OSAKA, JAPONIA
Jest dobry.
Wezmę go.
MUZYKA
ZDJĘCIA
NA SZLAKU ODKRYĆ
OAKLAND, KALIFORNIA
Dla mnie to Święty Graal.
Od tego zaczęła się druga seria.
Marzyłem o tym.
Chciałem zrobić coś, o czym rozmawialiśmy
i fantazjowaliśmy. Chcę zbudować z wami motocykl.
W tej chwili najbardziej wyjątkowe są motocykle z czasu wojny.
Roczniki 42, 43, 44.
43 odpada.
Odkryliśmy, że jest nieosiągalny.
Niektóre motocykle w historii Harleya są bardzo rzadkie.
Na przykład Knucklehead z 1943,
bo w tamtych czasach produkcja cywilnych maszyn była ograniczona.
Wypuszczano po sto egzemplarzy rocznie.
Produkcja skupiała się na wojsku.
Chcę znaleźć wojenne motocykle
na całym świecie i je tu ściągnąć.
Jesteście ulubieńcami Japonii.
Nikt nie jest tam kochany bardziej
niż Max Schaaf 4Q i Cycle Zombies.
Cycle Zombies nie mają motocykli na stanie.
Gdy kończę budować motocykl, ktoś się do nas zgłasza.
Często ludzie z Japonii.
Nie wiem, dlaczego.
Japończycy nauczyli mnie dużo
o amerykańskiej historii i motocyklach.
Byli sprytni i zrozumieli,
że każdy będzie chciał trzydziestkę szóstkę, bo to pierwszy rok,
ale najrzadsze są czterdziestki trójki i czwórki, bo pochodzą z czasu wojny.
Nie ma rzadszych modeli.
Chciałem, żeby moi przyjaciele zbudowali choppery z modeli wojennych.
Każdy miał zrobić własną wersję.
Czterdziestka trójka jest tak rzadka, że ściągnięcie jej do muzeum,
byłoby wielkim zaszczytem.
Fajnie, gdyby motocykle wróciły tam, gdzie wszystko się zaczęło.
Japończycy kupowali amerykańskie produkty,
zanim Amerykanie zaczęli cenić rzeczy z lat pięćdziesiątych
albo stare Levi’sy.
Woleliśmy kupować nowości.
Chyba dlatego tyle rzeczy trafiło tam.
Tym nie zajmują się przypadkowi ludzie.
Mam kumpli, którzy brali kredyt na 15 lat,
żeby kupić stary motocykl.
To nie jest moda tylko styl życia.
Japończycy zrobią wszystko, żeby ściągnąć motocykle do siebie.
Nie znają języka, przylatują do Ameryki i kupują coś,
co zbudowaliśmy w połowie lat 40 w czasie najstraszniejszej z wojen.
Niektórzy nie chcą sprzedawać motocykli za granicę.
Pozbywamy się naszej historii.
Liczba tych maszyn jest ograniczona.
Ale oni nimi jeżdżą i o nie dbają.
Fajnie się na to patrzy.
Zbudowano je po to, żeby nimi jeździć.
To będzie odlotowa podróż. Nasza pierwsza zagraniczna.
Na drugą stronę oceanu.
Lecę do Japonii, żeby kupić ten motocykl? Takie rzeczy się nie dzieją.
Nikt nie jeździ do Japonii, żeby odkupić od nich maszyny.
TOKIO, JAPONIA
Nie będę ściemniał.
To jeden z najładniejszych motocykli, jakie widziałem.
Jason zna tam ludzi.
Gadał z nimi na Instagramie.
Kupował Knuckleheada z trzydziestego siódmego w kolorze kości słoniowej.
Koleś wysiadł z Porsche i okazało się, że są kumplami.
Pokazuje mu zdjęcie i mówi - "twój tata siedział na tym
motocyklu dwa lata temu w Mooneyes.
To najlepszy motocykl fabryczny, jakim jechałem w życiu.
Jest idealny. Dopiero wylądowaliśmy.
Nie jest to motocykl z II wojny światowej, ale to wciąż unikat.
Wspaniale go było zobaczyć.
To była przystawka przed tym, co miało się wydarzyć.
Niesamowite, że wszystkie żarówki działają.
Trzeba się napracować,
żeby znaleźć stare modele
w nienaruszonym stanie
i nawiązać relacje z ich właścicielami.
Gość miał go od 50 lat.
