NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Książę Wilhelmie?
Jest już auto. Musimy jechać jak najszybciej.
Proszę, mogę zrobić zdjęcie?
KSIĄŻĘ POJECHAŁ!
OBY GO SPRAŁ #JEBANY!
OBCZAJCIE WIDEO! CZAS NA UFC!
Halo?
- Tak? - Proszę.
- Co to? - Publiczne przeprosiny do narodu.
- Poważnie? - Tak.
- Nie ma mowy. - Królowa tak zarządziła.
„Dlatego wraz z rodzicami postanowiliśmy, że przeniosę się do szkoły Hillerska”.
- Tak. - Nie rozmawiałem z rodzicami.
- Przykro mi, ale już postanowiono. - Poważnie?! Kiedy?!
Mam tu wszystkich przyjaciół.
Nie mam nic do powiedzenia?!
Nie chcę iść do szkoły z internatem!
- Przeczytałeś przemówienie? - Będzie widać, że nie mówię szczerze.
- Musisz sprawić odpowiednie wrażenie. - To znaczy jakie?
- Wystarczy dziennikarzy. - Dobrze.
Pokaż.
Mamo, nie przeniosę się.
- Już postanowiono. - Beze mnie.
Cisza.
Nie mogę o sobie decydować? Chcę normalnego życia!
Nie umiemy cię chronić w takich sytuacjach,
więc nie może do nich dochodzić.
Hillerska cię poprowadzi i zapewni odpowiednie towarzystwo.
Przestań!
Nasza rodzina uczęszcza tam od pokoleń. Od razu powinieneś był tam iść.
Choć to Erik jest księciem koronnym, ty też masz obowiązki.
Pamiętaj: bycie księciem to nie kara, tylko przywilej.
Zamienicie się?
Załóżcie mikrofon.
Proszę zacząć, gdy będzie książę gotów.
No tak…
Chciał…
Chciałbym…
Chciałbym najpierw powiedzieć,
że nikt nie jest mną rozczarowany bardziej niż moja rodzina…
a przede wszystkim ja sam.
Zeszły rok był dla mnie bardzo trudny.
Po bierzmowaniu…
zeszłego lata moja rola nabrała większej powagi.
Wiązało się to z presją…
przez którą zachowałem się nieodpowiedzialnie.
Przepraszam za to…
i zapewniam, że się to nie powtórzy.
Chciałbym też poinformować, iż wraz z rodzicami postanowiliśmy,
że przeniosę się do szkoły z internatem Hillerska.
Tam będę kontynuować edukację.
Miło księcia widzieć.
- Panią również. - Naprawdę.
- Witamy. - Dziękuję.
Miło cię widzieć.
Wilhelm, kopę lat.
- Prawie nie widać. - Alexander.
Alexander Bragé, syn Ulfa Bragé, właściciela Bragé Investments.
- Gdzie masz maniery? Przywitaj się. - Erik.
- Miło mi. - Wilhelm.
- Alexander. - Wyprostuj się.
Miło mi.
- Macie bagaże? - Tak.
- Wejdźmy. - Oczywiście.
- Wspaniale tu wrócić. - Świetnie cię widzieć!
- Tęskniłem za tym miejscem. - Nie dziwię się.
- Wezmę to. - W porządku. Ja zaniosę.
Możemy zrobić zdjęcie, jak książęta i ich kuzyn wnoszą bagaże?
Wspaniale.
- Stary… - Wezmę walizkę.
- Nie ma sprawy. - Niech on weźmie.
Ja ją zaniosę.
- W porządku. - Wilhelm…
Trochę szersze ujęcie?
Wilhelm!
- Gotowe! - Dzięki.
Englund.
Anna, opiekunka domu.
Göran, opiekun domu.
Zrobimy zdjęcie księcia z opiekunką domu?
- Odwrotnie. - Jezu… Dobra.
Ostatnie zdjęcia przed powitaniem księcia przez chór w kościele.
Cześć.
Znasz ją?
Chodziliśmy do tego samego przedszkola.
To córka Poppego Ehrencrony, tak?
Tak. Felice Ehrencrona.
- Ożenię się z nią. - Najpierw przestań się puszczać.
Trzeba stawiać fundamenty, póki jeszcze boi się sprzeciwić.
To współczesna arystokratka.
Gdzie się podziali prostoduszni dziś?
Zagubieni w biegu gdzieś
Życie miało przecież czymś więcej być
Możesz śpiewać głośniej?
