Britanya karantinaya giriyor.
İnsanlar sadece belli sebeplerle evlerinden çıkabilir.
Birleşik Krallık, güne koronavirüsle mücadelede
en katı kısıtlamalarla uyanıyor.
Bilim kurgu yazarlarının kıyamet sonrası kurgularına
benzer şeyler yaşanıyor.
24 MART 2020
Neden sen bir şey taşımıyorsun ufaklık?
Al, bunu taşı.
ULUSAL KARANTİNANIN İLK GÜNÜ
Salonda binme!
BİRLEŞİK KRALLIK'TA KORONAVİRÜSTEN ÖLEN SAYISI 422
Bizi birlikte tutan tek şey çocuğumuz.
-Arthur. -Küçük Artie.
-Adı Arthur. -Küçük Artie olmasaydı
-yıllar önce biterdi. -İşin aslı,
-birbirimize katlanamıyoruz. -Sevmiyoruz.
Yani bu kapanma,
aynı evde olmak, ben ve o...
Onunla yaşamayı katlanılabilir kılan tek şey,
bu evden her gün ayrılmak.
Hislerim aynı.
Tanrım, sana elveda demek, hiç şüphesiz,
-günümün en güzel yanı. -Aynı odada olmak bile...
Eve gelip tekrar onu görmek felaket.
Hüznün ve kederin birlikte harmanlanmasına benziyor.
Yüzünden nefret ediyorum.
-Yüzüm mü? -Nefret ediyorum.
-Yüzümden mi? -Nefret ediyorum.
Çekici olmadığımı mı söylüyorsun?
O çok çekici. Bu senin yüzün, nefret ediyorum.
Onu kansere benzetiyorum.
Bakamıyorum. Belki gözlerin.
Cilt veya testis değil ama çok kötü olanlardan,
karaciğer, pankreas gibi.
Yanakların mı? Bilemiyorum.
Bu kolorektal
ama seni düşününce aynı ölü babamın
kanserini düşünür gibi oluyorum.
-Aynısı. -Dudakların.
-Dudakları. -Dudaklarım harika.
Dudakların harika, biliyorum. Müthiş.
Onlardan nefret ediyorum.
Birlikte olmamamız gerekirdi.
-Delilik. -Çok farklıyız, iki zıt.
"Zıt kutuplar birbirini çeker." Böyle sanıyorsun.
-Kaptırıyorsun... -Başka ne mi çeker?
-Hormonlar... -Seri katiller kurbanlarını.
...sarhoşluk, şehvetli seks.
Tanrım, sadece düşününce bile...
-Seninle gerçekten seks yapmak... -Biliyorum.
Politik olarak da çok farklıyız.
Evet, çalışkanlığa inanırım.
Herkes çalışkanlığa inanır.
Halbuki o, tamamen eski kafalı, sabit fikirli bir sosyalist.
Benim annem bu. Aslında annemden bahsediyorsun.
Görüşümü hiç anlamadın.
Ben ılımlıyım.
Yalnızca bu ülkenin işçilerinin sömürülmesine karşıyım.
İşçiler mi?
İşçiler hakkında ne bilirsin?
Ben işçilerden geldim.
Onlar büyüttü. Sandığınız gibi değiller.
Balık yiyip sigara sarmaz, piyanoyla şarkı söylemezler.
İşçiler korkunçtur.
-Nefret dolusun. -Sadece tembellere.
Zengin ve eğitimli tabakada yetişenlerimiz ise...
-Tanrım, laflara bak. -Aydın elit.
Babam bir dişçiydi!
Kendi çabanla mı geldin? Ben öyle yaptım.
Tırmandım, çalıştım ve sıyrıldım.
Yüce Tanrım, yavaş gel.
Aynen. Sen lanet Kilmarnock'tansın, Compton değil.
Fakirdik. Zirveye çıktım ve sıyrıldım.
O zamanlar düşündüm ki, "Çok şirin, bir muhafazakârmış."
Muhafazakâr değilim.
Tanıştığımızdan beri muhafazakârlara oy veriyorsun.
Tony Blair'e oy verdim.
Kahretsin, siyaset konuşmasak olur mu acaba?
Annem için endişeliyiz.
-Onu da getirmeliydik. -Tekrarlamak gereksiz,
-değil mi? Bir karar aldık... -Tekrarlamıyorum.
Yaptığım bu değil. Karar verdiğimizi biliyorum.
Kadın tek başına.
-Ve küçük Artie... -Arthur.
Bir büyükannesi var ve öyle kalmasını isterim.
Ayrıca onu anlayan pek fazla insan yok.
-Kadının bakıcıları var. -Çok kötüler.
Fena değiller, çok çalışıyorlar.
Günde üç kez 45 dakikalığına geliyorlar.
Mikrodalgaya makarna atıp,
kolostomi torbasını değiştirip hemen telefon.
O sadece... Sadece bir kız öyleydi.
Aslında bazılarıysa muhteşem.
Maaşları da çok kötü bu arada.
Sabah yediden akşam ona kadar çalışıyorlar.
Müşteri müşteri geziyorlar.
Müşteriler arasında süre varsa
bunun için ödeme yok.
Asgari ücretten de az.
Onları eleştirmiyorum.
Bazısı harika, biliyorum
ama bazısı değil, aileden de değiller.
Bir diğer mesele de, seyahat ediyorlar. Bu sorun değil mi?
Bilmiyorum.
Otobüsteyken maske takıyorlar mı?
Maske takan insanlar gördüm.
Maske takmamayı tavsiye ediyorlar.
Toplu taşımada ne oluyor?
Taşıyıcı mı vektör mü oluyorlar?
Diğer ülkeler maske kullanıyor. Biz?
-Bilmiyorum! -Bunu diyorum.
Kimse bir şey bilmiyor...
Hiçbir şey.
Tanrı aşkına.
Kardeşimle bir bakımevi baktık.
Güzel yer. Her türlü eşyası var.
Ondan kurtulmaya çalışmıyoruz.
Sabahları çizgi dansı, akşamları böbrek diyalizi.
Kurtulmayı denemediğini biliyor.
Son gidişimizde dedi ki,
"Benden kurtuluyorsunuz."
Renkli bir kişilik.
Derdimiz, ona bakılsın.
Evet. Annem, babam öldü. Yani, şükürler olsun.
Bak, ben...
Gerçekten üzgünüm.
Tamam mı? Geçinebilmeliyiz. Biliyorum.
Kim bilir daha ne kadar sürer.
Tüm bunlar çok karmaşık.
Kimse ne olduğunu bilmiyormuş gibi.
Gemi kendi kendine gidiyor
ve tüm yetişkinler kaçıp gitmiş.
Ve dışarıdaki insanlar, inanılmaz.
-İnanılmaz. -Ne olmuş dışarıdaki insanlara?
Devam et.
-Dert etme, görürsün. -Hayır. Hadi.
-Olmaz. -Bunu atlatacaksak
-yapmamız gereken... -Ne?
-Konuşmak. -Biz mi?
Evet. Sanırım. Sence değil mi?
Konuşayım mı?
Sanırım. Zorunda değil miyiz?
-Birazcık? -Evet, pekâlâ.
Bu dün oldu, kapanma duyurulmadan hemen önce.
Buradaki Tesco'daydım. Köşedeki.
-Evet... -Buradaki Tesco'daydım.
İçeriye girdim.
Orayı silip süpürmüşler.
Yani çekirgeler gibi.
Patlıcan istiyordum.
-Şu Katsu... -Katsu körili patlıcan.
Katsu körili patlıcan yapacaktım. Artie'nin yediği tek şey.
Patlıcandan da eser yok.
Kabak yok, domates yok, havuç yok.
Orada çalışan bir kadın gördüm.
Tanıdım, önceden görmüştüm.
Ellili yaşlarda, oldukça kısa ve...
Kabalık etmek istemem de,
göze çarpıyor çünkü koca bir burnu var.
-Tanıyorum. -Çıkardın mı?
Sevimli biri.
Şu plastik perdelerin arkasından çıktı
ve çıktığında
koca bir sandık,
yığınla patlıcan gördüm.
Tonla var. "Harika" dedim. Yanına gidip dedim ki,
"Affedersiniz, patlıcanınız var mı?" "Hayır." dedi. Ben de "Ne?" dedim.
"Hayır, bitti." dedi. Kibar da değildi.
Bu ona göre değil çünkü çok tatlı biridir.
Neyse. Tekrar gidip dedim ki "Affedersiniz,
"Plastik perdelerin arkasına gözüm çarptı
"ve bir kasa patlıcan gördüm."
"Kahretsin. Olamaz." dedi.
Panikledi çünkü bir "sorun" ya da benzer bir şey
yaşanacak sandı.
"Onları size veremem." dedi. "Neden?" diye sordum.
"Müdürüm bunları henüz koymamamızı söyledi." dedi.
Ben de, "Tamam, şimdi anladım." dedim.
Dedim ki, "Mesele şu ki, benim sevgili küçük oğlumun
"biraz garip yanları vardır."
"Şu an yediği tek şey patlıcan.
"Sizden patlıcanları satışa çıkarmanı istemiyorum.
"Üç tanesini almak istiyorum. Böylece katsu köri yapabilirim."
Ve o da...
Titrek bir sesle,
"Efendim, bunları veremem çünkü sürücülerimizden birinin
"koronavirüse yakalandığına inanıyoruz.
"O ürüne dokunanın
"onun olup olmadığını anlamaya çalışıyoruz."
Konu kapandı sandı.
Dedim ki, "Bir onluk veririm." "Hayır." dedi.
"Yirmi veririm." dedim. "Yapamam." dedi.
"Üçüne elli." dedim. "Yapmayın." dedi.