Musisz się na tym znać.
Każdy element pasuje.
Jak pracuje?
Jak maszyna do szycia.
Wiem.
Wszystko działa.
- Słucham? - Jest niewiarygodny.
Odsuń się.
Japończycy zwracają uwagę na to, co się dzieje.
Doceniają rzeczy, które są ponadczasowe.
Nie interesuje ich byle co.
Gdy zobaczyłem go na eBayu, od razu się zakochałem.
Nie wiedziałem, co się z nim stało. Trafił do Yujina, a teraz będzie twój.
Zabierzemy go do muzeum Harleya. Stanie obok trzydziestki szóstki.
Zielony i biały.
Królewska kość słoniowa.
Powiedział, że przekazuje ci pałeczkę. Jest piątym właścicielem.
Ty będziesz szóstym. Moja ulubiona liczba.
Szósty właściciel.
Czad.
Stresowałem się spotkaniem z kolekcjonerem.
Miałem nadzieję, że odda mi coś, co było mu bardzo bliskie.
Polował na to całe życie.
Wiem, jak rzadki jest ten model.
Teraz zabieram go tam, skąd pochodzi.
W dom Yujina znaleźliśmy królewską kość słoniową.
Nazywa się Silky.
- Zadowolony? - Bardzo. Jest przepiękna.
LOS ANGELES, KALIFORNIA
Nazywam się Eric Espinoza.
Jestem właścicielem firmy odzieżowej UNIF Clothing.
Liczba zależy od tego, kogo pytasz,
ale zbudowano niewiele ponad sto takich motocykli.
Wiele z nich nie przetrwało próby czasu.
Na palcach dwóch rąk
mogę zliczyć prawdziwe, o których wiem.
Większość ludzi nigdy nie zobaczy ich na żywo.
Nie mówiąc już o jeździe.
W czterdziestym trzecim i czwartym produkowano mniej
niż 78 Knuckleheadów rocznie.
Zobaczenie jednego na żywo to cud.
Pieniądze nie wystarczą,
żeby zdobyć Knuckleheada z 1943.
Ktoś może przyjść do mnie i powiedzieć, że chce kupić taki model. Powodzenia.
W 1943 z fabryki Harleya wyjechało 115 albo 130 egzemplarzy.
Teraz ich szukamy.
Zależało mu na kupnie kilku motocykli.
Najbardziej na czterdziestce trójce z oryginalnym lakierem,
którą nasz przyjaciel Gaku kupił od Hawgholic.
Zabawne, bo motocykl nie był na sprzedaż.
Należał do mojego przyjaciela.
Jason powiedział, że spróbuje go oczarować.
Wiemy, że jest czarujący, ale chciał kupić motocykl z oryginalnym lakierem.
Zostało 12 lub 15 takich egzemplarzy.
Modele z czasu II wojny światowej są rzadkością.
Najwięcej jest oczywiście w Stanach Zjednoczonych,
ale można je też znaleźć w Japonii i Europie.
Kota z magazynu Roller Ripper przyjaźni się z Maxem.
Też znam go od dawna. Kota kumpluje się z Gakiem.
Lecąc do Japonii, bardzo chciałem poznać Gaka.
Jest legendą.
Widziałem jego motocykle w magazynie Roller.
Gdy zobaczyłem tę czterdziestkę trójkę, od razu się zachwyciłem.
- Oryginalny lakier? - Tak.
Najfajniejszy motocykl jaki widziałem.
Tylko spójrzcie.
Byłem zaszokowany, gdy zobaczyłem jak Gak buduje swoje motocykle.
Pracuje w małym garażu, ale ma tam najlepsze części na świecie.
Często słyszy się o motocyklach znalezionych w stodołach.
Lubimy polować.
Wsiadłem do samolotu z kumplami i polecieliśmy do Japonii,
żeby odwiedzić ten garaż. On nie zna angielskiego, a ja japońskiego.
Jest przepiękny.
O rany.
Sprawny gaz.
Jest super.
Znam Gaka od 17 lat.
Spał w tym domu dziesięć lat temu.
Nie rozumiałem, co do mnie mówi.
Niektórzy twórcy chopperów są wychwalani słusznie,
a inni z powodów, których nie potrafię wyjaśnić.
Gak jest zaangażowany w historię chopperów.
Zbiera je od trzydziestu lat.
Ma świetny gust.
