Patrzcie na to.
Panowie.
Dzięki.
Dziś piąty dzień.
Poznałem ich w czwartek.
Świetnie się bawiliśmy.
Wczoraj widziałem ich na żywo.
A teraz idziemy spotkać się z prezesem Atlantic Records,
żeby załatwić im kontrakt płytowy.
Szalony pomysł, ale warto spróbować.
MUZYKA
ZDJĘCIA
NA SZLAKU ODKRYĆ
Nigdy nie sądziłem, że będę kręcić program na pustyni,
ale to właśnie "Na szlaku odkryć".
Jesteśmy trzy godziny drogi od Abu Zabi.
Kończymy filmować "Diunę".
Zaraz porozmawiamy o kapeli The Bobby Lees.
Jest z nami zespół The Bobby Lees z Woodstock w Nowym Jorku.
Zagrają The Bobby Lees.
Płyta "Skin Suit" The Bobby Lees jest bardzo interesująca.
The Bobby Lees są w trasie po Stanach.
Pod koniec czerwca będą grać w Europie.
Debbie Harry mówi, że warto ich posłuchać, bo grają minimal proto punk.
Oto The Bobby Lees i "Hollywood Junkyard".
Kocham muzykę.
Znalazłem ich na Instagramie i uznałem, że są niewiarygodni.
Widziałem, że są w światowej trasie, ale ciągle się mijaliśmy.
Jestem Sam i śpiewam w zespole The Bobby Lees.
Nick Casa. Gitarzysta The Bobby Lees.
Kendall Wind. Basistka.
Macky Bowman. Gram na perkusji w The Bobby Lees.
Nie znałem branży muzycznej, więc byłem naiwny.
Uznałem, że świetnie im idzie.
Są w trasie i odnoszą sukcesy. Nagle oznajmili, że mają dość.
Poznaliśmy się trzy dni temu. Zaprosiłem was do Bowery.
Gdy się pojawiliśmy, nie miałeś na sobie koszulki,
jakbyś dopiero wszedł do pokoju hotelowego.
Powiedziałeś, że nie spodziewałeś się nas tak wcześnie,
- a potem nas serdecznie uściskałeś. - Jak członków rodziny.
Jedno z najlepszych przytuleń wszech czasów.
Chcieli to rzucić.
Grali w kapeli siedem lat.
Obserwowałem ich na Instagramie i uważałem, że są zajebiści.
Widziałem tylko pozytywne aspekty kariery.
W pewnym momencie opublikowali coś, co zaraz przeczytacie.
- Jak to nazwać? - Oświadczenie.
Opublikowaliśmy oświadczenie, żeby wytłumaczyć obserwującym,
dlaczego robimy sobie przerwę. Nie wiedzieliśmy, ile potrwa.
ZAGRAMY TEGOROCZNE KONCERTY, A POTEM ZROBIMY SOBIE PRZERWĘ.
NIE WIEMY, KIEDY I CZY W OGÓLE WRÓCIMY NA SCENĘ.
WYCOFUJEMY SIĘ PRZEZ OBECNY STAN BRANŻY, KTÓRY SPRAWIA,
ŻE ZESPOŁY TAKIE JAK MY RZADKO SĄ W STANIE UTRZYMAĆ SIĘ Z MUZYKI.
KAPELA DAŁA NAM CEL, GDY DESPERACKO GO POTRZEBOWALIŚMY,
A WY JESTEŚCIE TEGO CZĘŚCIĄ.
PRZERAŻA NAS ZAWIESZENIE DZIAŁALNOŚCI, ALE MUSIMY TO ZROBIĆ.
Grają od dawna i jeżdżą w trasy, ale nie zarabiają.
To trudne.
Nie mogłem uwierzyć, że zakończą karierę.
Napisałem do nich, że powinniśmy porozmawiać.
Gdy wysyłasz taką energię, dostajesz coś w zamian.
Czułam, że ktoś się odezwie, ale nie sądziłam, że będzie to Jason Momoa.
Uznałam, że to dobry człowiek, który lubi naszą muzykę i chce pomóc.
Pomogę im nagrać płytę, a potem spróbujemy dobić się do wytwórni i podpisać kontrakt.
