‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎เจ้าชายวิลเฮล์ม
‎รถมารับแล้ว เราต้องรีบไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
‎ขอถ่ายรูปหน่อยได้ไหม
‎(องค์ชายน้อยไม่ชอบให้ใครด่า!)
‎(ดูวิดีโอสิ! ฮ่าฮ่าฮ่า!)
‎สวัสดี
‎- อะไรครับ ‎- นี่ค่ะ
‎- นี่อะไรเหรอ ‎- คำกล่าวยอมรับผิดของท่านต่อประชาชนค่ะ
‎- จริงเหรอ ‎- จริงค่ะ
‎ไม่จริงหรอก
‎พระราชินีรับสั่งว่า ‎ท่านต้องจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง
‎"ด้วยเหตุผลนั้น ‎พ่อกับแม่ของผมและผมได้ตัดสินใจว่า
‎ผมจะสมัครเรียนที่โรงเรียนประจำฮิลเลร์สกา"
‎- ใช่ค่ะ ‎- แต่ผมยังไม่ได้คุยกับพ่อแม่เลย
‎ขออภัยค่ะ แต่พระราชินีทรงตัดสินพระทัยแล้ว
‎จริงเหรอ ตัดสินใจเมื่อไหร่
‎เพื่อนๆ ของผมอยู่ที่นี่กันหมด
‎ผมไม่มีส่วนในการตัดสินใจเลยเหรอ
‎ผมไม่อยากอยู่โรงเรียนประจำบ้าบอนั่น!
‎ได้อ่านคำกล่าวยอมรับผิดหรือยัง
‎ทุกคนจะรู้ว่าผมไม่จริงใจครับ พ่อ
‎ลูกต้องแสดงความรู้สึกอะไรสักอย่างออกมา
‎ความรู้สึกอะไรล่ะครับ
‎- เราจะให้มีนักข่าวมาอีกไม่ได้แล้ว ‎- ไม่
‎ไหนดูซิ
‎แม่ ผมไม่ไปอยู่โรงเรียนประจำหรอก
‎- เราตัดสินใจแล้ว ‎- ผมไม่ได้ตัดสินใจ
‎เงียบเถอะน่า
‎ผมตัดสินใจไม่ได้เหรอว่าจะอยู่ที่ไหน ‎ผมแค่อยากมีชีวิตที่ปกติ
‎ถ้าเราปกป้องลูกไม่ได้ในสถานการณ์เหล่านี้
‎เราต้องทำให้แน่ใจว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีก
‎ฮิลเลร์สกาจะช่วยให้ลูกมีกิจวัตรและมีเพื่อนที่ดีๆ
‎หยุดนะ!
‎ครอบครัวของเราเรียนที่นั่นมาหลายชั่วคน
‎มันเป็นความผิดพลาดที่ให้ลูกเลือกโรงเรียนอื่น
‎แม้ว่าเอียริคจะเป็นองค์รัชทายาท ‎ลูกก็มีสิ่งที่ต้องรับผิดชอบหลายอย่าง
‎จำไว้ว่าการเป็นเจ้าชาย ‎ไม่ใช่การลงโทษ มันเป็นสิทธิพิเศษ
‎สลับที่กันได้ไหมคะ
‎ติดไมค์ให้ท่านได้เลยค่ะ
‎พร้อมแล้วเริ่มได้เลยค่ะ
‎คือ…
‎ผม…
‎ผมอยาก…
‎ผมอยากเริ่มด้วยการพูดว่า
‎ไม่มีใครผิดหวังในตัวผมมากกว่าครอบครัวของผม
‎และที่สำคัญที่สุดคือตัวผมเอง
‎ปีที่ผ่านมา มันยากลำบากมากสำหรับผม
‎ตั้งแต่การให้สัตยาบันของผม
‎เมื่อฤดูร้อนปีที่แล้ว ผมได้รับมอบหมายหน้าที่ ‎อย่างเป็นทางการมากขึ้นในฐานะเจ้าชาย
‎ซึ่งมันทำให้เกิดความกดดันมากขึ้น
‎จึงส่งผลให้ผมทำตัวไร้ความรับผิดชอบ
‎ผมขอโทษสำหรับเรื่องนี้
‎และผมก็ขอรับรองว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีก
‎ผมอยากประกาศด้วยว่าผมและพ่อแม่ของผม
‎ได้ตัดสินใจว่า ‎ผมจะย้ายไปอยู่โรงเรียนประจำฮิลเลร์สกาทันที
‎ผมจะเรียนต่อที่นั่น
