NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Cześć.
Jak się czujesz?
Dobrze.
A ty?
Dobrze.
Poza tym, że…
paskudnie wali ci z paszczy.
Rety. Powąchaj.
- Ohyda? - Tak.
Czym ci to pachnie?
Co ty wyprawiasz? Głupek. Ohydny zapach.
Nie śpię.
Chciałam przypomnieć, że śniadanie kończy się za pięć minut.
Cicho!
Zaraz wyjdę. Dziękuję, Malin.
Dziękuję.
„Dziękuję, Malin”.
Dziękuję, że mnie uratowałeś.
Proszę.
Nie idźmy na lekcje.
Chodźmy do mnie.
- Nie możemy. - Pewnie, że możemy.
- Nie możemy. - Możemy.
Przestań. Nie wygłupiaj się.
Odwal się.
Poczekaj, aż pójdę razem z ochroniarzami.
Potem możesz wyjść. Dobra?
Udaj, że wyszedłeś z autobusu.
- Dobrze. A nie dostanę śniadania? - Nie.
Dobrze. Ale zgłodniałem.
Trzeba było zabrać kanapkę.
Żartuję.
No to…
na razie.
Odwiedź mnie kiedyś w Bjärstad.
- Proszę. - Cicho, głupku.
Wille!
- Cześć. - Jak się czujesz?
Tak, jak myślisz.
Stary!
- Wczoraj było ostro! - Tak.
- Mam potężnego kaca. Krille puścił pawia. - Serio?
- Przed śniadaniem? - Rzygał jak ta lala.
No a…
co się z tobą działo?
Zniknąłeś.
Nie mam pojęcia. Urwał mi się film.
- Nic nie pamiętasz? - Przynajmniej obudziłem się u siebie.
No?
Gdzie byłeś? Dzwoniłam.
Wiem. Telefon mi padł…
Nie spałeś w domu.
Nie.
Nie spałem.
- Dzień dobry. - Dzień dobry, pani Ådahl.
Usiądźcie.
Tak, Walter?
Nie możemy zrobić prezentacji. Nie ma Alexandra.
Poradzisz sobie sam.
Stella i Fredrika, możecie zacząć.
Kara śmierci.
Za czy przeciw?
Odpowiadamy: „za”.
Święta Łucjo
Zjawo świetlana
Rozświetl zimową noc
Urody blaskiem
Trzepotem skrzydeł sen…
Wille!
- Cześć. - Cześć.
Posłuchaj…
Mamy problem.
Jaki?
Zawiesili Alexandra.
Dlaczego?
Nie wpuścił nas po imprezie. Pewnie go złapali.
- Nie zawiesiliby go za to. - No właśnie.
Pewnie przyłapali go z towarem.
Mieliśmy dość sporo tabletek.
Dyrektorka węszy. Jeśli zarządzi badania moczu, będzie po nas.
- Nie mogę sobie na to pozwolić. - My też nie.
Alexander jeszcze nic nie powiedział.
- I raczej nie jest głupi. - Właśnie.
Niczego nie widzieliśmy ani nie słyszeliśmy.
Nie było żadnej imprezy.
Porozmawiam z Alexandrem. Nie wygada się.
- Gratulacje, zostałaś w tym roku Łucją. - Co?
- Dzisiaj ogłosili. - Wyglądasz bosko.
Wspaniałe zdjęcie. Dziś je wrzucili.
Jesteś piękna. Wyglądasz jak anielica.
Nie zgłaszałam się.
- Ale i tak na ciebie głosowali. - Ja głosowałam na siebie.
Co? Tak nie można?
Nie, no pewnie. Można.
Nie wiedziałam, że trzeba się zgłaszać.
Powinnam ci była powiedzieć.
- Chciałabyś zostać Łucją? - Może.
Werble dla Łucji!
A teraz czas na przejażdżkę Łucji i jej towarzyszek.
