmamız
süreci biraz daha kolaylaştırıyor.
Satışta Jay, "Dostum. Parayı al. Görüşürüz.
Ben gidiyorum." gibi bir tavır takınmıyor.
Genelde böyle olur.
Jay dedi ki, "Bu motoru Amerika'ya göndereceğiz.
Sen de gel. Motora bin."
Harley Müzesi'ne ülkeyi baştan sona geçerek motorla gidiyorsun.
Bu motor müzeye gidecek.
1944 KNUCKLEHEAD
Üzerinde benim dövmelerim var.
-Davenport mu? -Evet.
Davenport mu? Ben orada büyüdüm, Iowa'da.
Iowa'da büyüdüm. Hawaii'de doğdum, Iowa'da büyüdüm.
Iowa'dan Hawaii dövmesi.
Harika be!
Jason...
Karizması var.
Cana yakın ve insanları etkileyebiliyor.
Bence Jason'da insanları çekme yeteneği var.
Engelleri bu şekilde aştık.
Orada olmanın benim için ne kadar önemli, bir onur olduğunu
anlamasını istedim.
Teklifleri kabul etmiyordu ve Kota...
Her şeyi o halletti
çünkü ben ve Gak arasında çevirmen gibiydi
ve galiba Gak her şeye ne kadar değer verdiğimi gördü.
Gak, belki bunu bana satarsın.
-Belki. -Teşekkür ederim.
Teşekkür ederim.
Bu...
-Aynı. -Aynı.
-Aynı, değil mi? -Çünkü...
Başımda.
Başımda. Aynısı.
-Eski tarz. -Bu yüzden sana satacak.
Yapacak.
Evet.
Bence başta şöyle dediler,
"Bu adam buraya gelip
satın aldığmız şeyleri istiyor."
Hatta Gak'a dedim ki, "Adam gerçekten istiyor."
Motorları depoya koyup bir daha görmediğin bir koleksiyoncu değil.
Rüyalarımda.
Bunu Harley'ye geri götüreceğim.
-Orada herkes görebilecek. -Bütün yol süreceğiz.
Gördüklerim arasında en güzeli.
Harley-Davidson'a gidiyoruz.
Milwaukee, biz geliyoruz!
LONG BEACH, CA
Adım David Polgreen.
Gündüzleri World Poker Tour adında bir şirkette avukatım.
Bu çok nadir bir motor.
Tüm Knucklehead modellerinin ikinci en nadiri.
44 yılında 500'den az üretildiler.
Eric'le beş yıl kadar önce yığın hâlinde
iki motosiklet aldık.
Jason'a bende 44 model olduğunu söylemiş.
Hemen beni görüntülü aradı.
Polgreen ile Espinoza sayesinde tanıştım.
Bu adamlar birlikte ava çıkıp
nadir parçaları buluyorlar.
Motosikletle başlıyor, bu insanlara âşık olup
onlarla arkadaş oluyorsun.
43 ve 44 model birer motosiklet olduğu söylenmişti.
Hadi şunu yapalım dedik.
Benim için para hiç önemli değil. Böyle motorları satmam.
Böyle bir motoru normalde asla satmam.
Tüm çılgın fikirlerimi
motorlarımda istedim.
Bu yüzden hiç yapmadım.
Jason bir motosiklet yaptığım tek kişi.
Onun olacağına çok mutluyum
çünkü olduğu gibi beğenecek.
Çalıştığım ve yaptığım bir motorun
müzede olması inanılmaz bir şey.
Harley'nin tarihinin saklandığı yer.
Orada motosikletinin olması basit bir şey değil.
OAKLAND, CA
Bir sürü usta vardı ama süreci belgelemeleri için
birkaçına kameralarımı vermek istedim.
Tüm yapım sürecini kaydetmelerini istediğim kişiler Max ve Scotty oldu.
Fotoğrafa hep merakım vardı. Çocukken bir iğne deliği kamerası yapmıştım.
İlk aşklarımdan biri.
Fotoğrafçılık. Profesyonel kaykaycı olacağımı düşünmemiştim.
Planım kaykay fotoğrafçısı olmaktı.
