Şuna bir bakalım.
NEW YORK, NY
Pekâlâ.
Beyler.
Teşekkürler.
Beşinci gündeyiz.
Onlarla perşembe günü tanıştım.
-Harika bir gece geçirdik, değil mi? -Harikaydı. Evet.
Dün gece onları izledik.
Şimdi Atlantic Records'a gidiyoruz.
CEO, 20 yaşında...
Atlantic Records'a gidiyoruz, albüm anlaşması çıkar mı bakacağız.
Çok çılgınca.
Denemek gerek.
On the Roam'u bir çölde çekeceğimizi
asla düşünmezdim.
Ama işte karşınızda On the Roam.
Abu Dabi’ye yaklaşık üç saat uzaklıktayım, Dune filmini bitiriyorum.
The Bobby Less diye...
küçük bir gruptan bahsedeceğiz. Hadi bakalım.
Bugün stüdyoda The Bobby Lees var.
Woodstock, New York'tan geldi.
The Bobby Lees ile canlı bir performans izleyeceğiz.
Bu The Bobby Lees adlı bir grubun albümü.
Adı Skin Suit. Gerçekten çok ilginç.
Peki The Bobby Lees?
Şu aralar ABD'de turnedeler.
Haziran sonunda İngiltere'ye gelecekler.
Avrupa'da çalacaklar.
Debbie Harry diyor ki, "İşte The Bobby Lees.
Gelecek minimal proto ve punk."
The Bobby Lees "Hollywood Junkyard" ile.
İşin aslı müziği seviyorum. The Bobby Lees'i Instagram'da buldum.
İnanılmazlardı. Müziklerini dinledim.
Dünya turuna çıktıklarını gördüm.
Nereye gitsem onları az farkla kaçırıyordum.
Adım Sam. The Bobby Lees adında bir grupta şarkı söylüyorum.
Ben Nick Casa. The Bobby Lees'de ana gitarcıyım.
Adım Kendall Wind. Bas çalıyorum.
Macky Bowman. The Bobby Lees'de davulcuyum.
Müzik endüstrisini pek bilmiyordum.
Her konuda biraz saftım.
İzleyince diyorsunuz ki,
"Çok iyi. Harikalar. Turnedeler."
İyi gidiyorlar.
Artık böyle olmaz.
Üç gün önce falan tanıştık.
-Sizi Bowery'ye davet ettim. -Evet.
İçeri geldik.
Çömelmiştin, üstün çıplaktı...
Otel odana daha yeni gelmiş gibiydin.
Dedin ki, "Bu kadar çabuk beklemiyordum."
Sonra bizi sıcacık ve kocaman kucakladın.
Aileden biri gibiydi, değil mi?
Tüm sarılmalar arasında ilk üç olmasa da ilk beşe girer.
Bitireceklerdi. İşleri bitmişti.
Yedi yıllık bir gruplar.
Sonra Instagram'da gördüm, onları takip etmeye başladım.
Bu çocuklar mükemmeller dedim.
Onları, her şeyi gördüm.
Gördüğüm her şey pozitifti.
Sonra bir gün, bir şey yayınladılar.
Birazdan okuyacağım ama böyle küçük bir...
Ne diyorsunuz?
-Açıklama mı? -Evet, açıklama.
Grubum, bizi takip edenlere
neden ara vereceğimizi açıklayan bir şey paylaştı.
ne kadar süreceğini de bilmiyorduk, kalıcı bir ara bile olabilirdi ya da...
"MERHABA. BİR DUYURUMUZ VAR.
BU YILI PLANLADIĞIMIZ KONSERLERLE BİTİRECEĞİZ
VE SONRA ARA VERECEĞİZ
NE ZAMAN DÖNERİZ YA DA DÖNER MİYİZ BİLMİYORUZ.
GERİ ÇEKİLMEMİZİN SEBEBİ
MÜZİK ENDÜSTRİSİNİN ŞU ANKİ DURUMU.
BİZİM GİBİ GRUPLARIN EKONOMİK OLARAK AYAKTA KALMASI
NEREDEYSE İMKÂNSIZ.