Muszę spróbować, bo uważam, że tak należy.
W naszym zespole to ja odpowiadałam za bookowanie koncertów,
promocję i wysyłanie dwudziestu maili do producenta, żeby się odezwał.
Zawsze chciałam grać z ludźmi, ale się bałam.
Myślałam, że moje pomysły są słabe.
Walczyłam z tym strachem i szłam do przodu.
Książka "Droga artysty" Julii Cameron odmieniła moje życie.
Zrobiłam, co zalecała.
Dziwna sprawa.
Miesiąc po skończeniu książki poznałam Kendall i Macky’ego.
Mieliśmy kilku gitarzystów.
Potem Nick, który jest bratem przyrodnim Kendall,
przyszedł na nasz pierwszy koncert i od razu zaiskrzyło.
Zrozumieliśmy, że chcemy się tym zajmować.
Znam wielu muzyków i wiem, że jest im ciężko.
Zastanawiam się, czy Nirvana i inne zespoły
zdołałyby się dziś przebić.
Albo Bob Dylan.
Czy moi ulubieńcy odnieśliby sukces, gdyby debiutowali teraz?
Nie wiem, ale trzeba coś zmienić.
Czy coś takiego zdarzyło ci się przed wyjściem na scenę,
- czy zawsze jesteś nakręcony? - Często płaczę i bardzo to przeżywam.
- Naprawdę? - Tak.
Ja chcę wrócić do domu, wejść do łóżka i odwołać koncert.
Tak jest prawie zawsze. Czasem myślę, że wolałabym tego nie robić.
Potem modlę się do moich idoli takich jak Little Richard i Bo Diddley.
Proszę, żeby dali mi energię.
W Woodstock było super.
Są miejscowymi idolami.
Fajnie było chodzić z nimi po mieście. Poznałem ich rodziny.
LISTOPAD 2023
OSTATNI WYSTĘP W RODZINNYM MIEŚCIE
Zawsze chciałam grać w kapeli, choć bałam się występów.
Fantazjowałam o tym, ale nie podejmowałam żadnych kroków, żeby spełnić marzenie.
Miałam problem z alkoholem.
Gdy wytrzeźwiałam, przestałam bać się niepowodzeń.
Chęć grania była silniejsza od lęku.
Nasza kariera nie była typowa.
Mamy wrażenie, że wszechświat ciągle wysyła nam sygnały.
Tak było z wiadomością od Jasona.
Zdążyłem ich poznać.
Sam to wulkan energii.
Jej śpiew jest kreatywny i surowy, ale potrafi być delikatny.
To artystka.
Macky ma sztukę i muzykę we krwi.
Jest wyjątkowy.
Kendall przypomina moją siostrę. Bardzo ją kocham i podziwiam.
Jest moją nauczycielką.
Pytam ją o najróżniejsze rzeczy.
Nicki to młodszy brat i świetny gitarzysta.
Zagra na wszystkim.
Długo się tym zajmowaliśmy.
Zawieszenie działalności bardzo się na mnie odbiło.
Było dziwnie.
Dałaś czadu.
Dziwnie się czuję.
Włóż słuchawki.
Muzyka poprawia mi nastrój. Nie biorę leków.
Słucham piosenki i dzieje się coś magicznego.
Mój humor od razu się zmienia.
Rezygnacja z muzyki jest cholernie smutna.
Jason spytał, jak może pomóc i czego potrzebujemy.
Odparłam, że nie wiem.
Wydawało nam się, że musimy podpisać kontrakt z dużą wytwórnią,
która pomoże nam dotrzeć do większej liczby słuchaczy.
Jason obiecał, że zrobi wszystko, co w jego mocy.
To był początek naszej przygody.
Zobaczymy, co z tego wyniknie.
NOWY JORK
Niesamowite.
Czuję się jak harcerka sprzedająca ciasteczka.
Gdy Jason zabrał nas do Atlantic, byłam podekscytowana,
bo nigdy nie mieliśmy kontaktu z wielką wytwórnią,
ale Jason kazał mi przeczytać list.
Pomyślałam, że to ich nie przekona.
Będą pytali o odtworzenia na Spotify.
Artyści nagrywający do majorsów mogą się utrzymać,
bo podpisują prywatne umowy ze Spotify.