Widzę wgniecenia od wielkich jaj Gaka.
To od twoich jaj?
Mam za duże jaja.
Znamy tych ludzi, a to bardzo ułatwia takie transakcje.
Jason nie jest typem, który wręcza komuś kasę i wychodzi.
Tak to zazwyczaj wygląda.
Jason powiedział mu, że maszyna wróci do Ameryki,
ale on ma do nas dołączyć i pojechać tym motocyklem do muzeum Harleya,
gdzie już zostanie.
Mamy podobne tatuaże.
Davenport? Wychowałem się w Iowie.
Urodziłem na Hawajach, ale dorastałem w Iowie.
Hawajskie tatuaże z Iowy.
Zajebiste.
Jason jest bardzo charyzmatyczny.
Jest przyjazny i otwarty na ludzi.
Wie, jak do nich dotrzeć.
To otwiera wiele drzwi.
Chciałem, żeby Gak zrozumiał, ile to dla mnie znaczy i że to wielki zaszczyt.
Nie przyjmował ofert kupna.
Kota pomógł nam to przyklepać.
Był naszym tłumaczem.
Gak dostrzegł, że go doceniam.
Może byś mi go sprzedał?
Taki sam tatuaż.
Spójrz.
I na głowie.
Taki sam.
Dlatego ci go sprzedaje.
Zgodził się.
Na początku myśleli, że jakiś gość chce przyjechać do Japonii
i kupić ich motocykle.
Tłumaczyłem Gakowi, że Jason naprawdę się nimi jara.
Nie jest kolekcjonerem, który wstawi je do magazynu i nikt ich nie zobaczy.
Marzę o tym,
żeby zabrać je do muzeum Harleya, żeby wszyscy mogli je obejrzeć.
To najpiękniejsze motocykle, jakie widziałem.
Jedziemy do muzeum Harleya.
Milwaukee, nadciągamy!
LONG BEACH, KALIFORNIA
Nazywam się David Polgreen
i jestem prawnikiem w firmie World Poker Tour.
To bardzo rzadki motocykl. Drugi najrzadszy rocznik Knuckleheadów.
W 1944 wyprodukowali niecałe 500 egzemplarzy.
Kupiliśmy z Erikiem te dwa motocykle pięć lat temu.
Eric powiedział Jasonowi, że mam czterdziestkę czwórkę.
Jason od razu do mnie zadzwonił.
Poznałem Polgreena przez Espinozę.
Razem polują na rzadkie części.
Zaczyna się od motocykli, a potem zakochujesz się
w tych ludziach.
Usłyszałem, że ma czterdziestkę trójkę i czwórkę,
więc powiedziałem mu, żebyśmy się nimi zajęli.
W ogóle nie chodzi mi o pieniądze.
Nigdy nie sprzedaję motocykli w ten sposób.
Chcę wykorzystywać swoje szalone pomysły do budowania własnych motocykli.
Dlatego nigdy tego robiłem.
Jason jest pierwszą osobą, dla której buduję motocykl.
Jaram się, że trafi do niego, bo on go doceni.
Nie mogę uwierzyć, że motocykl, który zbudowałem, trafi do muzeum.
Tam przechowywana jest historia Harleya.
To zaszczyt, że mój motocykl też tam będzie.
OAKLAND, KALIFORNIA
Pracowaliśmy z wieloma konstruktorami.
Postanowiłem dać niektórym aparaty, żeby dokumentowali swoją pracę.
Max i Scotty mieli pokazać cały proces.
Zawsze interesowałem się fotografią. W dzieciństwie zbudowałem aparat otworkowy.
To jedna z moich pierwszych miłości.
Nie sądziłem, że zostanę zawodowym skaterem.
Chciałem fotografować innych skateboardzistów.
Gdy dostałem pierwszą wypłatę za jazdę na desce,
postanowiłem spełnić marzenie i kupić Leicę M6.
Poszedłem do sklepu i ją kupiłem, ale bałem się ją gdziekolwiek brać,
bo zdjęcia robiłem w Oakland.
Na wszelki wypadek zakleiłem czerwoną kropkę z przodu.
Ale chyba najbardziej bałem się towarzystwa, które mnie otaczało.
Potem poznałem Jasona, który rzucał nam te aparaty na stół.
To było punkowe.
Mój był owinięty w jedwab, schowany w pudełku
na narzędzia i zamknięty w sejfie.