BU GRUP BİZE BİR AMAÇ VERDİ
SİZ DE PARÇASISINIZ.
BIRAKMAKTAN KORKUYORUZ
AMA YAPMALIYIZ."
SEVGİYLE VE BAĞLILIKLA, THE BOBBY LEES
Uzun süredir yapıyorlar, artık para kazanamıyorlar.
Turneye çıkıyorlar, çok ama çok zor.
Eyvah, bırakıyorlar. Olamaz dedim.
Onlara mesaj attım.
"Konuşabilir miyiz?" dedim.
Bir his gelmişti...
Genelde böyle bir enerji verince karşılığı gelir.
Birinin ulaşacağını hissetmiştim.
Bu kişinin Jason Momoa olacağını düşünmemiştim.
Ama dedim ki,
işte müziğimizi beğenen ve yardım etmek isteyen nazik biri çıktı.
Albüme yardım edeceğim
ve sonra birkaç kapı çalacağız,
albüm anlaşması yapacağız. Sadece adım atmalıyız.
Elimden geleni yapacağım çünkü...
Böyle olması gerektiğini düşünüyorum.
Ben hep gruptaki
konserleri ayarlayan, zorlayan kişi oldum...
Bir prodüktörü istesek dönene kadar
20 e-posta gönderirim.
İnsanlarla hep çalmak istiyordum ama çok korkuyordum.
Bilmiyorum.
Çok korkuyordum. Fikirlerimi iyi bulmuyordum.
O korkuyu yavaş yavaş aşmak gibiydi.
Bunu yapmaya devam ettim.
Julia Cameron'ın The Artist's Way adlı kitabını okudum.
Hayatımı değiştirdi.
Dediklerini yaptım ve çok tuhaftı.
Bitirdim ve bir ay sonra Kendall ve Macky ile tanıştım.
Başta farklı gitarcılarımız vardı
ama Kendall'ın üvey kardeşi Nick
ilk konserimize gelince tam oldu.
Bundan sonra dedik ki,
"İşte istediğimiz şey bu."
Pek çok müzisyen arkadaşımız var.
Oyunculuk gibi çok zor olduğunu biliyorum
ama insan merak ediyor.
Nirvana gibi gruplar bugün olsa nasıl başarılı olurdu?
Tanrı aşkına, Bob Dylan gibi sevdiğimiz şarkıcılar
bugün çıksalardı oldukları gibi olurlar mıydı?
Bilmiyorum
ama bence bir şeylerin değişmesi gerekiyor.
Asıl işi yapma vakti gelmeden önce olur mu hiç?
-Hayır. Heyecanlandın mı? -Hayır, ağlıyorum.
-Çok duygulandım. -Gerçekten mi?
Çok duygulandım. Gerçekten...
Cesaretimi toparladığımda duygusallaşırım.
Eve gidip yatağa girip konseri iptal edesim geliyor.
-Evet. -Ve bu hep...
Bazen duygulanıyorum. Diyorum ki,
keşke bunu yapmak zorunda olmasaydım.
Sonra Little Richard ve Bo Diddley gibi sevdiğim kişilere dua ediyorum.
"Lütfen bana enerji verin." diyorum.
Woodstock çok güzeldi. Kahramanların yaşadığı yerdi.
Onlarla birlikte şehirde dolaşmak, aileleriyle tanışmak
büyük bir onurdu.
Çok güzeldi.
KASIM 2023
ŞEHİRLERİNDEKİ SON KONSER
THE COLONY
Hep bir grupta olmak istemiştim. Sahnede korku problemlerim vardı.
Hayalini kuruyordum ama bunu yapmaya hiç adım atamıyordum.
Ciddi alkol sorunum vardı ve bıraktım.
Başarısızlık korkusu da geçti.
Bunu yapma isteği yapma korkusundan ağır bastı.
Bizim için hiçbir zaman normal bir yol olmadı.
Sanki evren bize göz kırpıyordu.
Jason'ın bize ulaşması gibi iyi ve tuhaf şeyler oluyordu.
