NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Cześć.
Co grasz?
Szkolny hymn.
Grasz partię sopranową.
A powinieneś melodię.
- Jesteś tenorem, prawda? - Tak.
Simon, nie umiesz czytać nut?
Nie. Uczę się.
Grałeś wcześniej tak pięknie.
Gram tylko ze słuchu, ale…
pokaż, jak to się robi.
- Przepraszam. - W porządku.
Teraz ty zagraj, skoro już wiesz jak.
Tak.
Nie. Zacznij od tych trzech klawiszy.
Tak, brawo!
A jeśli chodzi…
Jeśli chodzi o to, co się stało w piątek…
To było…
- Chciałem powiedzieć. - Zapomnijmy o tym.
Mówiłem ci, że… no wiesz, nie jestem…
- Nie jestem taki. - Jasne.
Rozumiesz?
- Tak, rozumiem i… - Na pewno?
Nic się nie stało. Muszę iść.
- Chcę, żebyśmy zostali przyjaciółmi. - Pewnie.
Zaraz zajęcia. Muszę iść.
Brawo, Felice. Patrz przed siebie i panuj nad tempem.
Nie wahaj się. Przejmij kontrolę i nie bój się.
Dobrze. Dość na dzisiaj.
Czemu mnie nie słucha?
Rozumiem twoją frustrację, ale jest zestresowany.
Niech Rousseau odpocznie. Wrócimy do tego w przyszłym tygodniu.
No chodź, koniku.
Dobrze.
- Twoi rodzice będą na Dniu Rodziców? - Mama przyjdzie.
Ale nie tata.
Dlaczego?
Bo nie mam z nim kontaktu.
Simon też nie ma?
Nie.
Dlaczego?
Bo to zły człowiek,
który nie potrafi się za siebie wziąć i wszyscy wokół przez to cierpią.
Brawo.
Luźniej przy skoku.
Proszę.
Mój tata chce, tylko żebym miała dobre oceny.
Potrzymasz?
Mama myśli, że skaczę na 1,2 metra.
Ale nie skaczesz.
Nie.
No dalej, chłopaki!
Są w tym roku w dobrej formie.
Tak, ale my jesteśmy lepsi. Mamy w drużynie błękitną krew.
Niedługo spotkanie z królową. Dawno jej nie widziałem.
Nie przyjadą.
Co? Jest Dzień Rodziców.
Tak, ale mają jakąś wizytę państwową.
Rozumiem. Pozdrów ich ode mnie.
- Dobra robota. - Słucham?
Dobra robota.
Dzięki.
Brawo! Ostatnie ćwiczenie na dziś.
Cześć.
W porządku?
Wszyscy mogą wrócić do domu na weekend.
No i…
po jutrzejszym obiedzie rodzice na trochę zostaną…
a w piątek zabiorą dzieci do domu…
na weekend.
Dzięki za wyjaśnienie harmonogramu.
Chodzi mi o to, że…
nie będzie tutaj zbyt wiele osób.
No i?
Gdybym został…
nie chciałbyś…
dotrzymać mi towarzystwa?
Tylko ty i ja?
A co z „zapomnijmy o tym”?
Odwołuję.
Dobrze.
Świetnie.
Do weekendu.
- Musimy iść, Sara. - Odłóż talerz.
- Już, Sara! - Tak.
Mogę ci pomóc.
Zaczeszę ci włosy do tyłu.
Nie chcę.
- Zasłaniają ci twarz. - Nie chcę.
Robicie coś po szkole czy wrócicie do domu na kolację?
Nie wiem. Chyba będę w stajni.
PRYWATNE LEKCJE MATEMATYKI PIĘĆ GODZIN PO 880 KORON
Przygotuję coś na 20.
5500 KORON
- Tak usadzimy gości. - Jasne.
Dobrze.
Mam dużo na głowie. Nie mam dla ciebie czasu.
Miał być też stół na zewnątrz.
August!
- To na powitanie. - Przepraszam.
Kiedy oddasz forsę?
Kiedy?