Gdy byliśmy w Japonii, załatwiłem mu motocykl przez Gaka.
W zamian dał mi Leicę M3 z 1958.
Wręczył mi ją i powiedział, żebym nie chował jej do pudełka na narzędzia.
Nie zrobiłem tego. Dotrzymałem obietnicy.
Nie mogę obwiniać sprzętu o złe zdjęcia.
Wszystko zależy ode mnie.
Dostałem niesamowity sprzęt.
Jeden z lepszych.
Ludzie robią świetne zdjęcia gównianymi aparatami.
To mój ulubiony rodzaj fotografii.
Nie chcę zdobywać nagród, ani zadziwiać ludzi.
Dokumentuję chwile.
Pewnie zapomnę ten wyjątkowy dzień, bo pojawią się nowe wspomnienia.
Teraz zabieram aparat wszędzie.
Jestem średnim fotografem, ale kocham to robić.
Nigdy nie będę najlepszym spawaczem ani malarzem.
Nigdy nie byłem najlepszym skaterem. Pasuje mi to.
Zawsze jest miejsce na rozwój.
Obiektyw stał się mosiężny, bo czarna farba odeszła.
To normalne w Leicach.
Słynni fotografowie nosili je na szyi całe życie
i mosiądz zawsze przebijał się przed czarną farbę.
Postanowiłem, że powlekę motocykl mosiądzem
i pomaluję go na czarno, żeby wyglądał jak Leica.
Przedstawiłem mój pomysł Jasonowi.
Aż krzyknął z radości.
Mamy czterdziestkę dwójkę, trójkę i czwórkę.
To najrzadsze motocykle w historii Harleya.
Damy je konstruktorom,
żeby zrobili z nich dzieła sztuki.
Wiem, że to pretensjonalne, ale wyjdzie fajnie.
Łatwo zagubić się w budowie tych maszyn.
Jestem też lakiernikiem.
Ten projekt bardzo mnie inspiruje, bo pracuję nad różnymi wykończeniami.
Przypomina mi się jeden z pierwszych motocykli, jakie zbudowałem.
Miałem wtedy ograniczony budżet, ale byłem podekscytowany.
Budziłem się o ósmej i biegłem do warsztatu.
Spędzałem tam całe dni.
Boże.
Są przepiękne.
Powiem coś banalnego.
Wiele osób mówi, że wystarczy jedna część, by zrozumieć,
jaki motocykl chce się zbudować.
Gdy wkładasz w coś dużo pracy, twoja relacja z tym czymś się zmienia.
Ten motocykl jest już zbudowany w mojej głowie.
To miłe uczucie.
Jedynym kolorowym elementem Leiki jest czerwona kropka.
Chcę użyć czerwieni, ale motocykl ma być czarny.
Czerwień ma się tylko przebijać.
Wystawmy to na słońce.
Z czasem się wytrze.
Mamy duży luksus, mogąc wybrać sobie Knuckleheada z dowolnego rocznika.
Już jest piękny.
Muszę to uszanować.
Podczas tej budowy uczę się fosforanowania.
To rodzaj chemicznego wykończenia.
Umieszczam większość stalowych części w roztworze fosforanów,
żeby miały czarną powłokę jak pistolety.
Chciałbym wysłać takie zdjęcie sobie, gdy miałem dziesięć lat.
Nie wiedziałbym,
czy to sukces czy porażka,
i co właściwie robię.
Powłoka fosforanów chroni tak dobrze jak chrom.
Jest antykorozyjna i fajnie wygląda.
Jason kazał nam zaszaleć, więc idę na całego.
Robię rzeczy, których jeszcze się nie podejmowałem.
Jason skontaktował mnie z gościem z Leiki.
Zadzwoniłem do niego i powiedziałem o tym projekcie.
Dodałem, że mój kumpel Dayton kuje w metalu,
a on pogrzebał w archiwach, znalazł coś i mi wysłał.
Mam też kilka części tamtych czasów.
- Będą się dobrze topić. - To mosiądz.
Zobaczę, co mi przysłali.
Rocznik 42.
Mamy Harleya Davidsona Knucklehead z 1942
i części Leiki z początku lat czterdziestych.
Stopimy to, wykujemy na nowo i wykorzystamy części, budując motocykl.
Będą żyły wiecznie.
Kiedyś kręciłem filmy.
Wydawało mi się, że są podobne do motocykli.
Niedoskonałości sprawiają, że są wyjątkowe.