- Jedziemy. - Wskakuj.
Gotowe?
Nie… No dobra.
- No nie, to jakiś żart? - Powiedziałabym, że to tyle, co zwykle.
Jakby wiedział, że ja będę sprzątać i narobił więcej.
CZEŚĆ. CHCESZ PRZYJŚĆ NA WEEKEND?
DAWNO CIĘ NIE WIDZIAŁEM. TATA
Co jest?
Tata.
Nie mam pojęcia, czemu znów do mnie pisze.
Wie, że nie chcę się z nim zadawać.
Ale…
Nie chcesz go już nigdy widzieć?
Nie.
O to chodzi. Nie chcę.
Ma zniknąć z naszego życia. Nie będziemy przez niego cierpieć.
I nagle wzbudza we mnie poczucie winy, że go odtrącam.
To trudne.
Postaw na pierwszym miejscu siebie. Jego uczucia się nie liczą.
Dzięki.
Posłuchaj…
Chodzi o weekend…
Chciałabyś u mnie nocować?
- Czemu? - Bo od tego są przyjaciółki.
Będzie bardzo fajnie.
Kiedy mogę przyjść?
Chciałbyś w sobotę?
Pokazać ci? O tak.
Wskoczysz do wody. Ma dwa, trzy stopnie.
Rzuciłbyś się na mnie, gdyby ich tu nie było?
Myślą, że o czym rozmawiamy?
O tym, że woda jest zimna.
Woda jest dziś zimna!
Teraz wiecie.
Ledwo zipię.
No dobra.
Może być tutaj.
- Proszę. - Wspaniale.
- Kołdra, poduszka i prześcieradło. - Dziękuję.
- Paczka do ciebie, Felice. - Dziękuję.
Wszystko macie?
- Tak. Dziękujemy. - Do zobaczenia na kolacji.
To od mamy.
Chce, żebym włożyła jej suknię.
Ale się napaliła na ten Dzień Świętej Łucji.
- Piękna. - Cała mama.
Wszystko musi być zawsze…
idealne.
Muszę schudnąć i mieć odpowiednie rzeczy,
żeby mnie nie zaczepiano…
Co włożysz?
Maddie, co włożysz?
Szamańską suknię. Poczekajcie, pokażę wam.
O co chodzi?
Ubieramy się galowo na weekendowe kolacje.
- Niczego nie przywiozłam. - Patrzcie!
Niezła, co?
Mam tylko ciuchy jeździeckie i piżamę.
Możesz pożyczyć coś ode mnie. Tak!
No dobra…
Już wiem.
Ta jest prześliczna.
- Na pewno? - Tak!
- Dobry wieczór, dziewczęta. - Dobry wieczór pani.
Odmówmy modlitwę.
Chwała Tobie, Panie, stwórco świata.
Podarowałeś nam ten pokarm.
Cześć.
- Witaj. - Dzień dobry. Dziękuję za gościnę.
Zawsze jesteś mile widziany. Chciałbyś się czegoś napić?
Pójdziemy grać.
- Dobrze. - Wezmę twój płaszcz.
Dobra: raz, dwa, trzy.
Wystarczy.
- Nie umiem! - Rozluźnij się!
To mój pokój.
Przytulny.
Jest, jaki jest.
Rybki też twoje?
Jak je nazwałeś?
Trudno je teraz odróżnić.
Jedną nazwałem Olle.
Drugą nazwałem…
Oski.
A…
trzecią nazwałem…
Felle.
Poczekaj.
Co robisz?
Czemu to włączyłeś?
Żeby nas nie słyszeli.
Kręci cię to?
Cicho bądź.
To linia życia.
Jest krótka, czyli masz trudności z wyrażaniem uczuć.
Trudniej ci przez to wejść w związek.
Byłaś kiedyś w związku?
Nie.
Ale zakochałaś się?
Ani razu?
A konie się liczą?