İlk maaşımı kaykaycılıkla aldım.
Leica M6'yı düşündüğüm bir yapılacaklar listem vardı.
Kamera mağazasına gittim ve Leica M6'yı aldım
ama bir yerlere götürmeye ve Oakland'da çekim yapmaya korktum
çünkü Oakland'daydım.
Önünde büyük, kırmızı bir nokta vardı.
Noktanın üstüne bant taktım, sanırım en çok da
çevremdekilerden korkuyordum.
Sonra Jason'la tanıştım, bunları fırlatıyordu.
Masaya fırlattı ve ne serseri diye düşündüm.
Benimki ipeğe sarılı, bir kasada, o da bir alet kutusunun içinde kilitliydi.
Japonya’daydık, Gak aracılığıyla ona motosikleti ayarladım
ve o da bana bu 1958 model M3’ü vermeye karar verdi.
Bana verirken dedi ki,
"Bunu alet kutusunun içinde kilitli tutma."
Tutmuyorum da. Sözümü tuttum.
Kötü fotoğraflarım ekipmanımın suçu değil.
Benim suçum.
Çok iyi bir ekipmanım var, en iyilerden biri.
Çok kötü kameralarla inanılmaz fotoğraflar çeken birçok insan gördüm.
En sevdiğim fotoğraf türü bu.
Ödül kazanmak ya da insanları etkilemek gibi derdin yok.
Sadece bir anı belgeliyorsun.
Muhtemelen unutacağın özel bir gün
çünkü yerine yeni anılar gelecek.
Kamerayı artık sürekli yanımda taşıyorum
ve bu işte çok vasatım ama bunu seviyorum.
Hiçbir zaman en iyi kaynakçı, en iyi boyacı olmayacağım,
hiç en iyi kaykaycı da olmadım.
Her zaman ulaşacak bir noktanın olduğu şeyleri seviyorum.
Lens pirinçleşmeye başlamış,
siyah lensin altından pirinç boya ortaya çıkıyor.
Leica’nın pirinçleşme meselesine iyice kafayı taktım.
Hayatı boyunca o makineleri yanında taşıyan
fotoğrafçılar var.
Siyah boyanın altından zamanla çıkan o pirinç, öyle güzel görünüyor ki.
Sonra dedim ki, "Bir motosikleti pirinç kaplayıp
siyaha boyayayım ve Leica gibi bir görünüm vereyim."
Bunu Jason'a bu şekilde anlattım
ve telefonda "kardeşim" diye öyle bir bağırdı ki.
Şıkır şıkır.
42, 43 ve 44 model var.
Harley'nin yaptığı en nadir motorlardan.
Bu Knuckleads'leri alıyoruz,
bu motorları takıyoruz ve bu güzel sanat eserini yapıyoruz.
Aklımdaki fikir bu.
Abartılı duruyor ama iyi olacak.
Bunları yaparken insan kendini kaybediyor. Ben boyacıyım da.
Bu bana gerçekten ilham verdi
çünkü farklı kaplamalar yapıyorum.
Bana yaptığım ilk motosikletlerden birini, 4Q bike’ı hatırlatıyor.
Bütçem kısıtlıydı ama o kadar heyecanlıydım ki
sabah 8'de kalkıyordum
ve hemen garaja gidip tüm gün orada duruyordum.
Tanrım.
-Dostum. -Harika olacak.
Bu lanet şeyler...
Söyleyeceğim çok klişe olacak
ama çok insan diyor, bir parça bulunca
motosiklet yapma fikri geliyor.
Nne yaparsan yap içine o kadar çok şey koyuyorsun ki, o şey artık değişiyor.
Onunla olan sevgi ilişkin değişiyor. Aslında ben...
Bu şeyi kafamda yapmıştım, bu da çok iyi bir şey.
Leica’daki tek renk, kırmızı nokta.
Kırmızı bir şey yapmak istedim.
Ama üstünün siyah olmasını ve kırımızının görünmesini istiyorum.
Güneşin altına geçmem lazım.
Yani o da zamanla aşınacak.
Herhangi bir model Knucklehead seçmek bayağı birinci dünya lüksü.
