มาดูนี่สิ
(นครนิวยอร์ก)
โอเค
สุภาพบุรุษ
ขอบคุณ
(แอตแลนติก เรคคอร์ดส์)
วันนี้เป็นวันที่ห้า
ผมเจอพวกเขาวันพฤหัสบดี
เป็นคืนที่เราสนุกกันสุดๆ เลย ใช่ไหมล่ะ
เจอกันวันพฤหัสบดี เมื่อคืนได้ดูพวกเขาแสดง
แล้วตอนนี้จะไปหาซีอีโอ แอตแลนติก เรคคอร์ดส์
ซีอีโออายุแค่ 20 ปี
ตอนนี้จะไปแอตแลนติก เรคคอร์ดส์ แล้วดูว่าจะได้เซ็นสัญญาเพลงไหม
บ้าไปแล้ว
ยังไงต้องลองดู
(คนพเนจร)
ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าผมจะได้ถ่าย "คนพเนจร" กลางทะเลทราย
แต่ก็ "คนพเนจร" สมชื่อจริงๆ
ผมอยู่ห่างจากอาบูดาบีสามชั่วโมง มาถ่าย "ดูน" ให้เสร็จ
และเราจะพูดถึงวงดนตรีเล็กๆ ที่ชื่อว่าเดอะบ็อบบี้ ลีส์ เพลงมา
"วันนี้เดอะบ็อบบี้ ลีส์ อยู่กับเราที่สตูดิโอ"
"พวกเขามาไกล จากวู้ดสต๊อก นิวยอร์ก"
"เราจะมาฟังเดอะบ็อบบี้ ลีส์ แบบสดๆ กัน"
(เสียงของเฮนรี่ โรลลินส์)
"นี่เป็นเพลงของวงเดอะบ็อบบี้ ลีส์ ที่ชื่อว่า 'สกินสูท'"
"มันน่าสนใจมากๆ"
"วงเดอะบ็อบบี้ ลีส์เป็นไง ตอนนี้พวกเขาออกทัวร์ในอเมริกา"
(เสียงของอิกกี้ ป๊อป)
"พวกเขาจะมาอังกฤษ ตอนสิ้นเดือนมิถุนายน"
"พวกเขาจะทัวร์ยุโรป"
"และเด็บบี้ แฮร์รี่ก็บอกว่า 'ไปฟังเดอะบ็อบบี้ ลีส์กันด้วยนะ'"
"แนวทางที่นำไปสู่ความเรียบง่าย ผสมพังก์นี่แหละ"
"จะเป็นมาตรฐานใหม่"
"และนี่คือวงเดอะบ็อบบี้ ลีส์ กับเพลง 'ฮอลลีวูดจังก์ยาร์ด'"
ความจริงก็คือผมรักดนตรี
ผมเห็นเดอะบ็อบบี้ ลีส์ในไอจี และคิดว่าพวกเขาน่าเหลือเชื่อมาก
ผมฟังเพลงพวกเขา และเห็นพวกเขาออกทัวร์รอบโลก
และผมก็คลาดกับพวกเขา ทุกที่ที่ไปเลย
(เดอะบ็อบบี้ ลีส์)
ฉันแซมค่ะ ฉันเป็นนักร้อง ในวงที่ชื่อเดอะบ็อบบี้ ลีส์
ผมนิค คาซ่า เป็นมือกีตาร์โซโล่วงเดอะบ็อบบี้ ลีส์
ฉันเคนดัลล์ วินด์เป็นมือเบส
ผมแม็กกี้ โบว์แมน เป็นมือกลองของเดอะบ็อบบี้ ลีส์
ผมไม่ค่อยรู้เรื่องวงการเพลงเท่าไร
ผมเลยใหม่มากกับทุกเรื่อง
คิดว่า "ทุกอย่างเรียบร้อยดี พวกเขาทำได้ยอดเยี่ยม"
พวกเขาออกทัวร์เรื่อยๆ เลย เห็นได้ชัดว่ากำลังไปได้สวย
แต่แล้วพวกเขาคิดว่า "เราไปต่อไม่ไหวแล้ว"
เราเจอกันเมื่อไหร่นะ สามวันก่อนไหม
- ตอนผมชวนไปที่บาวเวอรี - ใช่
เราเดินเข้าไป
เจอคุณนั่งยองๆ ไม่ใส่เสื้อ ท่าแบบว่า...
เหมือนเพิ่งเข้าห้องพักโรงแรม คุณก็ลุกขึ้นมา
แล้วก็แบบ "ไม่คิดว่าจะมากันเร็วขนาดนี้"
แล้วก็เข้ามากอดเรา แบบอบอุ่นมากๆ เลย
ใช่ รู้สึกเหมือนเป็นครอบครัว
เป็นหนึ่งในห้า ไม่ก็หนึ่งในสาม กอดที่ดีที่สุดตลอดกาลเลย
เรื่องราวก็คือพวกเขาพอแล้ว พวกเขาจะไม่ทำต่อ
พวกเขาทำวงดนตรีมาเจ็ดปีแล้ว
แล้วผมก็เห็นในอินสตาแกรม
ผมติดตามพวกเขามานาน และคิดว่าพวกเขาโคตรจะน่าทึ่งเลย
ได้เห็นพวกเขา ได้เห็นทุกอย่าง
และได้เห็นแค่ส่วนนั้น มีแต่ด้านดีๆ เท่านั้น
แล้วพวกเขาก็ลงเจ้านี่ ที่เดี๋ยวผมจะอ่านให้ฟัง
แต่พวกเขาลงไอ้... มันเรียกว่าอะไรนะ
- แถลงการณ์เหรอ - แถลงการณ์ ใช่
วงฉันโพสต์บางอย่าง ให้คนที่ติดตามเรารู้ว่า
ทำไมเราถึงพักงาน
และพักแบบที่เราก็ไม่รู้ว่า จะนานแค่ไหน
พักถาวรหรือ...