‎องค์รัชทายาท ดีใจที่ได้พบกันอีกครั้ง
‎- ดีใจที่ได้เจอคุณเช่นกันอานเน็ต ‎- ฉันพูดจริงๆ ค่ะ
‎- ขอต้อนรับสู่ฮิลเลร์สกา ‎- ขอบคุณ
‎ดีใจจริงๆ ที่ได้เจอ
‎วิลเฮล์ม ไม่ได้เจอกันนานเลย
‎แทบจะมองไม่เห็นรอยแผลแล้ว
‎อเล็กซานเดอร์
‎อเล็กซานเดอร์ บรากี ลูกของอูล์ฟ บรากี ‎เจ้าของบรากี อินเวสต์เมนต์ส
‎- มารยาท… ทักทายสิ ‎- สวัสดี ผมเอียริค ยินดีที่ได้รู้จัก
‎- วิลเฮล์ม ‎- อเล็กซานเดอร์
‎ยืนตัวตรงๆ
‎ยินดีที่ได้รู้จัก
‎- คุณมีกระเป๋าใช่ไหม ‎- ใช่
‎- เข้าไปข้างในกันเถอะ ‎- ได้ครับ
‎- ดีใจที่ได้กลับมา ‎- ดีใจจริงๆ ที่ได้เจอ
‎- คิดถึงที่นี่มากเลย ‎- ไม่แปลกใจเลย
‎- ผมจะยกไปเอง ‎- ไม่เป็นไร ผมยกไปให้
‎เราถ่ายรูปเจ้าชายกับญาติ ‎ยกกระเป๋าเข้าไปได้ไหม
‎เยี่ยมมากค่ะ
‎- เพื่อน… ‎- ผมจะถือกระเป๋าเอง
‎- ไม่ต้อง ไม่เป็นไร ‎- ให้เขาถือมันไว้
‎ผมถือเอง
‎- จริงๆ นะ ไม่เป็นไร ‎- วิลเฮล์ม
‎ถ่ายมุมกว้างหน่อยได้ไหม
‎วิลเฮล์ม!
‎- เรียบร้อย ‎- ขอบคุณ
‎คุณเอ็งลุนด์ครับ
‎อันนา หัวหน้าบ้านค่ะ
‎เกอรัน หัวหน้าบ้านครับ
‎เราถ่ายภาพเจ้าชายจับมือกับครูใหญ่ได้ไหม
‎- สลับที่กันได้ไหมคะ ‎- พระเจ้า ก็ได้
‎รูปสุดท้ายก่อนเข้าโบสถ์
‎ที่ที่คณะประสานเสียงของโรงเรียน ‎จะต้อนรับเจ้าชาย
‎สวัสดีครับ
‎รู้จักเธอเหรอ
‎เปล่า เราเคยเรียน ‎ที่โรงเรียนอนุบาลเดียวกันน่ะ
‎เธอเป็นลูกของป็อปเป เอห์เรนโครนาใช่ไหม
‎ใช่ เฟลีซ เอห์เรนโครนา ‎ผมจะแต่งงานกับเธอ
‎งั้นนายก็ต้องเลิกนอนกับสาวไปทั่ว
‎เคล็ดลับคือวางรากฐาน ‎ขณะที่พวกเขายังไม่มั่นใจเกินกว่าจะคัดค้าน
‎เฟลีซเป็นคนชั้นสูงสมัยใหม่
‎เกิดอะไรขึ้นกับมนุษย์ติดดินกันนะ
‎ยุคสมัยหลงไปตามจังหวะก้าวเดิน
‎ชีวิตควรจะมีอะไรมากกว่านี้ไม่ใช่เหรอ
‎ขอโทษนะ ร้องดังๆ หน่อยได้ไหมครับ
‎ถ้าปล่อยมือฉัน มันจะหลุดหายไปบนผืนทราย
‎หากเธอไม่ให้โอกาสฉัน ‎ได้พังกำแพงทัศนคตินั้น
‎ฉันไม่ขออะไรเธอหรอกนะ
‎ไม่ขอแม้แต่คำขอบคุณ
‎เพราะเป็นคนโง่ทำให้สุขใจดี
‎เป็นคนโง่ทำให้สุขใจดี
‎เป็นคนโง่ทำให้มีสุขใจดี
‎ทุกๆ เช้า ฉันเห็นเธอลงจากรถบัส
‎ภาพนั้นไม่เคยเลือนหายไป ‎เหมือนภาพถ่ายหลากหลายสีสัน
‎ที่ยังคงติดอยู่ในหัวของฉัน ‎มันทำให้ฉันสุขใจ
‎นานเป็นปีๆ ได้ แม้มันจะทำให้ฉันกลัว
‎ที่จะกลายเป็นเหมือนคนอื่นๆ ‎คนที่กลายเป็นแม่ผู้ไร้ความสุข
‎ยืนชิดๆ กันหน่อยได้ไหมครับ
‎- วิลเฮล์ม ‎- แป๊บนึงครับ
‎ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น ‎ก็เพราะพวกเขาลืมวิธีเล่นสนุกสนาน…
‎- นับถึงสามวิ่งเลยนะ ‎- อะไรนะ
‎หนึ่ง สอง สาม!
‎นี่…
‎แล้วเจอกันที่รถ!