Puścisz mą dłoń
A wtedy runę wnet w piach
Jeśli choć szansy nie dasz mi By pozy mury zburzyć dziś
Nie proszę o nic cię, nie
Nawet o wdzięczność twą
Bo tylko głupiec nie zwariuje
Tylko głupiec nie zwariuje
Widywałem w każdy ranek ją Wysiadała z autobusu
Wciąż widzę obraz ten Jest niczym kolorowe zdjęcie
Przy zdrowych zmysłach utrzymywał mnie
Przez te kilka lat nasiąkał lękiem mym
Że tak jak inni będę…
Stańcie bliżej siebie.
- Wilhelm? - Moment.
I czemuż to? Bo zapomnieli już jak grać…
- Na „trzy” uciekamy. - Co?
Raz. Dwa.
- Trzy! - Zaraz!
Widzimy się przy aucie!
Nie pomyśleliście, że wszystko przeszukają?
Nic nie wniesiemy.
Ochrona nastraszyła obsługę.
Muszę mieć kwit od lekarza, żeby wnieść leki.
Niewiarygodne.
Obiecałem Erikowi, że zajmę się Willem.
Chcę mu zrobić szalone otrzęsiny.
Przyszły król ma nas zapamiętać jako legendy dziesięciolecia
czy przegrywów, którzy nie potrafili załatwić nic na toast?
Co?
A ci spoza internatu?
Niezły głos.
Na pewno zna kogoś, kto pędzi bimber.
Pamiętasz, jak do nas podszedł w pierwszym tygodniu?
Rzygać mi się chce.
Jakbyśmy mieli coś wspólnego. Obrzydliwe.
Ale ci zazdroszczę! Ja mieszkałem ze współlokatorem aż do trzeciej klasy!
Nie przetrwam tu trzech klas.
Naśladuj pierwszaków i słuchaj trzecioklasistów.
Robić, co mówi August?
Wkurza mnie.
To nasz krewny. Możesz mu ufać jak bratu.
Kto tak może mieszkać przez trzy lata?!
To, co robisz, świadczy też o naszej rodzinie.
Nie bądź taki samolubny.
To nie jest trudne. Przybierz pozę.
Widzimy się niedługo.
- Musisz jechać? - Tak.
- Czemu? Nie zostawiaj mnie. - Ale…
Poważnie, muszę jechać.
- Stój. - Wystarczy już.
Wilhelm, wystarczy. Muszę jechać.
Im szybciej się przystosujesz, tym będzie ci łatwiej.
Pozdrów rodziców.
Te, socjalista! Czekaj!
- Simon. - Co?
Mam na imię Simon.
- Simon? August. Miło cię poznać. - Jaja sobie robisz?
Chciałem się przywitać. Nie poznaliśmy się.
Jestem tu ponad miesiąc, ale spoko…
Potrzebuję pomocy. Znasz kogoś, kto załatwi gorzałę?
Na pewno masz znajomości. Mój człowiek akurat wyjechał.
Jak załatwiacie sobie alkohol?
- Co, ci spoza internatu to dilerzy? - Chodzi o otrzęsiny Wilhelma.
Jeśli załatwisz kogoś, kto sprzeda nam alko…
mogę zrobić wyjątek i zaprosić cię na tę imprezę.
Niewielu pierwszaków dostaje zaproszenie.
Ktoś taki jak ty na takiej imprezie…
Fajnie by było, co?
Mogę na ciebie liczyć?
Dziewczyny, delikatnie.
Denerwujecie go.
Będziecie musiały przesiedzieć lekcję.
Sara, pomożesz Felice?
Dobrze.
Chodź.
Cwał z prawej nogi.
Już dobrze. Spokojnie.
Właśnie tak.
Cwał z prawej nogi.
Stella, zrób półparadę przed cwałem.
Ostrożnie!
Dobrze. Brawo.
Dobrze.
Siedźcie prosto.
Ramiona niżej.
Cześć.
Sama mogę się nim zająć.
Żaden kłopot. Lubię to.
Mam wyczyścić kopyta?
Na pewno po tych pięciu minutach na hali są bardzo brudne.
To było „nie”!
- Sara? - Prawie skończyłam.
Możesz iść.
Mogę pojeździć przed czy po szkole?
Idź już.
Cześć.
Nie powinna cię tak traktować.
Nie chodziło o mnie.