Moja rada: nie wydawaj pieniędzy, których nie masz.
Oddaj mi hajs albo…
Albo co?
Naskarżysz dyrektorce? Sypniesz mnie?
Nie jesteś taki.
Cześć!
Vincent!
Tato.
Tu nie wolno parkować.
Od tego jest parking.
To nie ten facet, który zbankrutował?
Na pewno jest miły.
- Jest! - Tak.
- Późno jesteśmy. - To nic.
- Zgubiliśmy się. - Nie, to moja wina.
- Rickard. - August.
Idziemy?
Szwecji flagę z dumą nieść
Wszędzie oddawać jej cześć
Z wiarą i nadzieją dziś
Ku domowi chcemy iść
Wobec innych życzliwi
Bo przyjaciół widzimy w nich
Duch szkoły tej silny w nas jest
Gdy gromadzimy tutaj się
- Louise? Witaj. - Dzień dobry.
- Dawno się nie widziałyśmy. - Tak. Miło mi.
- Mnie też. - Pięknie.
Możemy porozmawiać na osobności?
Tak.
Tędy, proszę.
Wygląda jak za moich czasów.
Dla mnie to za duże, ale ty będziesz świetnie w tym wyglądać.
Cudowne. Dziękuję.
A teraz opowiadaj.
Wszystko jest dobrze.
- Tak? - Świetnie.
To dobrze.
- Jestem tu szczęśliwa. - A Wilhelm też?
- Tak myślę. - „Myślisz”?
No co? Dalej, opowiadaj.
Coś zaczyna iskrzyć.
- Z jego strony? - Tak.
- To znaczy? - No wiesz. Spogląda na mnie i takie tam.
Tak, bardzo dobrze wiem. I lubi wszystkie twoje posty.
Tak.
Ekscytujące. Naprawdę!
- Informuj mnie. - Będę.
- Słowo? - Słowo.
Dobrze.
Kochanie…
Wielki uśmiech szkoły Hillerska!
Przepraszam.
- Cześć. - Cześć.
Obiad nie jest dla wszystkich. Mamy Dzień Rodziców.
Dlatego tu jesteśmy.
Ale on nie jest dla was.
- To dla uczniów z internatu. - Mama przyszła.
Rozumiem. To pewnie dla niej ważne.
Wiecie co? Coś wymyślę.
Przesuniemy stoły, żeby zrobić miejsce.
Obiad za godzinę.
Dam wam znać.
- Cholera jasna. - Przestań. Odpuść.
Zróbmy zdjęcie, jak rozmawiamy.
Udawaj, że coś do ciebie mówię.
- Dzięki. - Super.
Muszę zadzwonić. Przepraszam.
Nie możesz się chować w pokoju. Wyjdź do ludzi.
Nie radzę sobie z tym, że muszę ze wszystkimi rozmawiać.
Daj spokój, to nie takie trudne.
Będzie dziwnie, jeśli się nie pojawisz.
Dziwnie jest, kiedy się pojawiam.
Ale z ciebie oferma. To nie takie trudne.
Uściśnij parę dłoni. Udawaj kogoś innego.
Do zobaczenia w weekend.
Ale…
Chciałem o tym pogadać.
Widzisz, miałem zamiar zostać tu… na weekend.
Co? Dlaczego?
Pouczyć się.
Muszę nadrobić zaległości.
Co?
Ty, Wilhelm, mój młodszy brat, zostajesz w szkole?
Tak. Co w tym dziwnego?
Poznałeś kogoś.
Halo?
No dobra. Tak, ale…
Nie jesteśmy razem. Nie wiem, co się dzieje.
Rozumiem. Nie wyjaśniaj. Nie muszę znać szczegółów.
Posłuchaj: baw się dobrze.
- Póki ludzie nie mają opinii. - Interesują się tylko tobą.
Czemu dąsasz się w pokoju, skoro się w kimś zabujałeś?
Spadaj. To nie tak.
Jak inaczej to nazwać?
Na razie, Erik. Wkurzasz mnie. Cześć.