Innym zespołom płacą 0,4 centa za odtworzenie.
Niestety jest tak, że gdy ludzie nie muszą płacić, nie zapłacą.
Dużo o tym myślałam i rozmawiałam z wieloma zespołami.
Muzyka straciła wartość.
Współczesne dzieciaki uważają, że nie jest nic warta, bo jest darmowa.
Nie poszło zgodnie z moimi oczekiwaniami, ale nadal mam nadzieję i energię.
Zespół zwątpił i pomyślał, że nic z tego nie będzie.
Wielokrotnie zamykano przede mną drzwi i wpadałem w dołki,
z których musiałem się wydostać.
Nie uznaję odmowy.
Talent to talent, a oni go mają. Wystarczy znaleźć odpowiednich ludzi.
Gdy występujemy, wydaje się, że wszystko jest dobrze.
Ludzie śpiewają nasze teksty. Wierzymy, że nasza muzyka im pomaga.
Coś jest nie tak, jeśli grasz wyprzedane koncerty w Nowym Jorku i Los Angeles,
jeździsz po świecie, ale nie jesteś w stanie się z tego utrzymać.
Po wydaniu "Bellevue", spędziliśmy 18 miesięcy w trasie
i mieliśmy milion odtworzeń, a zarobiliśmy cztery tysiące dolarów.
Nikt nie chce pracować za darmo.
Nie chcę mówić, że to brak szacunku, ale ciężko pracujemy,
gramy koncerty i nic z tego nie mamy.
To wyczerpujące.
Ludzie wkładają dużo wysiłku w realizowanie swoich celów.
Wydaje im się, że muszą je osiągnąć.
Ja już tego nie czuję, co jest miłe.
Myśl o sukcesie zespołu stała się męcząca.
Teraz to poza naszą kontrolą.
Każdy koncert traktujemy jak ostatni.
Coś musi się zmienić, bo ta harówka nas wykańcza.
Musimy zrobić sobie przerwę i nie wiemy, czy wrócimy.
Przeczuwam, że to nie koniec, ale nie mam pewności.
Niewiedza bywa wyzwalająca.
Znam to uczucie. Ciężko pracuję
i czasem jestem wycieńczony.
Chyba uznali, że potrzebują czasu.
Musieli od tego odpocząć.
MINĄŁ ROK.
ZESPÓŁ ZNÓW ZACZĄŁ GRAĆ PRÓBY.
WOODSTOCK
Nie pamiętam, jak to leciało.
Pamiętasz.
Tak opowiadam ci o piosenkach. Mówię, że to chyba te trzy akordy.
Załapałem.
Patrzyłem, jak piszą w studiu i piosenka nabiera kształtu.
Wszystko się zmieniło.
Wracają wypoczęci.
Niektórzy byli w trasie i napisali nowe kawałki.
Gdy weszliśmy do studia, wydarzyła się magia.
To był piękny etap naszej wspólnej podróży.
Towarzysząc im, zrozumiałem, że to dzieje się naprawdę.
Zrobili sobie przerwę i byli gotowi dać czadu.
Coś w tym stylu.
Może trochę szybciej.
To było dobre.
Jak leci?
Od naszego ostatniego spotkania minął rok.
Prawie.
Jestem ciekawy, co słychać u każdego z was.
Jak się czujecie?
Na czym stoimy?
I jak wam się gra razem? Nie widzieliście się od roku.
Spotkaliśmy się miesiąc temu i postanowiliśmy, że zaczniemy pisać,
bo dzięki twojej hojności mamy okazję nagrać nową płytę.
Dziwne.
W dwa tygodnie napisaliśmy 14 piosenek.
Zazwyczaj trwa to dłużej.
Przez miesiąc piszemy pięć kawałków.
Myślę, że...
Musieliśmy coś z siebie wyrzucić.
Chcemy, żeby było inaczej.
Podczas prób dużo się śmialiśmy, bo pozwalaliśmy
sobie na więcej niż normalnie.
Czuliśmy się wolni.
To nas ekscytuje.
Od koncertu w Woodstock minął rok.
Nie mogę uwierzyć, że czas zleciał tak szybko.
To był szalony rok.