"İki yüz, burada, şimdi."
"Efendim, yapamam." dedi. "Binlik."
"Ne?"
"Sana binlik veririm, 1.000 paunt, burada, şimdi.
"Bana güven. Durumum iyi.
"Üç kartımı da kullanırım.
"Geri döner, eline bini sayarım,
"oraya gidip bana üç patlıcan getirirsen."
Düşündü çünkü buna ihtiyacı vardı.
Ne alıyor? Asgari ücret mi?
Ucu ucuna geçinen biri. Bu yüzden düşünüyordu.
Dinleyen var mı diye böyle etrafına bakındı.
Sonra "Efendim." dedi, zavallı kadın.
"Bin paundu isterdim. Gerçekten isterdim.
"Benim ve ailem için çok şey değiştirirdi.
"Ama patlıcanları vermeme konusunda
"vicdanım rahat çünkü siz, oğlunuz
"ya da başka biri ölse o zaman ben nasıl bir insan olurum?"
Ona öylece baktım ve dedim ki,
"Koca burunlu pislik.
"Seni lanet olası ezik.
"Anlamıyor musun seni koca burunlu zavallı?
"Hâlâ bu boktan işte çalışmanın sebebi bu.
"Benimse dışarıda E-sınıfı Mercedes'im var."
Alışverişi bıraktım ve çekip gittim.
Aman Tanrım.
-Tanrım. -Ne?
Tanrım!
Yiyeceği tek şey bu!
-İğrençsin. -Katsu körili
-yapmak istedim. -En kötüsü.
Konuş, dedin. Yiyeceği tek şey bu!
-Nasıl kötü... -Konuş, dedin!
Lanet ağzından çıkacakları bilemedim!
Şu an berbat hissediyorum. Sağ ol!
-Berbat mı? -Evet.
Beni deli eden ne mi?
Gecenin bir yarısı, kan ter içinde
uykularımdan uyandıran şey, onu sevmiş olmam.
Gerçekten sevdim. Bu nasıl olabilir?
Birbirimize olan eski duygularımızı
senin kadar ben de açıklayamıyorum. Haklı, âşıktık.
-Müthiş biri sandım. -Büyüleyici sandım.
Şimdiyse tiksiniyorum.
Bir bira bardağındaki ishal ile aynı seviyede çekicisin.
-Karantina zor geçecek anlaşılan. -Çok zor geçecek.
Gerçekten zor.
Bu kesinlikle... Kollar yukarı.
Henüz ulaşan bir son dakika haberine göre...
8 NİSAN 2020
...devam eden koronavirüs semptomları nedeniyle
Başbakan yoğun bakıma kaldırıldı.
Karantinadaki şehirler sessizliğe bürünmüşken
2020'nin en büyük ve en parlak Süper Ay'ı gökyüzünde yükseldi.
Virüsün yayılması hızlanmıyor ve bu da iyi bir haber.
Bana başka verme. İtin tekisin.
BİRLEŞİK KRALLIK'TA KORONAVİRÜSTEN ÖLEN SAYISI 7.097
Mantarlar.
Tanrım, evet. Mantarları anlat.
Her şeyin sebebi mantarlar.
Benden daha iyi anlatıyor.
Hepsi mantarların suçu.
Mantarlar olmasaydı birlikte olamazdık.
Benden iyi anlatıyorsun.
Üçüncü yılımızdaydık. İlk yılımız sıcak ve sarmaş dolaş geçti.
Mutluluk, sevgi, uyum.
Biraz sert bir ikinci yıl geçirdik.
Huzur bozuculuğa ve didişmelere yumuşak iniş.
Üçüncü yıla girdik.
Arktik tundraya korkutucu dalış.
-Ben mi anlatıyorum? -O ara karşılıklı nefret var.
İtiraf etmesek de farkındayız,
birbirimizden bağımsız, buradan defolup gitmeyi planlıyoruz.
Birlikte yemek yerken onu izlediğimi ve "Yaşadığım en kötü deneyim bu."
dediğimi hatırlıyorum.
Ne? Ben kötü bir yiyici değilim.
Hayır, kötü bir yiyici olduğundan değil.
Sadece yemek yemen gerçeği. Seni yerken izlemek
tüm o süreçleri daha belirgin bir hâle getiriyor.
Mesela çiğneme ve eti parçalama,
öğütülmesi, tükürükle karışması
ve onu, anüsün yoluyla sıkılacak kahverengi bir bok sosisinden
başka bir şey kalmayana kadar parçalamak için
asitli midene indirmen gibi.
Yemekten anladığın bu mu?
Sadece senin yiyişinden.
Yani devam etmeyeceğimiz söylenebilir.
Doğum günümden önce büyük bir patlama yaşadık.
Devasa. Son damla.
Aptalca bir sürpriz doğum günü ayarlamıştım.
Hem de New Forest'ta mantar toplama.
Kahrolası New Forest.
Para iadesi yoktu, yani...
Seni sabahın bir köründe alıp
New Forest'a götürüyorlar
-ve mantar toplamaya zorluyorlar. -İyisini, toplamayı,
pişirmeyi öğretiyorlar.
-İlginç bir şeydi. -Çok sıkıcıydı.
Canlı bir ilişki içinde olsak arkadaş edinebilirdik.
İnsanlar çok kötüydü.
Bir ya da ikisi iyiydi.
Senin şu adama ne demeli...
İnfaz edilmeliydi.
Yani, mantar toplamayı
ve hangileri toplanmamalı, onu öğretiyorlar.
Özel bir mantar var. Adam şöyle dedi,
"Bunu yersen seni öldürmez
"ama çok kötü olur.
"Bu mantarı yersen karın ağrıların olur,
"şiddetli kusma ve ishal yaşarsın
"ve altına işersin."
İkimiz de aynı fikirdeydik,
"Bunu onun yahnisine atıp kıvranmasını
"izlemeyi çok isterdim."
-İyi, değil mi? -"O mantarı toplamayı ve o aptal piçi
"yerde yatıp pantolonuna sıçarken,
öleceğini düşünürken izlemeyi çok isterdim."
Bunun olmasını gerçekten istemiyorsun,
olabileceği gerçeğinin tadını çıkarıyorsun.
Evet. Ama sonra...
-Oldu. -Evet.
Zehirlendim.
Aynen.
Birimiz yanlış mantarları seçti.
İyi olanlara aşırı benziyorlar.
Yahniye girmişler. Sırf ben yemiştim.
Sen önden yedin.
Çünkü New Forest şekerlemesi almakla meşguldün.
Onları almanı isteyen tuhaf arkadaşın Nathan içindi.
Sen de bunun için bana kızdın ve surat astın.
Karşılık olarak da tek pişirdin.
Evet, bak...
Öleceğimi sandım.
-Sahiden öyle düşündü. -Fena bir acı.
Öleceğini düşündü.
Bedeninde bir şey ölmeni istiyor.
-Yine de iyiydi. -Ölümün kapısındaydım.
Evet, kapıdaydın. İçeride değil.
Adam ölümcül olmadıklarını söyledi.
Ambulansın gelmesi 90 dakika sürdü.
Evet, sürdü. O kadar sürdü. Bu biraz korkutucuydu.
Tüm süreçte elini tuttum.
Evet, tuttun. Elimi tuttu.
Mesele şu, böyle bir şey başına gelince
o korkunç paniği hissediyorsun,
o an öleceğinin mutlak kesinliği...
-Vurgulamalıyım. -Yanındaki insan,
görüp göreceğin son insan. Bu sizi birleştiriyor.
Böyle bir şey başınıza gelince sizi gerçekten birleştiriyor.
Biz de tekrar denemeye karar verdik.
Hatalar tarihindeki en büyük kahrolası hata.
Çünkü o kısacık sürede, aklımız bir karış havadayken
ihtiyacımız olanın çocuk olduğuna karar verdik.
Ölüme yakın bir deneyimden sonra karar almayın.
Ya da ölümvari bir deneyimden sonra.
O cenin çok büyük değildi, birbirimizi
görmeye dayanamadığımızı
hatırlamadan önce kafaya bir kurşun kadardı.
Gerisi ise dedikleri gibi, boka sardı.
-Mantar hikâyesi böyle. -Artie, gel bakalım.
Karantina çok da kötü değil.
-Hayır. -İki hafta geçti.
-Bunu atlatacağız. -Evet.
-Hiç hoş değil. -Tanrım, hayır.
Hâlâ görüşmeli, merdivende birbirimizin yanından geçmeliyiz.
Herkes çok mutlu, neşe doluyken hem de.
Ki bu da uygunsuz. WhatsApp'ı gördün mü? Dayanılmaz.
Twitter, Instagram. Şey bile yapamıyorsun...
"Bu işte beraberiz." "Bunu atlatacağız."
"Banço çalmayı öğreniyorum."
"Lanet olası burgu makarnadan bir örgü şal yaptım."
Paketle.
Bir sürü şey oluyor
ve bu, odaklanmamamıza, konuşmamamıza,
hatta birbirimizi fark etmememize yardımcı oldu.
Şey gibi davranabildik...
-Yokmuşuz gibi. -Komada gibi.
İşim, öncelikle çok fazla tasnif gerektiriyor.
-Ne yaptığını söyle. -Başlama.
-Hadi. -Şuna başlama...
-Kimse anlamıyor. -Anlıyorlar.
Ne iş yaptığını anlamıyorum.
Bu doğru değil. İnsanlar anlıyor.
-Hadi. Söyle. -Tamam.
Butik danışmanlığı yapıyorum.
Maliyet verimliliğinde uzman
çevrimiçi yayın pazarlama sağlayıcılarına...
-Yani, ne? -...veri analitiği
ve teknolojik çoklu ortam çözümleri sunuyoruz.
