NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nils na stół! Nils na stół!
Madison na stół! Madison na stół!
Cisza!
Kto?
Nils…
Jak mu tam było? Trzecioklasista.
Madison McCoy.
Co się wydarzyło?
No…
wyjął go.
Może troszeczkę mi… poobciągała.
- Ale jak było? - Było…
spoko.
Dziewięć na dziesięć.
- Jesteście razem? - Skąd.
Broń Boże. Nudziło mi się.
- Tak. Teraz naprawdę… - Wystarczy. Dość powiedziałeś.
„Dziewięć na dziesięć”.
Super.
Ktoś jeszcze powinien stanąć na krześle?
Komuś jeszcze ktoś obciągnął?
Nikomu?
Na pewno komuś jeszcze.
Prawda?
Wille?
Zniknąłeś wczoraj z imprezy.
- Z dziewczyną? - Co?
- Z Felice? - Nie.
- Na stół! - Nie.
Uspokójcie się!
- Cześć. Idziesz na matmę? - Tak.
My też, ale…
- Podobało ci się w piątek? - Tak. Fajnie było. A tobie?
- Tak, było ekstra. - Super.
Idziesz na Wieczór Horrorów?
Tak, będzie świetnie.
Ważniejsze pytanie to: „Czy ja przyjdę?”.
- Żeby ktoś mógł cię przytulić. - Do zobaczenia na zajęciach.
Kiedy mogę cię zabrać na kolację?
Do pizzerii w Bjärstad?
Polecimy do Verbier.
Saint-Martin-de-Belleville.
Trzy gwiazdki Michelina.
Spodoba ci się. Słowo.
Przemyśl to, dobra?
- Serio… - Tak, wiem.
- Jezu, co to było? - Był całkiem romantyczny.
Jeśli pasuje ci ktoś, kto ma cię za swoją własność.
Może i jest intrygantem, ale miłość potrafi zmienić człowieka.
Chyba jest zazdrosna.
O co jej chodzi?
Nie rozumiem. Po co to rozdmuchiwać?
- To tak zawsze. - Cześć.
Wszystko dobrze?
Tak.
- Dzień dobry. - Dzień dobry, panie Englund.
Usiądźcie.
Księcia ten sprawdzian ominął, ale może książę nadrobić go później.
Dziękuję.
- Kiedy będzie księciu pasować. - Dziękuję.
Dziękuję.
Co dostałaś?
Pięć plus.
Musisz zapanować nad nerwami.
Obliczenia są poprawne, ale…
odpowiedzi niekoniecznie.
Dziękuję.
W poprzedniej szkole miałem szóstki.
Ale tam był niższy próg punktowy.
- Tak! - Super!
Kurde, sześć minus.
Płacą za dodatkowe zajęcia przed sprawdzianami.
Co?
Powtarzali z nauczycielem.
Ja to robię na pozalekcyjnych.
Dla tych, którzy płacą, jest bardziej wyrozumiały.
Rozumiem.
Otwórzmy podręczniki na stronie 211.
Geometria i algebra.
Chciałbym zapytać o prywatne lekcje.
Tak?
Jak można się na nie umówić?
Wejdź.
Chcesz dodatkowych zajęć?
To mogłoby pomóc ci poprawić oceny.
- Rozmawiałeś z rodzicami? - Tak.
Dobrze. Przyjdź później, to umówimy się na konkretne dni.
Szkoła wyśle rachunek.
Załatwione.
Chodź.
No już.
No już. Idziemy do przodu.
Dalej.
Proszę, rusz się.
Proszę, Rousseau.
Nie rozumiem, co się dzieje.
Cześć. No cześć.
No już.
Spokojnie.
- Wziąć go? - Tak.
Chodź.
No chodź.
Grzeczny konik. No już.
Wiesz…
Wiesz, jaki był drogi?
Tata będzie mną zawiedziony.
Musisz przestać udawać, że się nie boisz.
On to czuje, nawet jeśli starasz się nie bać.
Zaakceptuj swój strach i zacznij od nowa.
Może ci się znów spodoba i jemu wtedy też.
Skąd się tak znasz na koniach?
Zawsze rozumiałam je lepiej niż ludzi.
Być może to z powodu Aspergera.
W twoim przypadku to chyba supermoc.
Nie przejmujesz się tym, co myślą inni, ani tym, żeby mieć dużo przyjaciół.