Pełen wątpliwości i nadziei.
Decyzja o przerwie bardzo mnie poruszyła.
Byłam zrozpaczona.
Jak po rozstaniu. Dziwna sprawa.
Mam wrażenie, że byłam dzieckiem, a teraz jestem dorosła.
Szybko uświadomiłam sobie, że ten zespół dużo dla mnie znaczy.
Zawsze będzie częścią mnie,
ale miło było zrozumieć, że jest świat poza nim.
Zespół przypomina związek.
Zatracasz się w nim.
Zapominasz, kim sam jesteś.
Rok przerwy przypomniał mi, dlaczego lubię tworzyć.
Podczas przerwy zastanawiałam się, czy poradzę sobie bez muzyki.
Teraz wiem, że nie. Muszę tworzyć.
Wpadam w depresję, gdy ograniczam się do konsumowania cudzej twórczości.
Muzyka mnie nakręca. Uważam ją za najwyższą formę sztuki.
To ona mnie inspiruje.
Kocham muzykę.
Gdy rozmawialiśmy, wpadłem na pomysł.
Poprosiłem ich, żeby spróbowali jeszcze raz.
Nie mam pojęcia o tej branży, ale chcę pomóc i mogę otworzyć
przed nimi jakieś drzwi, albo skontaktować ich z producentami.
Spytałem, czy nagrają kolejną płytę, a oni obiecali, że to rozważą.
Gdy się zgodzili, postanowiłem doprowadzić to do końca, bo w nich wierzę.
- Gdzie jesteśmy? - W Los Angeles.
Co jest waszym celem?
Piosenki. Najchętniej dobre.
Płyta, z której będziemy dumni.
Denerwujecie się przed nagrywaniem?
Dziś nie czuję niczego, ale gdy przylecieliśmy trzy dni temu,
nie spałam i wyobrażałam sobie najczarniejsze scenariusze.
Przyjeżdżamy tu, a nasze piosenki są do bani.
Wtedy się bałam.
Teraz jestem spokojna i gotowa na pracę.
Ja też. Jestem wyluzowana.
Było gorzej?
Denerwowałam się przed wylotem.
Nie wiedziałam, czego się spodziewać.
Mogę tu wejść.
Spróbuj.
Mam pomysł.
Dodajmy echo w końcówce.
Jestem jak Elvis Presley i to kończę.
Kończę!
Zobaczmy, jak to brzmi.
- Jeszcze raz czy było dobrze? - Było dobrze.
Od razu czujemy, czy energia jest dobra czy zła.
Gdy weszliśmy do studia, byliśmy zachwyceni.
To idealne miejsce dla nas.
Pracujemy w legendarnym studiu Sunset Sound.
Led Zeppelin nagrywali tu "Zeppelin IV", a Stonesi "Let It Bleed".
Powstawały tu też albumy Van Halen.
Cieszymy się, że możemy nagrywać płytę w Kalifornii.
Alex i Dave słyszą jakiś fragment i podrzucają swoje pomysły,
które idealnie się sprawdzają.
Próbujemy niczego nie oceniać. Robiliśmy to w przeszłości.
Pisaliśmy, ale coś nam ciągle nie pasowało.
Teraz nagrywamy cały numer i oceniamy go za miesiąc.
Gdy odsłuchujemy nagrane piosenki,
za każdym razem kiwam głową i mam zamknięte oczy.
Czasem się rozglądam i wszyscy robią to samo.
Znudził nas garage rock.
Słucham dużo hip-hopu.
Chciałam, żeby do piosenek dało się kiwać głową i chyba osiągnęłam cel.
To fala uczuć.
Byliśmy tam cztery dni,
ja zdążyłam się zachwycić i przeżyć kryzys egzystencjalny.
Mówiono mi, żebym nie oceniała naszej pracy, tylko śpiewała.
Jestem fanem Dave’a.
Jedną z jego przełomowych produkcji była płyta zespołu Wolfmother.
Słuchałem jej bez przerwy, gdy miałem pięć lat.
Widzę postęp. Śpiewa to drugi raz.
Racja.
Ten proces dał nam ulgę.
Dobrze pracować z producentami i inżynierami,
którzy potrafią cię wspierać i chwalić.