Bunu nesi karmaşık?
Biz daha yeni çıkıyorken
insanlar işini sorduğunda bunların hepsini anlatırdı.
Ben de öne çıkıp "Bilgisayarları kastediyor." derdim.
Çok komikti. Bir milyon yıl önce.
Çok zaman geçti. Rishi için Tanrı'ya şükürler olsun.
Yoldaş Rishi.
Devlet yardıma koştu.
-Bu bir salgın. -Yatırım için borç.
Bu bir salgın.
Yani bu tam da Jeremy Corbyn'in son seçimde uğruna savaştığı
manifesto değil mi?
Evet, geçen seçim tam da ekonomiyi
bitirmeye yönelik önlemleri getirmek için
savaşıyordunuz.
2008'de bir pandemi yoktu, bankalara...
Yok. 2008'i hiç onaylamadım. Sokayım 2008'e.
Başarısızlık için büyük diye bir şey yok.
Bu sosyalizm olurdu. Bırak zayıf olan helak olsun.
-Aynen, yardımlar da umurunda değil. -Onlar borç be kadın! Borç.
Şirketim aciz değil, hiç olmadı.
Hayır. Sadece anlaşılamıyor.
Neyse, çözecek çok şey vardı. Bütün o borçlar,
yasal hastalık ödeneği iadesi,
KDV ertelemesi, zorunlu izinler.
Benim için çok önemliydi.
-12 çalışanım vardı. -Kovdukların.
Kovmadım.
-E-posta ile kovdun. -Zorunlu izin çıkınca
hemen iptal ettim.
Maaşlarını hükûmet ödüyor diye.
İyi insanlar. Geri aldım.
Maaşlarının %80'ine.
Bu zorunlu izin işte.
-Üstünü tamamlayabilirdin. -Aptalsan yapılır.
Bu arada, o hâlâ işe gidiyor.
Evet, PFN adında bir hayır kurumu için çalışıyorum.
Sınır Tanımayan Doktorlar'ın Taliban versiyonuyuz.
Evet. Bu arkadaş dünyayı kurtarıyor.
Mültecilerle çalışıyorum.
Yaptığı şey iyi. Gurur duyuyorum.
Biraz gurur duyuyorum.
Sadece koordinatörüm, yani...
Avrupa'nın. Bütün Avrupa'nın.
Çok çalışıyor, öyle o.
Prensipte çoğu mülteciyi haklı bulmuyorum
-ama bazı yardım ettiği... -Doğru.
Yardım ettiklerim farklı değil.
Bazılarının hikâyeleri...
Farklı değiller.
Acısını derinden hissediyorsun.
Hangileri? Hangileriymiş onlar?
Onlar farklı değiller. Bu konuya girmeyeceğim bile.
Pek çok şey dönüyor.
Evde eğitimle...
İşin çoğu ona düşüyor ve o bunda iyi.
Aynen, Portekiz'in Makao sömürgesi
ve kurşunun erime noktası, gurur duyduğum
iki ufak hafıza kırıntısıydı.
Bunda iyi. Hakkını vereyim.
Küçük Artie'ye daha uygun. Diğer çocuklarla iyi anlaşamıyor.
Evet ama çok sevimli.
Orada mı? Evet, çok sevimli. Çok sevimli bir çocuk.
O gerçekten çok hoş bir çocuk.
Harika bir oğul verdin.
Onu sana vermedim pislik!
Annem de var. Endişeliydim.
İkimiz de.
Aramızda ne olursa olsun o yaşlı kızı seviyorum.
-Senden nefret ediyor. -Seviyor.
Siyasetinden nefret ediyor.
Tartışacak malzemesi çıkıyor.
Annem saf, hakiki komünisttir.
Gerçek eski tarz, SSCB âşığı komünist.
Berlin Duvarı'nı atlatamadı.
70'lerde Kızgın Tugay'la bağlantıları vardı.
Bağlantısı yoktu.
BT Kulesi'ni patlatmaya çalışanlar?
Döner restoranın artık dönmemesinin sebebi.
Birkaç saat, bu işlere bulaşmış veya bulaşmamış iki insanı saklamış
olabilir.
Küçük Artie'ye beşiğinde Das Kapital
okumaya çalışırken yakalamıştım. Onu seviyorum.
Kendisi çok bağımsız biridir.
Bakıcılar için zor ikna ettik.
Sadece korkuyor. Ayakları eskisi gibi değil artık.
Ayaktan düşünce korkarlar.
Artık her tür sorunu var.
Her gün Zoom yaptırıyorum.
Böbrekleri ve gözleri. En son boynu.
Yani boğazı değil,
kafasını tutan boyun kasları.
"İyi misin?" dedim O şöyle... Yemeğini verirlerken şöyle...
"Yok ya, korkunç bu." dedim.
-Neyse, bakıcı geliyor... -Miriam'dı, değil mi?
Maryama.
Somalili kız. Miriam dememe bayılıyor.
Sevmiyor.
-O, iyi olanı. -İyi olanlardan.
Neyse, Zoom'da görüyorsun.
Evet, şu ev yapımı siperliği takıyor.
Plastikten yapılan, şu transparan olanlardan...
Lastik bantlarla tutturulmuş plastik cep gibi.
Miriam işte, iyi olan.
Evet, koruyucu donanımını sordum.
Ona hiç fazladan vermemişler.
Hiç. Önlüklerini çöp poşetlerinden yapıyorlar.
-O ne ya? -Maryama da bu durumdan hiç mutlu değil.
Kendisi, ailesi, müşterileri için korkuyor çünkü.
Kaç otobüse bindiğini söyle.
-Üç. -O gün kaç müşterisi var?
-Sekiz. -Bu ne ya?
Ben de kendimi kaybettim. Kurulu,
doktoru, yardım hatlarını aradım
ama bu olanlar yüzünden yanıt alamadım.
Hazırdım. Onu getirecektim.
Ama rahatsız olur muydu?
Birimiz onda kalsa...
-Ama ona kim bakacak? -Aynen.
Yani biz çılgına dönmüştük.
Bir de böyle katil bir virüs var
ve sen rahatça otururken annen o hâlde...
"Bu mu yani?" diye düşünüyorsun, "Annem ölecek mi?"
"Annem ölecek mi şimdi?" Çok korkmuştuk.
Sonra kardeşi çıkageldi, birden her şey çözüldü.
-İnanılmaz biri. -Birdenbire.
Aynen... Çünkü normalde... O biraz...
Bencil mi?
-Bencil değil. -Komedyen özentisi?
Hayır, daha edimseldir.
Güldürür diye arada bir espri dener.
-Doğruya doğru. Durumu kurtardı. -Evet.
Onu o eve götürdü.
Şu bakımevine hani?
Bakımevine gitmeye ikna etti.
Güzel yer. Tanrı bilir nasıl yaptı
-ama bir şekilde. -Evet.
O güzelim yere gitmeye ikna etti ve onu aldılar.
-Şükür. -İnanılmazdı.
Biliyorum. Bir gecede. Şakası yoktu. Bir gecede soktu.
Evet.
-Orada güvende olacak mı? -Orada mı? Güvende olacak.
Anna? Anna, içeri gelebilir misin?
11 MAYIS 2020
GEÇMİŞ OLSUN BÜYÜKANNE!
BİRLEŞİK KRALLIK'TA KORONAVİRÜSTEN ÖLEN SAYISI 32.065
Bu akşam kuşkonmazları topladım.
Daha önce hiç yapmamıştım.
Aslında şimdi yapmamam lazımdı
çünkü daha birkaç ay önce ekmiştim.
Kuşkonmazları kök salsın diye
üç yıl bekletmek lazımmış yoksa ölüyorlarmış.
Google öyle diyor en azından.
Ama dayanamadım.
Kendi ellerimle, toprağımda büyüttüm onları.
Ben öyle, bitkilerden çok iyi anlayan bir sebzeciyim demiyorum.
Bu öyle bir şey değil.
Bu yıl olan biten şeylerden sonra
onları sipariş ettim... Şubat ayının başlarında.
Niye, bilmiyorum. Ettim işte.
Bu, o uzaklardaki Çin'de, kimsenin
adını bile duymadığı küçük bir yerde
olan bitenlerden haber aldığımız ilk zamanlardı.
Bu sağlık olayları arada bir oluyor, değil mi?
Yani kuş gribi, Ebola, SARS.
Yanlış anlamayın, bunların olacağını biliyordum demiyorum.
Grizzly Adams tarzı nükleer sığınağı olan
bir adam olmam gerektiğini düşündüğümü söylemiyorum.
Birkaç sebze ekmekten bahsediyorum.
Her yıl düşünürdüm, sadece vakit bulamazdım.
Ağaçların adını öğrenmekten farkı yok.
Ya da Charles Dickens okumaktan. İnsanı geliştiriyor.
Sadece kimse yapmıyor. Ama bu yıl,
bütün bu olanlardan sonra...
Kendimi bunun içinde buldum.
Sebze ekiyorum. Her şeyim var.
Havuçlarım, kabaklarım, domateslerim, salatalıklarım.
Turplarım var, Venezuela'dan aldığım şu minik şey.
Ne olduğundan emin değilim.
Ve kuşkonmazım. Bu gece...
Biri aradı. Muhtemelen karantinanın sonu
duyurulduktan sonra. Jonathan aramış, tamam mı?
Jonathan, şu hastanedeki yoğun bakım hemşiresi.
Jonathan, inanılmaz bir adam. Çok hoş biri.
Jonathan için ne söylesem yeridir.
Yoğun bakımda başhemşiredir,
bizim yaşlı kıza bakıyor. Çünkü Covid olmuştu.