Sam'le falan hepsiyle tanışınca aile gibi oldular.
Çok enerjik biri.
Şarkı söylemesini izliyorum, çok yaratıcı, içten ve çok ince.
Tam bir sanatçı.
Macky sanatçılardan ve müzisyenlerden oluşan
"kraliyet ailesinde" doğmuş gibi.
Bence çok özel biri.
Kendall kız kardeşim gibi. O kadını çok seviyorum.
Hayranlık duyduğum biri. Öğretmenim gibi.
Ona her konuda danışıyorum.
Nicki, küçük kardeşim, çok iyidir, eline ne alsa çalar.
Her konuda biraz dâhi gibi.
Uzun bir süreçti,
bir daha yapmama düşüncesi
beni kesinlikle etkiledi.
-Ne? -Çok tuhaf geldi.
-Yıktın ortalığı. -Çok tuhaf...
-Evet. -Çok tuhaf. Bilmiyorum.
Tak şunu.
Uyanmam için müzik lazım.
İlaç gibi alacağım bir şey değil.
Bir şarkı dinliyorum ve... Sihir gibi. Sanki...
Ruh hâlimi tamamen değiştiriyor.
Artık bir değeri olmadığından değil.
Sanki...
Üzücü bir şey. Batmış durumda.
Jason aslında dedi ki, "Nasıl yardımcı olabilirim?
Sizin gibi bir grubun neye ihtiyacı var?"
"Bilmiyorum." dedim.
Oturduğumuz yerden dedik ki, "Plak anlaşmasına ihtiyacınız var."
"Daha çok insana ulaştığı için faydası olur." dedim.
Süper kahraman gibi telefona geldi ve "Her yolu deneyeceğim." dedi.
"Her yolu deneyeceğim yani."
Aradığı andan şu ana kadar her şey macera gibi.
Bakalım, neler olacak?
NEW YORK, NY
ATLANTIC RECORDS
İnanılmaz.
Kız İzci kurabiyesi satıyor gibi hissediyorum.
Jason bizi Atlantic'e getirdiğinde bir yanım aşırı heyecanlandı
çünkü daha önce hiç büyük bir plak şirketine gitmemiştik
Aynı zamanda bana mektubu okuttu.
Dedim ki, tuhaf bir şey
çünkü bu mektubu okuyarak ona dokunacak değilim ya.
Birisi tıklayıp Spotify puanını yükseltecek.
Büyük plak şirketlerinin ayakta kalma sebebi
Spotify'la özel anlaşmaları olmaları.
Büyük şirketle çalışmayan bizim gibilere her çalmada 0.004 sent ödüyorlar.
Gördüğümüz asıl talihsiz şey şu,
insanlar ödeme yapmama şansları varsa ödeme yapmıyorlar.
Bu konu üzerine çok düşündüm, birçok grupla konuştum.
Sorunun özü değer verilmemesi gibi görünüyor.
Şu anda büyümekte olan hiçbir çocuk
bunun bir değeri olduğunu düşünmüyor çünkü bedava.
İşlerin belli bir şekilde ilerlemesini isterdim
ama hâlâ umudum vardı. Enerjim vardı.
Grup farklı hissediyordu.
Olamayacağını düşünüyorlardı belki ama bilmiyorum.
Kapılar yüzüme kapandı, çok kez çukura düştüm.
Kendimi kurtardım.
Hayırı kabul etmiyordum.
Yetenek yetenektir. Onlarda da bu vardı.
Doğru insanları bulmak gerekiyordu.
Çalarken hâlâ iyi hissediyorum.
İnsanlar şarkılarınızı sizinle söylerken
müziğinizin onlara yardım ettiğini umuyorsunuz.
Yanlış bir şey var, New York ve LA’de 500 kişilik salonları doldurup
dünya turnesi yapıyorsan ama asgari ücret düzeyinde bile geçinemiyorsan
ya da ayakta kalamıyorsan bu nasıl mümkün?
Mesela Bellevue, o albümle 18 ay turne yaptık.
Bir milyon dinlenmemiz vardı. 18 ay turne yapıp sadece 4000 dolar kazandık.