Czasem znajduję porysowane baki.
To blizny. Wspomnienia.
Robienie zdjęć powstającemu motocyklowi jest bardzo inspirujące.
To cenna pamiątka.
Niewyraźne i niedoskonałe zdjęcia kojarzą mi się motocyklami.
Wady sprawiają, że są lepsze i opowiadają jakąś historię.
KAMAKURA, JAPONIA
Pokaż.
- Rozejrzyj się. - Masz mnóstwo motocykli.
Twoja kolekcja się powiększa.
Ostatnio tego nie miałeś.
O rany.
- Jeszcze jeden. - Mogę piwo?
Odwiedziliśmy warsztat mojego kumpla, Taki.
Koleś nie żartuje.
- Który to rocznik? - 1945.
- Jest na sprzedaż? - Nie.
- Może? - Może.
Japonia.
Taka lubi opowiadać historie.
Znajduje stare motocykle, wskrzesza je i znajduje im nowy dom.
Chyba dlatego, tak szybko się zaprzyjaźniliśmy.
Dla nas też najważniejsza jest historia.
Ludzie są dziwni.
Czasem mówią, że nie warto lubić jakiegoś zespołu,
bo tylko oryginalny wokalista był dobry.
Wkurza mnie to.
Słyszałem o Tace.
Potem tu przyjechał.
Nie wiedziałem, czy jest fajny i czy powinienem go polubić.
Nagle wyłączyłem myślenie i okazało się, że patrzę na uroczego człowieka.
Wszedł do naszego warsztatu i powiedział, że dobrze się tu czuje.
Spytałem, czy chodzi mu o temperaturę, a on odparł,
że o energię, bo to magiczne miejsce.
Coś w tym stylu. Uwielbiam tłumaczenie z japońskiego.
Wszystko brzmi tak prawdziwie.
Widzieliście to?
Był zakopany w ziemi.
- Spójrzcie. - Wykopali go.
Niewiarygodne.
Zawsze gdy go odwiedzam, daje mi przejechać się motocyklem.
Nie zadaje pytań.
Od razu otwiera warsztat.
Połowa motocykli należy do jego klientów.
Ufają mu, więc pozwala Amerykanom jeździć na ich maszynach.
Kto to?
Chluba Japonii.
Jedyny biały Japończyk.
Gość jest kochany.
Nie znam lepszego słowa.
Ma starą duszę i jest słodki. Wspaniały człowiek.
Szukamy też oryginałów.
Dlatego tu jesteśmy.
Co dla nas masz?
Zawsze coś u nas kupujesz.
Sytuacja się odwróciła.
Lubię odwiedzać artystów w ich pracowniach.
Widzę, czym się otaczają, żeby czuć się komfortowo.
Pracownia Picassa jest równie ciekawa, co jego obrazy.
Wyobraź sobie, że jedziesz nim przez kraj.
Ty też.
On jeździ.
Brzmi super.
Przemyślę to.
Fajnie.
- Czas się przejechać. - Chętnie.
Gdy jeździłem na desce, często podróżowaliśmy w dziesięciu.
Przywykłem do dużego towarzystwa.
Gdy wchodzisz do restauracji, zastanawiają się, co to za kapela.
A jednocześnie jestem cichy i staram się nie narzucać.
Czułem niepokój przed podróżą do Japonii z Jasonem i resztą.
Max to samotnik. Czarna owca.
Jesteśmy zupełnie inni, ale kręcą nas te same rzeczy.
Inaczej nas wychowano.
Lubię mieszkać daleko od Mekki i mieć spokój.
Styl, w jakim jeździł na motocyklu, miał na mnie duży wpływ.
Nie lubię słowa "idol", ale był fajnym gościem
i zawsze go podziwiałem.
Po tym wyjeździe lepiej zrozumiałem Maxa.
Powiedziałem mu, że przez długi czas był dla mnie wzorem.
Mówię o budowaniu motocykli i stylu pracy.
To był najciekawszy wniosek z tego wyjazdu.
Jestem outsiderem na tej scenie.
Celowo.
Ale to nie znaczy, że kogoś nie lubię.
Chcę być zapraszany na imprezę, ale samemu decydować, czy na nią pójdę.
To wina stanów lękowych i tego, jak zostałem wychowany.
Nie chodzi o to, że kogoś nie doceniam albo nie lubię.