‎พวกนายไม่คิดเหรอว่า ‎พวกเขาจะตรวจค้นที่นี่ก่อนที่เจ้าชายจะมาถึง
‎เราเอาอะไรเข้ามาไม่ได้เลย
‎หน่วยอารักขาทำให้พนักงานกลัว
‎แค่จะเอายาเข้ามา ‎ฉันยังต้องใช้ใบรับรองแพทย์เลย
‎ไม่อยากจะเชื่อเลย ‎ฉันสัญญากับเอียริคว่าจะดูแลวิลเล
‎ฉันอยากรับน้องใหม่เขาในแบบที่ระห่ำที่สุด
‎นายอยากให้ว่าที่กษัตริย์จดจำนาย ‎ในฐานะตำนานแห่งทศวรรษ
‎หรือในฐานะพวกขี้แพ้ ‎ที่แม้แต่งานดื่มฉลองให้เจ้าชายก็ทำไม่ได้ล่ะ
‎ว่าไง
‎แล้วคนที่ไม่ได้อยู่ประจำล่ะ
‎เสียงดีนะ
‎เขาน่าจะรู้จักคนทำเหล้าเถื่อน
‎จำได้ไหมตอนที่เขามาหาเราสัปดาห์แรก ‎"เป็นไงบ้าง"
‎ฉันจะอ้วก
‎อย่างกับเรามีอะไรที่เหมือนกันงั้นแหละ ‎น่าขยะแขยง
‎ว้าว อิจฉาจังเลย
‎ฉันต้องนอนห้องเดียวกับคนอื่นจนถึงปีสาม
‎ผมไม่รอดถึงสามปีหรอก
‎ทำตามเด็กปีหนึ่ง และเชื่อฟังเด็กปีสาม
‎หมายถึงทำตามที่ออกุสท์บอกเหรอ
‎เขาน่ารำคาญชะมัด
‎ออกุสท์เป็นญาติเรา ‎นายไว้ใจเขาได้เหมือนเป็นพี่ชาย
‎ใครจะอยู่แบบนี้ได้ตั้งสามปี
‎มันไม่เกี่ยวกับนาย ‎ทุกอย่างที่นายทำสะท้อนถึงเราทั้งครอบครัว
‎เลิกเห็นแก่ตัวได้แล้ว
‎มันไม่ได้ยากขนาดนั้น ‎นายต้องเรียนรู้ที่จะรักษาภาพลักษณ์
‎เราจะได้เจอกันเร็วๆ นี้
‎- พี่ต้องไปจริงๆ เหรอ ‎- ใช่ ฉันต้องไปแล้ว
‎- ทำไม อย่าทิ้งผมไป ‎- แต่…
‎จริง ๆนะ ฉันต้องไปแล้ว
‎- หยุดนะ ‎- พอแล้ว พอได้แล้ว
‎โอเค วิลเฮล์ม พอได้แล้ว ฉันต้องไปแล้ว
‎นายยิ่งปรับตัวได้เร็วเท่าไหร่ ‎ชีวิตนายก็จะยิ่งง่ายขึ้นเท่านั้น
‎ฝากสวัสดีแม่กับพ่อด้วยนะ
‎นี่ หนุ่มสังคมนิยม รอด้วยสิ
‎ซีมอน
‎- อะไรนะ ‎- ผมชื่อซีมอน
‎- ซีมอน ฉันออกุสท์ ยินดีที่ได้รู้จัก ‎- นี่แกล้งอะไรกันหรือเปล่า
‎เปล่า ฉันแค่อยากทักทาย ‎ฉันว่าเรายังไม่เคยเจอกันน่ะ
‎ผมมาเรียนที่นี่เดือนกว่าแล้ว แต่ก็ได้…
‎ฉันอยากให้นายช่วยอะไรหน่อย
‎รู้จักใครที่หาซื้อเหล้าได้บ้างไหม
‎นายต้องมีพรรคพวกอยู่บ้างแหละ
‎คนที่ผมติดต่อประจำไม่อยู่น่ะ
‎- แล้วพวกนายมีเหล้าดื่มกันได้ยังไง ‎- คิดว่าคนที่ไม่ได้อยู่ประจำขายเหล้าทุกคนเหรอ
‎มันเป็นปาร์ตี้รับน้องสำหรับวิลเฮล์ม
‎ถ้านายหาคนที่ขายเหล้าให้เราได้…
‎ฉันอาจจะยกเว้นและเชิญนายมาร่วมงานปาร์ตี้
‎มีเด็กปีหนึ่งไม่กี่คนนะที่ได้รับเชิญ
‎คนอย่างนายในงานเลี้ยงแบบนั้น…
‎คงสนุกนะ ว่าไหม
‎นายจะช่วยฉันหรือเปล่า
‎เร็วเข้า สาวๆ จับเบาๆ
‎พวกคุณทำให้ม้ามันตื่น
‎งั้นคุณก็ต้องหยุดพักก่อน
‎ซาร่า ช่วยเฟลีซหน่อยได้ไหม
‎ดีมาก
‎มา
‎ควบขาขวานำ
‎โอเค
‎ดี ใจเย็นไว้
‎นั่นแหละ อย่างนั้น
‎ควบขาขวานำ
‎สเตลล่า หยุดนิดหนึ่งก่อนจะควบไป
‎ระวัง!