Kimse bedavaya çalışmak istemiyor.
Saygısız kelimesini kullanmak istemem
ama bu kadar çalışıp turneye çıkarken
bir noktada bir şeyler yanlış geliyor.
Bu kadar uğraşıyorum. Tükendiğimi hissediyorum.
Birçok insan amacı olduğunu düşündükleri bir şeye
derin bir özlem hissediyor.
"Buna mutlaka sahip olmalıyım." duygusu var ya, öyle bir şey.
Artık öyle hissetmiyorum, bu da çok güzel bir şey.
Çünkü grubun başarılı olmasını istemek acı vermeye başladı...
Artık bunun elimizde olmadığını hissediyorum.
Her konsere son konserimiz gibi çıkıyoruz.
Değişime ihtiyacımız var...
Çok yorucu bir uğraş hâline geldi.
Bir süre durmalıyız, geri döner miyiz bilmiyoruz.
Bilmiyorum.
İçimden bir ses bir daha yapmayacağımız bir şey değil diyor ama bilmiyorum.
Hiçbir şey bilmemek de özgür hissettiriyor.
O hissi biliyorum, çok çalışıyorum ve tükenmiş hissedebiliyorsun.
Elinden gelenin en iyisini yapamıyorsun.
Sanırım, "Zamana ihtiyacımız var." diye düşündüler.
Bence herkes her şeyden bir süre uzaklaşabilmeli.
BİR YIL GEÇTİ.
GRUP TEKRAR PROVALARA DÖNDÜ.
WOODSTOCK, NY
Sanırım nasıl çaldığımı unuttum.
Evet, unuttun. Şarkıları böyle hatırlatacağım.
Sanırım bu üç akordu diyorum.
Sonra oraya uyuyorlar.
-Evet! -Başarıyorum!
Onları o anda yazarken izlemek...
Bir araya gelmelerini izlemek...
Her şey değişmişti.
Geri dönüyorlar. Dinlendiler.
Gruptan bazıları kısa bir süre turneye çıktı.
Şarkılarla döndüler. Biz de stüdyoya girdik.
Bu müthiş bir andı.
Bu yolculuğumuzun çok güzel bir parçasıydı,
yanlarında olup "Tamam, yapıyoruz."
noktasına geldiklerini görmek.
Kısa moladan döndüğümde
sahneye hazırdılar. Başlamaya hazırdılar.
-Öyle bir şey. Güzel. -Biraz daha hızlı.
Harikaydı.
-Nasılsınız? -Neler oluyor?
Bir sene oldu, değil mi?
-Görüşmeyeli. -Neredeyse.
Neredeyse bir yıl.
Herkesin hayatı ne durumda diye merak ediyorum.
Nasılsınız?
Neler yapıyorsunuz? Hepinizi dinlemek istiyorum.
Bir araya geliyorsunuz.
Bir ya da iki yıldır görüşmediniz.
-Evet. -Bir ay önce
-bir araya geldik. -Evet.
Cömertliğin ve yeni albüm yapma fırsatın sayesinde
tekrar yazalım dedik.
Tuhaf oldu çünkü bir araya geldik
ve iki haftada 14 şarkı yazdık...
Genelde daha uzun sürer.
Beş şarkıyı bir ayda yazarız.
Bilmiyorum.
Sanırım içimizde bir şeyler varmış.
Dışarı çıkması gerekiyormuş.
Farklı bir şeyler yapacağımız için heyecanlıyız sanırım.
Provalarda çok güldük.
Bence sebebi de normalde yapmayacağımız şeyler yapmamıza
izin verdik.
Böyle özgür olmak çok güzeldi.
Bence bu herkesi heyecanlandırdı.
Woodstock'a gelmeyeli
bir yıl olmuş olması inanılmaz.
Zamanın nasıl geçtiğine inanamıyorum.
Evet, bir yılı geçti, çok ilginç.
Çokça şüphe vardı. Çokça umut vardı.
Ara vermeye alışmak çok duygusaldı.
Yas tutma süreci gibiydi.