Dümdüz etti orayı.
Bakımevinin içinden geçti.
Bir sürü ölüm, bir sürü yatan hasta.
Bizim yaşlı kız da hastaneye alındı, entübe,
solunum cihazına bağlandı, komaya girdi. Jonathan da...
Her gün telefonda bize
her şeyi anlatıyordu. Her şeyi.
Ateşini, kalp atış hızını,
hangi doktorun onu gördüğünü,
nefes alabilsin diye
yüz üstü çevirdiğini.
Bir dakika boş vakti olsa, ki pek de olmuyor,
inanın bana, onunla konuşur
ya da biz konuşalım diye telefonu kulağına tutar.
Müthiş bir adam bu Jonathan. İyi biri.
Jonathan'ı suçlayamam. Her neyse, bu gece bizi aradı.
Korktuğumuz tek şey buydu. "İçinizden biri...
"...15 dakikalığına içeri girip veda edebilir."
Telefonu hanım açtı. Saat 6.30 civarı.
Ben onu izliyordum. O da telefondaydı.
Başını sallıyordu.
Jonathan hattın öbür ucunda mücadele veriyordu.
Telefonu kapadı ve lafı hiç dolandırmadan
şöyle dedi, "Başımıza geldi."
Jonathan, "Biriniz veda etmek için 15 dakikalığına içeri girebilir." dedi
ve şanslıyız çünkü...
Diğer birçok yer bunu yapmana bile izin vermiyor.
Saat 8.45'te orada olmalıydı.
Öylece söyledi. Buz gibi soğuk bir şekilde.
Ama içini görebiliyordum. Kalbi yok olmuştu.
Bilirsiniz, işte böyle.
Bunun gibi.
Saat 8.45'ti, "Çok vakit var, o kuşkonmazları
"toplayacağım." diye düşündüm.
Öyle de yaptım. Kestim, buharda pişirdim.
Biraz tuz ve karabiber, hollandez sos yaptım.
Kolay değil ama yapınca çok lezzetli.
Birlikte oturduk ve kuşkonmaz yedik.
Çok güzel olduğunu söyledi. Sanırım yardımı oldu...
Kafasını boşaltmış oldu.
Olay şu.
Zihnimde sürekli tekrar eden şey,
burada oturmuş beklerken...
Şubat başlarında internete girip kuşkonmaz kökü sipariş etmem için
yeterince ipucu olsaydı...
Ve yani, ben kimim ki?
Ama o zamanlar, bu olan şey hakkında yeterince bilgi varsa
nasıl oluyor da bu ülkeyi yönetenler...
Nasıl oluyor da bu ülkeyi gerçekten yönetenler...
Nasıl olur da bu ülkeyi asıl yönetenler...
-Ne yapıyorsun? -Ben sadece...
Ateşini bu elektronik tabloya yazıyorum.
Neden? Yani, bu...
Artık bir önemi var mı?
Hayır, sanırım yok.
Ne yapıyorsun? Yapma...
-Sanırım sarılmak ya da... -Hayır.
Hayır. Kendimi tecrit etmeliyim.
-Ne, burada mı? -Evet.
Evet, haksız mıyım?
Bilmiyorum.
Nasıldı peki?
Bilinci yerinde değildi.
Hastane garipti. Öyle...
Normalde dolu olan yerler bomboştu.
Ama şunu görüyorsun, arka planda herkes...
-Jonathan inanılmazdı. -Harika biri.
Evet.
Bana olacak her şeyi anlattı.
Doktor içeri girmiş
ve erken saatlerde gerçekleşeceğini tahmin etmiş.
Ama "Endişelenmeyin." dedi
çünkü tüm gece çalışacakmış
ve vakti geldiğinde mutlaka orada olacakmış.
Hemşireler bunu yapmaya uğraşıyorlarmış.
İnsanlar yalnız ölmesin diye çabalıyorlar.
Evet.
Sonra bana koruyucu giysiyi nasıl giyeceğimi gösterdi.
Rahatça giyebilmem için.
Sonra beni içeri aldı.
Ve 15 dakikamız vardı.
İlk 10 dakikayı sadece trafikten bahsederek geçirdim.
-Neden? -Çünkü yollar bomboştu.
Evet. On dakikanın ardından Jonathan içeri sokulup şöyle dedi,
"Onu sevdiğinizi söyleyin."
Söyledim. Ben sadece...
Tüm bu şeyler...
Tüm o şeyler içimden dökülüverdi.
Hangi şeyler?
Bilirsin işte, onu sevdiğim
ve onunla gurur duyduğum.
Böyle biri olduğu ve benim için yaptığı her şey için
minnettar olduğum.
Beni duyabilirken bunların hiçbirini söylemediğim için çok üzgün olduğum.
Ve onu çok sevdiğim.
Onsuz hayatın şimdiden bile acı verdiği
ve bu acının hiç gitmeyeceğinden korktuğum.
-Hayır. -Emin misin...
Tamam.
Sonra ona Jonathan'ın endişelenmememi söylediğini söyledim.
Onunla konuştuğumu,
vakit geldiğinde yanında olacağına söz verdiğini söyledim.
Söz verdiğini,
ölürken elini tutacağını söyledim.
Ona bunu söyledim.
Ateş ölçümlerini yazmalıymışım gibi...
Yaz o zaman, evet.
Ama orada...
Ama bir anlamı yok, değil mi?
Hiç anlamı olmadı, yani daha iyi hissetmeni sağlayacaksa...
Bir anlamı yoksa sadece...
Ona inanılmaz şeyler söylemişsin.
-Öyle mi? -Evet.
-Ben öyle düşünmüyorum. -Kesinlikle söyledin.
Tamam.
İyi.
Sonra eve dönerken Jonathan aradı
-ve şimdi oluyor, dedi. -Hayır, bekle.
-Evet. -Hayır.
-Sabaha doğru sanıyordum. -Evet, durumu kötüleşmiş.
Tam o anda oluyordu.
-Tanrım. -Biliyorum.
Ve yalnızmış.
-Jonathan yanındaydı, değil mi? -Yok.
-Sandım ki o... -Jonathan yanında değilmiş.
Aynı zamanda ölmekte olan
başka bir hastası varmış ve o hastanın kimsesi yokmuş, yani...
Dedi ki annem en azından FaceTime'da beni görecekmiş.
Tanrım.
Ve ona gerçekten yalvardım...
Gitmemesi için ona yalvardım. Dedim ki,
"Lütfen annemin tek başına ölmesine izin verme." O da "Üzgünüm." dedi.
Ve dedim ki...
Dedim ki "Lütfen." O da seçmek zorunda kaldığı için üzgünmüş.
Seçim yaptı. Seçim yapması gerekti.
Seçim yaptı.
Yani, o sadece...
Telefonunu yatağın kenarına koydu.
Ben de çevre yolunda kenara çektim,
FaceTime yaptım.
Orada öylece oturup annemin ölmesini izledim
ve perdenin diğer tarafındaki Jonathan'ı dinledim.
Hiç tanımadığı bir adama
onu terk etmeyeceğini söylüyordu.
Yani evet, annem yalnız öldü.
2 ARALIK 2020
BİRLEŞİK KRALLIK, AVRUPA'DA PFIZER AŞISINI ONAYLAYAN İLK ÜLKE OLDU
Soğuk rüzgar inledi
Dünya demir gibi sertti
BİRLEŞİK KRALLIK'TA KORONAVİRÜSTEN ÖLEN SAYISI 59.699
Su bir taş gibi
Kar düşmüştü, kar üstüne kar
Kar üstüne kar
Kasvetli kış ortasında
Uzun zaman önce
Tanrımız, ne cennet tutabilir O'nu
Ne de Dünya dayanır
-Bir süredir sevişiyoruz. -Evet, sevişiyoruz.
-Ki bu... -Evet, sizin kadar bizim için de
-büyük bir sürpriz. -Tamamen.
-Bunu öngöremedik. -Hiç.
-Hem de hiç. -Düşünmezdim.
Dünyadaki son adam olsa bekârlığı seçerdim.
-Evet... -Biz...
Evet, sevişiyorduk ve...
-Evet, harikaydı. -Evet, öyleydi.
Nasıl öyleydi?
-İyiydi. -Öyleydi!
Beklenmedik de olsa gerçekten iyiydi.
Ama geçmişe bakınca
-her zaman iyiydi. -Evet.
-Öyle çok şey de değil... -Hayır.
Süper özel bir sevişme de değil...
Hayır. Öyle çok özel gösterişli şeyler yok.
-Olimpik türden. -Kimin vakti var?
-Hayır ama tuhaflıklarımız vardı. -Evet.
-Evet. Demiyorum ki... -Eskiden.
Eğlenceliydi. "O la la" zamanları.
İkimiz de uyumluyduk.
Yani ikimiz de çok...
Biz...
-Sanırım birbirimize çok bağlıydık. -Hızlı.
-Evet, hızlı. Aynen. -Evet.
İkimiz de sekste epey hızlıydık.
-Kötü anlamda değil. -Hayır...
-Yok. -Hayır.
İsteklerimizi biliyorduk. Oyalanmazdık.
Öyle sert seks düşkünü değiliz.
O lanet tantrik şeyler yoktu.
Paul Weller... Beni anlıyor musun?
Ama aynı zamanda çabucak bitirmiyorduk.
-Hayır. -Hayır. Zamansızdı, bu şey değildi...
-Değil miydi? -Hayır!
Varacağımız yere şeyle varmayı biliyoruz...
-Fazladan süreyle. -Şevkle.
Bizi çok şaşırttığını söylemeye gerek yok.
-Bir anda oldu. -Sanırım nedenini çözdük
ama yine de mantıklı değil.
-Değil mi? -Hayır.