‎ดี ทำได้ดี สวยงามและมั่นคง
‎ดี
‎นั่งตัวตรงๆ ทุกคน
‎ปล่อยไหล่ลง
‎ไง
‎ฉันดูแลม้าเองได้
‎ไม่เป็นไร ฉันชอบทำมัน
‎ให้ฉันแคะกีบม้าให้ไหม
‎ก็ดี ฉันว่ามันคงสกปรกสุดๆ ‎หลังอยู่ในโรงขี่ม้าแค่ห้านาที
‎ฉันบอกว่าไม่ต้องไง
‎- ซาร่า ‎- เกือบเสร็จแล้ว
‎เธอไปได้แล้ว
‎อยากให้ฉันขี่มันก่อนหรือหลังเลิกเรียน
‎ไปได้แล้ว
‎บาย
‎หล่อนไม่ควรพูดกับเธอแบบนั้น
‎มันไม่เกี่ยวกับฉันหรอก
‎ไม่สำคัญหรอก
‎ฉันไม่สนใจหรอก
‎เธอให้ฉันขี่ม้าและฉันก็จะดูแลม้าเท่าที่ฉันต้องการ
‎ฉันไม่อยากให้หล่อนทำกับเธอไม่ดีอีก
‎มันดีกว่าที่มารีเอแบร์อีก
‎อย่างน้อยที่นี่ก็ไม่มีใครด่าฉัน
‎ฉันจะไม่ทำเกรดใหม่อีกครั้ง ‎เพราะโรงเรียนทำให้ฉันกลัวหรอกนะ
‎รับปากสิว่าถ้ามีเรื่องอะไรเธอจะบอกฉัน
‎ฉันชินกับการที่คนไม่ชอบขี้หน้าฉันแล้วละ
‎นายจะลาออกก็ได้นะ ฉันดูแลตัวเองได้
‎ซิมเม ว่าไง
‎นายต้องใส่ชุดนักเรียนทุกวันเลยเหรอ
‎ไม่หรอก ‎เพราะเจ้าชายวิลเฮล์มมาเริ่มเรียนวันนี้น่ะ
‎อ้อ เจ้าชายวิลเฮล์ม ฝ่าบาท!
‎- เขาเป็นพวกขี้แพ้อย่างที่เห็นหรือเปล่า ‎- ไม่รู้สิ
‎- นายเห็นภาพเคลื่อนไหวตอนสู้กันหรือยัง ‎- ยัง
‎(ฉันไม่ได้เลือกชีวิตอันธพาล)
‎(ชีวิตอันธพาลเลือกฉัน)
‎เจ๋งว่ะ พวก
‎มันบ้าบออะไรขนาดนี้ ‎เสียเงินให้ที่นี่ปีละตั้งสองหมื่นดอลลาร์
‎แต่อาบน้ำได้สองวินาทีน้ำก็เย็นแล้ว
‎ฉันควรจะขอบคุณ ‎ที่เราไม่ต้องใช้ห้องน้ำรวมเหมือนคนอื่น
‎เธอคิดว่าเจ้าชายใช้ห้องน้ำรวมหรือเปล่า
‎เธอว่าจู๋คนในราชวงศ์ต่างจากปกติไหม
‎- อี๋ แมดดี้! ‎- ฉันไม่ใช่คนที่ดูหนังโป๊นี่
‎ฉันไม่ได้ดู
‎ตายจริง เฟลีซ เลิกแอบตามเขาสักทีเถอะ
‎ทำไมเธอถึงได้คลั่งไคล้เขาจัง
‎เธอไม่ต้องการเขา ‎เธอมาจากครอบครัวที่ร่ำรวย
‎เพราะเขาเป็นคนในราชวงศ์
‎โอเค แต่ถ้าเป็นเพราะราชวงศ์ ‎ทำไมเธอไม่คบกับออกุสท์ล่ะ
‎เห็นๆ อยู่ว่าเขาชอบเธอ ‎และพวกเขาก็เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน ใช่ไหม
‎ไม่ใช่ เป็นลูกของลูกพี่ลูกน้อง ‎อย่างแรก ฉันต้องมีกลยุทธ์
‎ฉันจะอยู่ที่โรงเรียนสามปี ‎และฉันก็ไม่อยากถูกตราหน้าว่าเป็นสาวร่าน
‎อย่างที่สอง ออกุสท์ไม่ได้เป็น ‎ส่วนหนึ่งของราชวงศ์เหมือนวิลเฮล์ม
‎ถึงเขาจะเป็นญาติกันก็ตาม
‎ฉันไม่เข้าใจ
‎ลูกๆ ของออกุสท์ ‎จะไม่ได้เป็นเจ้าชายและเจ้าหญิง
‎ก็ได้
‎เธอไม่กินอาหารค่ำเหรอ
‎ฉันไม่หิว
‎ได้ แล้วเจอกัน
‎(วันที่น่าทึ่งในคอกม้า)
‎(พระเจ้าช่วย สวยจังเลย!)