Böyle başladığında, her şey çok güzel oluyor
ve ben de o saygıyı göstermek zorundayım.
Bu defa öğrendiğim şeylerden biri de parkerize etme,
kimyasal bir kaplama yöntemi.
Motosikletin çoğu çelik parçasını
siyah, metal dokunuşu katmak için
parkerize solüsyonuna sokuyorum.
Bunu gelecekteki hâlin 10 yaşındaki kendine gönderse bayağı komik olurdu
Çünkü iyi mi gidiyorsun kötü mü,
ya da ne yaptığını hiç anlamazdın.
Bunun neredeyse krom kadar koruyucu olması
gerçekten harika, sanki...
Paslanmasını önleyen
ve ona bu görünümü veren bir kaplama tabakası var.
-Evet, hoş oldu. -Jason kafana göre takıl dedi.
Ben de bayağı kafama göre takılıyorum.
Daha önce yapmadığım şeyler yapıyorum.
Jay ve ekip, beni Leica'dan bir adamla tanıştırdı.
Arayıp projeden bahsettim.
Arkadaşım Dayton'ın bazı parçalar döktüğünü söyledim, o da arşive baktı.
Bir şeyler buldu. Bana postaladı.
Birkaç parça var, mesela şu gördüğün, aynı dönem motorlardan
bir Linkert gövdesi.
-Bu şey çok da güzel eriyor. -Pirinç, bunu eritebiliriz.
Bana ne gönderdiklerine bakacağız.
Evet, 1942.
Güzel olan şu, bu 42 model Harley-Davidson Knucklehead motoru.
Bu da o dönemden.
Bu parça tam olarak 1940'ların başı Leica’larından kalma.
Vay canına!
Tüm bunları eriitiyoruz.
Döküp bu motor için yeni parçalar yapıyoruz.
-Evet. -Ve sonsuza dak yaşıyor.
Eskiden film çekerdim ve çok severdim
çünkü motosikletlerle bir tür paralellik kurmak gibiydi.
O motordaki kusurlu olan şey aslında onu bu kadar harika yapan şey.
Bir depo bulursun, üzerinde yarık vardır
ve yarığın üstü lehimle kapatılmıştır.
Yara izi gibi. Bu bir anı. Ve bu...
Motosikletin bu süreci, fotoğraflarını çekmek.
Çok ilham verici.
Geçmişe dönmek gibi bir his...
tüm o anılar ve o net olmayan, kusurlu şey bile bana şunu hatırlatıyor,
motosiklette o küçük hatalar onu daha iyi yapan ve hikâyesini anlatan şey.
KAMAKURA, JAPONYA
-Bakayım. -Hadi tur atalım.
-Evet, baksana. -Taka, ne çok motorun var.
Tanrım, Taka, sürekli büyüyorsun.
-Büyüyor. -Kardeşim.
Geçen sefer bu yoktu.
Dostum!
-Taka bir numara. -Bira alabilir miyim?
Harikaydı. Yakın arkadaşım Taka'nın
dükkânına gittik.
İşin hakkını veren biri.
-Kaç model bu? -1945.
-Satılık mı? -Hayır.
-Belki? -Belki.
-Belki? -Belki, evet.
Dostum.
Japonya.
Taka hikâye anlatmaya çok meraklıydı
ve eski motorları bulup onları canlandırmaya,
hayata döndürmeye, onlara yuva bulmaya bayılırdı.
Bu da çok benzer bir şey.
Aslında en çok orada bağlandık diyebilirim.
Cycle Zombies hep biraz hikâye anlatmak gibi bir şeydi.
İnsanlar çok tuhaf.
Bazen bazı insanlar ya da gruplar hakkında bize fikirler yükleniyor,
"O grubu sevmemelisin, orijinal şarkıcı o değil" falan gibi.
Önyargıyla yaklaşıyorsun, genel olarak bundan nefret ediyorum.
Taka geldi. Onu duymuştum, buraya uğramış.
Bu adam iyi mi, değil mi? Sevsem mi diye kararsız kaldım.
Sonra saçmalıkları bir kenara bırakıp
karşımda çok tatlı bir insan olduğunu fark ettim.