Nawet jeśli.
Nieważne.
Pozwala mi na nim jeździć i się nim opiekować.
Nie chcę, żeby znowu cię źle traktowano.
Jest lepiej niż w Mariebergu.
Tu nikt się nade mną nie znęca.
Nie chcę znów powtarzać klasy ze strachu przed szkołą.
Obiecaj, że gdyby coś się działo, powiesz.
Nie muszę być popularna.
Jeśli chcesz, to się wypisz. Ja sobie poradzę.
Simme! Co słychać?
Codziennie nosicie mundurki?
Nie. To na przyjazd księcia Wilhelma.
Książę Wilhelm. Wasza wysokość!
- Rzeczywiście jest przegrywem? - Nie wiem.
- Widziałeś gifa z jego bójki? - Nie.
TO NIE JA WYBRAŁEM ŻYCIE LUJA
ŻYCIE LUJA WYBRAŁO MNIE
Niezłe.
No nie wierzę.
Płaci się im 20 000 dolców rocznie, a z pryszniców leci zimna woda.
Dobrze, że tylko łazienki są wspólne.
Myślisz, że dla księcia też?
Książęcy fiut jest inny niż zwykły?
- Maddie! - Nie ja oglądam porno.
Nie oglądałam.
Jezu, Felice, przestań go stalkować.
Skąd ta twoja obsesja?
Nie potrzebujesz go. Jesteś z bogatej rodziny.
A on z królewskiej.
Jeśli tego ci trzeba, to uderzaj do Augusta.
Podobasz mu się, a jest kuzynem księcia, prawda?
Drugiego stopnia. Muszę to rozegrać strategicznie.
Spędzę w tej szkole trzy lata.
Nie chcę, żeby mieli mnie za szmatę.
Poza tym August nie należy do rodziny królewskiej tak jak Wilhelm.
Nawet jeśli jest z nimi spokrewniony.
Nie rozumiem.
Dzieci Augusta nie będą książętami i księżniczkami.
No dobra.
Nie jesz kolacji?
Nie jestem głodna.
Dobra, do zobaczenia.
WSPANIAŁY DZIEŃ W STAJNI
OMG, ALE PIĘKNY!
PŁACZĘ!
UMRĘ DLA CIEBIE
KONIARA MAMUSI
FELICE! ŻYCIE MARZEŃ!
- Widelec z lewej, a… - Racja.
- Kupiłaś keczup? - Tak.
Ostrzem do talerza.
- W ten sposób? - Tak.
Proszę. Zdycham z głodu.
Wody?
- Co u mamy, Ayub? - W porządku.
Pozdrawia.
Jak było w pracy?
Dobrze, skarbie. A jak w szkole?
Też dobrze.
Możesz przestać?
- Co? - Głośno jesz.
Zapomniałam o serwetkach.
Przestań, to obrzydliwe!
Simon, proszę.
Mamo, wyprostujesz się?
Zachowujmy się przy stole.
- Chcesz keczupu? - Tak, poproszę.
Patrz, kapie.
- Jak w stajni? - Dobrze. Podoba mi się.
A jak dziewczyny? Zaprzyjaźniłaś się z jakąś?
- Chłopcy też tam są. - Oczywiście.
I nie. Nie zaprzyjaźniłam się raczej.
Właśnie, potrzebne mi nowe sztyblety.
A co się stało z tymi, które kupiliśmy?
Rozpadają się.
Tak to już jest z tymi tanimi. Nie wystarczają na zbyt długo.
To niedorzeczne wydawać pieniądze
na drogie ubrania, żeby zrobić wrażenie w szkole.
Nie o to chodzi. Rozpadają się. Nie mogę z nich korzystać.
Ale z ciebie snobka.
Nie o to chodziło.
Cicho bądź, Simon.
Takie rzeczy były ważne w Mariebergu, nie w Hillerska.
- Ale ludzie byli tam bardziej różnorodni. - No i?
Różnorodni frajerzy, którzy niczego nie osiągną.
Że co? Uspokój się.
Zejdźcie ze mnie. Chcę spokojnie chodzić do szkoły.
Niepotrzebni mi przyjaciele. Jasne?
Zaproszono nas na imprezę.
- Naprawdę? - Tak.
Szkoła ją organizuje?
Nie, trzecioklasiści.
- Nie zaproszono wszystkich pierwszaków. - No proszę.
- Czyli jest lepiej, niż mówi? - Tak.