‎(ร้องไห้!)
‎(ฉันยอมตายเพื่อเธอเลย)
‎(สาวนักขี่ม้าแสนสวยของแม่!)
‎(เฟลีซ!! ชีวิตในฝัน!)
‎- เอาส้อมไว้ทางซ้าย และก็… ‎- ได้
‎- ซื้อซอสมะเขือเทศมาไหม ‎- ซื้อ
‎- คมมีดควรหันเข้าหาจาน ‎- แบบนี้เหรอ
‎ใช่
‎ได้แล้ว โคตรหิวเลย
‎- แม่เธอเป็นยังไงบ้าง อายุบ ‎- สบายดีครับ แม่ฝากความคิดถึงมาด้วย
‎งานเป็นยังไงบ้างครับ
‎ดีจ้ะ ลูก ไปเรียนเป็นยังไงบ้าง
‎ก็ดีครับ
‎หยุดสักทีได้ไหม
‎- อะไร ‎- นายกินเสียงดังมาก
‎แม่ลืมผ้าเช็ดปากน่ะ
‎หยุดนะ มันน่าขยะแขยง
‎ขอร้อง ซีมอน
‎แม่คะ นั่งตัวตรงๆ ได้ไหม ‎มีมารยาทบนโต๊ะอาหารกันหน่อยเถอะ
‎- เอาซอสมะเขือเทศไหม ‎- เอาสิ
‎เฮ้ย หยดแล้ว
‎- ที่คอกม้าเป็นยังไงบ้าง ‎- ดีค่ะ หนูชอบ
‎แล้วพวกผู้หญิงล่ะ ลูกได้เพื่อนใหม่หรือยัง
‎- ที่นั่นมีเด็กผู้ชายด้วย ‎- ใช่ค่ะ
‎และก็ไม่ค่ะ ไม่มีเพื่อนใหม่ ก็ไม่เชิง
‎พอพูดถึงก็นึกขึ้นได้ ‎หนูอยากได้กางเกงขี่ม้าตัวใหม่
‎แล้วตัวที่เราซื้อมาล่ะ ที่ลูกมีอยู่น่ะ
‎มันจะขาดหมดแล้วค่ะ
‎กางเกงถูกๆ ก็เป็นแบบนั้นแหละ มันใส่ได้ไม่นาน
‎มันไม่เข้าท่าเลยนะ ‎ที่ใช้เงินเยอะแยะซื้อเสื้อผ้าแพงๆ
‎แค่เพื่อทำให้คนที่โรงเรียนชอบน่ะ
‎นั่นไม่ใช่ประเด็น ‎มันจะขาดหมดแล้ว หนูใส่มันไม่ได้
‎เธอนี่หัวสูงจริงๆ ซาร่า
‎แม่ไม่ได้หมายถึงอย่างนั้น
‎เงียบไปเลย ซีมอน
‎เรื่องแบบนั้นสำคัญที่มารีเอแบร์ ‎มากกว่าที่ฮิลเลร์สกา
‎- แต่มันหลากหลายกว่านะ ‎- แล้วมันเกี่ยวอะไรด้วยล่ะคะ
‎กลุ่มคนขี้แพ้หลากหลายที่ไม่เคยมีค่าอะไรเลย
‎อะไรกันนี่ ใจเย็นๆ น่า
‎เลิกบ่นหนูได้แล้ว ‎หนูแค่อยากไปโรงเรียนอย่างสงบๆ
‎หนูไม่ต้องการเพื่อน เข้าใจไหม
‎เราได้รับเชิญไปงานปาร์ตี้
‎- จริงเหรอ ‎- ครับ
‎โรงเรียนจัดเหรอ
‎เปล่า พวกเด็กปีสามน่ะครับ
‎เด็กปีหนึ่งไม่ได้รับเชิญทุกคนหรอก ‎แต่เราได้รับเชิญ
‎ดีจัง
‎- งั้นอะไรๆ มันก็ดีกว่าที่เธอพูดเหรอ ‎- ใช่ครับ
‎พรุ่งนี้เป็นวันรับน้องใหม่เจ้าชาย
‎มันต้องสนุกมากแน่
‎- มีใครไปบ้าง ‎- เงียบๆ เขามาแล้ว
‎สวัสดี
‎- สวัสดี ‎- ขอนั่งด้วยคนได้ไหม
‎ขอโทษนะ เด็กปีหนึ่งต้องนั่งตรงโน้น
‎โอเค
‎- สวัสดี ‎- สวัสดีครับ
‎อาหารเป็นยังไงบ้าง
‎เรารอครูหัวหน้าบ้านอยู่
‎แล้วคนก็จะมาเสิร์ฟอาหารให้เด็กปีสาม ‎แล้วก็ปีสอง แล้วก็เรา
‎แล้วหลังอาหารค่ำล่ะ
‎เรามีสิ่งที่เรียกว่า "การบ้าน"