(สวัสดีทุกคน เรามีเรื่องจะประกาศ)
(ปีนี้เราจะแสดงโชว์ ที่เราตกลงไว้จนจบ)
(แล้วเราก็จะพักการแสดง)
(และไม่แน่ใจว่าจะแสดงอีกเมื่อไหร่ หรือจะแสดงอีกไหม)
(เราต้องถอย เพราะสถานการณ์ ปัจจุบันของอุตสาหกรรมดนตรี)
(ที่กลไกของมันถูกวางไว้ ในแบบที่เป็นไปไม่ได้ที่วงแบบเรา)
(จะมีความมั่นคงทางการเงิน)
(วงดนตรีนี้มอบเป้าหมายให้เรา และพวกคุณทุกคนก็เป็นส่วนสำคัญ)
(เราสติหลุดไปเหมือนกัน เรื่องต้องหยุดเล่น)
(แต่เรารู้ว่านี่คือสิ่งที่เราต้องทำ)
(ด้วยรักและศรัทธา เดอะบ็อบบี้ ลีส์)
พวกเขาเล่นดนตรีมานานมาก แต่ทำเงินไม่ได้เลย
พวกเขาออกทัวร์ และมันหนักหนามากๆ
ผมก็คิดว่าบ้าเอ๊ย พวกเขาจะยุบวง ไม่ได้ๆ แบบนี้ไม่ได้
ผมเลยส่งดีเอ็มไปหาพวกเขา
บอกว่า "นี่ ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม"
ฉันมีความรู้สึกว่า...
เวลาเราสื่ออะไรแบบนั้นออกไป ก็จะได้บางอย่างกลับมา
ฉันรู้สึกว่าจะมีคนติดต่อมา
แต่ไม่คิดว่าจะเป็นเจสัน โมโมอา
แต่ฉันรู้สึกว่านี่คือคนใจดี ที่ชอบดนตรีของเราและอยากช่วย
ผมจะช่วยพวกเขาทำเพลง
แล้วเราจะไปบุกค่ายเพลง
ให้พวกเขาได้เซ็นสัญญาทำเพลง แค่ต้องเผยแพร่ให้คนอื่นได้ฟัง
ผมจะพยายามให้เต็มที่
เพราะผมคิดว่านี่เป็นสิ่งที่ถูกต้อง
ฉันทำหน้าที่หาการแสดงให้วง
และคอยผลักดันแบบ...
ถ้าเราอยากทำงาน กับโปรดิวเซอร์คนนี้
ฉันจะส่งอีเมลไป 20 ฉบับ จนกว่าเขาจะติดต่อกลับมา
ฉันอยากเล่นกับดนตรีคนอื่นมาตลอด แต่ฉันกลัวเกินไป
ฉันแค่... ไม่รู้สิ ฉันสติแตก กลัวเกินไปจริงๆ
ฉันเคยคิดว่าไอเดียตัวเองไม่ดีพอ
ฉันค่อยๆ กะเทาะความกลัวนั้นออก และฉันก็ทำไปเรื่อยๆ
แล้วก็อ่าน "ดิ อาร์ทิสต์ส เวย์" ของจูเลีย คาเมรอน
และมันเปลี่ยนชีวิตฉันไปเลย
ฉันทำตามที่เธอบอก และมันแปลกมาก
ฉันอ่านจบ แล้วก็ได้เจอเคนดัลล์ กับแม็กกี้ประมาณหนึ่งเดือนต่อมา
ตอนแรกเรามีมือกีตาร์หลายคน
แต่มันมาลงตัวก็ตอนที่นิค ซึ่งเป็นน้องชายต่างพ่อของเคนดัลล์
มาดูการแสดงแรกของเรา และพอเขาเข้ามา
เราทุกคนก็แบบว่า "นี่คือทั้งหมดที่เราอยากทำ"
ผมมีเพื่อนหลายคนที่เป็นนักดนตรี
ผมรู้ว่ามันยากมากๆ ไม่ต่างจากการแสดง
แต่มันทำให้คุณสงสัยว่า วงเนอร์วานาจะ...
ถ้ามาอยู่สมัยนี้ วงพวกนี้จะโด่งดังไหม
ให้ตายสิ แบบบ็อบ ดีแลนงี้
แบบวงโปรดบางวงของคุณ
พวกเขาจะเป็นอย่างทุกวันนี้ไหม ถ้ามาทำวงกันในยุคนี้
และผมก็ไม่รู้เลย
แต่ผมรู้สึกว่า มันต้องมีอะไรเปลี่ยนไปบ้าง
เคยเป็นแบบนี้ก่อนจะทำอะไรไหมคะ
- ไม่เหรอ คุณตื่นเต้นไหม - ไม่ ผมเกือบร้องไห้เลย
- ผมอ่อนไหวมาก - จริงเหรอ
ผมอ่อนไหวจริงๆ ผมพังได้เลย
ถ้าผมได้ปลดปล่อยความรู้สึกออกมา คือผมจะอ่อนไหวมากๆ เลย
ฉันเคยรู้สึกว่าอยากกลับบ้าน
ขึ้นเตียงแล้วยกเลิกการแสดง และไม่...
รู้สึกแบบนั้นตลอด บางครั้งก็อ่อนไหว แบบ...
"ฉันหวังว่าจะไม่ต้องทำสิ่งนี้เลย"
ฉันภาวนากับนักดนตรีโปรดฉันทุกคน อย่างลิตเติลริชาร์ดและโบ ดิดลีย์
แล้วฉันก็แบบว่า "มอบพลังให้ฉันทีเถอะ"
ที่วู้ดสต๊อกมันเจ๋งมากๆ
พวกเขาเป็นฮีโร่ของเมือง เลยเป็นเกียรติมากๆ
ได้เดินรอบเมืองกับพวกเขา ได้เจอครอบครัวพวกเขา
มันเจ๋งมากๆ เลย
(พฤศจิกายน 2023)
(การแสดงที่บ้านเกิดครั้งสุดท้าย)
(เดอะโคโลนี)
ฉันอยากอยู่ในวงดนตรีมาตลอด ฉันมีปัญหาเรื่องความกลัวขั้นรุนแรง
ฉันคอยจินตนาการเรื่องการแสดง
และไม่เคยกล้าลงมือทำเลย
ฉันมีปัญหาเรื่องการดื่มอย่างหนัก แล้วฉันก็เลิกเหล้าได้
และความกลัวว่า ตัวเองจะห่วยก็หายไป
ความปรารถนาที่จะทำ มีมากกว่าความกลัว
สำหรับเรา ไม่มีเส้นทางปกติเลย
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นรู้สึกเหมือน จักรวาลส่งสัญญาณให้เรา
และเรื่องแปลกๆ ดีๆ ก็เกิดขึ้น อย่างที่เจสันติดต่อมา
พอได้รู้จักทุกคน แซมก็เหมือนครอบครัวผม
เธอทรงพลังมาก
ตอนดูเธอร้องเพลง เธอสร้างสรรค์และไม่ปรุงแต่งสุดๆ
ในขณะเดียวกันก็อ่อนไหวมาก เธอเป็นศิลปินที่เก่งมาก
ส่วนแม็กกี้เกิดมา ในครอบครัวอันเป็นตำนาน
ที่มีแต่ช่างฝีมือและนักดนตรี
ผมคิดว่าเขาเป็นคนที่พิเศษมากๆ
เคนดัลล์เป็นเหมือนพี่สาวผม ผมรักผู้หญิงคนนี้มากๆ
เธอเป็นคนที่ผมชื่นชม
เธอเป็นเหมือนครูของผม ผมถามเธอทุกเรื่องเลย
นิคกี้ น้องชายผม เล่นได้โหดมาก เก็บได้ทุกเม็ด
เก่งไปหมดทุกเรื่อง
มันเป็นการเดินทางที่ยาวนาน แล้วพอมาคิดว่า...