Dükkâna gedi ve dedi ki, "Buranın havası çok iyi."
Dedim ki, "Ne demek istiyorsun? Sıcaklığı mı?"
"Hayır, buranın havası gerçekten çok iyi." dedi.
"Burası büyülü bir yer."
Ya da onun dediği her neyse, bazen Japonca çevirilere bayılıyorum.
Çok özgün ver gerçek.
Scotty, Max, şunu gördünüz mü?
Toprağın altında mı gömülüydü?
-Evet. Videoyu gördüm. -Şuna bak dostum.
Otobüsün yanındaydı. Çekip çıkardılar.
Düşünebiliyor musun?
Dükkânına ne zaman uğrasam, "Al şunu, sür" der. Hiç sorgulamaz.
Dükkânını tamamen açıyor ve o motorların yarısı müşterilerinin motorları.
Onu çok seviyorlar, Amerikalıların motorlarına binmesine izin veriyorlar.
Vay canına!
O adam kim?
Japonya'nın en iyisi.
Sadece beyaz Japonlar.
Adam çok tatlı.
Onu anlatacak daha iyi bir kelime yok
ama yaşlı bir ruh, tatlı bir insan. Müthiş.
Ama orijinalleri de almaya çalışacağız.
-Yani... -Bu yüzden buradayız.
-Ama kopya da istiyoruz. -Bu yüzden buradayız.
-Neler oluyor? -Uğraşıyorum ama...
Hep sen dükkâna gelirsin, biz satış yaparız.
Şimdi roller değişti.
Her zaman.
En güzel şeylerden biri
bir sanatçının stüdyosuna girebilmek.
Kendilerine kurdukları dünyayı görüyorsun,
rahatı da, kaosu da hissediyorlar.
Her neyse, Picasso'nun atölyesini görmek eserlerini görmek kadar
önem taşıyor.
Tüm ülkeyi geçtiğini düşün.
Sen de.
-Adam sürmeyi biliyor. -Evet.
Harika.
-Evet ama düşüneceğim. -Güzel.
-Bir dolaşmalıyız. -Hadi dolaşalım.
Kaykay yaparken 10 kişilik bir ekiple çok gezdim.
Kalabalıkla olmaya alışkınım.
Hep beraber bir restorana girmeye de alışkınım.
Herkes ne grubu olduğunu anlamaya çalışır.
Aslında sessiz biriyim ve pek dikkat çekmem,
o yüzden Jason'la ve herkesle oraya gitmek biraz tedirgin etmişti beni.
Max içine kapanık biri. Grubun aykırısı.
Çok komik çünkü çok farklıyız
ama aynı şeylerle ilgileniyoruz.
Yetişme tarzlarımız da çok farklı.
Merkezden 560 km uzakta yaşamayı ve kendi hâlimde bırakılmayı seviyorum.
Yaptıklarını ve motor sürüş tarzını görmek
beni bayağı etkiledi.
Bir nevi kahraman gibiydi. "Kahraman" kelimesinden nefret ederim
ama gerçekten harika bir adamdı ve ona saygı duyuyordum.
Aslında bundan sonra Max'i çok daha iyi anlamaya başladım.
Ona dedim ki, "Dostum, uzun zamandır sana hayranım,
motosiklet yapmana, çalışma şekline."
O geziden en büyük çıkarımlardan biri buydu.
Bu ortamda biraz bilerek dışarıda kalmayı tercih ediyorum.
Seni sevmediğim ya da çağrılmak istemediğim anlamına gelmiyor.
Çağrılmak istiyorum.
Sadece gidip gitmeyeceğime ben karar vermek istiyorum.
Kaygıdan ve yetiştirilme tarzımdan kaynaklanıyor.
Birini sevmemek ya da değer vermemekle ilgili değil.
Bunu Jason’dan öğrendim, o beni daha çok insanın arasına soktu.
O gezinin en güzel yanlarından biri, bir şeye ait olduğumu hissetmekti,
aslında aitim ama bunu yeniden hatırlamak çok güzeldi.
İnanılmaz bir geziydi.