August chce, żebym przyszła.
Nie idź.
Nie. Powiem, że ty jesteś.
Nie chcesz już z nim chodzić?
Sama nie wiem. Jakoś tak…
Jest inaczej, niż mi się na początku wydawało.
Coś jest nie tak.
Posłuchaj.
Jest coś, o czym…
nawet nie miałam zamiaru ci mówić,
bo to było zupełnie bez znaczenia, ale myślę, że powinnam powiedzieć.
August… pocałował mnie w stajni.
To nic nie znaczyło.
Ale chyba powinnaś wiedzieć.
Pieprzony dupek.
Nie kochasz go?
Gdybym kochała, to po czymś takim…
byłoby mi przykro.
Co za pieprzony palant. Jezu!
Wiem.
Chodź.
Nie!
NARA, CHŁOPAKU! KIEDY EKS CHCE POCAŁOWAĆ TWOJĄ PSIAPSIÓŁĘ
Kurwa!
SPOTKANIE W SALI GIMNASTYCZNEJ ZA DZIESIĘĆ MINUT. TO WAŻNE.
No dobra…
Rozmawiałem z Alexandrem.
Nic jeszcze nie powiedział.
Ale mamy pomyśleć, jak zapobiec jego wyrzuceniu.
Jeśli tego nie zrobimy, wszystko wyśpiewa.
Żartujesz? Szlag, nie może…
Wiemy, że ty jesteś szczególnie narażony.
Na takiej pozycji to bardzo trudne.
Ale tu nie chodzi o nas.
Jasne? Musimy chronić koronę.
Musimy być solidarni.
- Kto raz został bratem… - …jest nim na zawsze!
Właśnie.
No dobra. Za kilka dni Alexander ma przesłuchanie.
Do tego czasu musimy coś wymyślić.
Jakieś pomysły?
Kto ma ochotę zrobić minetkę dyrektorce?
- Ktoś ma lepszą propozycję? - Obwińmy Simona.
Jest spoza internatu i to on przyniósł te tabletki.
Sensowne, prawda?
Jasne.
Nie powiedział ci?
Często rozmawiacie.
Dziwne.
Diluje dla nas od wielu miesięcy.
Jest mi ktoś potrzebny. Zajmę się tym.
Spoko. Idę od razu. Muszę tam iść.
Musisz rozwiązać te zadania, a potem…
- Cześć. Możemy pogadać? - Cześć. Jasne.
Alexa przyłapali z tabletkami.
To ty je załatwiłeś?
No?
To były lekarstwa mojego taty.
Dilujesz. Dno dna.
Nie diluję.
Żartujesz?
- Po co?! Żeby podlizać się Augustowi?! - Jest mi winien pieniądze.
- August tobie? - Tak.
- Za co? - Sprzedałem mu alkohol.
Na twoje otrzęsiny. Ale jest kompletnie spłukany.
- August spłukany? - Albo w tej kwestii też skłamał.
Znasz go. Powinieneś wiedzieć.
Alexander nas wsypie, jeśli nie zatrzymamy go w szkole.
A chłopaki chcą…
zrzucić winę na ciebie.
Chyba żartujesz.
Nie mogą mnie wywalić ze szkoły.
Wiesz, co by było.
- Mama… - Zgodzisz się?
- Nie, nie chcę. - Ale musisz czy co?
- Nie. - To jak w końcu?
Spójrz na to z mojej perspektywy! To dotknie całą moją rodzinę!
Naszą reputację!
A ja?
Moja rodzina?
Wal się.
Nie powiedziałem, że chcę cię obwinić!
Jestem w chujowej sytuacji i chcę porozmawiać.
Nie będę chronić korony, bo księciunio spieprzył sprawę.
Cześć.
Wszystko dobrze, dzięki.
Mogę cię o coś prosić?
Możesz sprawdzić pewną informację dotyczącą mojego kuzyna, Augusta?