‎เสร็จแล้วเราก็จะมีเวลาว่างให้เล่นเกม ‎และออกกำลังกายถ้าคุณต้องการ
‎ปกติมันน่าเบื่อเป็นบ้า
‎ใช่ มันน่าเบื่อสุดๆ
‎ผมว่ามันก็ฟังดูเข้าท่าดีนะ
‎- อ๋อ ใช่ แน่นอน ‎- มันเยี่ยมมากเลยที่ได้ผ่อนคลาย
‎ฉันพูดเล่นน่ะ
‎ใช่ เราก็พูดเล่น
‎นายมีความเห็นของตัวเองได้
‎สวัสดีครับ ทุกท่าน
‎สวัสดีครับ หัวหน้าบ้าน
‎ก็อย่างที่คุณเห็น ‎เรามีเพื่อนร่วมบ้านคนใหม่ที่ฟอเรสต์ ริดจ์ เฮาส์
‎มาทำให้เจ้าชายรู้สึกยินดีเป็นพิเศษกันเถอะ
‎ขอพระเจ้าทรงอวยพรอาหารบนโต๊ะของเรา
‎ในนามของพระเยซูคริสต์ อาเมน
‎- อาเมน ‎- อาเมน
‎มิคเคซื้อเหล้าให้นาย ‎สำหรับปาร์ตี้ปาร์ตี้กลางฤดูร้อนใช่ไหม
‎ใช่
‎ขอโทษนะ เพื่อน
‎ฉันคงใช้พี่ชายของสตอฟเฟ ‎แต่เขาไปที่มากาลุฟแล้ว
‎นายอยากรู้ไปทำไม
‎ก็แค่ว่า…
‎มีคนที่โรงเรียนถามว่า ‎ฉันซื้อเหล้าสำหรับปาร์ตี้รับน้องได้ไหม
‎ปาร์ตี้ที่นายได้รับเชิญน่ะเหรอ
‎เราไม่ได้รับเชิญหรอก แต่ถ้าฉันได้เหล้ามา ‎ฉันอาจพาซาร่าไปด้วยได้
‎เธอต้องได้สนุกซะบ้าง
‎โอเค แต่อยู่ห่างๆ จากมิคเคไว้นะ
‎นายดูซึมเศร้าตลอดหลังจากที่นายเจอพ่อนาย
‎โธ่ เวรเอ๊ย!
‎ไม่เป็นไรใช่ไหม
‎(วิลเฮล์ม: ‎ขอร้องละครับ แม่ ให้ผมกลับบ้านเถอะ)
‎(แม่: ‎อีกไม่นานลูกก็จะรู้สึกดีขึ้น)
‎- อรุณสวัสดิ์ เจ็ดโมงสิบนาทีแล้ว ‎- โอเค ขอบคุณมาก
‎ขอบคุณ
‎งั้นทุกคนก็เห็นด้วยว่า ‎การฆาตกรรมเป็นสิ่งเลวร้ายที่สุด
‎รองลงมาก็คือ ‎การลวนลามทางเพศและการข่มขืนเด็ก
‎ทีนี้ การเลี่ยงภาษีกับการโกงสวัสดิการ ‎ปัญหาสองอย่างที่ละเอียดอ่อนน้อยกว่า
‎คุณคิดว่ายังไง
‎วัลเตร์
‎การเลี่ยงภาษีบ่งบอกว่าเขาหาเงินได้เยอะมาก
‎นั่นแสดงว่าพวกเขามีส่วนช่วยสังคม ‎สร้างงานและอื่นๆ
‎โอเค สเตลล่า
‎พวกที่โกงสวัสดิการไม่ให้อะไรตอบแทน ‎พวกเขาได้แต่ฉกฉวย ฉะนั้นมันแย่กว่าค่ะ
‎เฮนรี่
‎ถ้าภาษีลดลง บริษัทต่างๆ ‎ก็คงไม่ต้องย้ายกิจการไปต่างประเทศ
‎อย่างเช่น กิจการของพ่อผม พวกเขาพยายาม ‎ชักหน้าให้ถึงหลังเพราะภาษีที่สูง
‎ซีมอน มีความเห็นอะไรไหม
‎มันเป็นคำถามที่แปลกครับ
‎ทำไมใช้คำว่า "เลี่ยง" ภาษี ‎แต่ใช้คำว่า "โกง" สวัสดิการ
‎คนรวยโกงได้ แต่คนจนโกงไม่ได้เหรอครับ
‎สำหรับคนรวย มันไม่ได้เรียกว่า "สวัสดิการ" ‎มันเรียกว่า "การหักลบ"
‎รู้ไหมว่าพ่อนายได้รับเงินอุดหนุน ‎จากสหภาพยุโรปปีละเท่าไหร่
‎- แล้วพ่อนายทำงานอะไรวะ ‎- ระวังคำพูดหน่อย!