İnanamıyorum, hayatımda böyle bir şey görmedim.
Hiç böyle bir şey görmedim.
Nadir 36 model, nadir 37 model...
43 modele kadar gidiyor.
Tüm siyah 43, 44 modeller...
45 model.
Lanet olsun!
İnanılmaz. Ben...
İnanamıyorum, bunu Harley'ye götürüp insanların yüzünü göreceğiz.
Kar topu gibi.
Küçücük bir şeyle başladı, fikrini söyledin,
şimdi burada motosikletlerle, arkadaşlarla oturuyoruz.
Bunları bulmak için ne çok çalıştılar.
Birileri bulmuş.
Gak'ı ve Taka'yı ve herkesi uzun zamandır tanıyoruz,
sizinle bu parçaları birleştirmek,
motosikletler... Bilmiyorum Max.
İlk dediğimiz şey şuydu, "Bu adamlara saygı duymalıyız."
Gak, Taka,
Yujin’i de son gezide tanıdım ama hepsi gerçekten bir adım önde.
Gak bu konuda bizden daha çok şey biliyor.
Ona hayranız. Bizi etkiliyor.
Jason bu fikri ortaya attığında dedim ki, güzel fikir
ama fikirler her zaman gerçeğe dönüşmez.
Sonra Gak da dahil olmak istedi, Yujin de dâhil olmak istedi.
Starbucks poşetinde paramız vardı,
motorları sürmemize izin verdiler ve olan oldu.
Aklım çıktı.
Gerçekten Scotty ile yakınlaştık.
Artık Gak'ı daha iyi tanıyorum.
Yujin bana en sevdiğim kaskı verdi, onu sadece sergiliyorum.
Ve Taka'ya gelince, her zaman kucak açıyor.
Harika bir şey dostum.
Fikrin bu kadar ileri gideceğini düşünmemiştim.
Bunu yaptığınız için hepinize teşekkürler...
19 yaşından beri bu şeylere bakıp, "Vay canına!" diyordum.
45 yaşında geldim, çok uzun bir zaman...
Bu kadar şeyi bir arada hiç görmemiştim ve bunları eve götürüp
Harley'ye teşekkür edeceğim için heyecanlıyım.
Sonra arkadaşlarıma anlatıp herkesi toplayacağım.
Çünkü partileri çok seviyorum.
-Partimizi yapalım. -Evet.
BOZEMAN, MT
Vay canına!
44, 44, 42, 43,
43, 43, 44, 44.
Hadi be!
Bu en nadir parçaların bu şekilde yan yana gelmesini görmek,
savaş motorları hiç bu kadar toplu bir araya gelmemişti.
Kendimize ordu kurduk.
Polgreen, gel buraya.
Tanrım!
-Çok fena. -Şuna bak, kırmızı.
Dostum, bu gidonlar ne böyle?
Flanders marka, 11 numara.
En iyileri.
-İnanılmaz. -Senin gibi goril kollular için.
Kardeşim, çok güzel.
-Her yeri orijinal boya. -Evet.
Çok fena. Vay canına!
Arkadaşlar, bu gidonlar...
43 model için en basit ve en iyisi.
Bence en iyisi.
-Çok manyak bir şey. -Parçalara ayrıldığı için mi?
Sadece en temel hâli olduğu için mi?
Bir tane bulsan şanslı sayılırsın.
O zamanda olmak isterdim.
Zorlama yok Eric.
-Kimse izlemiyor. -Sadece...
Program sadece 45 dakika.
-Videoya mı çekiyorsunuz? -Evet, çekiyoruz.
Şu Beach Whip çocukları bayağı iyi.
Çalıştırırken kornaya basarsan, aşağı çekersen
bence önerilen ağırlığın altında olursun.
Bunu televizyonda mı yayınlayacaksınız?
Çalışmadan önce motosikletimi
25 kez tekmelemem gerekti.
Her zaman birinci ya da ikinci tekmede olur.
Eric, nasıl çalıştıracağıma Google'dan mı bakayım?
Sanırım Youtube'da bir video var.
Bu motosikletlere binen herkes şöyle bir an yaşar,
"Ne yapıyorsun?"