Chciałabym mieć przyjaciół.
Zrobisz nam zdjęcie?
- Tobie i Rousseau? - Tak.
Proszę.
Bliżej.
Tak.
Trzymaj. Ty tu rządzisz.
Proszę.
Tak dobrze?
Świetnie.
Idealnie. Proszę.
Dzięki.
- Poradzicie sobie z łodzią? - Tak.
Super.
To też.
Dzięki.
Nieźle, Simon.
Dzięki.
Równowagę w końcu złapiesz.
Skup się na tym, żeby uderzać wiosłami blisko powierzchni.
Zaoszczędzisz energię.
- Ale… - Niczego nie zapomniałeś.
Nie.
No dobra…
Te, socjalista. Byłby z ciebie dobry sternik.
Muszą być mali.
Zapraszam.
Nie, nie trzeba.
Cześć.
- Gdzie byłeś? - Przepraszam. Byłem…
na treningu wioślarstwa.
- Co? Wioślarstwa? - Tak.
- Co to ma być? - Sport.
- To żaden sport. - Właśnie że tak.
Piłka nożna to sport.
- I co się tam robi? - Wiosłuje się.
- Jak na koloniach? - Daj spokój!
- No co? - To coś nowego, świeżego.
- Jaja sobie robisz? - Co?
Poważnie?
No co?
- O, cholera. - Co?
- Zabawny jesteś. - Robię to, żeby poprawić oceny.
- Tak zyskam przewagę. - Potrzebne ci dobre oceny?
Tak, żeby do czegoś w życiu dojść.
A dokąd się wybierasz?
No wiesz…
Bjärstad jest w porządku, ale nie chcę tu zostać na zawsze.
Co?
Gotowi?
Tak.
Mamy pizzę, jeśli chcesz.
Smacznego.
Dzięki.
Co robisz?
Będziesz jutro na meczu?
Postaram się przyjść.
Ja będę.
Szlag. Przepraszam!
Nic nie widziałem.
Szukałem cię. Czas na poranny trening.
To nie pora na walenie konia.
Nie waliłem.
- Daj. - Nie.
Przestań.
Nie używaj szkolnego Wi-Fi, żebyś się później nie wstydził.
- Cześć. - Siema, stary.
- Co słychać? - W porządku.
Mówię właśnie…
Willemu, że musi się przyłożyć, żeby być w drużynie wioślarskiej.
- August… - Prawda?
Jak mu idzie?
Szczerze mówiąc, chyba nie ma tyle zapału, co ty i ja.
- Jest trochę… leniwy. - Daj mi pogadać z bratem.
- Właśnie spał. - Co?
Ale popracujemy nad tym, prawda?
Muszę lecieć. Jak zawsze miło cię było zobaczyć.
- Na razie. - Cześć.
Wille, jutro zwal sobie przed szóstą.
Dobra?
Super.
Cześć, Wilhelm.
Cześć, Erik.
- Co u ciebie? - August działa mi na nerwy!
Zawsze taki jest?
Zawsze był dość zasadniczy, ale musisz się z tym pogodzić…
Zasadniczy? Raczej rozhisteryzowany.
Nikt nie dba o takie rzeczy.
Miał trudny okres. Szkoła to jego życie.
Mama wysłała go tam po samobójstwie ojca, pamiętasz?
Co? Nie.
Wiedziałem, że nie żyje, ale nie…
że się zabił.
- Może byłeś zbyt młody. - Zbyt młody?
Albo ktoś jak zwykle zapomniał mi powiedzieć.
Możemy pogadać później? Spóźnię się na trening.
Podobno jestem zbyt leniwy, ale…
Zadzwonię po treningu, dobra?
- Jasne. - Na razie.
Przepraszam.
- Fajnie wyjść na zewnątrz, co? - Wyjdzie mi to na dobre.
Dwadzieścia sekund. Dacie radę.
Tyłek w górę, Nisse!
Trzy, dwa, jeden… I na ziemię!
Dobrze.
Cholera.
Pieniądze za…
gorzałę.
- Przepraszam, zapomniałem. - W porządku.
Ale sporo na nią wydałem.
Wyślij mi SMS z kwotą, to ci przeleję.
Jasne.
Fajnie.
- Cześć. - Cześć.
Vincent?
- Jest Vincent? - Nie ma.
- Vincent? - Co jest?