Ayrılık gibi bir şeydi ve çok tuhaftı.
Ara verdiğimiz zaman sanki çocuktum.
Şimdi ise yetişkin oldum.
Bu bir yılda grubun benim için çok önemli olduğunu fark ettim.
Her zaman büyük bir parçam olacak
ama bunun dışında da bir dünya olduğunu anlamak
aslında çok iyi geldi.
Bir grupta olmak
kendini kaybettiğin bir ilişkide olmak gibi.
Onun dışında bir birey olarak nasıl olduğunu unutuyorsun.
Bu bir yıllık ara neden üretmeyi sevdiğimi yeniden hatırlamama
yardımcı oldu.
Bu ara boyunca gerçekten...
Şöyle anlar da yaşadım, "Bu olmadan da yapabilir miyim?"
Yapamam. Bir şeyler üretmem lazım.
Başkalarının yaptıklarını kullanınca çok sıkıntı duyuyorum.
Müziğe çok bağlıyım, benim için en üst sanat formu bu.
Bunun için yazıyorum. İlham almak için bunu kullanıyorum.
Müziği seviyorum.
Onlarla konuşurken aklıma bir fikir geldi.
"Bir kez daha yapabilir misiniz? Bir daha deneyelim.
Yardım etmek istiyorum. Endüstriyi pek bilmem
ama çalışabileceğiniz insanlar için belki birkaç kapı açarım.
Bir albüm yapsanız?" Kabul ettiler.
Evet dedikleri zaman
arkalarında duracaktım çünkü buna inanıyorum.
Onlara inanıyorum.
LOS ANGELES, CA
Buldum...
Neredeyiz?
Los Angeles, California.
Neler umuyorsunuz?
Şarkı. Umarım iyilerinden yani.
Gurur duyacağımız bir albüm.
Kayda girerken
geriliyor musunuz?
Bugün bir şey hissetmiyorum ama üç gün önce ilk geldiğimizde
uyuyamadım ve en kötü senaryoları düşündüm.
Oraya gideceğiz, tüm şarkılar berbat çıkacak falan.
Çok korktum ama şimdi rahatladım
ve çalışmaya hazırım.
Ben de. Sakinim.
Duygu yükselmesi yaşadın mı?
Uçağa binerken biraz gerildim.
Bilmiyorum. Birazcık...
Ne istediğime dair hiçbir fikrim yok ama...
Dostum.
SUNSET SOUND
Geçebilirim...
-Sözlere eklenebilir. -Evet, harika.
-Bir fikrim var. -Öyle mi?
"End to it" kısmında eko yapsak.
"This is some Elvis Presley shit, And I'm putting an end to it."
"End to it!"
Tabii. Bakalım. Deneyelim. Tamam.
"This is the end!"
"End to it!"
Bir tur daha yapalım mı yoksa tamam mıyız?
-Tamamız. -Tamamız.
Bir enerjinin iyi mi kötü mü olduğu hissedilir,
biz de anında anladık.
Oraya girdiğimiz anda, Dedik ki, "Harika.
Mükemmel olacak."
Efsanevi stüdyo Sunset Sound'da kayıt yaptık.
Led Zeppelin Zeppelin IV'ü,
Stones Let It Bleed'i orada yaptı.
Bazı Van Halen albümleri orada yapıldı.
Albüm yapmak için California'ya gelmek
harika bir şey.
Alex ve Dave'in bir parçayı duyunca "Bunu deneyelim."
deme yetenekleri.
Bir fikir ortaya atıyorlar ve "Bu niye daha önce yoktu?" diyoruz.
Şu an hiçbir şeyi yargılamamaya çalışıyoruz.
Sanırım eskiden öyle yapıyorduk, yazarken,
ana şarkı iyi olmasa bile.
Şimdi ise işi baştan sona tamamlıyoruz.
Sonra belki bir ay içinde değerlendiririz.
Şimdiye kadar kaydettiğimiz her şarkıda, kontrol odasında geri dönüp
dinlediğimizde. Bunu hep yaptığımı biliyorum.