Jutro otrzęsiny księcia.
Będą szalone.
- Kogo zaprosili? - Cicho. Idzie.
Cześć.
- Cześć. - Mogę z wami usiąść?
Pierwszaki siedzą tam.
Jasne.
- Cześć. - Cześć.
Jak tu wyglądają posiłki?
Czekamy na opiekuna domu.
Potem jedzenie dostają trzecioklasiści, po nich drugoklasiści i my.
A co po kolacji?
Zajęcia pozalekcyjne.
Potem mamy czas wolny, żeby pograć w gry albo poćwiczyć.
Zwykle to nudy.
Prawdziwe nudy.
Moim zdaniem brzmi fajnie.
- Tak, oczywiście. - Fajnie się zrelaksować.
Żart.
My też żartowaliśmy.
Możecie mieć własne zdanie.
Dzień dobry panom.
Dzień dobry.
Jak zauważyliście, mamy w Domu Leśnego Zbocza nowego kolegę.
Postarajmy się, żeby książę poczuł się tu szczególnie mile widziany.
Pobłogosław, Panie, ten posiłek.
Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
- Amen. - Amen.
Micke załatwiał ci alkohol na Midsommar?
Tak.
Sorry, stary.
Poprosiłbym brata Stoffego, ale pojechał do Magaluf.
Czemu pytasz?
No bo…
taki koleś ze szkoły pytał, czy załatwię alkohol na otrzęsiny.
Te, na które cię zaprosili?
Jeszcze nie, ale jeśli załatwię gorzałę, może uda mi się zabrać Sarę.
Przydałaby się jej rozrywka.
Dobra, ale trzymaj się z dala od Mickego.
Spotkania ze starym zawsze cię dołują.
MAMO, PROSZĘ, POZWÓL MI WRÓCIĆ!
NIEDŁUGO POCZUJESZ SIĘ LEPIEJ
- Dzień dobry. Już 7.10. - Dzięki.
Dzięki.
Wszyscy zgodziliście się,
że najgorsze jest zabójstwo, a potem pedofilia i gwałt.
A teraz uchylanie się od podatków i wyłudzanie zasiłków.
Co sądzicie?
Walter?
Ktoś, kto uchyla się od podatków, dużo zarobił.
To oznacza, że miał wkład choćby w tworzenie miejsc pracy.
Rozumiem. Stella?
Wyłudzacze zasiłków tylko biorą. To zdecydowanie gorsze.
Henry?
Gdyby podatki były niższe, nie przenoszono by firm za granicę.
Mój tata z powodu wysokich podatków ledwo wiąże koniec z końcem.
Simon, chciałbyś dodać coś od siebie?
Dziwne pytanie.
Tu „uchylanie się”, tam „wyłudzanie”?
Bogaci mogą oszukiwać, ale biedni już nie?
Bogaci nie „biorą zasiłków”, tylko „odliczają koszty”.
Ile twój tata dostaje z dofinansowań od Unii?
- A co, kurwa, robi twój tata? - Wyrażać się!
Wiemy, kto dostaje największy zasiłek.
Simon!
Biegacie jak stare baby!
Szybciej!
Nie wiedziałem, że jesteś w Leśnym Zboczu.
Nie jestem.
- Ale jesz z nami? - Ci spoza internatu muszą gdzieś jeść.
Chyba się dobrze nie poznaliśmy. Wilhelm.
Simon.
Podobało mi się to, co mówiłeś na lekcji.
Dobrze mówiłeś.
No dobra.
To czemu milczałeś?
Nie powinienem…
rozmawiać o polityce.
Wille, możesz się do nas dosiąść?
Do zobaczenia.
Cześć.
- Mam…? - Nie. Nils, suń się.
Dziś zrobimy wyjątek. Siadaj z nami.
Do stołu dorosłych. Fajnie, co?
Musiałem cię uratować.
Zabierzcie go do Pałacu przed imprezą.
Złoży przed nami przysięgę.
Będzie tam cała nasza ekipa.
Przepraszam, możemy…
pogadać?
No dobra, idźcie. Potem do was przyjdę.
Jeśli zaprosisz też moją siostrę, załatwię alkohol.
Serio?
Dobra, super.
Mam nadzieję, że nie oślepniemy od tego bimbru.
Żartuję. Super.
Dobry z ciebie socjalista.
Grzeczny chłopiec.
Sprawdzaj DM-y. Będę w kontakcie.