Możesz zdobyć więcej?
Co? Już?
Ile ty ich bierzesz?
Możesz czy nie?
Nie. Zmieniałem psychiatrę już kilka razy.
Nic mi nie zostało.
No bo…
Zamówiłem sobie cztery tygodnie temu, ale pewnie utknęły w kontroli celnej.
Bądź poważny.
To ważny rok. Muszę być w szczytowej formie.
Idź do szkolnego psychologa. Niech cię zbada.
Ja już za tym wszystkim nie nadążam.
Do tego socjalisty w sandałach?
Nawet nie mam ADHD. Nie uda się.
No dobrze…
I jest.
A to do wykorzystania.
Tak…
Coś do picia?
Chętnie.
Chyba mam ADHD.
ADHD? Skąd ten pomysł?
Mam problemy z koncentracją.
Rozumiem.
Istnieje jakiś konkretny powód? Proszę.
Dziękuję.
Nie. Widzi pan…
Czasami mam mętlik w głowie.
Na pewno wie pan, o co mi chodzi.
Tak. Czy masz…
problemy ze snem?
Tak.
- Serce gwałtownie bije? - Tak.
- Bum, bum, bum… - Właśnie tak.
Miewasz zawroty głowy?
Bóle głowy? Czujesz ciężar na klatce piersiowej?
Widzisz, August. To wszystko objawy stresu.
A stres jest tu niestety bardzo częsty. Zwłaszcza w ostatniej klasie.
Do tego jesteś prefektem i kapitanem drużyny.
- To nie stres. - Nie? To co takiego?
To chyba oczywiste?
Ledwo mogę usiedzieć w miejscu. Chyba pan widzi.
- Dobrze. Rozumiem. - Tak.
Chcę badań.
Możemy cię zbadać. To żaden kłopot.
Najlepiej teraz.
Takie badania trwają kilka tygodni.
Trzeba też porozmawiać z osobami, które cię znają.
Najlepiej od dzieciństwa.
- Na przykład z rodzicami. - Chyba mnie pan nie zrozumiał.
Potrzebuję badań. Najpóźniej w tym tygodniu.
Moja rodzina jest dla szkoły bardzo ważna.
Moje wyniki również. Jeśli wyjdzie na jaw, że nie chce pan…
Nie zapędzaj się, August. Powiedziałem, że zrobię badania.
Ale zajmują kilka tygodni. To długi proces. Nie da się tego uniknąć.
Nasz czas dobiegł dziś końca.
Mam ten zegarek od 40 lat. Nadal działa.
Jeszcze jedno…
Zawsze możesz liczyć na rozmowę ze mną.
Dziękuję.
Za nic.
Cześć.
To jest w wioślarstwie najlepsze.
Łączy różnych ludzi. To naprawdę…
piękne.
Klasa, grupa etniczna… To wszystko bez znaczenia.
Każdy ma tutaj takie same szanse.
Prawda?
Jasne.
- Idę do biblioteki. - Dobrze.
Ale…
widzimy się na treningu, tak?
Dziś nie mogę.
Chcesz się dostać do drużyny? Nie omijaj treningów.
Zawodzisz tak kolegów z zespołu.
Dobrze, ale dzisiaj nie mogę.
Nie mogę się tu skupić.
Czekaj! Musisz przyjść w piątek na Wieczór Horrorów.
W rezydencji.
Z bratem.
Dobrze.
- „Hubba Bubba, megadługa”. - Jesteś za miła.
Tak się troszczysz o szkolne dziwadła.
Wal się, August!
Jeszcze cię tym zarażą.
Sara nie jest dziwadłem. Zdiagnozowano ją, ale…
jest tu jedyną autentyczną osobą.
Co u niej zdiagnozowano?
Aspergera.
I ADHD.
CZEŚĆ. CZEMU NIE PRZYJDZIESZ NA TRENING?
KOLEŻANKA MA MECZ. OBIECAŁEM JEJ.
TY TEŻ PRZYJDŹ, JEŚLI SIĘ ODWAŻYSZ.
AUGUST OSZALEJE, JEŚLI STĄD WYJDĘ.
ROZUMIEM, BOISZ SIĘ.
Idziesz?
Szlag… Chyba nie mogę. Źle się czuję.
Przynieść ci coś?
Nie, dzięki. W porządku. Położę się wcześniej.
Nie chcę nikogo zarazić. Boli mnie gardło.
