NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Musisz jechać? - Tak.
- Czemu? - Wilhelm, wystarczy. Muszę jechać.
- Nie zostawiaj mnie. - Ale…
Widzimy się niedługo.
W prawo… zwrot!
Do podniesienia!
Podnieść!
Naprzód… marsz!
MYŚLĘ O TOBIE. JAK SIĘ CZUJESZ, WILLE? MOŻESZ NA MNIE LICZYĆ. MARTWIĘ SIĘ.
TRANSMISJA Z KOŚCIOŁA ŚW. JANA POGRZEB KSIĘCIA ERIKA
Wiesz, tak sobie myślałam…
Jutro, jeśli będziesz miał ochotę,
możesz uczestniczyć w spotkaniu i poduczyć się trochę.
- Dobrze. - Świetnie.
Potem porozmawiamy o tym, co zrobić ze szkołą.
Tak?
Myślałem, że dobrze byłoby dla Wilhelma,
żeby wrócił do Hillerska, to znajome środowisko.
Co ty na to?
Pomyśl tylko…
Od urodzenia wiedziałam, że odziedziczę koronę po tacie.
Ale miałam czas, żeby się przystosować.
Erik też miał.
Teraz to ty i twoje przyszłe dzieci będziecie moimi następcami.
To bardzo ważne, żebyś dawał dobry przykład.
Dość błędów, Wilhelm.
Ludzie zawsze będą cię porównywać z Erikiem.
Na każdym kroku.
Już to robią.
Zawsze robili.
Przepraszam.
Książę Wilhelm odziedziczy tytuł księcia koronnego i zostanie następcą.
NOWY KSIĄŻĘ KORONNY
Książę koronny będzie uczył się w szkole Hillerska tak jak jego brat.
PRZELEW OD AUGUSTA: 500 KORON
WIEM, ŻE JESTEM CI WINIEN WIĘCEJ, ALE NIC NIE PORADZĘ. SORRY!
Biedaczysko.
Przełączcie.
Sara?
Faktura ze szkoły?
Ponaglenie do zapłaty 5500 koron.
- Co to? - Potrzebowałem prywatnych lekcji.
Czemu?
Dostałem czwórkę z matematyki.
- Ucz się lepiej. - To tak nie działa.
Dają lepsze oceny, jeśli zapłaci się nauczycielowi. To takie…
- W życiu nie zajdziesz dalej za forsę. - Wiem.
- Ile razy ci mówiłam? - Wiem, mamo. Rozumiem.
Jak ja za to zapłacę?
- Zajmę się tym. - Jak?
Jak, Simon?
NUMER NIEZNANY
Tak, słucham?
August?
Wasza wysokość.
- Vincent. - Tak?
- Na zewnątrz. - Chwila.
Natychmiast. To ważne.
O co chodzi? Spokojnie. Gramy.
Chodź. Natychmiast.
- Tylko Vincent. - Czemu?
- Ciebie to nie dotyczy. - Sorry.
- Wille wraca. - Rozumiem.
Królowa poprosiła mnie, żebym się nim zajął.
Wilhelm potrzebuje braci.
Zbierz członków bractwa. Pora powitać nowego członka.
Jasne, robi się.
Witaj, książę. Moje kondolencje.
Mówisz, że chciałbyś zostać zapamiętany
Zadbam, żebyś
Przeszedł do historii, skarbie
Wpiszę ciebie
Na historii karty
Pieśń o tobie wybrzmi
Po czasy wsze
Mówisz, że
Chciałbyś być zapamiętany
Zaśpiewaj pieśń
Niesłyszaną
Rozdziel ocean
Przenieś górę mą
A może zapamiętam cię
Skarbie, zapamiętam cię
Chciałbym podziękować chórowi za przepiękną piosenkę.
Dziękuję wszystkim za wyrazy współczucia w tych trudnych chwilach.
Źle mi z tym, że to ja wciąż tu jestem…
a nie on.
Wiem, że Erik powiedziałby…
„Po co wyjście awaryjne, jeśli się z niego nie skorzysta?”.