Anlayamıyorsun ama başlıyorsun.
İlk karantinanın sonunda başladı.
Annemin cenaze gecesiydi.
Dürüst olmak gerekirse garip bir gündü.
Cenaze sonuçta, değil mi? Anne babamı gömdüm
ve organize etmen gereken bir sürü şey oluyor.
Saygılarını sunmak için kapına gelen yabancılar,
çiçekler, ilahiler, ikramlar, tabut ve tabut süsü seçimi oluyor.
Çok sinir bozucu görünebiliyorlar ama aslında inanılmaz bir şey
çünkü seni matem havasından uzaklaştırıyor.
Tanrım, babamın cenazesini hatırlıyorum.
Fabrika bacası gibi tüttüren, 1,80 boyunda iri bir adam vardı.
Yanıma geldi ve...
Elimi koca avuçlarıyla tuttu ve dedi ki,
"Karakter sahibi adamların sonuncusuydu.
"O gidince o yerin de tadı kaçtı.
"O adamı seviyordum."
Ve sanırım bunun gibi şeyler, sadece...
Her şeyini bildiğini sandıkların hakkında
hiç bilmediğin şeyler öğretiyor ve bu seni dağıtıyor.
Bir Covid cenazesinde bunların hiçbiri yok.
Covid cenazemizde beş kişi vardı. Beş.
Beş kişi için ikram ayarlamıyorsun.
Tabutu internetten seçiyorsun. "Bu olsun, şu kulplar olsun."
Yabancılar kapına gelmiyor.
Çiçek gönderilmiyor. Ne yapacaksın ki?
-İçeri almadan önce yıkayacak mısın? -Şarkı da yok.
İlahi yok...
Elini avuçlayan yabancılar yok ve sana
-babanın aslında... -Bekle, dinle.
-Konuşabilir miyim? -Evet.
Bana tuhaf tuhaf bakmayacaksın ya da...
Ne diyeceğini bilemiyorum, değil mi?
Şey...
Cenazeyi çok sevdim.
Bunu söylememem lazım, biliyorum
çünkü diğer insanlar için çok acı verici.
İhtiyacın olan cenazenin olmaması çok ızdırap verici
ama benim için...
Benim için...
En iyisi buydu.
Endişelenecek ikram işi yok, çiçek yok.
Kimse kapını çalmıyor, burunlarını işine sokmuyor,
gömdüğün insana olan sevgin hakkında
tabutun ne dediğini takıntı yapmıyorsun, ilahiler yok.
Sadece sen ve toprağa gömdüğün insan.
Kaybettiklerinin acısından uzaklaştıracak bir şey yok.
Buna bayıldım.
Cenazeye bayıldım.
Cenazeye ben de bayıldım.
-Sen de mi? -Evet.
O zaman neden hepiniz...
Çünkü sen şey gibiydin...
Evet ama hoşuma gidiyordu.
Yani gitmiyordu. Annem öldü ama...
Elbette, sana söyleyeyim.
Fabrika bacası gibi tüttüren 1,80'lik o adam
babamla ilgili o saçmalıkları anlatıp bir yılımı mahvetmişti.
Onlarca yıldır, bana pislik yapan o adamın
lanet Michael McIntyre olduğunu öğrenmeme gerek yok.
Hiçbir şey söyleyemedim çünkü...
-Yapamazsın, değil mi? -Hayır.
Bir Covid cenazesinden hoşlanmamak gerekir.
Hayır. Bir de eve geldiğimizde Artie hakkında konuşurken yakalandık.
Lanet olsun, Artie... O...
-Üzgündü. -Naaşı görmek istedi.
-Büyükannesini severdi. -Ona dokunmak istedi.
Ne olmuş yani?
Ben de dokunmak istedim. Bu normal.
-Tadına bakmak istedi. -Yamyammış gibi söyleme.
Onu demiyorum.
Pişireyim, demedi ki. Ölü bir bedenin tadı canlısı gibi mi?
-Ne? -Onu merak etti.
Bu normal, değil mi? Tamamen normal.
Lanet olası meraklı çocuk.
Neyse, cenaze törenini bitirdik,
eve geldik, Arthur hakkında konuştuk.
Çay yaptık, biraz peynir yedik
ve sonra bir anda, cinsel ilişkiye girdik.
Ne yaşandığını anlatmalı mıyız?
-Buna gerek yok. -Yok, tamam.
Birimiz orgazm oldu demek yeterli.
-Gerek yok... Neden? -Onlar...
Neden bunu söyleme gereği duydun? O kadardı.
Bir kerelikti. O günden, o durumdan kaynaklandı.
-Tekrarı yok. -Tanrım, hayır. Bitti.
-TV'de ne var? -Evet.
Ardından karantina sonrası hayat geldi ve unuttuk gitti.
Değişim başladı. İnsanları görüyorsun.
-Restoranlar açık. -Sizi
teşvik ediyorlar.
Her şeye rağmen sevişmiyorduk.
-Hayır. -Bir kere bile.
Küçük Artie de okula döndü.
Sonra bir çocuk Covid oldu diye okul kapandı.
Sonra yine başladı, bıraktı, başladı.
Lanet bir yoyo gibiydi.
Mesele şu ki, çok isteseydik bunu yapmak için
zamanımız vardı. Hiç yapmadık.
Hayır. Çalışıyordum, meşguldüm.
Evet ve yaz geldi, sonra sonbahar.
İnsanlar anlaşılan unutmuş, Kıt kanaat geçinen
bir ülkede yaşıyoruz.
İnsanların evden çalışma seçeneği yok.
İşleri ve maaşları berbat ama bizim gibi pisliklere bakıp...
-Yavaş ol yoldaş. -Yürü git.
Dünya hâlâ bir kurtlar sofrası.
Bir fikriniz olsun. Sadece makarna yemeyin.
-Al işte. -Mesele şu ki,
tüm bunlar olurken seks yapmak bir an bile aklımızdan geçmedi.
Noel için sokağa çıkma yasağı başladığında bile.
Hâlâ yapmıyoruz.
Milyon yıl geçse olmaz.
Hayır. Bir aşının keşfedildiğini duyurdular.
Sonra ergenler gibi sevişmeye başladık.
Nedenini gerçekten bilmiyorum.
Şu duyuru mu tetikledi acaba?
Bir karantina olayı falan mı?
Başkaları da yaşıyor mu?
Belki de aşı her şeyi daha iyi hâle getirecektir.
-Senin için belki. -Nasıl?
Mülteci kamplarındaki insanlara yakında aşı yapmayacaklar.
Duyar kasma başlasın.
Hayır, zengin ülkeler elini çabuk tutacaktır.
-Burada iyi bir insan var millet! -Yürü git!
Yaşam ve ölüm kârla ilgili olmamalı.
Her şey kârla ilgili.
Kötü bir şey gibi "kâr" deme.
Aşıyı sence nasıl yaptılar? Para kullandılar.
Bildiğim tek şey, Sierra Leone'deki
sahadaki birinden çok önce aşılanacaksın,
ne işe yarıyorsun ki?
Olabilsem yarın gider olurdum.
Biliyorum, o koca lanet cüzdanınla böyle yapardın.
Kesinlikle. Hemen olurdum.
İki kere, üç kere olurdum. Her hafta sonu olurdum.
-Neden senle seks yapıyorum ki? -Bilmiyorum, mesele de bu.
Bu sabah mutfakta yaptık.
Bulaşık makinesinin üstünde. Akılalmaz.
-Neden o kadar... -Ne oldu?
Fazla paylaşıyoruz.
Kahretsin. Evet. Bunun için çok üzgünüm.
-O kadar detaya... -Yok.
-...gerek yok. -Evet. Tüm o detaylar.
-Tanrım, bu da ne... -Üzgünüm.
Kaç yaşındasın sen?
-Sen kaç yaşındasın? -Lanet...
Bu demek değil ki biz artık...
Hayır!
-Hemen çok... -Hayır!
-Katiyen. -Samimi olmadık.
Yok, hayır.
Fiziksel bir şey, değil mi? Fiziksel. Tamamen anlaşmalı.
-Evet. -Aynen.
-Değil mi? -Evet!
Bir anda birbirimize âşık...
-Yok, hayır. -...olmadık ya da...
Tanrım.
-Lalelerin arasında... -Yapma.
...el ele tutuşup, saçlarımızı örüp
-sevişmedik. -Hâlâ iğrendiriyor beni.
Hâlâ onu görünce kendimi bıçaklayasım geliyor.
Yani kesinlikle yapmam, yapar mıyım?
Sanırım gerçek şu ki,
hâlâ annemin ölümünü atlatmaya çalışıyorum.
Belki de aşı bir şeyleri tetikledi.
Yani bu düşünce, eğer annem de...
Eğer o olsaydı, bilirsiniz, o...
Bu haksızlık. O kadar saçma ki.
Aramızdaki bu fiziksel şey,
-belki de yardımcı oldu. -Evet.
-Evet, bana da. -Sana da mı?
Evet. Sanırım. Sanırım seks yardımcı oldu.
Evet, seks
ama sadece seks de değil. Temas da.
Evet. Temas.
Açıkçası seks de, kişisel olarak.
Benim kafamı karıştıran da sadece aşı değil.
Bunu itiraf etmek çok zor
ama kız kardeşime karşı hislerim karmaşık.
Sanırım beni sakinleştirdi.
O da berbat hissediyor.
Çok kötü, berbat.
Ona karşı anlayışlı olmalıyım
ama çok öfkeliyim. İçim öfke dolu.
Beni rahatlattı.
Bunun için kendimden nefret ediyorum.
-Ama açıkçası... -Alt takımları boşalttım.
-Ne? -Ne?