To było wspaniałe doświadczenie.
- Super. - Zajebiste.
To nasz czwarty raz w studiu, więc wiemy, kiedy coś działa, a kiedy nie.
Po prostu to czujemy.
Myślę, że perkusja powinna surowsza.
Mniej talerzy.
- Zgadzam się. - Brzmienie musi być ostre.
Poprzednie próby były dobre, a potem znów zrobiło się skomplikowanie.
Fajnie patrzeć na nasz rozwój muzyczny.
Od czego chcesz zacząć?
Zacznijmy od poprawienia wokalu.
Chciałam podkreślić słowo "dziewczyna" przed łącznikiem.
W tym momencie.
Zmieniamy "dziewczynę".
I wchodzimy wcześniej.
NOWY JORK
Gdy widzieliśmy się ostatnio, byłaś w ciąży.
W szóstym miesiącu?
Gdy kręciliśmy w Woodstock?
W czwartym. Płytę nagrywałam w ósmym.
Było blisko.
A teraz Ozzy ma 2,5 miesiąca.
Znamy się od półtora roku.
Spotkaliśmy się 9 listopada.
Gadaliśmy na Instagramie, a potem ich tu zwabiłem.
- Nie wiedzieli, w co się pakują. - Miałem na sobie tę samą bluzę.
Słusznie.
- Zatoczyliśmy koło. - Na czym to puścimy?
- Masz ulubioną piosenkę? - Chciałem przesłuchać to z wami.
- Nie znam ani jednej piosenki. - Poważnie?
Chciałem poczekać.
- Słyszałeś "50 Ft"? - Niczego nie słyszałem.
Czad.
- Dla tej piosenki warto było tam jechać. - Zgadzam się.
Moja ulubiona. Jestem wdzięczna, że mogliśmy ją nagrać.
Jak zareagowałeś?
Ta mi się podoba. Ta też.
I ta.
- Słychać, że to The Bobby Lees. - Mówię o brzmieniu,
surowości i energii.
Fani będą zachwyceni.
Płyta spodoba się też nowym słuchaczom.
John opowiadał ci o akcji z Epitaph?
- Nie. - To dobra wytwórnia.
Uwielbiają naszą płytę i chcą ją wydać.
Kto dla nich nagrywa? Weezer i Tom Waits.
- Właśnie. - Siostrzaną wytwórnią Epitaph jest Anti.
Założyciel zadzwonił do Johna i chwalił nasz album.
W poniedziałek porozmawiamy z nim i prezesem na Zoomie.
W środę lecę z Johnem, żeby ich poznać.
- Do Los Angeles? - Tak.
John skłamał i powiedział im, że zainteresowane są też cztery
inne wytwórnie i chcemy podjąć decyzję do końca tygodnia.
- Dlatego ściągnęli nas tak szybko. - Mówił im o naszym spotkaniu?
- To nam pomogło. - Zajebiście.
Ale czad.
Nie możemy jeszcze świętować.
Manifestuj.
- Barry, poznaj Sam. - Cześć.
A to nasz prawnik.
Dziwiliśmy się, bo na koncertach sprzedawaliśmy mnóstwo winyli i merchu.
Rozmawialiśmy o tym z innymi zespołami.
Na koncertach dochodzi do prawdziwej wymiany.
Ludzie wykupują wszystko. Następnym razem chcą inną koszulkę.
Ale to nie miało przełożenia na streaming.
Wyprzedawaliśmy pięćsetosobowe sale.
Artyści, którzy mieli sto milionów odtworzeń,
nie ściągali tylu ludzi, co my z dwudziestoma tysiącami.
Są artyści, którzy nie rozumieją, dlaczego wypełniają tysiącosobowe sale,
sprzedają mnóstwo merchu i winyli,
ale mają mało odtworzeń.
Nie potrafię wyjaśnić, dlaczego tak jest.
Niektórzy z naszych artystów też się z tym zmagają.
Jesteśmy gotowi na zmianę.
Dlatego zachwycił mnie ten projekt.
Zespół jest niesamowity.
Spełnia wszelkie wymagania. Piosenki, płyty, koncerty.
Jedynym problemem jest streaming.
Ale to się zmieni.