Mój brat był uprzejmy i życzliwy. Był moim autorytetem.
Oddam mu cześć…
i sprawię, że rodzina będzie ze mnie dumna.
Cześć.
Jak…
Jak się czujesz?
Dobrze.
Dostałeś SMS-y?
Tak.
- Miałem odpisać, ale… - W porządku.
- Rozumiem… - Usuń wszystkie nasze SMS-y.
Co?
Nie mogę tego dalej ciągnąć.
MICKE SIĘ Z TOBĄ KONTAKTOWAŁ?
NIE?!
CHCE SIĘ SPOTKAĆ. DLACZEGO?!
OMG, CO?! NIE ODPISUJ!
Przygotowaliśmy dla księcia większy pokój.
Zawsze może książę na mnie liczyć.
Wilhelmie…
Przepraszam. Wasza Książęca Mość.
Apel żałobny był bardzo piękny.
- Miał książę dużo odwagi, przemawiając. - Dziękuję.
Proszę obiecać, że zwróci się książę do mnie z problemami.
Dziękuję.
Z każdymi.
Może książę na nas liczyć.
USUNĄĆ KONTAKT?
Proszę!
Możecie chociaż na chwilę zostawić mnie samego?
Tak. Proszę wybaczyć.
Uwalniam ją, odsyłam precz.
Energio zła, odrzucam cię.
Niech tak, jak mówię, stanie się.
Energio zła, wyparuj wnet.
Wilhelm!
Cześć.
Cześć. Co…?
Co się dzieje?
To jakiś rytuał.
Rytuał oczyszczający, do którego mnie zmusiła.
- Rozumiem. - Ale…
Wiesz, wtedy na Dzień Rodziców… Nie wiem, co we mnie…
Nie martw się.
- To nic. - Super.
- Zimno ci? - Powiedziała, że rytuał mnie rozgrzeje.
Proszę.
Będzie ci cieplej.
Felice! Musimy skończyć rytuał.
Przepraszam. Moja wina.
Tak.
Powinnam lepiej…
Dołączysz?
Pewnie. Czemu nie?
- Świetnie! - Jeśli zechcecie.
Tak, chodź. Nie ma sprawy.
Stań tutaj.
Nie rozsmarowałem węgla na czole.
Proszę.
Powtarzajcie.
Energio zła, wyganiam cię.
Halo?
Chcę porozmawiać o Sarze.
Tato?
Ty pijaku.
Nie za mocno. Zaraz dojdę.
Zamknęłaś oczy?
Co? Nie.
Zamknęłaś. Kurwa!
Myślałaś o kimś innym?
- O to chodzi? - Nie.
Nie odpowiesz mi nawet?
O Willem?
- August… - Ja tylko…
Dużo mam ostatnio na głowie.
Nie wiem…
Urocze. Dawno się nie uśmiechałeś.
- No dobrze. - Do zobaczenia.
Coś mnie ominęło?
Jesteście teraz parą?
Kiedy się w nim zabujałaś?
Felice, opowiadaj.
- No dalej. Uprawialiście już seks? - Był iście królewski?
August.
Sprzedaj to.
Daję ci szansę, żebyś spłacił dług.
- Żartujesz? Nie sprzedam. - Sprzedasz.
Oddasz mi cały dług.
Nie mogę ci pomóc.
Czyli mogę powiedzieć każdemu, kogo znam?
- O czym? - O tym, że jesteś spłukany.
Czy nie mogę?
Wiesz co?
Niedługo egzaminy. Będzie popyt.
Pewnie. Zrobię to.
A teraz się zamknij.
Ostatni autobus odjechał.
Wiem.
Czekam na mamę.
Gniewasz się?
Tak.
Przepraszam za tamto w Dniu Rodziców. Nie wiedziałam.
Nie chciałam. Po prostu byłam szczera.
Czasem lepiej milczeć.
Chcę się znów przyjaźnić.
Ja też.
- Do jutra. - Cześć.
