สหราชอาณาจักรเริ่มล็อกดาวน์
ตอนนี้คนจะออกจากบ้านได้ ด้วยเหตุผลเพียงไม่กี่อย่าง...
สหราชอาณาจักรตื่นมาพบกับ ข้อจำกัดที่ยากที่สุด
เท่าที่จำความได้เพื่อรับมือไวรัสโคโรน่า
นี่เหมือนฉากในจินตนาการ ของนักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์
หลังภัยพิบัติวันสิ้นโลก
วันที่ 24 มีนาคม 2020
ไม่ถืออะไรเลยเหรอ เจ้าตัวเล็ก
เอ้านี่ ถือนี้ไว้
วันแรกของการล็อกดาวน์ทั่วประเทศ
อย่าเล่นในห้องนั่งเล่น
ผู้เสียชีวิตจากไวรัสโคโรน่า 422 ราย
ให้ตายสิ ลูกเป็นเหตุผลเดียว ที่ทำให้เรายังอยู่ด้วยกัน
-อาร์เธอร์ -อาร์ตี้น้อย
-เขาชื่ออาร์เธอร์ -ถ้าไม่ใช่เพราะอาร์ตี้น้อย
-เราคงหย่ากันไปหลายปีแล้ว -ความจริงคือ
-เราทนกันไม่ได้เลย -เราเกลียดกัน
การล็อกดาวน์นี่
ต้องอยู่บ้านเดียวกัน ฉันกับเขา...
สิ่งเดียวที่ทำให้ผมทนอยู่กับเธอได้
คือผมจะได้ออกจากบ้านไปทุกวัน
ฉันก็รู้สึกแบบนั้น
ให้ตายสิ จริงๆ นะ การบอกลาคุณ
-เป็นสิ่งที่ดีที่สุดของวัน -แค่อยู่ห้องเดียวกับเขา...
และพอกลับมาเจอเธออีก เวรเอ๊ย
ทั้งเศร้าทั้งซวยปนกัน
ผมเกลียดหน้าคุณ
-หน้าฉันเหรอ -ผมเกลียดหน้าคุณ
-เกลียดหน้าฉัน -ผมเกลียดหน้าคุณ
จะบอกว่าฉันไม่สวย
เธอสวยมาก หน้าคุณน่ะ ผมเกลียด
ฉันคิดว่าเขาเหมือนมะเร็ง
ไม่อยากจะมอง น่าจะเป็นตา
ไม่ใช่ผิวหนังหรือต่อมลูกหมาก แต่พวกมะเร็งร้ายๆ
อย่างมะเร็งตับ ตับอ่อน
แก้มเหรอ ผมเจาะจงไม่ได้
มะเร็งลำไส้ใหญ่
แต่พอฉันคิดถึงคุณก็รู้สึกแบบเดียว
กับตอนนึกถึงมะเร็งที่ฆ่าพ่อฉัน
-เหมือนกันเลย -ริมฝีปากคุณ
-ริมฝีปากเธอ -ปากฉันสวยออก
ผมรู้ว่าคุณมีริมฝีปากสวยเลิศ
ผมแค่เกลียดมัน
เราไม่ควรคบกันตั้งแต่แรก
-บ้ามาก -เราต่างกันคนละขั้ว
แต่ตอนนั้นนึกว่า "ขั้วตรงข้ามดึงดูดกัน"
-ไปหลงกับ... -อะไรดึงดูดกันอีกรู้มั้ย
-ฮอร์โมน ฟีโรโมน... -ฆาตกรต่อเนื่องกับเหยื่อ
สารพิษและเซ็กส์สุดยอด
พระเจ้า แค่คิดถึงการ...
-มีเซ็กส์กับคุณมันก็... -ผมรู้ ผมรู้
เรื่องการเมืองเราก็เห็นต่างกัน
ใช่สิ ผมเชื่อในการทำงานหนัก
ใครๆ ก็เชื่อในการทำงานหนัก
ส่วนเธอเป็นพวกสังคมนิยมดั้งเดิมจ๋า
นั่นแม่ฉัน คุณกำลังพูดถึงแม่ฉัน
คุณไม่เคยเข้าใจการเมืองของฉัน
ฉันเป็นกลาง
แค่เชื่อว่าประเทศนี้ ไม่ควรเอาเปรียบผู้ใช้แรงงาน
ผู้ใช้แรงงานเหรอ
คุณรู้เรื่องของพวกเขาเหรอ
ผมมาจากผู้ใช้แรงงาน
ผู้ใช้แรงงานเลี้ยงผมมา มันไม่ใช่อย่างพวกคุณคิด
ไม่ใช่ล้อมวงกินปลากินแซนด์วิชมื้อเย็น และร้องเพลงรอบเปียโน
ชนชั้นแรงงานโคตรเลวร้าย
-คุณเกลียดผู้คน -แค่เกลียดคนขี้เกียจ
ส่วนคนที่ถูกเลี้ยงโดยชนชั้นมีการศึกษา...