อาจจะไม่ทำมันอีก...
มันกระทบกับฉันจริงๆ ค่ะ
อะไรเหรอ
- มันแปลก - นี่ เธอทำได้โคตรปัง
นี่เป็นการแสดงที่แปลกมาก รู้สึกแปลกจริงๆ ไม่รู้สิ
ฟังเพลงสิ
ฉันต้องใช้เพลงปลุกตัวเอง ฉันกินยาหรือว่าอะไรไม่ได้เลย
ฉันฟังเพลงแล้วก็... มันเหมือนมีเวทมนตร์ค่ะ
มันเปลี่ยนอารมณ์ฉันได้เลย
เพราะงั้นการพูดว่ามันไม่มีค่าแล้ว
มันรู้สึก... มันน่าเศร้า
มันเลวร้ายมาก เพราะงั้น...
เจสันเหมือนเข้ามาบอกว่า "ผมช่วยอะไรได้บ้าง"
"วงดนตรีอย่างคุณต้องการอะไร" และฉันตอบว่า "ฉันไม่รู้เลย"
จากมุมมองของเรา เราก็คิดว่า คงต้องการค่ายใหญ่แหละ
และฉันก็บอกไปว่ามันน่าจะช่วย
เพราะค่ายใหญ่ เข้าถึงผู้ฟังได้เยอะกว่า
เขาโทรมาเหมือนซูเปอร์ฮีโร่ แล้วบอกว่า
"ผมจะลองทุกอย่างเลย ผมจะพยายามทำทุกอย่าง"
ตั้งแต่ที่เขาโทรมาจนถึงตอนนี้ มันรู้สึกเหมือนการผจญภัยเลยค่ะ
รู้สึกว่า โอเค มาดูกันว่าจะเป็นยังไง
(นครนิวยอร์ก)
(แอตแลนติก เรคคอร์ดส์)
นี่มันน่าทึ่งมาก
เหมือนมาขายคุกกี้เนตรนารีเลย
ตอนที่เจสันพาเรามาแอตแลนติก ใจหนึ่งฉันก็ตื่นเต้นมาก
เพราะเราไม่เคยเข้าถึง ค่ายเพลงใหญ่ๆ ได้มาก่อน
แต่เขาก็ให้ฉันอ่านจดหมายด้วย
แล้วฉันก็แบบว่านี่มันแปลกนะ
เพราะไม่ใช่ว่าอ่านจดหมายนี้แล้ว จะเข้าถึงใจเขาได้
บางอย่างที่คลิก อย่าง "เพิ่มอัตราราคาสปอติฟาย"
เหตุผลที่ค่ายใหญ่ๆ สามารถอยู่ได้
เป็นเพราะทางค่าย มีข้อตกลงส่วนตัวกับสปอติฟาย
ในขณะที่ใครก็ตาม ที่ไม่ได้อยู่ในค่ายใหญ่อย่างเรา
พวกเขาจ่าย 0.004 เซนต์ ต่อการสตรีมหนึ่งครั้ง
ฉันคิดว่าสิ่งที่น่าเศร้า ที่เราได้เห็นก็คือ
ถ้าคนเลือกที่จะไม่จ่ายได้ พวกเขาจะไม่จ่าย
ฉันคิดเรื่องนี้หนักมาก และคุยกับวงดนตรีมาหลายวง
และรู้สึกว่าประเด็นสำคัญของปัญหานี้ คือมันไม่มีการให้มูลค่าเลย
เด็กคนไหนก็ตามที่โตขึ้นมาตอนนี้
พวกเขาคิดว่ามันไม่มีค่าอะไรเลย เพราะมันฟรี
ผมอยากให้ทุกอย่างต่างไป
แต่ผมก็ยังมีความหวังอยู่ ยังมีพลังอยู่
วงก็คงรู้สึกต่างจากเดิม
พวกเขาอาจคิดว่า "เป็นไปไม่ได้"
แต่ไม่รู้สิ ผมก็เคยเสียโอกาสมาก่อน
และเจอเรื่องเลวร้ายหลายอย่าง ที่ต้องขุดตัวเองออกมา
จนผมรู้สึกว่า ผมจะไม่ยอมรับคำปฏิเสธ
พรสวรรค์มันปฏิเสธไม่ได้ และพวกเขามีพรสวรรค์
ผมรู้สึกว่าคุณแค่ต้องหาคนที่ใช่
ตอนเราเล่นดนตรี ก็ยังรู้สึกดีมากๆ เหมือนเดิม
เวลาได้ยิน คนร้องเพลงของคุณให้คุณฟัง
และหวังว่าเพลงของคุณ จะช่วยพวกเขาได้
ชัดเจนว่ามีบางอย่างผิดปกติ ถ้าคุณขายบัตรหมดเกลี้ยง
ที่ห้อง 500 คนในนิวยอร์กกับแอลเอ และไปทัวร์รอบโลกได้
แต่ทำไมถึงหาเงินได้ไม่ถึง ค่าจ้างขั้นต่ำหรือว่ามากพอจะใช้ชีวิต
ยกตัวอย่างตอน "เบลล์วิว" เราออกทัวร์อัลบั้มนั้นอยู่ 18 เดือน
คนสตรีมเพลงเราเป็นล้านครั้ง
แต่เราทำเงินได้ 4,000 ดอลลาร์ จากการออกทัวร์ 18 เดือน
ณ จุดนี้ ไม่มีใครอยากทำงานฟรีๆ หรอก
ฉันไม่อยากใช้คำว่า "ไม่ให้เกียรติ"
แต่ฉันรู้สึกว่าพอถึงจุดหนึ่ง
เวลาที่คุณทำงานอย่างหนัก และออกทัวร์ คุณจะคิดว่า
"นี่มันไม่ใช่แล้ว"
ฉันทุ่มไปขนาดนี้ ทำจนหมดแรง
ฉันรู้สึกว่าหลายคนรู้สึกโหยหา
สิ่งที่พวกเขาคิดว่าเป็นเป้าหมาย
ที่พวกเขาต้องการจริงๆ แบบว่า "ฉันต้องได้มันมา"
ฉันไม่รู้สึกแบบนั้นแล้ว ซึ่งก็ดีเหมือนกัน
เพราะมันเจ็บปวดมาก
ที่อยากให้ วงประสบความสำเร็จ อยาก...