Başımla ritim tutuyorum gözlerim kapalı,
sonra etrafa bakıyorum ve herkes orada.
Garage rock tonundan biraz sıkılmaya başlamıştık.
Çokça hip-hop dinliyorum.
O istemsizce kafa sallama hissi olsun istedim.
Sanırım birkaç şarkıda bunu başardık.
Bir duygu dalgası var gibi, dört gündür buradayız
ve harika deyip sonra varoluşsal krize girdiğim anlar oldu.
Hepsini yaşıyorum ve işi yargılamadan sadece yapmamı söylediler,
ben de öyle yapıyorum.
Şahsen Dave'in büyük bir hayranıyım.
Prodüktörlük yaptığı çığır açan bir işi
Wolfmother grubunun bir şarkısıydı.
5 yaşındayken durmadan onu dinlerdim.
Bunu ikinci kez söylüyorsun.
-Zor ama. -Evet.
Çok rahatlatıcı bir süreç oldu.
Parçalarında sana destek olmayı gerçekten iyi bilen
prodüktörler ve mühendisler olması iyidir, bu sana güven veriyor.
Bence herkes için harika bir tecrübe oldu.
-Müthiş. -İnanılmaz iyi.
Dördüncü kez stüdyodayız, yani biliyoruz.
Macky'ye, Nick'e, Kendall'a bakıyorum.
İyi olup olmadığını anlıyoruz.
Hissediyorsun. Bir his geliyor.
Bence davul daha sert olmalı. Daha az zilli.
-Bence de. -Tabii.
-Bence çok daha pop olması lazım. -Evet.
-Hoş olur. -Evet.
Son birkaç tanesi iyi gidiyordu, sonra tekrar karmaşıklaştı, değil mi?
Müzisyenler olarak birlikte büyüdüğümüzü görmek
gerçekten çok güzel.
Şampiyonluk yok, sadece gençlik var.
Hadi.
-Hadi. -Tamam.
-Nereden başlamak istersin? -Hâlâ çok iş var.
Şeyden başlayalım...
-Vokal bir şeyi düzeltelim. -Tamam.
Şey istedim...
"Kız..." Köprü gelmeden hemen önce.
"And when you fly around the world, call me your fire-starting..."
Vurgulamak istedim.
"Kız" iyi mi?
Evet, "kız" dediğinde...
NEW YORK, NY
Seni son gördüğümde hamileydin.
Ne kadardı? Altınca ayda falandın sanırım.
-İlk çekimde mi? -Evet, çekimde.
-Woodstock'ta mı? -Hayır, sen...
Dört aylıktı.
Albümü yaparken sekizinci ayda mıydım?
-Çılgıncaydı. -Yaklaşmıştı.
-Sanırım... -Şimdi de Ozzy...
Ozzy iki buçuk aylık hamile.
Bir buçuk senedir tanışıyoruz.
-Değil mi? -Evet.
9 Kasım'da hepimiz buradaydık.
Onları buraya çağırmıştım.
Instagram’da yazışıyorduk, sonra onları buraya getirdik.
"Ne yapıyoruz?" diyorlardı.
Bugün üstümdeki ceketi giymiştim.
-Sadece... -Bunu yapmalıydın, değil mi?
-Pekâlâ. -Döngü tamam.
Hadi çalalım. Ne çalacağız?
Seçiyor muyuz? Favorin var mı?
Görüşene kadar dinlemek istemedim.
-Bir şarkı dinledim. -Ciddi misin?
Yeni olacak çünkü görüşene kadar beklemek istedim.
-Vay! -"50 Foot"u dinledin mi?
-Hiç dinlemedim. -Dostum.
-Sert oldu. -Bunu istemiştim.
O şarkı tüm yolculuğa değerdi.
Tüm kalbimle katılıyorum.
En sevdiğim ve yapabildiğimiz için çok mutluyum.
ÇALIYOR: '50 FT'
İlk tepkin ne oldu?
Bunu istiyorum. Şunu istiyorum.
Şunu istiyorum. Onu istiyorum. Öyle oldum.
Bobby Lees gibi geldi.