Świetnie.
Simme?
Cześć.
Mogę wejść?
Oczywiście. Wchodź.
Proszę.
Wracasz ze szkoły?
Dobrze.
Przepraszam za bałagan.
Nie spodziewałem się tak szacownego gościa.
Siadaj.
Co słychać?
- Wszystko dobrze. - Jak mama i Sara?
- Też dobrze. - Napijesz się kawy?
Jak plecy?
Lepiej. Dostałem nowe leki.
Jak Sara i mama?
Naprawdę wspaniale cię widzieć.
Podoba ci się nowa szkoła?
Potrzebuję twojej pomocy.
Tak?
Wiem, że sprzedajesz alkohol.
Wszyscy wiedzą.
Potrzebny mi na imprezę.
Nie dla mnie.
Ja nie piję.
Pamiętam, jak to jest chcieć zaimponować dziewczynie.
- Jestem gejem, tato. - Przepraszam.
Jakiemuś chłopcu.
Co mi tam… Możesz liczyć na staruszka.
Tak?
Tylko nie mów nikomu, że tu byłem.
Tak będzie najlepiej.
Dobrze.
Rozumiem.
- Powtarzaj. - Co?
Przysięgam…
pielęgnować tradycje Domu Leśnego Zbocza.
Przysięgam pielęgnować tradycje Domu Leśnego Zbocza.
- Kto raz został bratem… - …ten jest nim na zawsze!
Gratulacje. Przeszedłeś otrzęsiny.
Witaj w Pałacu.
Było ciężko.
Pomyślałem, że nie chcesz ulgowego traktowania.
- Później przyjdą fajne dziewczyny. - Spoko.
Przebierz się.
Tamtej nocy popełniłeś jeden błąd: zadawałeś się z nieodpowiednimi ludźmi.
Rozumiem, że chciałeś się poczuć jak ktoś zwyczajny.
Zwyczajna szkoła, zwyczajne laski, zwyczajne imprezy.
Jak to się skończyło?
Zwyczajni ludzie nigdy cię nie zaakceptują.
Tutaj jesteś wśród swoich.
Nawet zabójstwo uszłoby nam na sucho.
- Daj spokój! - Poważnie.
Kto chciałby być zwyczajny?
Co?
Kto ich zaprosił?
Ja.
Trzeba trzymać wrogów blisko.
To, co? Tak jak galeon Vasa. Do dna!
- Pomóc ci? - Nie.
Nie mów nikomu.
Po co miałabym mówić?
To ohyda, i tyle.
Jesteś wyjątkowa.
Mam Aspergera. Słyszałaś?
Mam też ADHD, ale to nic wyjątkowego. Dużo osób je ma.
Moje włosy! Zakręciły się?
Tak.
Wiesz, jak długo się je prostuje?
Proszę.
- Czemu to robisz? - Muszę.
Nie musisz. I tak jesteś ładna.
Piękna!
Daj spokój.
Chodźmy na powietrze.
Pomóc ci?
Cześć!
Cześć.
Jak leci?
Dobrze.
Muszę iść.
Zaczekaj.
Miałem właśnie wyjść na zewnątrz. Pójdziesz ze mną?
No chodź.
To moja siostra.
- Przyjaźni się z Felice? - Raczej nie.
Tylko głupiec nie zwariuje
Co było dalej?
Widywałem w każdy ranek ją Wysiadała z autobusu
Wciąż widzę obraz…
- Jak ci się podobało? - Co?
Moje śpiewanie.
Było spoko.
Słyszałem mnóstwo głosów.
Każda osoba na scenie, każdy, kto stał obok ciebie,
zanikał we własnym głosie i w muzyce.
- Rozumiesz? - Jasne.
A potem ty zaśpiewałeś…
Zaśpiewałeś najgłośniej ze wszystkich.
Od razu zauważyłem, że…
śpiewałeś z głębi serca.
Jesteś tu szczęśliwy?
A ty?
Tak.
To dobrze.
Wille!
Szlag! Schowaj się.
- Wille! - Nie chcę z nim gadać.
- Zakryj świetlik. - Wille!
Wille!
Pewnie się z kimś gzi.
Gzi? Wyszedł z kimś?
Z Felice?
Cicho.
Wyszło dużo osób. Wille!
- Wille… - Nie rób tego.
- Wille! - Wille!
Cicho bądź!
Napisy: Krzysztof Bożejewicz