Nie chciał wyjść.
Nie odbierasz.
Dzwoniłeś?
Przepraszam, wyciszyłam.
Czemu masz kurtkę Willego?
Wpadłam na niego w drodze na zajęcia. Zapomniałam oddać.
- Potem do niego pójdę. - Ja to zrobię.
Gniewasz się?
Nie gniewam, tylko…!
- Ale… my tylko rozmawialiśmy. - Jasne.
O jego bracie.
Erik był jak brat i dla mnie.
Dobrze wiesz.
Powinnaś pocieszać mnie, żebym ja mógł pocieszać jego.
Daj mi tę kurtkę.
Rzuć go.
W czym mogę pomóc?
- Chcę oddać kurtkę. - Tę?
- Jesteśmy rodziną, bez obaw. - Rozumiem.
- Ja ją oddam. - Uparta. Podobasz mi się.
Ja ją wezmę.
Dziękuję.
- Powiedz, że byłem. - Oczywiście.
PRZELEW OD AUGUSTA
Obłęd! Totalnie niewiarygodne!
- Muszę znaleźć ten filmik. - Koniecznie.
- Pewnie świetnie wyglądasz. - Mam.
- Pokaż. - Okropnie.
Serio? Wyglądasz uroczo.
- Przeuroczo. - Jezu. W każdym razie…
- Na razie. - Cześć.
Sara! Cześć.
Cześć.
- Gdzie Felice? - Nie wiem.
- Nie wiesz? - Nie.
Wrzuciła zdjęcie ze stajni.
Czasem tak robi.
Wrzuca zdjęcie i dodaje lokalizację, ale jest gdzie indziej.
Z Willem? Jest gdzieś z Willem?
Co? Mnie nie pytaj.
Dużo mówi o Willem?
Co? Czego tak właściwie chcesz?
Mówił ci ktoś, że jesteś ładna?
Co?
Serio?
Co?
DZIŚ O PÓŁNOCY W PAŁACU. ŚCIŚLE TAJNE.
O 11.30 ROZPOCZNIE SIĘ MANEWR DYWERSYJNY. BĄDŹ GOTÓW. BRACTWO
Proszę.
Co ty wyprawiasz?
- O co ci chodzi? - Co?
- Zacząłeś brać? - O czym ty mówisz?
Moje leki! Masz mnie za idiotę? Gdzie są?
Sprzedałem.
- Powiedz, że nie bierzesz. - A co cię to obchodzi?
Simon, to leki na receptę. Rozumiesz?
Biorę je, żeby normalnie funkcjonować. To nie używki.
To na ADHD.
Masz mnie za idiotę?
Wszystkiego spróbujesz, żeby się naćpać albo schlać.
Nawet dla mnie i Sary nie przestałeś brać.
Jesteś w chuj żałosny.
Książę Wilhelmie?
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Idziemy?
Tak.
Powinieneś dostać klucz.
- Ty nie masz? - Nie.
Witaj w bractwie.
Dzięki.
Alexander, możesz?
Tak.
Jednogłośnie postanowiliśmy zaproponować ci, książę koronny Wilhelmie,
miejsce, które niegdyś zajmował książę Erik.
Musisz tylko odpowiedzieć na jedno pytanie.
Tak?
Czy uroczyście przysięgasz zgodnie z interesami naszego bractwa
zrobić wszystko, by zapobiec wygaśnięciu jego rodzin szlacheckich?
Tak. Przysięgam.
Wspaniale. Alexander, jesteśmy gotowi.
- Witaj. - Dzięki, Vincent.
No dalej!
Nie!
Zrobimy to w ten sposób.
Dobra?
Nie. Woda.
Szlag!
- Szlag! - Dobra. Ten.
Za przyjaźń!
Gorzała.
Polać!
Szlag!
Polać!
Gdzie jest Nisse?
- Pora podnieść stawkę. - Tak!
Alexander, przynieś towar, dzięki któremu odlecimy.
Są dwa warunki członkostwa.