Kesinlikle Bobby Lees gibi.
O ses, o içtenlik, o enerji var.
Tüm hayranlar çok sevinecek,
herkes de bunun kaçınılmaz olduğunu biliyordu gibi.
Çok seveceğim.
John, Epitaph olayından bahsetti mi?
-Hayır. -O şirket...
Bu albümü beğenen ve yayınlamak isteyen iyi bir şirket var.
-Kimlerle çalışıyorlar? -Şu Epitaph değil mi...
-Weezer, Tom Waits. -Tom Waits, Epitaph'ta, değil mi?
Evet, çünkü Epitaph'ın altında Anti- var.
-Anti- mı? -Bu...
Epitaph'ın ana şirketi.
Sahibi John adında biri, çok beğendi.
Pazartesi günü onunla ve başkanla Zoom üzerinden görüşeceğiz.
Ben ve John'a bir bilet ayarladılar.
Çarşamba günü görüşmeye gidiyoruz.
-Ve John... -Nerede? LA'de mi?
LA'de. John ilgilenen dört şirket var ve hafta sonuna kadar karar vermeliyiz
diye yalan söyledi.
Onlar da "Hemen gelmelisiniz." dediler.
Yani...
John onlara bugün programda ne yapacağınızı söyledi mi?
-Bize ciddi bir avantaj sağladı. -Hem de çok.
-Heyecanlandılar. -Evet!
-Bu... -Süper.
Evet, çok iyiler. O yüzden...
Kesinleşene kadar kutlayamayız sanırım.
-Hadi manifest yapalım şimdi. -Evet.
LOS ANGELES, CA
EPITAPH RECORDS
ANTI-
-Barry, bu Sam. -Selam Barry. Ben Sam.
Bu Eric. Avukatımız.
Garipti çünkü tonla plak satıyorduk.
Konsere çıktığımızda ürünlerimizi satıyorduk.
Konuştuğumuz diğer gruplarla karşılaştırınca.
Asıl etkileşim konserlerde oluyor.
Geliyorlar, sonra diğerine.
Her şeyi satın alıyorlar. Yeni tişörtü istiyorlar.
Ama dinlenme aynı değildi.
Mesela bir mekânda 500 kişilik bir konseri kapalı gişe yaptığımızda
100 milyon dinlenmesi olan biri bizim 20 bin dinlenmeyle getirdiğimiz kadar
insan getiremiyordu.
-Anladım. -Tuhaf.
Bir de 1000 kişilik salonu rahatça doldurabilen sanatçılar var.
Yani koltuk sayısı değil, 1000 kapasiteli bir mekân
ve orada da bir sürü ürün ve plak satıyorlar...
Ama dinlenmeler düşük ve nedenini çözememişler.
Sebebini açıklayamıyorum.
Bazı sanatçılarımızda da durum böyle.
Bir değişime hazırız.
-Evet, bu yüzden... -Evet.
Bu yüzden bu projeyi seviyorum çünkü grup harika.
Her şeyi karşılıyor, şarkılar, albümler, canlı performans.
Ama dinlenme işini henüz çözemedin, değil mi? O yüzden...
Ama sonuç ortada. Eğer canlıda oluyorsa
dinlenme de olur.
Sizi oraya ulaştıracak bir ortak lazım.
Şunu da söyleyeyim, yeni albümle
gerçekten seviye atlamışsınız.
Diğer işlerinizi de seviyorum
-ama yeni albüm müthiş. -Teşekkürler.
Zamanlaması da harika.
Bir şeyler bir süredir birikiyor ve artık patlamaya hazır gibi.
Ama itici bir güce ihtiyacımız var.
Bununla ilgili sayısız örnek anlatabilirim,
müzik endüstrisinin içinde olup
bu işi ana mesleği yapan insanlar var
ama bizim için pek bir şey yapmamışlar.
Jason gelip bize, aslında kendisinin de sevdiği bir şey yaratma fırsatını
altın tepside verdi.
Bu fırsat ve her şey için ne kadar minnettar olduğumu anlatamam.
Harika bir şey.