และตอนนี้ฉันรู้สึกว่า เราคุมอะไรไม่ได้เลย
เราไปที่นั่น ไปแสดงทุกโชว์ เหมือนมันเป็นโชว์สุดท้ายของเรา
เราต้องเปลี่ยนทิศทาง
คือมันเป็นอะไรที่ เหนื่อยหนักเกินไปแล้ว
เราแค่ต้องหยุดสักพัก และไม่แน่ใจว่าเราจะกลับมาไหม
ไม่รู้สิ สัญชาตญาณฉันบอกว่า ไม่ใช่การเลิกแล้วเลิกเลย
แต่ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
จริงๆ นะ มันรู้สึกไม่กดดันดี ที่ไม่รู้อะไรเลย
ผมเข้าใจความรู้สึกนั้น ผมทำงานหนักมาก
แน่นอนว่าคุณอาจหมดแรง และควบคุมตัวเองไม่ได้
ผมว่าพวกเขาคงคิดว่า "เอาล่ะ เราต้องการเวลา"
และผมคิดว่าทุกคนต้องพัก จากทุกอย่างไปสักพัก
(หนึ่งปีผ่านไป)
(วงกลับมาที่ห้องซ้อมอีกครั้ง)
(วู้ดสต๊อก นิวยอร์ก)
จำไม่ได้แล้วว่าเล่นยังไง
จำได้อยู่แล้วสิ
ฉันเตือนความจำเขาแบบนี้
บอกว่า "ฉันว่าเป็นสามคอร์ดนี้นะ" แล้วก็ให้เขาคิดจนออกเอง
- ใช่ - ฉันเอาจนได้แหละ ใกล้ได้แล้ว
การได้เห็นพวกเขา เขียนเพลงกันตรงนั้น
ดูพวกเขาทำ... ดูเพลงออกมาเป็นรูปเป็นร่าง
เหมือนทุกอย่างเปลี่ยนไป พวกเขากลับมาแล้ว พวกเขาได้พัก
สมาชิกวงบางคนไปเดินสายนิดหน่อย
พวกเขากลับมาพร้อมเพลง แล้วเราก็ไปเข้าสตูดิโอ
มันสำเร็จได้อย่างเหลือเชื่อเลย
นั่นเป็นส่วนที่งดงาม ของการเดินทางร่วมกัน
การได้อยู่กับพวกเขา และมองมันดำเนินไปแบบ
"เอาล่ะ เราจะลุยกัน"
ช่วงพักสั้นๆ นั้น ตอนที่ผมกลับมา
พวกเขาก็พร้อมลุย พร้อมไปต่อแล้ว
- อะไรทำนองนั้นก็เจ๋งนะ - เร็วกว่านี้หน่อย
สุดยอดเลย เจ๋งสุดยอด
- ว่าไง ทุกคน - เป็นยังไงบ้าง
หนึ่งปีแล้วนะ หนึ่งปีแล้วใช่ไหม ตั้งแต่เจอพวกคุณครั้งล่าสุด
- เกือบแล้ว ใช่ - เกือบปีแล้ว
ผมแค่อยากรู้ว่าตอนนี้ชีวิตทุกคน
เป็นยังไงกันบ้าง
รู้สึกยังไงบ้าง
แล้วก็ประมาณว่าเกิดอะไรขึ้น
ผมแค่อยากฟังจากทุกคน และที่กลับมารวมตัวกันด้วย
เพราะพวกคุณก็ไม่ได้เจอกัน มาเป็นปีแล้วเหมือนกัน
- ใช่ - เรากลับมาเมื่อเดือนก่อน
และเราพูดว่า "มาเขียนกันเถอะ" เพราะความใจดีของคุณ
และโอกาสที่จะได้ทำอัลบั้มใหม่
มันแปลกมาก เพราะเรามาเจอกัน และในสองสัปดาห์
เราได้ 14 เพลง ซึ่งมากกว่า... ปกติเราใช้เวลามากกว่านั้น
ปกติเราใช้เวลาหนึ่งเดือน ในการแต่งเพลงห้าเพลง
มันก็เลย... ไม่รู้สิคะ
ผมว่าเรามีเรื่องต้องปลดปล่อย เราต้องให้มันออกมา
เราตื่นเต้นที่ได้ทำสิ่งที่ต่างออกไป
รู้ไหม ฉันคิดว่า...
เพราะตอนซ้อม เราหัวเราะกันเยอะมาก
ฉันว่าเป็นเพราะเราปล่อยให้ ตัวเองทำสิ่งต่างๆ
ที่ปกติเราไม่ทำกัน
และมันดีที่ได้เป็นอิสระแบบนั้น
ฉันคิดว่าทุกคนตื่นเต้นกับเรื่องนั้น
ความจริงที่ว่ามันผ่านมาหนึ่งปีแล้ว
ตั้งแต่ที่เราอยู่ในวู้ดสต๊อก มัน...