Trzeba być szlacheckiej krwi…
i pierworodnym mężczyzną.
Szlacheckiej krwi pierworodny mężczyzna!
Weźmy Pära. Posiada…
Słuchasz? Ma 5500 hektarów ziemi pod Lund.
- Całkiem nieźle. - A jak!
A Krille ma 7500… Dobrze mówię?
- Tak naprawdę 7555. - Ogarnij się.
Nisse nie ma nic.
- Nisse jest super. - Nisse jest nowobogacki.
- Znajdź swój własny klub. - Powiedziałbym, że…
- Mów! - Chcę powiedzieć…
Jedno nas wszystkich łączy.
Wszyscy jesteśmy tak samo lojalni wobec monarchii.
Wobec ciebie!
- Nie zapomnij o tym! - Nie zapomnij!
A teraz rzucamy!
Nie śmiej się z tego.
Numer cztery. Mam.
- I to jest… - Dajcie Krillemu.
Alexander, spakuj tabletki i je ukryj.
Pomóc ci?
- Wszystko zepsuję. - To znaczy?
Coś źle zrobię, coś źle powiem…
No i nie mam pamięci do imion. Powiedziałem do króla Belgii „Rudolf”.
„Cześć, Rudolf”.
Po to masz mnie. Pamiętam wszystkie imiona.
Wystarczy, że spytasz.
Zamienimy się?
Czemu nie?
Podpuszczałem go…
żeby…
Po co komu szybkie auto, jeśli nie pędzi, nie czuje wiatru we włosach
i nie ma opuszczonego dachu?
Rozumiem cię. Czułem się tak samo, kiedy tata zmarł.
Wszystko jest zupełnie na opak. Nie wiem, jak się zachować, co czuć.
Nie powinienem normalnie funkcjonować…
bo mój…
brat nie żyje.
A tymczasem imprezuję.
To nie twoja wina.
Nie twoja.
Nie chcesz ze mną rozmawiać?
Bo wszyscy wiedzą, kim jestem?
Nie możesz tego robić!
Jasne?!
Tak. Mogę robić, co chcę!
Szlag…
Halo?
Simon…
Halo? Kto mówi?
Podobasz mi się.
- Wille, to ty? - Tak.
Już wszystko wiem.
Widzisz, to wszystko jest fałszywe.
Fałszywe. Cały świat to fałsz.
Właśnie tak jest.
Trawa na boisku nie jest prawdziwa.
- Wille. - To plastik!
Jest bardzo jasno, chociaż to środek nocy.
Noc! Chociaż tyle wiem.
- Czemu jest tak jasno? - Jesteś na boisku?
Właśnie tak.
Ludzie nie są prawdziwi. To tylko metalowe figury.
Ale ty mi się podobasz.
I to jest prawdziwe.
Wille!
Coś ty zrobił?
- Przyszedłeś. - Naćpałeś się?
Co wziąłeś?
- Usiądź. - Simon…
- Usiądź! - Przyszedłeś!
- Co zrobiłeś? - Dziękuję.
- Jesteś… - Szlag!
Jesteś taki piękny!
Taki piękny.
Gniewasz się?
- Wstawaj. No już. - Simon…
Przyszedłeś!
Wystarczy.
Ogarnij się.
Nie gniewaj się.
Chodź.
- Dzięki, że przyszedłeś. - Jasne.
Wille, zejdź ze mnie.
Przepraszam.
- Złap się mnie. - Tak, proszę.
GDZIE JESTEŚ?
Czekaj. Nie idź.
Przepraszam za wczorajszą noc.
Nic się nie stało.
Obejmij mnie.
Jak się czujesz?
Lepiej.
Zostaniesz ze mną, aż znowu zasnę?
Tak.
Pamiętasz, co mówiłeś w nocy?
Wille?
W porządku.
Tak, pamiętam.
Ty też mi się podobasz.
Alex…
Alexander?
GDZIE JESTEŚ?
Książę koronny…
Napisy: Krzysztof Bożejewicz