‎เราทุกคนรู้ดีว่าใครได้รับสวัสดิการมากที่สุด
‎ซีมอน!
‎พวกนายวิ่งเหมือนผู้หญิงแก่ๆ เลย
‎เร็วอีก!
‎ไม่ยักรู้ว่านายก็อยู่บ้านฟอเรสต์ ริดจ์
‎ผมไม่ได้อยู่
‎- แต่นายกินอาหารกับเราเหรอ ‎- เด็กที่ไม่ได้อยู่ประจำต้องนั่งที่ไหนสักที่
‎เรายังไม่ได้แนะนำตัวกันเลย ฉันชื่อวิลเฮล์ม
‎ซีมอน
‎ฉันชอบที่นายพูดในห้องเรียนนะ ซีมอน
‎พูดได้ดี
‎โอเค
‎ทำไมไม่พูดแบบนี้ในห้องเรียนล่ะ
‎ฉันไม่…
‎ฉันไม่ควรพูดเรื่องการเมือง
‎วิลเล มาร่วมกับเราได้ไหม
‎แล้วเจอกัน
‎สวัสดี
‎นิลส์ กระเถิบไป
‎วันนี้เราจะยกเว้น คุณนั่งกับเราได้
‎โต๊ะของผู้ใหญ่ เยี่ยมเลย ใช่ไหม
‎ผมต้องช่วยคุณให้พ้นจากสถานการณ์ของคุณ
‎พาเขาไปที่วังก่อนงานปาร์ตี้
‎เราต้องอยู่ตามลำพังกับเขาเพื่อสาบานตน
‎ทั้งแก๊งเลย
‎ขอโทษนะ เรา…
‎เราคุยกันได้ไหม
‎เอาละ พวกนายไปก่อน เดี๋ยวฉันตามไป
‎ถ้าคุณให้ผมกับน้องสาวมางานปาร์ตี้ ‎ผมจะเอาเหล้ามาให้
‎จริงเหรอ
‎โอเค เยี่ยมเลย หวังว่าเราคงไม่ตาบอด ‎เพราะกินเหล้าเถื่อนของนายนะ
‎พูดเล่นน่ะ เยี่ยมเลย
‎นายเป็นนักสังคมนิยมที่ดี
‎เป็นเด็กดีจริงๆ
‎อย่าลืมเช็กข้อความล่ะ ‎แล้วฉันจะติดต่อไป โอเคนะ
‎เยี่ยม
‎ซิมเม
‎สวัสดีครับ
‎ผมเข้าไปได้ไหม
‎ได้สิ เข้ามาเลย
‎เข้ามา
‎มาจากโรงเรียนเหรอ
‎ดี
‎ขอโทษนะที่ห้องรกไปหน่อย
‎พ่อไม่คิดว่าจะมีแขกผู้มีเกียรติมาหาน่ะ
‎นั่งสิ
‎- แล้วทุกอย่างเป็นยังไงบ้าง ‎- ก็ดีครับ
‎- แม่แกกับซาร่าเป็นยังไงบ้าง ‎- สบายดีครับ
‎เอากาแฟไหม
‎หลังพ่อเป็นยังไงบ้าง
‎ดีขึ้นแล้ว พ่อได้ยาตัวใหม่น่ะ
‎ซาร่ากับแม่แกเป็นยังไงบ้าง
‎ให้ตายสิ ดีใจนะที่ได้เจอแก
‎ชอบโรงเรียนใหม่หรือเปล่า
‎ชอบครับ
‎ผมอยากให้พ่อช่วยอะไรหน่อย
‎ได้สิ
‎ผมรู้ว่าพ่อขายเหล้า
‎ใครๆ ก็รู้
‎ผมต้องการเหล้าสำหรับงานปาร์ตี้
‎ไม่ได้เอาไปดื่มเองหรอก
‎ผมไม่ดื่มเหล้า
‎พ่อจำได้ว่าการพยายาม ‎ทำให้ผู้หญิงประทับใจเป็นยังไง
‎- ผมเป็นเกย์ครับ พ่อ ‎- จริงสิ ขอโทษที
‎งั้นก็ผู้ชายหล่อๆ น่ะ
‎ได้ ไม่มีปัญหา ไว้ใจพ่อได้เลย
‎ว่าไง
‎แต่อย่าบอกใครนะว่าผมมาที่นี่
‎แบบนั้นดีที่สุดแล้ว
‎ก็ได้
‎พ่อเข้าใจ
‎- พูดตามผมนะ ‎- ว่าอะไร
‎ผมสาบาน…
‎ว่าจะเคารพประเพณีที่น่าภาคภูมิใจ ‎ของฟอเรสต์ ริดจ์ เฮาส์ตลอดไป
‎ผมสาบานว่าจะเคารพประเพณี ‎ที่น่าภาคภูมิใจของฟอเรสต์ ริดจ์ เฮาส์ตลอดไป
‎- เมื่อเป็นพี่น้องกัน… ‎- ก็จะเป็นตลอดไป