-Az önce ne dedin? -Ben sadece...
-Tanrım! -Şakaydı.
-Alt takımı mı? -Şaka.
-Şaka yapma. -Üzgünüm.
Senin derdin ne?
-Özür diledim. -Hep böylesin.
Üzgünüm. Hep yapmıyorum.
Ne zaman düşünmeye başlasam...
-Ne zaman düşünsem... -Ne düşünsen?
Çekip gitme.
Çekip gitme!
Çok etkilendi.
Göstermiyor
ama içinde...
Keder.
23 ŞUBAT 2021
BİRLEŞİK KRALLIK TAMAMEN AŞILANAN 669.105
Halkımızdan özür dilemeliyiz.
Çok üzgünüz.
Canlı yayındayız...
BİRLEŞİK KRALLIKTA KORONAVİRÜSTEN ÖLEN SAYISI 121.305
Annemin ölmediği, aslında öldürüldüğü hissinden kurtulamıyorum.
Sorun şu ki insanlar "katlanarak" kelimesini anlamıyor.
Anlamını "çok" ya da "çok hızlı" sanıyorlar.
Televizyonda görüldüğü gibi
ya da ucuz bir bilim kurgu filminde.
"Yüce Tanrım, bu uzaylı kütlesi katlanarak büyüyor."
"Çok fazla" diye düşünüyorsun.
Ama katlanarak artışın matematiğini anlamak için
vakit ayırmaya değer.
Doğru, yani sen...
Birle başlayıp ikiye katlıyorsun. Mesela her üç günde bir.
Üç günde bir ikiye katlıyorsun.
Bir haftanın sonunda dört oluyor.
Bir hafta içinde bir, dört oldu.
İkinci haftanın sonunda 16 oluyor.
Üçüncü haftanın sonunda 128.
Ay sonuna doğru 512'ye ulaşıyorsun.
Sadece dört haftada.
Yani bu birden çok daha fazla.
Ama bilirsiniz, o kadar da değil.
Ama devam edince
beşinci haftada 2048 oluyor.
Altıncıda 8192.
Yedincide...
Yedincide 65.536.
Sekizincide 262.144.
Bir hafta daha devam edince,
en baştan bu yana
neredeyse iki ay gibi bir süre içinde
sayı 1.048.576 oluyor.
İlk haftanın başıyla sonu
arasındaki fark 4.
Dokuzuncu haftanın başıyla
sonu arasındaki fark ise
786.432.
Aynı miktarda gün, çok farklı sayılar.
Bu, koronavirüsün bir örneklemesi değildi bu arada.
Yaşanan bu değildi.
İlk karantinadan bu yana dokuz hafta geçmedi.
Bunu ülkeye bir kişi getirmedi.
İlk hastalık yayanlar muhtemelen 1.300 kadar kişiydi.
Virüsle savaştaki
karantina öncesi çabaları buna dâhil değil.
Takip ve izleme, davranış değişiklikleri.
Gerçekte olan ise anlattıklarımdan çok daha karmaşık.
Şimdi anlattığım, "katlanarak" sözcüğünü örnekliyor.
Bu "çok hızlı" demek değil.
Bunun anlamı...
Bunun anlamı zamanlamanın önemli olduğu.
Söylenen o ki, karantinayı bir hafta önce uygulasaydık,
sadece bir hafta,
20.000 hayat kurtarabilirdik.
Yani bence "katlanarak" kelimesi anlaşılmamış.
Ama ben bunu size...
Bunu size bir dakika
ve 34 saniyede anlattım. Siz de anladınız.
Değil mi? O kadar da zor değil.
Ocak 2020'de Bakım Sağlayıcıları Birliği,
Sağlık ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı ile iletişime geçti ve dedi ki
"Bu yeni koronavirüs için ne yapmamız gerek?"
"Hiçbir şey. Farklı bir şey yapmanıza gerek yok." dendi.
Bir hafta sonra tekrar ulaştılar ve dediler ki
"Şimdi ne yapmalıyız?
"Kendimizi izole etmeli miyiz? Aile ve arkadaş ziyaretlerimizi
"kısıtlamamız gerekir mi?
"Bizim maske takmamız gerekir mi?"
Bu defa onlara "Hiçbir şey." denmedi.
Bu defa onlara...
Bu sefer onlara hiçbir şey söylenmedi.
Bu sefer onlara tek bir şey söylenmedi.
Talimatların üzerinden
daha bir ay bile geçmemişti.
Şu an şubat ayının sonu
ve talimat şöyle,
"Maske takmanız gerekmez
"ve bakımevlerinde bakım alan kişilerin
"enfekte olması pek olası değil."
Bunu tekrarlayacağım.
Sağlık ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı'nın bildirisi şu,
"Bakımevlerinde bakım alan kişilerin
"enfekte olması pek olası değil."
Bunu aratabilirsiniz. İnternette hâlâ duruyordur.
Bu, Başbakanımızın koronavirüs hastalarıyla tokalaşıp
ortalıkta dolaşmasından bir hafta önceydi.
Ve sonra Imperial College, kontrol edilmezse
bu virüsün
yarım milyon insanı öldürebileceğini belirtti
ve hükûmet "Hadi ya, gerçekten mi? dedi.
"Olamaz, kahretsin."
Sonra panik başladı.
Ulusal Sağlık Sistemi yetersiz kalacak,
İtalya gibi olacağız. "Lütfen Tanrım, İtalya gibi olmayalım!"
Bakanlar 15.000 yatağın boşaltılması talimatını verdi.
Hastanelere de bunun üç saatten fazla
sürmemesi gerektiği söylendi.
Sonra hastalar hastanelerden alınıp
bakımevlerine atıldılar
ve test edilmediler çünkü...
Yine alıntı yapacağım.
"Covid hastaları güvenle bakımevlerinde tedavi edilebilirler."
Yani Ulusal Sağlık Sistemi...
Ulusal Sağlık Sistemi'nin sorumluluğu ateşli bir şekilde tartışılırken
ve bu sırada, bir de ortada...
Yeterli sayıda koruyucu ekipman yokken, tüm bunlar da tartışılırken
bakımevleri kendi hâllerine bırakıldı.
Fiyatlar yükselirken onlara çok az verildi.
Ve bazı yerel yönetimler, teyitli koronavirüs hastalarını
kabul etmezlerse bakımevlerini paralarını alıkoymakla tehdit etti.
Yani biyolojik savaştaymışız gibi insanlar bu evlere yollandılar.
Çiçek hastalığına bulanmış battaniyeler gibiydiler.
İlk karantinada, koronavirüsten ölenlerin yüzde 40'ının
bakımevlerinden olduğu söylendi. Yüzde 40.
Görüyorsunuz, annemin öldürüldüğü
hissinden kurtulamıyorum. Bir araba çarpmadı
ya da bir silahla, bıçakla veya sopayla, hatta virüsten olmadı.
Onun katili aptallıktı.
Onu salaklık öldürdü.
Bir yük treni hızında üzerlerine doğru gelen bir şeye
bakıp şöyle diyenler tarafından öldürüldü,
"Devam edelim, olur mu?"
Kahrolası Dunkirk ruhunu andırıyor.
Biraz metin ol, "Devam et ihtiyar." ruhu.
Ve annem...
-Annem... -Hey.
Sanırım...
Sanırım bu kadardı.
-Sen... -Değil miydi?
-Bitmedi mi... -Hatırlıyor musun...
Karantinada olmamız gerekti...
Karantinada olmamız gerekiyordu ama değildik.
Gelip şöyle dediler, "Kulüplere, barlara
"ya da restoranlara gitmeyin.
"Çok fazla istemiyorsanız yani."
O dönem, İspanya ve Fransa, Litvanya
ve Malezya gibi ülkelerin hepsi karantinaya giriyordu.
Evet.
Bu...
Bu kadar mı?
"Elinden gelen bu mu?" anlamında demiyorum. Ciddiyim.
Daha fazlası varsa söyleme hakkın da var.
Evet. Üzgünüm, yok.
Hayır, bu kadar.
Sen iyi misin?
Hayır, sanmıyorum, gerçekten.
İçimde bir şeyler değişiyormuş gibi.
Duygusal olarak çökmüş gibi hissediyorum.
Doğru. Lanet olsun.
Neden olumlu bir şey düşünmüyoruz?
Olumlu mu?
Evet. Odadan olumlu bir şeyle çıkmaya çalışsak ya?
-Hangi olumlu şey? -Bilmiyorum.
-Arthur'a ne dersin? -Tamam. Ne olmuş Arthur'a?
Geçen gün ilginç bir şey söyledi.
Gerçekten zeki çocuk.
Evrim teorisi. Av konumundaki insanlar.
Kulağa biraz şey gelse de beni bir dinleyin, olur mu?
İlk insanların harika birer avcı olduğu klişesinin
aksini savunan
evrim teorisine göre,
gelişimimizi hızlandıran şey av olduğumuz gerçeğidir.
Arthur bunun hâlâ yaşandığını söyledi.
Tanzanya'da yılda 50 kişinin aslanlara yem olduğunu söyledi.
Ve bir köyde,
uzun otların arasından bir leopar gelirmiş
ve köylüler onu kovalamaya başlayınca
arkadan dolanıp geride kalan bebekleri yermiş.
-Bu gaddarca. -Ben de öyle düşünüyordum. Az gaddarca.
-Başka bir şey öyleyse. -Evet.
-Sende bir şey var mı? -Bende mi?
Evet.
Brexit, bu oldu, yani...
Başka bir şey mi konuşsak, ne dersin?
Ben sadece...
Şirketin.
-Şirketim battı. -Evet.
-Buna sevindin. -Bunu burada söyleme...