ผมไม่อยากเชื่อเลยว่า เวลาผ่านไปเร็วขนาดนี้
ใช่ ปีที่ผ่านมา มันบ้ามาก
เต็มไปด้วยความสงสัย แต่ก็มีความหวัง
การรับมือกับการหยุดพัก
มันสะเทือนอารมณ์มาก เหมือนต้องก้าวผ่านความสูญเสีย
เหมือนการเลิกรา หรืออะไรสักอย่าง มันแปลกมากๆ
ที่จริงฉันรู้สึกเหมือนเป็นเด็ก
ตอนที่เราหยุดพักไป และตอนนี้ฉันรู้สึกว่าเป็นผู้ใหญ่แล้ว
ในปีที่ผ่านมา ฉันรู้เลยว่า วงนี้มีความหมายกับฉันมากๆ เลย
มันจะเป็นส่วนสำคัญของฉันตลอดไป
แต่ก็ดีที่มีโอกาสได้รู้ว่า นอกจากวงแล้ว ยังมีโลกทั้งใบอยู่
การอยู่ในวงดนตรี ก็เหมือนคบใครสักคน
ที่คุณจะติดอยู่ในนั้นเลย เข้าใจใช่ไหมครับ
คุณลืมว่าคุณอยู่คนเดียวยังไง เมื่ออยู่นอกวง
ผมคิดว่าการได้พักปีนี้ช่วยให้ผม
จำได้ว่าทำไมผมถึงชอบทำสิ่งต่างๆ
ในช่วงพัก ฉันมีเวลาที่...
มีบางช่วงเวลาที่ฉันคิดว่า "ถ้าไม่มีวง ฉันจะอยู่ได้ไหม"
และฉันอยู่ไม่ได้ ฉันต้องทำเพลงอะไรสักอย่าง
ฉันหดหู่มาก ถ้าฉันเอาแต่เสพงานของคนอื่น
ดนตรีเป็นตัวขับเคลื่อนผม นั่นคือศิลปะขั้นสูงสุดสำหรับผม
นั่นคือสิ่งที่ผมเขียนถึง
นั่นคือสิ่งที่ผมใช้ สร้างแรงบันดาลใจในทุกๆ รูปแบบ
ผมรักดนตรีมาก
ผมคิดขึ้นมาว่าจะคุยกับพวกเขา แล้วก็บอกว่า "คือว่า..."
"ช่วยทำวงต่ออีกครั้งได้ไหม มาลองกันอีกครั้งเถอะ"
"ผมอยากช่วยสนับสนุน ผมไม่ค่อยรู้เรื่องวงการนี้เท่าไร"
"แต่ผมคิดว่าผมอาจหาโอกาส หรือใครบางคนที่โปรดิวซ์ด้วยได้"
"พวกคุณจะทำอีกอัลบั้มไหม" แล้วพวกเขาก็ตกลง
พอพวกเขาตอบตกลงว่าอยากทำ ผมก็จะสนับสนุนไปจนสุดทาง
เพราะผมเชื่อมั่นในวงนี้ ผมเชื่อมั่นในตัวพวกเขา
(ลอสแอนเจลิส แคลิฟอร์เนีย)
- เราอยู่ที่ไหนกัน - ลอสแอนเจลิส แคลิฟอร์เนีย
ทุกคนหวังว่าจะได้อะไรกลับไป
เพลงหลายเพลง หวังว่าจะเป็นเพลงดีด้วย
เพลงที่เราภูมิใจ
คุณเคยรู้สึกประหม่าบ้างไหม ตอนอัดเสียง...
วันนี้ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย
แต่เมื่อสามวันก่อน ตอนเราเพิ่งมาถึง ฉันไม่ได้นอนเลย
และฉันคิดแต่ว่าจะเกิดเรื่องแย่ๆ
พอเรามาถึง เพลงทุกเพลงจะห่วยแตก
สรุปก็คือฉันกลัวจบไปแล้วค่ะ
ตอนนี้ฉันรู้สึกสงบ และพร้อมจะทำงานแล้ว
ฉันด้วย รู้สึกสงบเฉยๆ
ได้รู้สึกอะไรแบบ...
ฉันว่าฉันประหม่านิดหน่อย ที่ต้องบินมาที่นี่น่ะ
ไม่รู้สิ
แค่นิดหน่อย ฉันไม่รู้ว่าจะเจอกับอะไร แต่...
(ซันเซ็ต ซาวด์)
- ฉันเกาะไปด้วยตอน... - มาเล่นเลยดีกว่า
ใช่ เยี่ยม
- ฉันก็มีไอเดียเหมือนกัน - โอเค
ถ้าเราทำเอคโค่ ตรงคำว่า "จบมันซะ"
แบบ "นี่มันเอลวิส เพรสลีย์ชัดๆ และฉันจะจบมันซะ"
- จบมันซะ - จบมันซะ
- เอาสิ - แค่ลองดู
- มาลองกัน - โอเค
- นี่คือจุดจบ - นี่คือจุดจบ
- จบมันซะ - จบมันซะ
คิดว่าเราต้องอัดอีกรอบไหม หรือว่าได้แล้ว
- "ผมว่าได้แล้ว" - เราได้แล้ว
(ดิเอนด์)
คุณจะรู้สึกได้เลย ว่าพลังงานนั้นดีหรือไม่ดี
เรารู้สึกได้แทบจะในทันที
และตอนที่เราเดินเข้าไป เราแบบว่า "นี่เยี่ยมไปเลย"
นี่จะต้องเหมาะกับเราแน่
เราอัดเสียงที่ซันเซ็ต ซาวด์ สตูดิโอในตำนาน
เลด เซพเพลินอัด "เซพเพลินโฟร์"
ผมว่าวงสโตนส์ อัด "เลต อิต บลีด" ที่นั่น
อัลบั้มแวน เฮเลนบางอัลบั้ม
การบินมาอัดเพลงที่แคลิฟอร์เนีย
คือมันรู้สึกดีมากๆ น่ะครับ
อเล็กซ์กับเดฟมีความสามารถ ในการฟังแค่ท่อนเดียว
แล้วก็เสนอได้เลยว่า "ลองแบบนั้นแบบนี้ดีไหม"
แล้วพวกเขาก็เสนอไอเดีย ที่รู้สึกว่าน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้วแฮะ
เราพยายามไม่ตัดสินอะไรตอนนี้
ฉันคิดว่าเมื่อก่อนเราเคยทำแบบนั้น ถึงแม้ว่าเราจะเขียนเพลงอยู่
เพลงพื้นฐานออกมาไม่ดี
ตอนนี้เรากำลังทำทั้งหมดให้เสร็จ
และอาจจะภายในหนึ่งเดือน นั่นคือตอนที่เราประเมิน
ทุกเพลงที่เราอัดมาจนถึงตอนนี้
ตอนที่เรากลับไปฟังในห้องควบคุม
ผมรู้ว่าผมทำแบบนี้ตลอดเวลา
ผมพยักหัวไปเรื่อย หลับตา
แล้วผมก็มองไปรอบๆ และทุกคนก็เป็นแบบนั้น
เราเริ่มเบื่อความเป็นการาจร็อก
และฉันฟังเพลงฮิปฮอปเยอะมาก
ฉันอยากได้ความรู้สึก ที่ยังไงก็ต้องโยกหัวตาม
และฉันว่าเราทำได้ในสองสามเพลง
มันเหมือนคลื่นอารมณ์ที่...