‎ยินดีด้วยที่ผ่านการรับน้องมาได้
‎ยินดีต้อนรับสู่วัง
‎ขอโทษที่โหดไปนิด ผมคิดว่า ‎คุณคงไม่อยากได้รับการดูแลเป็นพิเศษ
‎- เดี๋ยวเราจะมีสาวสวยๆ ตามมา ‎- โอเค เยี่ยมเลย
‎ไปเปลี่ยนชุดเถอะ
‎ความผิดพลาดอย่างเดียวของคุณคืนนั้น ‎คืออยู่กับพวกคนไม่ดี
‎ผมเข้าใจว่าคุณอยากรู้สึกเป็นคนธรรมดา
‎ไปโรงเรียนธรรมดาๆ เจอสาวๆ สามัญชน
‎และไปปาร์ตี้ที่ปกติธรรมดา
‎แต่ผลมันออกมาเป็นยังไง
‎คนธรรมดาไม่มีทางยอมรับคุณเป็นพวกเขาหรอก
‎ที่นี่ คุณอยู่ในกลุ่มคนที่เท่าเทียมกัน
‎เราฆ่าใครสักคนก็ได้ และไม่มีใครพูดอะไรสักคำ
‎- ไม่เอาน่า ‎- สาบานได้
‎ใครอยากเป็นคนธรรมดากันล่ะ
‎อะไรล่ะ
‎ใครเชิญพวกเขามาวะ
‎ฉันเอง
‎จงให้มิตรอยู่ใกล้ๆ แต่ให้ศัตรูอยู่ใกล้ยิ่งกว่า
‎เรือหลวงวาซาล่มยังไง หมดแก้ว!
‎- ให้ช่วยไหม ‎- ไม่ต้อง
‎- อย่าบอกใครนะ ‎- ฉันจะบอกทำไมล่ะ
‎มันน่าสะอิดสะเอียน
‎เธอเป็นคนที่พิเศษมาก
‎ฉันเป็นโรคแอสเพอร์เกอร์ เคยได้ยินไหม
‎ฉันเป็นโรคสมาธิสั้นด้วย ‎แต่มันไม่ได้พิเศษอะไรนัก มันธรรมดามากเลย
‎ผมฉันหยิกเหรอนี่
‎ใช่
‎รู้ไหมว่าต้องใช้เวลายืดมันนานแค่ไหน
‎นี่
‎- แล้วเธอจะยืดมันทำไม ‎- ฉันต้องยืด
‎ไม่ต้องหรอก เธอสวยอยู่แล้ว
‎เธอสวยจังเลย
‎มาสิ
‎เราต้องไปสูดอากาศบริสุทธิ์กัน
‎ให้ช่วยดันไหม
‎สวัสดี
‎เป็นไงบ้าง
‎ก็สนุกดี
‎ผมต้องไปแล้ว
‎นี่ เดี๋ยวก่อน
‎ฉันกำลังจะออกไปข้างนอก
‎ไปด้วยกันไหม
‎มาเร็ว
‎นั่นน้องสาวผม
‎- เธอเป็นเพื่อนกับเฟลีซเหรอ ‎- ไม่น่าจะใช่นะ
‎เป็นคนโง่ทำให้สุขใจดี
‎แล้วยังไงต่อ
‎ทุกๆ เช้า ฉันเห็นเธอลงจากรถบัส
‎ภาพนั้นไม่เคย…
‎คุณคิดว่าไง
‎- เรื่องอะไร ‎- ผมร้องเพลงเป็นไง
‎เพราะดี
‎ฉันได้ยินเสียงทั้งหมด ‎มันเหมือนทุกคนที่อยู่บนเวทีนั้น
‎ทุกคนที่อยู่ข้างๆ นาย
‎หลงไปในเสียงของตัวเอง
‎หลงไปในเสียงดนตรี
‎- เข้าใจที่ฉันพูดไหม ‎- เข้าใจ
‎แล้วนายก็ร้อง…
‎นายร้องดังที่สุด
‎และฉันก็ดูออกเลยว่านาย…
‎ร้องจากใจของนาย
‎นายอยู่ที่นี่มีความสุขไหม
‎คุณล่ะ อยู่ที่นี่มีความสุขไหม
‎มี
‎ก็ดี
‎วิลเล!
‎เวรเอ๊ย! หลบเร็ว
‎วิลเล!
‎- ฉันไม่อยากคุยกับเขา ‎- วิลเล!
‎- ก้มลงสิ! ‎- วิลเล!
‎วิลเล!
‎เขาคงจู๋จี๋อยู่กับใครสักคนน่ะ
‎จู๋จี๋เหรอ เขาออกมากับใครเหรอ
‎เขาออกมากับเฟลีซเหรอ
‎เงียบๆ
‎วิลเล!
‎- วิลเล… ‎- อย่าพูดสิ
‎วิลเล!
‎ฉันบอกให้เงียบๆ ไง!
‎คำบรรยายโดย ชายมาศ สายน้ำผึ้ง