Bazen de evren sana der ki,
bu şeye binmeden önce biraz bekle.
Sonra da çalışır.
1942 KNUCKLEHEAD
Şu egzoza bak! Bu ne ya?
Bu da ne?
Lanet olsun.
Çavuş 42.
-Harley-Davidson. -Bloodbath, motorun adı.
"Savaş pislikleri artık güçlü değil. Tanrı'nın hesap vakti geldi.
Yargı günü, Tanrı çağırıyor. Savaş pislikleri sürünüyor."
Aslında ilham veren şuydu,
adam savaşa gitmiş, bir motoru varmış ve döndüğünde değişmiş,
gördüğü şeyler de değişmiş ve bu onu sonsuza kadar değiştirmiş.
Yani aslında mesele, ilhamın derinine inmek gibi bir şey.
Adamlar kasklarıyla duvara dayanmış
ve kaskların üstüne bir şeyler kazınmış.
Bir şiir, İncil'den bölümler.
Bu, İncil'in son sayfası, Vahiy 22.
Rastgele yapıştırılmış gibiydi.
Bunlar belki evindeki karısından çiçekler.
Arkadaşım Daydon döküm yapıyor.
Dükkâna gelecekmiş.
Lecia 40 ve 42 modellerin ilk parçalarından gönderdi.
Eritip yeniden yaptık, işi Harley Linkert karbüratörlerine kadar getirdik.
-İşte böyle oldu. -Hadi canım!
Bu da vites kolu.
Kol böyle mi?
-Vay canına! -Yani resmen...
-Savaştan parçalar. -Eritilmiş bir araba gibi.
O motosiklet siper sanatı gibiydi.
Ailesini özlediğinde
ya da belli bir şarkı duyduğunda onu kazıyarak oraya işliyordu.
Ama her parçası yıpranmıştı, onunla zor şartlardan geçmişlerdi.
-Çok güzel. -Teşekkürler.
Milwaukee’ye götüreceğim için çok heyecanlıyım.
Herkes bunu görsün. Akılları çıkacak dostum.
Teşekkürler. Çok mutluyum.
Aileyi bir araya getirdin, bize bu fırsatı verdin.
Cidden Leica ile bu motoru fotoğraflayıp
belgelemek bayağı keyifliydi.
Şahane oldu.
Sana sürprizlerim var.
Jay’in bir sürprizi varmış, bu beni biraz tedirgin etti.
-Seni seviyorum. Harika. -Ben de seni.
Çok teşekkürler kardeşim.
Bu motosikleti yapmak zordu
çünkü Japonya’ya yaptığımız o yolculuk
ve oradan aldığımız tüm ilhamla gerçekten özel bir şey olmasını istedim
anlıyor musun? Ve sonunda ortaya çıkan o son ürünü görmek, onu kullanmak,
gerçekten sürmek, kilometre yapmak
ve bu motorları alıştırmak, işin olayı bu.
En güzel Noel gibiydi.
Onunki çok zarif, sergi motoru gibi, kusursuz.
Şuradaki o altın tonunu görüyor musun?
Biliyorsun, Leica’ya olan sevgim...
altı ay önce yaptığım ilk şeylerden biriydi.
Şasiyi pirinç levhayla kapladım...
Bir hikâyesi olmasını istedim. Bu egzozları sabitledim.
Paslanmaya başlayacaklar. Depodaki 70 yıllık bir cila.
Üstüne gaz döktüm. Nasıl güzel oldu baksana!
-Kapakla da uydu. -Vay canına!
Farlar sanırım 40'lardan kalma eski bir Fransız uçaktan.
Ama bu... Kitabı açtın.
Bu şey başka bir şeye dönüşecek.
Şasiye bakabiliriz.
Şu anda yanına bir şey kazıyabiliriz.
Nereden açılmaya başladığını görüyor musun?
Gayet net.
Değil mi? Leica'n gibi.
Tıpkı Leica'yı kurduğun o üst parça gibi.
SAVAŞ VE BARIŞ
Ortaya çıkışını görebilirsin. Sahte olsun istemedim.
Vakti gelince olmasını istedim.