คือว่าเราอยู่ที่นั่นสี่วัน และฉันผ่านช่วงที่เป็นแบบว่า
"ว้าว นี่มันเยี่ยมไปเลย" จนถึงวิกฤตทางอารมณ์
ฉันผ่านมาหมด และมีคนบอกฉันว่า อย่าตัดสินงาน แค่ทำไปเลย
ฉันก็เลยทำไป
โดยส่วนตัวแล้ว ผมเป็นแฟนตัวยงของเดฟ
หนึ่งในอัลบั้มแจ้งเกิดของเขา ในฐานะโปรดิวเซอร์คือ
อัลบั้มของวงวูล์ฟมาเธอร์
ซึ่งผมจำได้ว่าผมฟังไม่หยุดเลย ตอนอายุห้าขวบ
ร้องแบบนั้นสองรอบแล้วนะ
- ก็มันจริงนี่ - ใช่เลย
มันเป็นกระบวนการที่ผ่อนคลายมาก
มันดีเสมอเวลาคุณมีโปรดิวเซอร์ และวิศวกรที่แบบว่า
สนับสนุนคุณเก่งมากๆ
และทำให้คุณรู้สึกมั่นใจในส่วนของคุณ
และผมว่ามันเป็นประสบการณ์ ที่ยอดเยี่ยมมากสำหรับทุกคนครับ
- สุดยอด - มันโคตรดีเลย
เรามาสตูดิโอกันเป็นครั้งที่สี่แล้ว เราเลยรู้ว่า...
ฉันมองแม็กกี้ นิค หรือเคนดัลล์ก็ได้
เรารู้ว่าตอนไหนเวิร์ก ตอนไหนไม่เวิร์ก
คุณรู้สึกได้ มันเป็นความรู้สึกค่ะ
ฉันว่ากลองน่าจะแน่นกว่านี้ ให้มีเสียงฉาบน้อยลง
- ใช่ เห็นด้วย - ได้เลย
- มันควรจะแบบว่า... - ใช่
สองสามครั้งสุดท้ายดีเลย แล้วมันก็กลับมาซับซ้อนอีก ว่าไหม
มันเจ๋งดีที่ได้เห็นว่า เราโตไปด้วยกันในฐานะนักดนตรี
"ไม่มีแหวนแชมป์ เป็นแค่หน้าใหม่"
ลงสิ
- ไม่เอาสิ - ใช่ นั่นแหละ
- แล้วคุณ... - ยังมีอะไรต้องทำอีกเยอะ
มาเริ่มกันที่...
- มาแก้ท่อนร้องกัน - โอเค
ฉันอยากแก้... ก่อนถึงท่อนบริดจ์
"และเมื่อเธอบินไปรอบโลก เรียกฉันว่าสาวผู้จุดไฟ..."
ฉันอยากให้เน้น...
เปลี่ยนตรง "สาว" เหรอ
ใช่ แล้วร้องว่า "สาว" ตอนที่เขาตี...
(นครนิวยอร์ก)
ครั้งสุดท้ายที่ผมเจอคุณ คุณท้องอยู่
คุณท้องกี่เดือนนะ ประมาณหกเดือนหรือเปล่า
- ตอนเราถ่ายครั้งแรกเหรอ - ใช่
- ที่วู้ดสต๊อกน่ะเหรอ - ใช่
- ฉันท้องได้สี่เดือน - สี่เดือนเนอะ
แล้วตอนที่เราอัดเพลง ฉันท้องได้แปดเดือน
- ใกล้จริงๆ - มันบ้ามาก
- ฉันคิดว่ามัน... - ตอนนี้ออซซี่...
- ตอนนี้ออซซี่อายุได้สองเดือนครึ่ง - สองเดือนครึ่ง
- เรารู้จักกันมาปีครึ่งแล้วใช่ไหม - ใช่
วันที่ 9 พฤศจิกายน เราอยู่ที่นี่กันหมด
ผมบ้าพอจะเรียกพวกเขามาที่นี่
เราแชตกันในอินสตาแกรม และล่อพวกเขามาที่นี่
พวกเขาแบบ "เรามาทำอะไรเนี่ย"
วันนั้นผมใส่แจ็กเกต ตัวเดียวกับที่ใส่วันนี้เลย
ก็ควรต้องทำงั้นใช่ไหมล่ะ
- โอเค - กลับมาจุดเริ่มต้น
แต่มาเปิดเพลงกัน จะเปิดด้วยอะไร
ให้เราเลือกเหรอ คุณมีเพลงโปรดไหม
ผมไม่อยากฟังจนกว่าจะได้อยู่กับคุณ
- เพิ่งฟังไปแค่เพลงเดียวเอง - จริงเหรอ
นี่เพลงใหม่หมดเลย ผมอยากรอจนกว่าจะได้อยู่กับคุณ
- ฟังเพลง "50 ฟุต" หรือยัง - ไม่ได้ฟังเลย
- ให้ตายสิ - เพลงนั้นฟาดมากนะ
- ก็เลย... - เพลงนั้นคุ้มค่ากับการเดินทางมา
- เห็นด้วย - นั่นเป็นเพลงโปรดฉันเลย
และฉันดีใจมากที่เราได้ทำเพลงนั้น
(กำลังเล่น "50 ฟุต")
ปฏิกิริยาแรกของคุณคืออะไร
ผมอยากให้ปล่อยเพลงนี้ อยากให้ปล่อยเพลงนั้น
อยากให้ปล่อยเพลงนู้น มันเป็นแบบนั้นครับ
เป็นเพลงเดอะบ็อบบี้ ลีส์เลย
ใช่ รู้สึกแบบเดอะบ็อบบี้ ลีส์
เป็นสไตล์แบบพวกเขา มีความดิบ
มันมีพลังในแบบพวกเขา
ผมว่าแฟนๆ ทุกคนจะต้องตื่นเต้น
และผมรู้สึกว่าแฟนๆ หน้าใหม่ทุกคน ที่จะเข้ามาดูจะต้องชอบมัน
จอห์นบอกเรื่องเอพพิทาฟหรือยัง
- ยัง - ค่ายเพลงนั้นน่ะ
ว่ามีค่ายเพลงดีๆ ที่รักเพลงนี้ และอยากปล่อยเพลงของเรา
พวกเขามีใครบ้างนะ
เอพพิทาฟมี...