Sprawdzisz jego finanse?
Beznadzieja.
Pięćset koron na poniedziałek.
August?
Widziałeś?
Tak.
- Nieźle. - Co za zwycięstwo!
Jakim królem będzie Wilhelm?
Nie wiem.
Pewnie całkiem spoko.
Ma to, czego trzeba?
Tak myślę.
Ale nie jest tak zainteresowany monarchią jak Erik.
Dyrektorka chce cię widzieć.
Proszę.
August.
Dziękuję, że jesteś.
- Oczywiście. - Usiądź.
- Jak się masz? - Dobrze. Chcesz czekoladkę?
- Czemu nie? - Ta jest najlepsza.
- Słowo? - Tak.
Jeśli chodzi o Alexandra…
Nic więcej nie słyszałem, ale w razie czego dam znać.
- Świetnie. - Słowo.
Nie o tym chciałam z tobą pomówić.
Chodzi o czesne.
Widzisz, rada była zmuszona zgłosić tę sprawę do komornika.
A teraz…
Postanowiono, że nie będziesz mógł wrócić do szkoły po przerwie świątecznej.
- A zakończenie roku? To ostatnia klasa… - Nie, August.
Próbowałam, ale nie zapłaciłeś, więc mam związane ręce.
Przykro mi.
Istnieją dobre szkoły publiczne.
August, zaczekaj!
ROZUMIEM, ŻE SIĘ GNIEWASZ. NAPRAWIĘ TO. DO ZOBACZENIA W DNIU ŚW. ŁUCJI.
Cieszę się, że udało nam się spotkać.
Co z Alexandrem?
Ma przesłuchanie w poniedziałek.
Naszym zadaniem jest wymyślenie mu alibi i potwierdzenie jego wersji wydarzeń.
Powiemy, że Simon chciał nam sprzedać tabletki,
a potem wkurzył się, że nic nie kupiliśmy.
Wtedy będzie po Simonie. Wywalą go.
A Alexander zostanie.
Obwińmy Alexandra.
Powiemy, że próbował sprzedać nam towar, ale odmówiliśmy.
Nieważne, co sam powie.
To będzie jego słowo przeciw naszemu.
Czemu nie Simon?
To zbyt proste.
Alexandrowi nic nie będzie. Przeniesie się do Szwajcarii.
Rzecz w tym…
że nie ty decydujesz.
Jak długo jesteś członkiem?
Tydzień?
A ty jak długo nim będziesz?
Nie stać cię na czesne.
Nie będzie cię tutaj po świętach.
To kwestia zamrożonych aktywów.
Nie.
To kwestia tego, że nie chcesz sprzedać Årnäs.
Jeśli sprzedasz, odpadasz z klubu.
Przysięgaliśmy chronić koronę.
A ja mówię…
obwińmy Alexandra.
Ktoś jest przeciw?
No?
Nie. Świetnie. Czyli ustalone.
Co chciałeś mi powiedzieć?
Pani dyrektor, myślę, że powinna pani wiedzieć…
że Alexander…
Alexander, pierwszoklasista, proponował mi narkotyki.
Był natarczywy i to on wyszedł z inicjatywą.
Powiedział, że zdobył towar w weekend, kiedy był w domu.
Może myślał, że nam zaimponuje.
Oczywiście odmówiłem. Nie biorę.
Był uporczywy i agresywny.
Chyba myślał, że dzięki temu zdobędzie popularność.
Kazałem mu spadać, bo nie biorę.
Oczywiście powinienem był przyjść wcześniej.
Ale nie chciałem, żeby Alexander miał kłopoty.
Nikt nie chce skarżyć, rozumie pani.
Tak, dziękuję.
Dziękuję.
Cieszę się, że Felice wybrano na świętą Łucję.
To wiele znaczy.
O cholera.
Co za ohyda!
Proszę.
- Nie, to tylko… - Grzane wino.