-Böyle olmalı yani. -Evet.
1940'ların köpek ıslığı.
Şu küçük şey, küçük süs.
-Bu far ne böyle? -En iyisi.
Kamera karşısında söylemek istemedim çünkü...
Ama bu senin, alabilirsin.
Dostum, bu motosiklet...
Burası iyice oturmuş, kırmızı kalacak
-ve bu da... -Evet.
Burası kırmızı, burası da pirinç mi?
Şasi pirinç rengine dönecek, sonra da sele, kan kırmızısı tonunda,
üstünde siyah katmanla boya gibi olacak.
Depo, çamurluk ve bunlar, eski Harley parçaları,
o yüzden öyle olacak. Olmaya başlamış bile.
Vay canına!
-Evet. -En iyisi.
Bence...
Çok sade ve temiz ama aynı zamanda karmaşık da
ama biliyorsun...
-İnce bir iş. -Öyle dostum.
-Şunlar... -Aynen öyle.
Güzel.
Çok güzel.
-Seni seviyorum. -Ben de seni.
-Dostum. -Beğenmene çok sevindim.
Bayıldım. Çok karmaşık ve sade.
Lanet olsun.
Çok mutlu oldum. Çok heyecanlıyım.
Gittiği gün onu öyle özledim ki, sabırsızlıkla bekledim.
Oyunculuğa başladığımda sadece bir motorum vardı.
Çalışmak istediğim insanları düşünürdüm.
Bu harika motorları görürdüm, çoğu Japonya'ya giderdi
veya Japonya'ya gitme fikri,
sevdiğin bu şeyleri satın alabilmek,
sonra bunu paylaşabilmek ve Harley'ye vermek
ve Harley'nin müzeye koyması.
Altından kalkıp kalkamayacağımı bilemediğim
çılgın bir fikirdi
ve işte buradayız.
Buraya gelirken bir söz okudum.
Okuduğum kitabı açtım.
Şöyle diyordu, "Uyum sağlayamayan bir insan ırkı vardır,
yerinde duramayan bir ırk.
yakınlarının ve sevdiklerinin kalbini kırar ve dünyayı dolaşırlar."
Gezginler böyledir işte dedim.
Sabit duramayız.
Motorlar duman atıyordu ve motorlarla taşlık toprak tepeleri
adeta hayatta kalma modundaymışız gibi tırmanıp duruyorduk
Bu motorlar kaç para ediyor diye düşünüyorsun.
Jay’e baktım, "Dostum biz bunları saklamayız, süreriz." dedim.
"Gerekirse patlatırız, yeniden yaparız, hadi." dedi.
Olay bu işte, bu motorları sürmek.
Başka hiç kimse sana bakıp şöyle demez,
"Yaptığın işi seviyorum, sonuna kadar git, ne istiyorsan yap."
Özellikle bu motorda böyle birini hiç görmedim,
"Kardeşim, bu senin hayalin, sen sanatçısın. Yap şunu."
Jason bizi adım adım içine çeken bir yol açtı,
hadi gelin diye peşinden götürüyor gibiydi.
Beni takip et veya kendi yoluna sapıp bana sonra anlat.
Evet, bunu hissettiriyor. O bir kıvılcım.
Onunla tanıştığım için çok şanslıyım.
Kıvılcımı için ben her zaman benzin olurum. Hadi gidelim.
Bir Japon olarak bana göre,
bir motosikleti Amerika'dan alıp Japonya'ya götürmek,
sonra tekrar Amerika'ya geri getirip bir müzeye koymak gibi bir süreç
çok sıra dışı, imkânsız bir şey.
Ben dükkânı bile olmayan bir motorcuyum.
Bunu bir onur olarak görüyorum.
MILWAUKEE, WI
KAPALI YOLDA ÇEKİLMİŞTİR. DENEMEYİNİZ.
Bunlar insanı yumruklayan anlar.
Köprüden ikinci kez geçerken, hepimiz iyice dağılmışken
Jay’e baktım, Scotty’ye baktım,
yumruk gibiydi.
Ama harika bir yumruk.
Bir anda her şey sanki birleşti gibi hissettim. Tüylerim diken diken oldu.