-İnsanları kovmam gerekti. -Ben öyle...
Sevinmedim. İnsanları kovmam gerekti.
İşimi kaybettim. Gelirim yok. Mutlu değilim.
-Umutlu. Bu konuda umutluyum. -Umutlu demek istedim.
Umutlu demek istedim.
-Belki de bu saçma bir fikirdir. -Değil.
Hayır, bu iyi. Beğendim.
-Öyle mi? -Evet.
Evet.
Maryama.
Annemin bakıcısı Maryama hâlâ mücadele ediyor.
-Bu nasıl olumlu? -Koronavirüs onu henüz öldürmedi.
Onlara koronavirüs olduğunu söylemedik.
Kahretsin. Çok fena kapmış. Gerçekten kötü aslında.
Henüz ölmedi. Olumlu olan da bu mu? O ne ya?
-Deniyorum... -Daha çok çabalamalıyız.
-Neden sence... -Neden evlenmiyoruz?
-Ne? -Biliyor musun, kahretsin...
Kahretsin...
Kahretsin, hadi evlenelim.
-Bana evlenme mi teklif ediyorsun? -Evet.
-Evet, aynen öyle. -Anladım.
Ve teklifin, "Kahretsin, hadi evlenelim." mi?
Şairane değil, farkındayım.
Olumlu konuşmak için mi bunu soruyorsun?
Hayır.
Kesinlikle hayır.
Belki birazcık. Bilmiyorum.
Mesele şu. Bütün bunları yaşadık.
Ve biz, sen ve ben, hâlâ buradayız.
Vay canına!
Bu birinin bana söylediği en romantik şey.
-Bunu bir şarkıda mı duydun? -Düşünüyordum da.
Sanırım, nasıl olduğunu bilmiyorum ama bir şekilde,
-galiba seni seviyorum. -Galiba mı?
Seni seviyorum. Seviyorum lan.
Mantıklı gelmediğini biliyorum çünkü senden nefret de ediyorum.
Senden nefret ederek çok zaman harcadım. Artık etmiyorum.
Bence bir şekilde
nefretin ötesindeki aşkı bulmuş olabiliriz.
Nefretin ötesindeki aşka da çok fazla insan gidemiyor.
Tuhaf bir yer.
Eşsiz.
Çok nadir.
Ve son derece güzel.
Evet, Bence, kahretsin,
muhtemelen evlenmeliyiz.
Düşünüyorum da...
Ruhsal durumumu düşünüyorum
çünkü çok öfkeliyim, nefret...
-Zamanlama. -Üzgünüm.
Çok iyi anlıyorum.
-Eğer biz... -Endişelenme.
Bunu unutup yaparsak...
Bizim bunu
mutlak dürüstlüğün himayesi altında yapmamız gerekirdi.
Kesinlikle. Bu ne anlama geliyor?
Tamam.
Doğru.
Ben yaptım.
Mantarlar.
O mantarları ben topladım. Sanırım onları bilerek topladım ve...
Yaptığımın farkındaydım ve seni incitmek için yaptım.
Sonra seninle kaldım çünkü zehirlenmiştin.
Sonra Arthur oldu ve sonra biz bildiğin...
Birbirimize
takılıp kaldık...
Biliyorum.
Ne?
Biliyorum.
-Mantarları benim topladığımı mı? -Hayır.
Senin topladığını sandığını biliyorum.
Ama mantarları sen toplamadın çünkü onları ben topladım.
Tam bir pislik gibi davranıyordun.
Mantarları gördüm ve düşündüm ki,
"Bunu yahnisine koysam nasıl olur merak ediyorum,
"onun lanet olası..."
Gerisini biliyorsun, önceden söylemiştin.
Evet ama onları yedin.
Onları topladığımı unutmuştum.
Tamam.
-Beni zehirleyecek miydin? -Evet.
-Sen de beni. -Seni zehirlemenin hayalini kuruyordum.
-Ne fark eder ki? -Aradaki fark zehirlenme!
Zehirlenen ben oldum.
Zehirlenme demeyelim.
Seni öldürmez. Sadece biraz canını acıtır.
Yani canımı yakmak mı istedin? Çok mu yakmak istedin?
Evet.
Neden?
Sence neden?
Etrafta dolanıp diyordun ki, "Çok iyi bir insanım.
"Bakın, ne iyi bir insanım. İnsanlarım için neler yapıyorum?"
Ama her gün bana çok kötü davranıyorsun.
Sen de öyle yapıyorsun.
Ama seni asla küçümsemedim.
Bazen senden nefret ediyorum ama asla küçümsemem.
Bu adil değil.
Adil olan nedir? Dürüstlük, dedin. Bunu sen söyledin.
Beni küçük gördün, her zaman.
İyi bir insan değilsin. Sadece iyi insan olarak bilinmek istiyorsun.
Bunca yıldır beni zehirlediğini düşünmenin nedeni,
beni gerçekten zehirleyebilecek, hatta fazlasını yapabilecek olman.
Pislik yaptığımda bunu bilirim. Oysa sen kendi kokusunu
alamayan boktan birisin.
Bak, tamam.
Galiba burada biraz ileri gittim ama asıl önemli olan
bu aslında bir evlenme teklifiydi, değil mi?
23 MART 2021
İLK KARANTİNADAN BU YANA BİR YIL GEÇTİ
BİRLEŞİK KRALLIKTA KORONAVİRÜSTEN ÖLEN SAYISI 126.284
BİRLEŞİK KRALLIK TAMAMEN AŞILANAN 2.532.839
Nathan'ı hatırladınız mı?
New Forest şekerlemeleri ucubesi Nathan.
Nathan, kendisi için bir şeyler yaptırmada çok iyidir.
Mesela şekerleme.
Şimdi yaptığı şey ise sırası henüz gelmemiş insanlara
aşı yaptırtmak.
Kapanıştan hemen önce sizi oraya götürüyor.
Hiç aşıları kalmış mı diye soruyor.
Çöpe atmaktansa onları kendisine vermelerini istiyor.
Her seferinde sertçe reddediliyor.
Orada bunu yapan tek kişi o değil.
Sıraları gelmeden
aşılanmaya çalışan bir yığın adam var.
Ama Nathan'ın gizli bir silahı var.
Kapanıştan hemen önce
birkaç aşılarının kaldığını biliyor.
Hangi sağlık çalışanı çöpe atmak ister ki?
Dışarı çıkıp onları verirler.
Ama iki aşı için 10 kişiyi beklerken görünce
şöyle bir soru sorarlar,
"Aranızda yardıma muhtaçlarla çalışan var mı?
Bir saniye geçer, kimse bir şey demez.
O pisliklerin hiçbiri çalışmıyordur. Asıl bakıcılar başka yerlerde oluyor.
Bir saniye daha geçer ve 10 akıl yarışmaya başlar.
Sonra üçüncü saniyede grubun akıllıları,
grubun daha çok yozlaşmış olanları,
aşı olmaktan sadece bir yalan uzakta olduklarını anlarlar.
Dördüncü saniyeyle birlikte
tüm o eller havaya fırlar, "Kara Murat benim." "Hayır, benim."
Nathan bunu yapıyor, tamam mı?
Size bunu söylüyor. Diyor ki,
"İkinci kez sorduklarında kaldır elini havaya,
"alçakça yalanını söyle, binaya gir ve istediğin şeyi al."
Yasa dışı değil ama aşırı derecede alçaklık.
Onun Nathan'la konuştuğunu
öğrendiğimden beri...
Mantar itirafından beri aramız iyi değil.
Bu ayın tamamında...
Hep işi vardı, hep fazla mesai yaptı.
Hep derim, "Bunun için ödeme yapmalılar, hayır işi yapmıyorsun."
Komik çünkü hayır kurumunda çalışıyor.
Genelde gece yediye, sekize, dokuza kadar orada olur.
Ama şimdi, saat beş olur olmaz pat diye Zoom'u bitiriyor.
Toplantının ortasında olabilir, pat diye Zoom'u bitiriyor.
Cümlenin ortasında pat diye Zoom'u bitiriyor.
Kardeşi arayınca açmıyor.
Nedenini sordum, "Hayatımın geri kalanını
"başkaları için harcamaya hiç niyetim yok."
Benimle kavga bile etmiyor. Öylece odadan çıkıyor.
Vakit ayırabildiği tek kişi küçük Artie
ve o zaman bile, onunla oynarken bazen onu yakalıyorum
ve "Bunca yıl." diye düşündüğünü anlayabiliyorum.
Yukarı mı çıkıyorsun?
Bana tuhaf şeyler yaşatıyor. Hem bu olay hem de şirketimin batışı.
Eskiden işini kaybedersen toparlarsın,
diye düşünürdüm.
Düşersin, tekrar kalkarsın.
Ama kalkacakmışım gibi görünmüyor,
anlıyor musunuz?
Tırnaklarımı yiyorum.
Meyve sipariş etmeden duramıyorum.
Dün banyoda ağladım.
Banyoda.
Yani hiç ağlamam ama banyo ne ya?
Acınası bir durum. Yani rahatlıkla söyleyebilirim,
şu an biraz allak bullak hâldeyim.
Malum şeyi vurdurmaya Nathan ile gitti.
Ben de "Bunu düşünmeyip zihnimi dağıtırım." diye düşündüm.
Bu gece katsu körili patlıcan yapıyorum. Malzemeleri aldım.
Eskisi gibi buradaki Tesco'dan aldım.
İlk karantinadan beri oraya gitmemiştim.
Çok değişmiş.
Tüm o el dezenfektanları, maskeler.
Oraya son gittiğimde hepsini bitirmişlerdi.
Felaket filmindeki 7-Eleven gibiydi. Ama şimdi ürünlerle dolu
ve her şey yolunda.