Nie mogę tak po prostu włączyć cię do głównej drużyny.
Musisz trenować.
- Tak, wiem. - Odpocznij.
Wydobrzejesz, to odzyskasz ducha walki.
Świetnie.
- Wiem, że go masz! - Tak.
Dobrze. Odpocznij.
Na razie.
PRZYJ…
PRZYJDĘ.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Nie przyjmujemy płatności kartą.
A mogę telefonem?
Musisz ściągnąć aplikację i zapłacić jak inni.
Jasne.
Cześć.
- Jak tam? - Jak tam?
- Dobrze. A u ciebie? - Też.
Od zawsze tu mieszkasz?
Tak.
Fajnie jest?
W porządku.
Nie ma za dużo do roboty.
To znaczy…
Wszyscy robią to samo i wszyscy się znają.
- Więc… - Brzmi jak moje życie.
- Żartujesz? - Cześć, książę!
Cześć.
- Co tam? - Spoko. A u ciebie?
W porządku.
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
- To jest Wilhelm. - Cześć.
- Ayub. - Wille. Miło mi.
Szlag. Chcesz?
Mogę pójść i kupić…
Ja pójdę. Nie ma problemu. Keczup i musztarda?
- Tak. - Gotowana czy z grilla?
- Czyli z grilla. - Dobra, dzięki.
Szlag, książę.
Co jest?
- Podoba ci się? - Co?
Co ty gadasz?
Widzę przecież.
Stary, naprawdę ci się podoba.
Nie wiem…
„Gotowana czy z grilla?”. Musiał sam dokończyć. Co jest?
- Podoba ci się. - Przestań! Idzie.
- Nie było już z grilla. - Dajesz, Rosh!
Brawo, Rosh!
Super, Rosh!
Rosh!
Naprzód, Bjärstad!
Świetnie, Rosh! Naprzód, Bjärstad!
Dajesz, Rosh!
Rosh!
Naprzód, Bjärstad!
Dajesz, Rosh!
Jesteś super!
Dajesz, Rosh! Przejmij piłkę!
Dajesz, Rosh!
Naprzód, Bjärstad! Naprzód!
Jedziesz, Ayub!
Alexander?
Dzięki.
Patrz na moje karty.
Szlag.
No dalej.
Pozbywam się tej.
Jebane karty.
Biorę.
Nauczyłeś się czegoś?
- Tę odrzucasz? - Tak.
Jak kiepskie masz karty?
Przepraszam. Poczułem się lepiej.
- Pomyślałem, że spędzę czas ze znajomymi. - Zapytałem, czy się czegoś nauczyłeś…
na socjalsafari.
Rozumiesz, że nie mogę przymknąć na to oka?
Opuściłeś teren szkoły bez zezwolenia.
Każdy potrzebuje zezwolenia.
Do końca tygodnia zastąpisz Alexandra przy kolacjach.
- Dobrze. - Przydałyby się przeprosiny.
Jasne, przepraszam.
Co?
Przepraszam.
Dobrze.
- Mogę…? - Wiesz co?
Powinieneś bardziej uważać na towarzystwo.
Dobrze?
A niech to!
Bo cię mogą wykorzystać w social media.
Naprzód, Bjärstad!
- Naprzód, Bjärstad! Naprzód! - Wiesz, co było ostatnio.
Naprzód, Bjärstad! Naprzód!
- Cześć. - Cześć.
Nie byłeś na kolacji.
Racja.
Straciłem…
poczucie czasu.
Poczucie czasu?
Jak to możliwe? Wystarczy sprawdzać zegarek.
Co robisz?
Pokazywałem Bjärstad Wilhelmowi.
- Wilhelmowi? - Tak.
Mówiłeś, że z takimi ludźmi nie da się zaprzyjaźnić.
Tak, ale ludzie się zmieniają.
Ale chyba nie rodzina królewska?
MOŻESZ SKASOWAĆ STORY, NA KTÓREJ MNIE WIDAĆ?
PRZEPRASZAM…
ETYKIETA
- Za gorące? - W porządku. Możesz mówić po szwedzku.
Wiem, ale nie chcę brzmieć jak idiotka.
Dobrze.
August chce chyba zepsuć moje szanse u Wilhelma.
No raczej.
Poderwij go w końcu i pokaż mu, czego chcesz.
Przestań.