-พระเจ้า ฟังสิ -อภิสิทธิชนเสรีนิยม
พ่อฉันเป็นหมอฟัน
คุณดิ้นรนมาเองหรือเปล่า ผมทำแบบนั้น
ผมโงหัวขึ้นมาได้เพราะทำงานหนัก
ให้ตายสิ ย้อนกลับไปนิดซิ
คุณมาจากคิลมาร์น็อคเองนะ ไม่ใช่คอมพ์ตัน
เราจน ผมโงหัวออกมาได้
ตอนนั้นฉันนึกว่า "แหม น่ารักจัง เขาเป็นอนุรักษ์นิยม"
ผมไม่ใช่
คุณเลือกพรรคอนุรักษ์นิยมตลอด ตั้งแต่เราเจอกัน
ผมเลือกโทนี่ แบลร์
เวรเอ๊ย เราไม่คุยเรื่องการเมืองได้ไหม
เรากำลังห่วงแม่ของฉัน
-น่าจะพาเธอมาที่นี่ -ฟื้นฝอยหาตะเข็บเพื่อ
-เหรอ เราตัดสินใจแล้ว -ผมไม่ได้ "ฟื้นฝอยหาตะเข็บ"
ผมไม่ได้ทำแบบนั้น ผมรู้เราตัดสินใจแล้ว
เธออยู่คนเดียว
-และอาร์ตี้น้อย... -อาร์เธอร์
เขาเหลือยายอยู่คนเดียว ผมอยากให้เขาอยู่กับเธอ
อีกอย่างมีไม่กี่คนที่เข้าใจเขา
-เธอมีคนดูแล -พวกเขาแย่มาก
ไม่ได้แย่นะ แค่งานล้นมือ
พวกเขาเข้าไปดู 45 นาที วันละสามครั้ง
พวกเขาโยนพาสต้าใส่ไมโครเวฟ
เปลี่ยนถุงถ่ายแล้วเล่นโทรศัพท์ทันที
มีแบบนั้นคนเดียว เด็กผู้หญิงคนเดียว
และบางคนก็น่าทึ่งมาก
แล้วพวกเขาก็ได้ค่าจ้างนิดเดียว
ทำงานตั้งแต่เจ็ดโมงเช้ายันสี่ทุ่ม
ต้องเดินทางไปหาคนไข้ตลอด
และถ้าต้องรอช่วงไม่มีคนไข้
พวกเขาก็ไม่ได้ค่าจ้าง
น้อยกว่าค่าจ้างขั้นต่ำ
ผมไม่ได้จะไปว่าพวกเขา
ผมรู้ว่าบางคนก็ดี
แต่บางคนไม่ดีและไม่ใช่ญาติ
และยังมีอีกอย่าง ที่พวกเขาต้องเดินทาง มันไม่เป็นไรเหรอ
ฉันไม่รู้
ตอนนั่งรถเมล์ใส่หน้ากากไหม
ผมเห็นคนใส่หน้ากากนะ
พวกเขาแนะว่าห้ามใส่หน้ากาก
จะเกิดอะไรถ้าขึ้นรถสาธารณะ
แล้วกลายเป็นพาหะนำโรค
ประเทศอื่นใส่หน้ากากกัน เราควรใส่ไหม
-ฉันไม่รู้ -ก็ว่างั้น
ไม่มีใครรู้อะไรเลย...
ไม่รู้เลย
โคตรเซ็งเลย
ฉันกับน้องสาวพยายามให้แม่ ไปอยู่บ้านพักคนชรา
สวยมาก อุปกรณ์พรั่งพร้อม
เราไม่ได้จะกำจัดแม่
ตอนเช้ามีเต้นไลน์แดนซ์ ตอนค่ำมีฟอกไต
เธอรู้ว่าคุณไม่ได้จะกำจัดเธอ
ตอนไปที่นั่นล่าสุดเธอพูดว่า
"นังตัวแสบ คิดจะกำจัดฉัน"
แม่คุณเป็นคนมีสีสัน
แค่อยากให้มีคนดูแลแม่
ใช่ พ่อแม่ผมตายหมดแล้ว แบบว่า... ขอบคุณพระเจ้า
คือว่าผม...