Z odrobiną szamponu.
Ale zostawia posmak…
Jezu…
- Nie ciągnij tak. - Ale muszę ją zapiąć.
Nie może oddychać.
Nie, nie uda się. Zdejmij ją.
Czekaj. Mam rozwiązanie.
Patrz.
- Boska! - Prawda?
- Jezu, tak! - Piękna, ale nie na Dzień Świętej Łucji.
- Nie zaczynaj. - Jest piękna.
Naprawdę.
Mama mnie zabije.
Dziewczyny, zostało mało czasu. Pospieszcie się.
- Czekaj. - Nie prasowałam.
- Szlag. - Co?
- Zostawiłam szarfę w szafce. - Szybko.
- Widzimy się na dole. - Jasne.
MUSIMY POGADAĆ. CHODZI O ALEXANDRA.
- Cześć. - Cześć.
Kochanie, chciałam ci życzyć powodzenia.
- Widzimy się na dole. - Dobrze.
Cześć.
Co to jest?
Sukienka.
Posłuchaj…
Czemu nie ubrałaś tej ode mnie?
Przymierzmy ją. Będzie pasować.
- Nie pasuje. - No już, skarbie.
- Ale… - Pomogę ci.
Nie, nie, nie!
Nie.
Moja mama ją nosiła. Ja ją nosiłam.
- To tradycja! Musisz. - Nie.
Ja nawet nie chcę być Łucją.
Muszę się przygotować. Zostaw mnie.
Chciałam ci pomóc.
Wiem.
Zrzuciliście winę na Alexandra?
Nikt nie wspomniał o tobie.
Oczekujesz, że ci…
podziękuję czy co?
Chciałem, żebyś wiedział.
Nie chciałem cię stracić.
Jesteś jedyną osobą, z którą mogę tu rozmawiać.
POSPIESZ SIĘ! MAM NIESPODZIANKĘ.
Rozpal koronę świec
Święta Łucjo
Trzepotem skrzydeł sen
Noc cudów wieści nam
Rozpal koronę świec
Święta Łucjo
Zjawo świetlista
Rozświetl zimową noc
Urody blaskiem
Trzepotem skrzydeł sen
Noc cudów wieści nam
Rozpal koronę świec
Święta Łucjo
Trzepotem skrzydeł sen
Noc cudów wieści nam
Rozpal koronę świec
Święta Łucjo
Białą swą szatę włóż
Światło anielskie
Przynieś, o pani, nam
Świąteczną radość
Trzepotem skrzydeł sen…
- Pięknie. - Dziękuję.
Nasza najpiękniejsza Łucja. Powinna być pani dumna.
- Tak. - Z syna też. Ma anielski głos.
- Jestem z nich bardzo dumna. - Powinna pani.
Halo?
Witaj, Auguście. Mówi Minou z pałacu królewskiego.
- Dobry wieczór. - Jej wysokość rozwiązała twoje problemy.
Jak to?
Wilhelm poprosił, żebym się nimi zajęła.
- Wydaje się bardzo miła. - I jest taka.
Polubiłabyś ją.
Wyglądasz przepięknie.
Gratuluję. Jeśli mogę tak powiedzieć.
Co ty tu robisz?
Królowa mówi, że rodzina jest najważniejsza.
Rozmawialiśmy z dyrektorką.
- Dziękuję. Podziękuj jej ode mnie. - Dobrze.
Przepraszam. Wiem, że nie chcesz mnie widzieć.
Simon zaczął przychodzić i pomyślałem…
że każdy zasługuje na drugą szansę.
Simon?
Piękni, prawda?
Simon, chcę, żeby stąd poszedł.
Coś ty zrobił, Simon?
Obiecałeś.
TO TY?
OMG, KSIĄŻĘ JEST GEJEM!
KIM JEST TEN DRUGI?
SEXY!
Napisy: Krzysztof Bożejewicz