พวกเขามีวีเซอร์
- ทอม เวตส์ - ทอม เวตส์อยู่เอพพิทาฟใช่ไหม
ใช่ เพราะใต้เอพพิทาฟ มีแอนไท
- แอนไท - เอพพิทาฟเป็นบริษัทแม่
แต่ผู้ก่อตั้งโทรมาหาจอห์น แล้วบอกว่าถูกใจมาก
และเราจะคุยซูมกับเขา และประธานบริษัทวันจันทร์
แล้วพวกเขาก็จองตั๋วให้ฉันกับจอห์น
เราจะบินไปพบพวกเขาวันพุธ และจอห์น...
- ที่ไหน แอลเอเหรอ - ในแอลเอ
จอห์นโกหกพวกเขาว่า มีค่ายเพลงอีกสี่ค่ายสนใจ
เราอยากได้คำตอบภายในสัปดาห์นี้
พวกเขาว่า "ต้องพาคุณมาที่นี่ด่วน"
พวกเขาให้เรา...
ใช่ แต่จอห์นได้บอกพวกเขาไหม ว่าพวกคุณมาทำอะไรในรายการวันนี้
- นั่นเป็นข้อได้เปรียบใหญ่ของเรา - สำคัญสุดๆ
- พวกเขาตื่นเต้น - ใช่
- เอพพิทาฟเจ๋งมาก
ใช่ พวกเขาดีมากๆ ก็เลย...
แต่เรายังฉลองไม่ได้ จนกว่ามันจะแน่นอน
- งั้นก็มาภาวนากันเถอะ - ใช่ ใช่เลย
(ลอสแอนเจลิส แคลิฟอร์เนีย)
(เอพพิทาฟ เรคคอร์ดส์)
แบร์รี่ นี่แซม
- ไง แบร์รี่ ฉันแซมค่ะ - ไง
- นั่นเอริค ทนายของเรา - ไง เอริค
มันแปลก เพราะแผ่นเสียง ขายได้ดีมากๆ เลย
เวลาเราขึ้นแสดง เราก็ขายสินค้าด้วย
เราคุยเปรียบเทียบ กับวงอื่นแล้วว่า...
การแลกเปลี่ยนของจริง เกิดขึ้นที่การแสดง
คนมาดู แล้วก็มาดูการแสดงต่อไป
พวกเขาซื้อทุกอย่างที่เรามี พวกเขาอยากได้เสื้อลายใหม่
แต่การสตรีมมิ่ง มันไม่ตรงกันเลย
บางคนในที่จัดงาน ตอนขายบัตร 500 คนจนเกลี้ยง
มีบางคนที่มียอดสตรีม 100 ล้านครั้ง
แต่ไม่มีคนมาดูการแสดงสดเท่าเรา ที่มียอดสตรีม 20,000 ครั้ง
- มันแปลกมาก - ผมเข้าใจ
แล้วก็มีศิลปินหลายคน
ที่ขายตั๋วหมดเกลี้ยงพันที่นั่ง
หรือไม่ใช่ที่นั่ง แต่เป็นโรงละครจุพันคน
ขายสินค้า และแผ่นเสียงได้เยอะมาก และ...
แต่ยอดสตรีมต่ำมาก และพวกเขาไม่เข้าใจเลย
ผมอธิบายไม่ได้ว่าทำไมเป็นแบบนั้น
ศิลปินของเราบางคนก็เป็นแบบนั้น
เราพร้อมรับการเปลี่ยนแปลงค่ะ
- นั่นคือเหตุผล... - ใช่
ผมถึงได้รักโครงการนี้ไง เพราะวงนี้สุดยอดมาก
มันตอบโจทย์ทุกข้อเลย เพลง แผ่นเสียง การแสดงสด
แต่คุณยังจัดการ เรื่องยอดสตรีมมิ่งไม่ได้ใช่ไหม
แต่ความสำเร็จ มันก็สะท้อนออกมาทางตัวเลข
ถ้าแสดงสดมีคนดู มันก็จะมีคนฟัง...
ในส่วนของสตรีมมิ่ง
และใช่ คุณต้องการพาร์ทเนอร์ ที่จะช่วยให้คุณไปถึงจุดนั้น
แล้วผมอยากพูดด้วยว่าเพลงใหม่เนี่ย
ผมคิดว่าพวกคุณยกระดับขึ้นจริงๆ
ผมชอบเพลงอื่นๆ ของคุณด้วย แต่ผมคิดว่าเพลงใหม่มันปังสุดๆ
และผมคิดว่า เป็นช่วงเวลาที่เหมาะมาก
ทุกอย่างถูกเคี่ยวกรำมาได้ที่แล้ว และพร้อมที่จะ...
มันรู้สึกแบบนั้น
แต่เราแค่ต้องการตัวช่วยผลักดัน
ผมสามารถเล่า ได้เป็นล้านๆ เรื่องเลยว่าผู้คน
ที่ฝังรากลึกอยู่ในวงการเพลง และนั่นคืองานหลักของพวกเขา
และพวกเขาไม่ช่วยอะไรเราเลย
แต่แล้วเจสันก็เข้ามา เอาโอกาสนี้ใส่พานยื่นให้เรา
เพื่อจะได้ทำอะไร ที่เขาชอบเหมือนกัน
ผมไม่รู้จะขอบคุณยังไง สำหรับโอกาสและทุกอย่าง
มันรู้สึกดีมากที่มีใครสักคน ที่เชื่อมั่นในตัวเรามากขนาดนี้
และเขาไม่ได้แค่พูด แต่เขาลงมือทำจริงๆ
เขาช่วยให้เราไปต่อได้ เขาพยายามช่วยเรา
นั่นคือความแตกต่างมากๆ
ระหว่างเขากับอีกหลายคน ที่เราเคยร่วมงานด้วย
ฉันรู้สึกว่ามันไปได้สวย ใช่ไหม
ผมคงช็อกถ้าไปได้ไม่สวย จริงไหม
เราเคยฟังคนพูดหลายอย่างมาก่อน
เราเลยเรียนรู้ว่าอย่าตื่นเต้น จนกว่ามันจะเป็นเรื่องจริง
ดูเหมือนพวกเขาจะส่งข้อเสนอมา
แต่ฉันรู้สึกว่า
- "ฉันเชื่อผู้ชายคนนั้น" - จริง
เขาเป็นนักดนตรี อยู่วงแบดรีลิเจียน เขาผ่านมาแล้ว
เขาดูเป็นคนซื่อสัตย์ แล้วฉันก็ชอบซูด้วย
ใช่ มันเป็นชัยชนะครั้งใหญ่
และผมคิดว่าถ้าพวกคุณไม่มาด้วย...