Jason mnie tego nauczył. Wyciągnął mnie do ludzi.
Podczas tego wyjazdu czułem,
że jestem częścią czegoś większego.
Warto sobie czasem o tym przypomnieć. To był niesamowity wypad.
Nie wierzę.
Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Nigdy.
Najrzadsza czterdziestka szóstka i siódemka.
Czterdziestka trójka.
Czarna.
Czterdziestka czwórka
i piątka.
Cholera jasna.
Obłęd.
Nie mogę w to uwierzyć.
Chce zobaczyć miny ludzi, gdy podjedziemy pod muzeum Harleya.
Jak kula śnieżna.
Zaczęło się od twojego pomysłu.
A teraz stoimy tu otoczeni motocyklami i przyjaciółmi.
Napracowali się, żeby znaleźć te maszyny.
Gaka i Takę znamy od dawna.
Teraz łączymy kropki. Ty, oni,
motocykle. Mam rację?
Od początku mówiliśmy, że musimy okazać szacunek tym gościom.
Gak, Taka i Yujin, którego znam najkrócej,
są daleko przed nami.
Gak zna się na tym lepiej od nas.
Podziwiamy go. Ma na nas ogromny wpływ.
Gdy Jason podrzucił ten pomysł, uznałem, że jest fajny,
ale pomysły nie zawsze się realizuje.
Gak się zgodził.
Yujin też.
Przywieźliśmy pieniądze, a oni pozwolili nam przejechać się motocyklami.
Nie mogę uwierzyć, że to się udało. Ten wyjazd zbliżył mnie do Scotty’ego.
Lepiej poznałem Gaka. Yujin dał mi mój ulubiony kask.
Taka zawsze wita nas z otwartymi ramionami.
Fajna sprawa.
Nie sądziłem, że ten pomysł zajdzie tak daleko.
Dziękuję, że w tym uczestniczyliście.
Interesuję się motocyklami od dziewiętnastego roku życia.
Teraz mam czterdzieści pięć lat.
Długo czekałem, by zobaczyć taką kolekcję maszyn.
Nie mogę się doczekać, aż ściągniemy je do domu,
podziękujemy Harleyowi, a potem zabawimy się z przyjaciółmi.
Uwielbiam imprezować.
BOZEMAN, MONTANA
Czterdziestka czwórka, czwórka, dwójka, trójka,
trójka, trójka, czwórka i czwórka.
Jasna cholera.
Niesamowicie patrzeć na zestaw tak rzadkich maszyn.
Nigdy nie było tylu razem.
Mamy armię.
Chodź tu, Polgreen.
Mój Boże.
Super.
Spójrz na to. Co za kierownica?
- Flanders 11. - Najlepsza.
Coś niesamowitego.
Trzeba mieć łapy goryla.
Piękny.
Oryginalny lakier.
Grubo.
Zajebista kierownica.
Prostota pasuje do czterdziestki trójki.
Moim zdaniem, to najlepszy model.
Odlot.
- Bo jest minimalistyczny. - Tylko to, co niezbędne.
Tak wyglądałby, gdybyś miał szczęście i go kupił.
W tamtych czasach.
Zero presji.
- Nikt cię nie obserwuje. - Spokojnie.
Odcinek trwa 45 minut.
Filmujecie to?
Jasne.
Trzeba użyć klaksonu, żeby odpalić?
Może jesteś za lekki.
Pokażecie to w telewizji?
Chciałem tylko powiedzieć, że wcześniej motocykl odpalał za pierwszym razem.
Wystarczyło jedno kopnięcie. Zawsze.
Sprawdzę w sieci, czy jest jakiś tutorial.
Na Youtubie.
Każdy, kto jeździ takimi motocyklami,
zastanawia się czasem, co właściwie wyprawia.
Wydaje mi się, że to wszechświat każe nam poczekać.
Po chwili wszystko znów działa.
Co za rury! Serio?
Cholera jasna.
Czterdziestka dwójka.
Nazywa się Bloodbath czyli Krwawa Łaźnia.
"Świnie wojny władzy już nie mają. Ręka Boga ich dosięgła.
Dzień sądu, Bóg wzywa. Świnie wojny na kolanach pełzają".
Wyobraziłem sobie, że właściciel motocykla idzie na wojnę,
a wraca z niej odmieniony przez to, co widział.
Już nigdy nie będzie taki sam.
Inspirowały mnie napisy wyryte na hełmach żołnierzy.