Müşteriler de umurlarında değilmiş gibi ortalıkta dolanıyor.
Bir de bir adam vardı. Tanrım, şu lanet herif.
20'lerinin sonunda, koşu giysileriyle,
kulaklığıyla,
sepetini dolduruyor. Maskesi yok, hiç.
Etrafa bakınıyorum, kimse müdahale etmiyor.
Adamın umurunda değil.
Neyse, fırın reyonunda duruyor.
Ekmekler önünde, dikiliyor.
Aşağıda da bir kadın var.
Üniformalı. Pideleri diziyor. Adam da kadının üzerinde böyle duruyor.
"Kadına çok yakınsın dostum." dedim. "Derdin ne?
"Anlamıyor musun?"
Kadının orada olmaktan başka çaresi yok.
Sonra adam... Yani karar verdi,
"Bir cevizli somun ekmeği alacağım." Onu alması gerek.
Almazsa muhtemelen ölecek.
Sonra eğildi.
Oraya şöyle eğildi. Yüce Tanrım.
Kadına yakın. Kadın da burada.
Dedi ki "Tanrım, bu nedir?" Kadın hissedebiliyordu.
Çünkü bu, normal zamanlar için de yakın, yani uygunsuzluk sınırında.
Ama bugünlerde, maskesiz, yani...
Lanet olsun. Sonra bu adam şöyle... Uzandı.
Yüzü hemen şurada.
Cevizli somun ekmeğini çıkardı. Biraz sıktı.
"Hayır, bu değil."
Geri koydu, başka birini aldı. Kadın da orada, nefes alıyor. Çıkardı.
"Evet, harika."
Sonra bastı gitti. Ben de, lanet olsun...
Burnumdan soluyorum. Yani öfkeliyim, çıldırdım.
Öyle dolmuşum ki kendimi kadının önünde buldum
çünkü ona bir şey söylemeliydim.
Ve o kadındı.
Bağırdığım kadın. Küçük düşürdüğüm kadın.
Maskesi vardı ama o olduğu anlaşılıyordu.
O da beni tanıdı ve dedi ki
"Yardımcı olabilir miyim?"
Hiçbir şey diyemedim.
Sonunda şöyle dedim,
"Özür dilerim.
"Çok özür dilerim."
"Neden özür diliyorsunuz efendim?" dedi.
Söyleyemedim çünkü söyleyemezdim.
Onun yerine "Bunun için teşekkürler." dedim.
"Her şey için. Yaptığın her şey için,
"bizi ayakta tuttuğun için. Aldığın riskler için
-"ve olduğun kişi için." -"Ben kimim efendim?" dedi.
Ben de dedim ki "Sen bir kahramansın.
"Kahramansın."
"Ben sadece işe ihtiyacı olan biriyim." dedi.
O ana kadar bildiğin ağlıyordum, Yani gerçek anlamda değil, içten içe.
Ona bir şey vermek istedim.
"Farklı olacak." dedim. "Ne farklı olacak?" dedi.
Dedim ki "Dünya,
"sizin gibi insanların kıymetini bilecek.
"Aynısını tekrar yapmayacağız, hak etmeyen CEO'lara, dergilere
"ya da marka fenomenlerine, önemsiz işleri olan insanlara
"değer vermeyeceğiz." "Yani sizin gibilere mi?" dedi.
"Evet. Benim gibi insanlara.
"Değişecek.
"Hatırlayacağız."
Dedi ki "Hayır, hatırlamazsınız. Unutursunuz. Dünya da değişmez."
Hiçbir şey söyleyemedim çünkü haklı olabilirdi.
Haklı, biliyorum.
"Yardımcı olabileceğim başka bir şey var mı?" dedi.
Ben de önemli bir şey söylemek istedim.
Önemli olan tek şeyi söylemek istedim,
bunu ona, o an söylemek istedim
ama hayatımda bir önemi olan tek şey gitmişti.
Ben de kafamı salladım.
O da pideleri dizmeye ve hayatımızı
asgari ücretin biraz üzerine kurtarmaya devam etti.
TEŞEKKÜRLER ULUSAL SAĞLIK MERKEZİ
-Boktan biri değilim... -Biliyorum.
-Sadece tepki verdim... -Her zaman.
Ben her zaman boktan biri değilim.
Ama bazen öyleyim.
Sen de iyi bir insan değilsin.
Yani çoğu zaman.
Hem de hiç, gerçekten.
-Ama bazen öylesin. -Teşekkürler. Sanırım.
Yapmam gereken...
Bunu çok düşündüm ve yapmam gereken...
İnsanlar şöyle diyor, "Normale döndüğümüzde."
"Yakında normalde dönecek." Normale dönmek istemiyorum.
Gerçekten. Yani eskinin nesi güzeldi ki?
Birbirimizle didişiyorduk.
Herkes sürekli birbiriyle ufacık şeyler uğruna didişiyordu.
Benim çok ciddi bir değişiklik yapmam gerekiyor.
Anlıyor musun?
Evet.
Galiba anlıyorum.
Yeni bir hayat istiyorum.
Eskisine dönemem. Yapamam.
Bunun için ciddi bir değişiklik yapmalıyım.
Hayır, sorun değil. Kesinlikle.
Tamamen anlıyorum. Yüzde yüz.
-Ağlıyor musun? -Hayır.
-Ağlamıyorum, tamam mı? -Ağlıyorsun. Neden...
Hayır, ağlamıyorum... Neden sence? Doğru, çok üzgünüm!
Tabii ki ağlayacağım.
Bu yaşadıklarımız benim için anlamsız değil.
Ve anlıyorum, evet.
Belki de yaptığımız en akıllıca şey budur.
Yıllar önce yapmalıydık ama ben kalbi çürümüş bir ruhsuz
-değilim. -Arthur'un ceketini giymişsin.
Tanrı aşkına!
Bak, hadi ayrılalım.
Tamam, hadi yapalım ama gerçekten canımı acıtıyor.
Ve ağlayacağım,
sen de izleyeceksin.
Ayrılmıyoruz.
Ne?
-Neden öyle sandın? -Az önce dedin ki...
-Ayrılalım, demedim. -Ne dedin?
"Evlenmeyelim." dedim.
-Öyle demedin. -Tek söylediğim bu.
-"Evlenmeyelim." dedim. -Hayır, demedin.
"Evlilik" demedin. Bu kelimeyi hiç söylemedin.
Söylemedim mi?
-Onu kastetmiştim. -Onu mu kastettin?
Demek istediğim, yani...
Evlenmeyelim, demek istemiştim. Birlikte olmayalım, demek istemedim.
Evlenmeyelim, demek istemiştim. Aklından ne geçiyordu ki?
Kafanda neler yaşıyordun?
Bridgerton falan mı izliyordun?
Diyorum ki... Beraber olalım diyorum.
Tamam mı? Ama güzel bir şekilde!
Yapabilirsek...
Herkes her zaman birbirine kızgın
ama hepimiz aynıyız.
Aynı şeyleri giyiyoruz, aynı şeyleri yiyoruz,
aynı müziği dinliyoruz, aynı aptal şeyleri içiyoruz,
aynı programları izliyoruz.
Tüm insan ırkı
birbirlerine doğru ışık hızında koşuyor,
"Benden uzak dur!" diye bağırıyor. Artık bunu yapamam.
-Yapamam. Tüm bunlardan sonra olmaz. -Selam dostum. İyi misin?
Uslu çocuk. Oyun mu oynayacaksın? Yemeği hazırlayayım. On dakika.
Katsu körili patlıcan. Sevdiğin gibi.
-İnternette marinesini buldum... -Patlıcan sevmem.
-Ne? -Ne?
Patlıcan sevmem.
Muhteşem!
Muhteşem! Bunu hemen çöp kutusuna atacağım.
Tanrı aşkına.
Elveda patlıcan. Merhaba balık ve patates kızartması.
Bahçede ölü bir muhabbet kuşu var.
-Ölü muhabbet kuşu mu? -Evet.
-Bahçemizde mi? -Evet.
Muhabbet kuşu olduğundan emin misin? Burada bulunmaz.
Getirebilir miyim?
Hayır dostum. Belki de en iyisi dışarıda bırakmak.
-Çürümesini izleyeceğim. -Evet.
Çalıların arasına da atabilirsin, bırak tilkiler yesin.
O da olur.
-Siz iyi misiniz? -Evet.
Evet.
-Harikayız. -Evet.
Çok harika.
Hey.
Gidip dışarıda oynasana. Ben de hemen geliyorum, tamam mı?
Seni küçümsemiyorum.
Bu ağza alınmayacak bir şey.
Aşı olmadım.
-Ne? -Hayır.
Peki, nasıl... Tamam.
Tamam.
Sebebi de senin o aptal, somurtan suratındı.
Öğrendiğinden beri haftalardır somurtuyorsun.
Yani kimsin de beni yargılıyorsun?
Nathan'la oradaydım, hazırdım.
Bir adam, "Aranızda muhtaçlara bakan kimse var mı?" dedi.
Senin aptal, asık suratın aklıma geldi ve oradan uzaklaştım.
Hakkımda ne dersin diye düşünerek oradan uzaklaştım.
Benim yüzümden mi?
Senin için hislerim,
çok garip
ve sinir bozucu, rahatsız edici.
Bazen de iç karartıcı ama bir tür aşk bu.
Beni sevdiğini mi söylemeye çalışıyorsun?
Hayır, seni bir nevi sevdiğimi söylemeye çalışıyorum.
Sadece soruyorum, bu yeterli mi?
Ölü bir muhabbet kuşu görmek ister misin?
Evet.
Evet, sanırım isterim.
Çeviren: Yagmur Uygun