คงไม่มีแรงกระตุ้นหรือความตื่นเต้น
ที่จะกลับไปทำเพลงใหม่แน่นอน
ฉันไม่คิดว่าเพลงนี้... มันก็ดีที่ได้ฟังว่า...
เราชอบเพลงนี้ และนั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุด
แต่ฉันไม่แน่ใจว่าค่ายเพลง จะอยากปล่อยมันไหม
มันต่างจากเพลงอื่น ที่เราเคยทำมา ไม่รู้สิ
ถ้าพวกเขาได้ลงเอยกับค่ายใหญ่ ซึ่งทุกคนคิดว่าพวกเขาต้องการ
พวกเขาอาจจะโดนเคี้ยว โดนถุยทิ้ง
แล้วก็จะยิ่งทุกข์ทรมาน
มากกว่าตอนที่ พวกคุณเจอเขาครั้งแรก
ค่ายแรกของศิลปินแบบนี้ บริหารโดยเบรตต์
ที่เป็นหนุ่มพังก์ร็อกตัวจริงเสียงจริง
ผมว่าที่นี่เหมาะที่สุดสำหรับพวกเขา
เหมือนเป็นทางที่ดีที่สุดเลย
ฉันอยากจะร้องไชโย
แต่จนกว่าข้อเสนอจะมาจริงๆ ฉันรู้สึกว่าฉันต้อง...
คุณรู้สึกยังไง ไบรอัน
รู้สึกว่าโห่ร้องไชโยได้หรือยัง
- ผมไม่คิดว่าผมจะร้องไชโยได้นะ - ผมเข้าใจ
เพราะงั้นไม่น่ามาถามผม แต่ผมว่า...
- เจสันต้องร้องไชโยให้เราแน่ - เจสันต้องทำแน่
(เดอะบ็อบบี้ ลีส์ได้เซ็นสัญญา กับเอพพิทาฟ เรคคอร์ดส์)
ผมตื่นเต้นที่จะได้เห็นว่า ผู้คนมีปฏิกิริยายังไงกับเรื่องนี้
และพวกเขาจะเต้นยังไง
เวลาผมลงจากเวที แล้วเห็นรอยยิ้ม
หรือที่ผมทำให้คนอื่นสนุก
ผมมีชีวิตอยู่เพื่อทำให้คนอื่นยิ้ม
ดังนั้นการได้เดินทาง จากเมืองหนึ่งไปอีกเมือง และ...
มีผู้คนที่เข้าใจแล้วอินไปกับเพลง
เป็นความรู้สึกที่น่าพอใจมาก และรู้สึกเท่าไรก็ไม่พอด้วย
ฉันคิดว่าไม่ว่ายังไง
อย่างน้อยฉันก็ต้อง ทำอะไรสักอย่างออกมา
ไม่งั้นฉันก็รู้สึกเหมือนจะตาย
ไม่ใช่แค่เรานะคะ มันเกิดกับวงอื่นหลายวงด้วย
ฉันเลยคิดว่ามันคงเศร้าน่าดู ถ้าเหลือแค่เพลงป็อปติ๊กต็อก
เป็นวัฒนธรรมที่สิ้นหวังมากๆ
ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร
ฉันรู้แค่ว่าตั้งแต่ฉันเริ่มเล่นดนตรี
ฉันรู้สึกเหมือนกับว่า
ฉันกำลังไปในทิศทางที่มีเป้าหมาย
ฉันตามน้ำไป เพราะรู้สึกได้ว่ามันดึงฉันเข้าไป
บนเส้นทางของเรา ไม่มีอะไรที่แบบว่า
"ตอนนี้เราทำเป็นอาชีพได้แล้ว"
พวกคุณมาให้ของขวัญชิ้นใหญ่กับเรา แต่เราก็แค่วงวงเดียว
มีวงดนตรีดีๆ มากมาย
ที่ฉันยังคิดว่า โมเดลธุรกิจต้องเปลี่ยนไป
หรือบางอย่างต้องเปลี่ยนทิศทางไป
ฉันอยากอยู่ผจญภัยต่อ
เพื่อดูว่าจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น
การได้เห็นอัลบั้ม ตั้งแต่ต้นจนจบ
และเราได้กำกับมัน ได้เป็นส่วนหนึ่งของทุกอย่าง
ช่วยให้พวกเขามีค่ายเพลง มันรู้สึกเป็นสิ่งที่สวยงาม
และคนพวกนี้สมควรได้รับมัน ผมคิดว่าพวกเขามีสิ่งที่พิเศษ
ผมหวังว่า มันจะเกิดขึ้นกับวงอื่นมากขึ้น
ผมตื่นเต้นที่จะได้อยู่กับเพื่อนๆ ตื่นเต้นที่จะได้เห็นพวกเขาออกทัวร์
ตื่นเต้นที่จะได้เห็นเพลงใหม่บนเวที
ผมคิดจริงๆ ว่า การซื้อผลงานศิลปินเป็นสิ่งสำคัญ
การซื้อแผ่นเสียงเป็นสิ่งสำคัญ
ผมจะซื้อตลับเทป เพราะผมมีรถที่เก่าพอให้เปิดเล่นได้
ดนตรีคือของขวัญล้ำค่า ที่คุณมอบให้ผู้คนได้
เพราะงั้นก็ส่งต่อไปเรื่อยๆ ส่งมาทางนี้ด้วย