Czasem wiersz, a czasem cytat z Biblii.
To ostatnia strona Apokalipsy Św. Jana.
Wyrwał ją ze swojej Biblii.
To kwiaty od jego dziewczyny, która została w domu.
Mój kumpel jest kowalem. Wpadł do warsztatu.
Leica wysłała mi części za lat czterdziestych.
Stopiliśmy je i razem z gaźnikami Harleya i wykuliśmy z nich gałkę zmiany biegów.
Jest zrobiona ze starych część Leiki.
Ten motocykl wyglądał jak sztuka okopowa.
Wyryto na nim tekst piosenki.
Wszystkie elementy były zużyte, jakby naprawdę były w okopach.
- Jest piękny. - Dzięki.
Nie mogę się doczekać podróży do Milwaukee.
Wszyscy muszą to zobaczyć. Będą w szoku.
Cieszę się, że zebrałeś całą rodzinę razem i dałeś nam tę szansę.
Fajne robiło się zdjęcia Leicą.
Dokumentowałem proces powstawania tego motocykla.
Mam dla ciebie niespodziankę.
Zaczynam się bać.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Budowa tego motocykla była trudna,
bo chciałem, żeby był wyjątkowy.
Inspirowałem się naszym wypadem do Japonii.
Cieszę się, że przejedziemy się gotowymi motocyklami i trochę je rozruszamy.
O to chodzi.
Najlepsze Boże Narodzenie w życiu.
Jego motocykl jest elegancki i nieskazitelny.
Pod spodem rama jest złota.
Obaj kochamy Leiki.
Pierwszą rzeczą, jaką zrobiłem, było pokrycie ramy mosiądzem.
Chcę, żeby motocykl opowiadał historię.
Rury zaczną rdzewieć.
Lakier na baku ma siedemdziesiąt lat. Wylałem na niego paliwo.
Fajnie to wygląda. Pasuje do korka.
Światła są z francuskiego samolotu z lat czterdziestych.
Jakbyś otworzył książkę.
Motocykl będzie się zmieniał.
Możemy coś na nim wyryć.
Tu lakier już się przetarł.
Widzisz?
Jak w Leice.
Czerwień się przebija.
Nie chciałem robić tego celowo. Miał zmieniać się, gdy trafi w twoje ręce.
Czyli naturalnie.
Gwizdek na psa z lat czterdziestych.
Jest też amulet.
- Co to za reflektor? - Jest najlepszy.
Nie wymówię nazwy przed kamerami.
Należy do ciebie.
Co za motocykl.
To jest pęknięte i widać czerwień.
A rama będzie mosiężna.
Czerwone siedzenie jest pomalowane na czarno.
Tak jak cała reszta.
- Najlepiej. - Tak myślę.
Jest prosty i minimalistyczny, a jednocześnie złożony.
Jest subtelny i podobny do aparatu.
Są piękne.
- Kocham cię. - Ja ciebie też. Dzięki.
- Fajnie, że się podoba. - Bardzo.
Jest złożony, a jednocześnie prosty.
Jaram się.
Zatęskniłem za nim w dniu, w którym wyjechał z warsztatu.
Nie mogłem się doczekać, by znów go zobaczyć.
Gdy zaczynałem pracować jako aktor, miałem jeden motocykl.
Chciałem pracować z różnymi ludźmi. Widziałem niesamowite maszyny.
Niektóre trafiały do Japonii.
A teraz mogłem tam pojechać, odkupić je i zwrócić Harleyowi,
żeby stanęły w muzeum.
Wszystko zaczyna się od szalonego pomysłu.
Nie wiesz, czy go zrealizujesz. Ale nam się udało.
Mam w głowie pewien cytat.
Gdy tu jechałem, otworzyłem książkę, którą właśnie czytam i zobaczyłem coś takiego -
"są ludzie, którzy nie pasują, którzy nie potrafią ustać w miejscu.
Łamią serca bliskich ludzi i błąkają się po świecie".
To właśnie my. Nie potrafimy trwać w bezruchu.
Jechaliśmy pięknymi motocyklami po górskich drogach w trybie przetrwania.
Zastanawialiśmy się, ile kosztują te wszystkie maszyny.
Spojrzałem na Jasona i powiedziałem, że nie ma sensu ukrywać ich przed światem,
a on odparł, że jeśli je rozwalimy, to możemy przecież odbudować.