Motor harikaydı. Mükemmel bir andı.
Motoru yapmak sonra onunla son sürat gezmek.
Yemin ederim, bir an oldu, tüylerim diken diken oldu,
içim ürperdi, hatta gözüm doldu.
çünkü bir fikirden çıkıp buraya gelip bunu yaşıyor olmak
gerçekten inanılmaz, biraz da gerçeküstü bir his.
Herkes son hız gidiyordu.
Koca bir Harley-Davidson tutkunları grubunun arasına dalmak
harika bir deneyimdi, asla unutmayacağım.
Jason’ın buraya getirdiği aşağıdaki motosikletler
hem şirket hem de kültür olarak
geçmişimize bir pencere açıyor.
Jason'ın bunları toplamak için yaptıkları inanılmaz ve olağanüstü.
Bu muhtemelen sadece onun altından kalkabileceği bir şey
Sahip olduğu o erişime ulaşabilmek için birini tanıyan birini tanıyan,
hatta halasında bu motosiklet olan birini bile bulabilecek
geniş bir çevren olması gerekiyor.
Bence bu sadece onun sayesinde mümkün oldu.
Evindesin bebeğim.
Bu motorlar son derece nadir
ve hepsinin bir yerde olması
buranın yapılmasının sebeplerinden biri.
Harley Davidson söz konusu olunca şunu unutmamak gerekir,
mirasımızın özü motosikletler, onlar bizim DNA’mız.
Bütün bu olay çok anlamlı çünkü burası motorların yapıldığı yer.
Çok önemli ve bir anlamı var.
Hepsi bir araya gelince çok güçlü bir his oluyor.
Hayallerinden bahseden çok insan var
ama gerçekten gerçekleştiren az.
Jason için o hayali gerçekleştirmek onun için çok özeldi.
Her zaman pozitif bir yaklaşımı var.
Arkadaşlarını da katabilmesi.
Bence bu iki özelliğe sahip olduğu için
bunu başarabilmiş.
Gerçekten çok etkilendim.
Bence motosikletle ilgili yaşadığım en verimli anlardan biri
çünkü tüm dünyadan
çok farklı insanları
bir araya getirdim.
Vay canına!
Çok harika.
Ama bu hem sevdiğim hem de beni heyecanlandıran şey.
Beni çıldırtıyor. Beni...
Yani bu tamamen benim tuhaflığım.
En iyi motorlarla Harley'ye girip
onları müzeye koymak.
Söyleyecek bir şey yok.
Daha iyisi olamaz.
Oğlumla bunu yaşayabilmek,
onun sürmesini ve en iyilerden öğrenmesini görmek
özel bir an. Kendimi çimdikleyeyim dedirten bir an.
ON THE ROAM: JASON MOMOA'NIN 2. DÜNYA SAVAŞI KOLEKSİYONU
Ne yapıp ne ekler, nasıl kendi izlerini bırakırlardı diye
savaştan dönenleri düşünüyorsun.
Senin motorun Scotty'ninkinden farklı.
Onunki resmen siper sanatı gibi.
Max'in tarzı çok güzel ve seksi.
Matisse, Picasso, Rembrandt gibi
herkesin ayrı bir stili var ve bunu yapıp
aynı zamanda işleri de yürütmek...
Bugün herkes göreceği için çok heyecanlıyım.
-Ne iş ama! -Herkese teşekkürler.
Bu rüyayı gerçekleştirdiğiniz için teşekkürler.
Bir yerlere gidip yeni arkadaşlar edindiğimde
parasını ödediğim şeyden çok daha değerli bir şey
kazandığımı hissediyorum.
Aslında motoru sonsuza dek saklamalıydım.
Ama vermeseydim
bu sefer buraya gelemeyecektim.
Motoru kaybettim ama daha da değerli bir tecrübe edindim.
SALON THIRSTY BULL
FOTOĞRAF MAX SCHAAF
FOTOĞRAF SCOTTY STOPNIK
FOTOĞRAF MAX SCHAAF
FOTOĞRAF SCOTTY STOPNIK
Tercüme: SELIN ALTUNDAL Iyuno