Bize bu kadar inanan birinin olması.
Sadece söylemiyor, yapıyor da.
Bizim için yapıyor. Bize yardım etmeye çalışıyor.
Onunla ve çalıştığımız insanlar arasındaki
büyük fark bu.
Bence fena gitmedi, değil mi?
Evet, geçmeseydi çok şaşırırdım.
Bize daha önce çok şey söylendi.
Artık bir şey gerçekleşmeden, teklif gelmeden
heyecanlanmıyoruz.
-Ama o adama inanıyorum. -Evet.
Müzisyen, Bad Religion'dan, bunları yaşamış.
Dürüst birine benziyor, Sue'yu da sevdim.
Büyük bir başarı.
Siz olmasaydınız
tekrar dönüp yeni bir albüm yapma motivasyonu
ya da heyecanı olmazdı bence.
Albümü biz seviyoruz,
bu önemli ama bir şirket bunu yayınlar mı diye emin değildim.
Yaptığımız işlerden farklı, bilmiyorum.
Herkesin istediklerini sandığı gibi
büyük şirkete gitmiş olsalardı,
büyük ihtimalle öğütülüp kenara atılırlardı...
Başlangıçtaki hâllerinden bile daha kötü hissederlerdi.
Sanatçı odaklı böyle bir şirket, hele ki Brett gibi
gerçek bir punk rockçı tarafından yönetiliyor.
Bence onun için en iyi yer.
Olabilecek en iyi şey.
Yihu demek istiyorum ama teklif gelene kadar sanki...
Nasıl hissediyorsun Brian? Artık yihu diyebilir misin?
-Hiç yihu diyecek biri değilim. -Ben de.
Konuşulacak son kişi benim.
-Ama bence... -Jason yihu diyecektir.
Jason kesin yihu diyecek.
THE BOBBY LEES EPITAPH RECORDS İLE ANLAŞMA İMZALADI.
İnsanların tepkisini ve nasıl dans edeceklerini merak ediyorum.
Sahneye çıktığımda birinin güldüğünü görünce
veya birilerine iyi vakit geçirince...
Birilerinin yüzünü güldürebilmek için yaşıyorum.
Şehirden şehire dolaşabilmek,
insanların bağ kurup kendilerini bulmaları,
Bu inanılmaz tatmin edici bir his ve doyamıyorum.
Ne olursa olsun
bu işi yapmalıyım yoksa ölecek gibi oluyorum.
Sadece bize değil, bir sürü başka grup da bu durumda.
Her şey TikTok pop üzerine kalırsa üzücü olacak.
Bayağı iç karartıcı bir kültür.
Ne anlama geldiğini bilmiyorum.
Müzik yapmaya başladığımdan beri
Bir amaç doğrultusunda ilerliyormuş
hissi geldi.
Biraz da kendimi bıraktım çünkü beni çektiğini hissediyordum.
Bize sunulan hiçbir şey şöyle değil,
"Artık bu şekilde yaparak geçiminizi sağlayabilirsiniz."
Siz gelip bize büyük bir hediye verdiniz ama biz tek bir grubuz.
Çok iyi gruplar var ama bence durumun değişmesi gerekiyor.
Bir şeylerin değişmesi lazım.
Macera devam ederken kalıp bundan sonra ne olacağını görmek istiyorum.
Bir albümü başından sonuna kadar görmek,
yönetebilmek, sürecin bir parçası olmak,
albüm yapmalarına yardım etmek çok güzel bir his
ve bu çocuklar bunu hak ediyorlar.
Onlarda özel bir şey var.
Umarım daha fazla grup da bunu yapar.
Arkadaşlarımla olmaya, turneye çıkmalarına heyecanlıyım.
Yeni şarkılar için heyecanlıyım.
Gerçekten sanatçıdan satın almak önemli.
Bence plağı almak önemli.
Kaseti alacağım çünkü çalabilecek eski bir arabam var.
İnsanlara verilecek en güzel hediyelerden biri müzik.
Yaymaya devam edin. Yollayın.
Tercüme: SELIN ALTUNDAL Iyuno