O to chodzi. Trzeba nimi jeździć.
Nikt mi nigdy nie powiedział - "uwielbiam to co robisz,
idź na całego, daję ci wolną rękę".
Nie usłyszałem tego od żadnego klienta. Z tym motocyklem było inaczej.
Jason powiedział, że to moja wizja i to ja jestem artystą.
Jason zachęcił nas, żebyśmy ruszyli we wspólną podróż.
Mogliśmy za nim podążyć, albo się wycofać.
To jego zasługa. Ma w sobie iskrę.
Cieszę się, że mogłem go poznać.
Zawsze będę gotowy na kolejne wspólne przygody.
Dla mnie jako Japończyka
pomysł ściągania amerykańskiego motocykla do Japonii,
a potem wracania z nim do Ameryki,
by stanął w muzeum,
jest dość nietypowy i nierealny.
Jestem tylko motocyklistą, który nie ma nawet warsztatu.
To dla mnie ogromny zaszczyt.
MILWAUKEE, WISCONSIN
Niektóre chwile są jak cios.
Gdy drugi raz przejeżdżaliśmy przez most,
spojrzałem na Jasona i Scotty’ego i poczułem cios.
Najmilszy z ciosów.
Wszystko było jak trzeba.
Miałem ciarki, jechałem na wspaniałym motocyklu.
Idealna chwila.
Zbudowałem ten motocykl, a potem mogłem się nim przyjechać.
Miałem gęsią skórkę i uroniłem łzę.
Nie mogłem w to uwierzyć.
Wszystko zaczęło się od pomysłu, a teraz jesteśmy tutaj.
Mijaliśmy grupę miłośników Harleya Davidsona.
To było fajne doświadczenie. Nigdy tego nie zapomnę.
Motocykle, które dostaliśmy od Jasona
są oknem na przeszłość.
Dla naszej firmy i całej kultury.
Jason napracował się, żeby je zdobyć.
Zrobił coś niesamowitego.
Tylko jemu mogło się to udać.
Trzeba mieć mnóstwo przyjaciół, żeby znać kogoś,
kto ma kolegę, którego ciotka miała motocykl.
On ma niesamowity zasięg. Nikt inny nie dałby rady.
Jesteś w domu.
Nie ma rzadszych motocykli.
A teraz są w jednym miejscu. Po to zbudowaliśmy to muzeum.
Dziedzictwo to podstawa.
Motocykle mamy w DNA.
Tu zbudowano te maszyny.
To ma znaczenie.
Wszystko nabrało kształtu i robi ogromne wrażenie.
Ludzie często opowiadają o swoich marzeniach, ale mało kto je spełnia.
Jasonowi się udało.
Zawsze był pozytywnie nastawiony
i potrafił zaangażować w to swoich przyjaciół.
Myślę, że dlatego osiągnął cel.
Byłem bardzo wzruszony.
To było jedno z moich największych osiągnieć związanych z motocyklami.
Udało mi się zebrać różnorodną grupę ludzi z całego świata.
Super.
To wszystko co kocham.
To mnie stresuje i wkurza.
Może jestem dziwny.
Jechaliśmy do Harleya najwspanialszymi maszynami, żeby wstawić je do muzeum.
Już nic mi nie zostało. Lepiej nie będzie.
Towarzyszył mi syn.
Fajnie, że mógł uczyć się od najlepszych w branży.
To wyjątkowa chwila. Nierealna.
Podczas wojny każdy żołnierz modyfikował motocykl po swojemu.
Twój motocykl różni się od maszyny Scotty’ego,
który wygląda jak sztuka okopowa. Motocykl Maxa jest piękny i seksowny.
Jesteście jak Matisse, Picasso i Rembrandt.
Każdy ma własny styl.
Daliście radę.
Cieszę się, że ludzie je zobaczą.
Bardzo wam dziękuję.
Dziękuję, że spełniliście moje marzenie.
Odwiedziłem nowe miejsca i zdobyłem nowych przyjaciół.
Wielokrotnie czułem, że dostaję więcej, niż mi się należy.
Może powinienem zatrzymać ten motocykl.
Ale gdybym to zrobił, nie miałbym okazji nim tutaj jeździć.
Straciłem moją maszynę, ale doświadczyłem czegoś co ma dużo większą wartość.
Wersja polska na zlecenie HBO: Transperfect Media Poland
Tekst: Antoni Regulski