Jeśli dajecie radę na żywo, będziecie mieli więcej odtworzeń.
Potrzebujecie partnera, który wam w tym pomoże.
Chciałem powiedzieć coś o nowej płycie.
Podnieśliście poziom.
Uwielbiam poprzednie albumy, ale nowy jest olśniewający.
- Dziękuję. - To idealny moment.
Czujemy, że jesteśmy bliscy przełomu, ale potrzebujemy pomocy.
Mógłbym długo opowiadać o ludziach z branży muzycznej,
którzy nic dla nas nie zrobili.
Potem pojawił się Jason i dał nam szansę,
bo podobała mu się nasza muzyka.
Jestem mu ogromnie wdzięczny.
Wspaniale mieć kogoś, kto w nas wierzy.
To nie są puste słowa, tylko czyny.
Próbuje nam pomóc.
To odróżnia go od ludzi, z którymi pracowaliśmy.
Mam wrażenie, że się udało.
Zdziwię się, jeśli będzie inaczej.
Obiecywano nam różne rzeczy,
więc nauczyliśmy się przedwcześnie nie ekscytować.
Ponoć prześlą nam propozycję.
Uwierzyłam mu.
Jest muzykiem i gra w Bad Religion. Przeżył to co my.
Wygląda na uczciwego. Sue też jest fajna.
To duży sukces.
Gdybyście nie zmienili podejścia,
pewnie nie chcielibyście nagrywać kolejnej płyty.
Miło to słyszeć.
Lubimy ten album i to jest najważniejsze.
Ale nie byłam pewna, czy wytwórnia będzie chciała go wydać.
Różni się od poprzednich.
Gdybyście trafili do dużej wytwórni, o której wszyscy marzą,
zostalibyście przeżuci i wypluci.
Bylibyście jeszcze bardziej zdołowani niż wcześniej.
Tę wytwórnię prowadzi Brett, który jest prawdziwym punkrockowcem.
- To najlepsze miejsce dla was. - Też tak myślę.
Chciałabym świętować, ale muszę poczekać na ich propozycję.
A ty? Czujesz, że możesz już tryumfować?
Nigdy się tak nie czuję, więc pytasz nieodpowiednią osobę.
Jason by świętował.
THE BOBBY LEES PODPISALI KONTRAKT Z EPITAPH RECORDS
Jestem ciekawy reakcji ludzi i tego, jak będą tańczyć.
Gdy schodzę ze sceny, chcę widzieć uśmiechniętych fanów.
Żyję po to, żeby ich uszczęśliwiać.
Odwiedzanie różnych miast
i spotykanie ludzi,
którzy lubią naszą muzykę, jest bardzo satysfakcjonujące.
Nigdy nie będę miał tego dość.
Niezależnie od wszystkiego, gdy nie tworzę, czuję się, jakbym umierała.
Nie chodzi tylko o nas. To samo spotyka mnóstwo innych kapel.
Będzie smutno, jeśli zostanie nam tylko pop z TikToka.
To dość ponura wizja.
Nie wiem, co to znaczy, ale od kiedy zaczęłam robić muzykę,
miałam przeczucie, że zmierzam do jakiegoś celu.
Poddałam się temu, bo mnie wciągało.
W naszej karierze nie było momentu, w którym uwierzyliśmy,
że możemy się z tego utrzymać.
Daliście nam piękny dar, ale jesteśmy tylko jedną z wielu kapel.
Uważam, że model biznesowy musi się zmienić.
Jestem gotowa na przygodę. Chcę zobaczyć, co będzie dalej.
Byliśmy świadkami powstawania płyty.
Od początku do samego końca.
Towarzyszyliśmy im i pomogliśmy podpisać kontrakt.
Coś pięknego.
Oni na to zasłużyli, bo są wyjątkowi.
Mam nadzieję, że to samo spotka inne zespoły.
Chcę się z nimi spotykać, chodzić na koncerty i słuchać nowych piosenek.
To ważne, by wspierać artystów, kupując ich winyle.
Kasetę też kupię, bo mam magnetofon w samochodzie.
Muzyka to wspaniały dar dla innych ludzi.
Przekazujcie ją. Czekam.
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Antoni Regulski