Nie idę. Nie jesteśmy mile widziani. Walić to.
- Przestań. - W porządku.
To było nieporozumienie. Zdarza się.
Wszystko gotowe. Witamy.
Dobrze.
Chodź, skarbie.
Dziękuję bardzo.
Babcia, mama i ja.
Felice to czwarte pokolenie w tej szkole.
Naprawdę?
I czwarte pokolenie jeździeckie.
Praktycznie mieszkałam w stajniach.
Byłam w nich cały czas. To świetny sposób, by wyrobić charakter.
Jakie masz plany na przyszłość?
Chcę studiować na Alnarp.
Gospodarkę rolną i zarządzanie.
Chciałbym rozwinąć i zmodernizować Årnäs. Kontynuować rodzinne dziedzictwo.
Przepraszam. Proszę to zostawić.
Musi pan być dumnym ojcem.
- Nie jest moim synem. - Nie jest moim ojcem.
- Ale jestem natchniony… - Moim ojcem był Carl Johan Horn z Årnäs.
Årnäs jest w rodzinie od 1768 roku i mam zamiar kultywować tę tradycję.
August?
Musimy później pomówić. Na osobności.
Cicho.
Nie usiadł z nami?
- Cześć, Wilhelm. - Cześć, Felice.
Można?
Tak.
Pani Smysan.
Pan Poppe.
Mamo, to Wilhelm.
Wilhelm, to mama.
To znaczy Linda.
Dzień dobry. Miło mi.
Mnie również.
Chyba jako jedyna nikogo tu nie znam.
Teraz już tak.
- Jesteśmy tu jak rodzina. - To prawda.
Nadal jeździsz, Wilhelm?
Czasami. Uprawiam wioślarstwo.
Jasne. Tak jak Erik.
Sara jeździ.
Tak?
- Wspaniale. - Jakiego masz konia?
Nie mam własnego. Jeżdżę na Rousseau.
Jeździsz na koniu Felice?
Ja na nim jeżdżę.
Jeżdżę na nim każdego ranka i prawie każdego wieczoru.
Czyszczę jego boks, karmię go i jeżdżę na nim.
Dlaczego na nim jeździsz?
Bo Felice nie chce.
Felice?
Przepraszam.
Nie musisz o wszystkim mówić.
Wszystko dobrze?
Powiedz.
Niczego nie potrafię dobrze zrobić.
To nieprawda.
Wszyscy mają cię za ideał. Wiesz o tym, prawda?
Ty też?
No pewnie.
Nie…
Nie o to mi chodziło…
Chodziło mi…
Podobało mi się na obiedzie.
Cześć.
No co? Byli mili.
Musisz zapłacić za dwa semestry.
- Myślałem, że to załatwisz. - Nie mam środków.
Musisz zlikwidować aktywa w Årnäs.
Są tam takie rzeczy.
Ziemia, dzieła sztuki…
- Są warte wielokrotność czesnego. - Wolę zginąć.
Carl Johan też nie żył tylko z nazwiska.
A ty mu nie ułatwiałaś.
- Ale… - Dość.
W porządku.
Teraz już wiem, ile dla ciebie znaczę.
- Świetnie. Nie potrzebuję cię. - Możesz na mnie liczyć.
Nigdy cię nie potrzebowałem.
Sam się sobą zajmę.
Możecie wracać do domu. Zostaję na weekend.
Możecie jechać. Muszę coś załatwić.
- Nie jedziesz z nami? - Złapię autobus.
August!
Nie teraz, dobra?!
Czekaj, mówię do ciebie.
- Masz u mnie dług. - Ty masz go u mnie po dzisiaj!
Co? Powiedz, kiedy mi oddasz kasę.
Spadaj, dobra?!
Nienormalny jesteś!
Do jutra.
Pojechali.
Teraz wiszę tacie i szkole, bo nie odda mi forsy.
Mówiłeś, że nie zobaczysz się z Mickem. To same kłopoty.
- I ukradłeś mu leki? - Wiem.
To dla niego drobne.