August, możemy porozmawiać?
Oczywiście.
Dzień dobry.
Chodzi o czesne za ten semestr.
- Nie rozumiem. - Nie opłacono go.
Twoja mama się nie odzywa.
Dziwne.
Wie pani co? Wyjechała.
- Tak myślałam. - To dlatego.
Porozmawiam z nią.
Dobrze. Trzymaj się.
- Cześć, August. - Cześć.
Muszę…
Masz ADHD, prawda?
Tak.
Fajnie.
Będą mnie na to badać.
Jasne.
No…
A bierzesz jakieś leki?
Tak.
- Tak? - Lisdeksamfetaminę, 50 mg.
Rozumiem.
To może dziwne pytanie, ale…
sprzedałabyś mi trochę?
- To nielegalne. - Tak…
Czemu miałabym to robić?
Myślałem, że skoro Simon…
Musimy porozmawiać o wioślarstwie. Teraz.
Chodźmy na zewnątrz, dobrze?
Nie rozmawiaj z nią.
Przepraszam.
Co z twoim człowiekiem?
- Sprzedaje coś? - Nie!
Za kogo ty mnie masz? Daj mi pieniądze.
Dam ci dwa razy tyle, jeśli zdobędziesz tabletki.
No dalej.
To dobry układ.
Tak!
Następnym razem przyprowadź Sarę. Miło będzie zobaczyć was razem.
Chyba nie jest gotowa.
Fajne mieszkanie.
Chcesz zostać na jam session?
Rzecz w tym, że…
nie wiem, jak długo mogę zostać.
A co z pieniędzmi?
Za alkohol dla znajomych?
No tak, przepraszam.
Są w drodze.
Słowo.
W drodze?
Masz chyba czas na kawę?
Tak.
- Simon? - Tak?
Wybierzmy się kiedyś na koncert.
Jasne.
Kiedyś je lubiłeś.
Pamiętasz, jak pojechaliśmy zobaczyć Eek-a-Mouse’a?
Tak, pamiętam.
- Masz dwie łyżeczki? - Tak.
Zmiana!
Szlag!
Kiedy forsa?
Zbierzcie się!
Simon jest spoza internatu.
Prawdziwy mieszkaniec Bjärstad.
Nie ma się czego wstydzić. Musiał ciężko pracować.
Pewnie o wiele ciężej niż wy wszyscy.
To niesamowite.
Bierzmy z niego przykład.
Ciężko pracował i jest teraz wśród nas.
Wśród możliwości.
Simon to…
przykład klasowego awansu.
Jestem dumny.
Co robicie? Do roboty!
Co to było?
Zadzwońcie, kiedy będziecie chcieli wrócić.
- Dobrze. - Dzięki.
- Pa. - Zaraz, gdzie mój telefon?
Proszę.
Fajnie, że was zaproszono.
- Tak. - Tak.
- Fajnie, co? - Tak.
No dobrze.
- Do zobaczenia. - Pa!
- Miłej zabawy. - Dzięki.
Niedziwnie, że Felice nas zaprosiła?
Chyba mnie lubi.
Ale nie wiem, o czym poza Rousseau z nią rozmawiać.
Poradzisz sobie.
Cal?
Coś jest nie tak. Wracajmy do szosy.
To jakiś pieprzony obłęd! Becky!
Becky!
Beck!
- To ma być horror? - Przestań.
Serio? To dla was straszne?
Przestań nam psuć film. Nie musisz tu być. Możesz iść.
- Nie spinajcie się tak! - Cicho!
- Dość! - Przestań!
- Zachowuj się. - To nie jest śmieszne.
Każcie mu przestać!
Zaczyna mi odbijać. Co robimy?
Wychodzimy stąd.
Musimy trzymać się za ręce.
A co z dzieciakiem?
Teraz liczymy się my.
Zostań tam, gdzie jesteś. Nie ruszaj się.
Oszczędzaj głos.
SZKOŁA NALEŻY DO WAS WY ODPOWIADACIE ZA JEJ DZIEDZICTWO
Cześć.
Wszystko dobrze?
Tak.
Zrobiło się gorąco. Chciałem odetchnąć.
Teraz skurcz mnie złapał.
- Z tobą też dobrze? - Tak.
Nie jestem…
Nie jestem… Zaczekaj!
Nie jestem… Przepraszam.
Napisy: Krzysztof Bożejewicz