Robi to specjalnie.
No dobra, to co robimy?
- Musi wiedzieć, że to poważna sprawa. - Pogadajmy z nim.
August, chodź. Już czas.
Gada i gada,
a potem nauczyciel dodaje coś, o czym zapomniał, jakiś szczegół.
Jasne.
Co ty tu robisz?
August.
Przelej mi forsę.
Przyprowadziłeś zbirów?
- Grozisz mi? - Daj mi telefon.
Przelejesz hajs.
Idź do domu.
Co ty masz, kurwa, za problem?!
- Co ty wyprawiasz? Przestań! - Lubisz kantować takich jak ja?!
Pojebało cię!
Mam ciebie dość!
- Przestań, Simon. - Potrzebuję forsy!
Simon!
- Puszczaj! - Simon!
- Simon. - Puść mnie!
Co ty robisz?
Leci sobie w kulki.
Chcę pieniędzy!
Nie rozumiesz?!
Oddałbym, gdybym miał co!
Nie mam forsy! Moja rodzina jest spłukana! Nic mi nie zostało!
Rozumiesz?!
Nie obchodzi mnie to. Oddasz forsę.
Nie wiem, co wam w tej szkole robią,
ale nie jesteś od niego lepszy.
- Czyli… - W porządku.
- Cześć. - Cześć, kochanie.
- W porządku? - Tak.
Gdzie byłeś?
Przestraszyłaś mnie.
W szkole.
Z Wilhelmem?
Widziałam, jak na siebie patrzycie.
Czemu się ukrywacie?
On tak chce.
To skomplikowane.
- Mieliśmy nie mieć przed sobą tajemnic. - Wiem.
Chciałem ci powiedzieć.
Lepiej milczeć, jeśli nikt nie pyta.
Rozumiesz?
Nie mów nikomu.
Obiecuję.
Podoba ci się?
- Co? - No mów.
- Pewnie, że tak. - Nie…
Przestań!
- Mów, chcę wszystko wiedzieć! - Nie!
- Już do czegoś doszło? - Przestań, Sara.
- Pocałowałeś księcia? - Przestań!
- Proszę! - Nie.
- Dobrze, powiem ci. - Gadaj.
- Powiem ci… jutro. - Ale…
Cześć.
Mogę wejść?
Tak. Pewnie.
Wiem, że jesteś zainteresowany…
Oto jestem.
- Miłego dnia. - Nawzajem, mamo.
Dziękuję.
- Przy okazji… Zostanę na noc u Ayuba. - Dobrze.
- Ale nasi rodzice… - To nie może być nikt inny.
Chodzili ze sobą jakiś rok.
Nikt inny nie wie.
- Ja wiem. - Jak długo?
Wiem tylko dlatego, że mój tata…
rozpoznał twoje nazwisko.
Jasne.
MOŻEMY POGADAĆ?
- Cześć. - Cześć.
August zostaje na weekend.
Słyszałem, jak o tym mówi. Nie da mi spokoju.
No?
Co myślisz?
Że nie będę mógł tu zostać.
No a…
myślisz…
że moglibyśmy zrobić tak…
że ja przyjadę do Bjärstad?
Do mnie do domu?
Chciałbym…
pobyć z tobą.
Ze mną i moją mamą?
Właśnie.
Była bardzo fajna.
W porządku?
Biedaczysko!
Widział już?
Chyba nie.
Powinniśmy powiedzieć?
Nie możemy przecież.
Nie.
Wilhelm?
Wilhelm, mógłbyś…
ze mną pójść?
Co się dzieje?
Proszę za mną.
Dzień dobry.
- Co się dzieje? - Usiądź, Wilhelm.
Zrobiłem coś złego?
Tak, jest tutaj.
Mówi Wilhelm.
Tu mama.
Cześć.
Co się dzieje?
Chodzi o…
Chodzi o Erika.
Jechał za szybko i stracił panowanie.
Co?
Miał wypadek.
Ale…
Wilhelm…
Erik nie żyje.
Napisy: Krzysztof Bożejewicz