ผมขอโทษจริงๆ
โอเคไหม เราต้องเข้ากันให้ได้ ผมรู้
ไม่รู้ด้วยว่าจะเป็นแบบนี้นานแค่ไหน
เรื่องทั้งหมดนี้สับสนมาก
ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เราต้องดูแลกันเอง
แล้วพวกผู้ใหญ่ก็หายหัวไปหมด
แล้วคนข้างนอกนั่นก็ไม่น่าเชื่อ
-ไม่อยากจะเชื่อ -คนข้างนอกนั่นทำไม
เล่าสิ
-ไม่มีอะไร เดี๋ยวคุณจะ... -ไม่ เล่าเถอะ
-ไม่ ขอโทษ -ถ้าจะผ่านไปได้
-เราต้อง... -ทำไม
-คุยกัน -เราเหรอ
ใช่ คิดว่างั้น คุณไม่คิดเหรอ
คุณอยากให้ผมพูดเหรอ
คิดว่างั้น เราไม่ควรเหรอ
-แบบนิดหน่อย -ก็ได้
นี่มันเมื่อวานก่อนประกาศล็อกดาวน์
ผมไปที่เทสโก้แถวนี้ ที่มุมถนนน่ะ
-ใช่... -ผมอยู่ที่เทสโก้
แล้วก็เข้าไปในนั้น
ทุกอย่างถูกซื้อไปเกลี้ยงเลย
อย่างกับตั๊กแตนลง
ผมอยากได้มะเขือม่วง
-ผมจะทำ... -แกงกะหรี่คัตสึ
แกงกะหรี่คัตสึมะเขือม่วง อย่างเดียวที่อาร์ตี้กิน
แล้วไม่มีมะเขือม่วงเหลือเลย
ไม่มีซูกินี่ ไม่มีมะเขือเทศ ไม่มีแครอท
ผมเห็นผู้หญิงที่ทำงานที่นั่น
จำเธอได้ เคยเห็นเธอมาก่อน
อายุประมาณ 50 เตี้ยๆ และก็...
ผมไม่ได้จะหยาบคายนะ
ใครก็จำเธอได้เพราะจมูกโต
-ฉันรู้จัก -รู้จักนะ
เธอน่ารักออก
เธอเดินออกมาจากหลังม่านพลาสติก
แล้วตอนเธอเดินออกมา
ผมเห็นทั้งลังเลย
มะเขือม่วงทั้งหมด
เต็มไปหมด ผมก็คิดว่า "ดีเลย" ผมเดินไปถามเธอว่า
"ขอโทษนะ คุณมีมะเขือม่วงไหม" เธอว่า "ไม่มี" ผมก็แบบ "อะไรนะ"
เธอบอกว่า "ไม่มี หมด" ไม่สุภาพด้วย
ซึ่งผิดปกติสำหรับเธอนะ เธอน่ารักออก
ผมเลยกลับไปถามว่า "ขอโทษนะ
"ผมบังเอิญเห็นหลังม่านพลาสติก
"เห็นมะเขือม่วงเป็นลังเลย"
เธอก็แบบว่า "บ้าเอ๊ย ไม่นะ"
เธอหงุดหงิดเหมือนจะมี "เรื่อง"
หรืออะไรแบบนั้น
เธอบอกว่า "ฉันขายให้ไม่ได้" ผมก็ "ทำไมล่ะ"
เธอว่า "ผู้จัดการฉันสั่ง อย่าเพิ่งเอาออกไปวาง"
ผมก็บอกว่า "อ๋อ เข้าใจแล้ว"
"แต่ว่าอย่างนี้ ลูกชายที่น่ารักของผม
"เขาค่อนข้างช่างแปลกกับอะไรๆ
"และกินมะเขือม่วงอย่างเดียว
"ผมไม่ได้ขอให้เอามะเขือม่วงออกมาวาง
"ผมแค่ขอสักสามลูกจะได้เอาไปทำ แกงกะหรี่คัตสึ"
แล้วเธอบอกว่า...
เสียงสั่นๆ แบบ
"คุณคะ ฉันให้ไปไม่ได้เพราะ ตอนนี้เราเชื่อว่า
"คนขับรถคนหนึ่งของเรา เป็นเหยื่อของไวรัสโคโรนา
"และเราพยายามดูว่า
"เขาเป็นคนที่สัมผัสผักพวกนี้ไหม"
เธอคิดว่าเท่านั้นก็จบ
ผมบอกว่า "จะให้คุณสิบปอนด์" เธอพูดว่า "ไม่"
"ให้ 20 ปอนด์" เธอบอกว่า "คุณคะ ไม่ได้"
"สามลูกห้าสิบปอนด์" เธอตอบ "ไม่ได้"
"สองร้อยปอนด์ เดี๋ยวนี้ตอนนี้"
เธอตอบ "ไม่ได้ค่ะ คุณ" "พันปอนด์"
"อะไรนะ"
"ผมจะให้คุณหนึ่งพันปอนด์ เดี๋ยวนี้เลย"
"ผมรับรอง ผมจ่ายให้คุณได้
"ผมจะไปเอทีเอ็ม บัตรเครดิตสามใบ
"กลับมาตรงนี้ เอาเงินพันปอนด์ใส่มือคุณ
"ถ้าคุณเข้าไปหยิบมะเขือม่วงให้ผมสามใบ"
เธอคิดเพราะเธอต้องการเงิน
เธอจะได้เท่าไร ค่าแรงขั้นต่ำ
หาเช้ากินค่ำ เธอก็กำลังคิด
เธอทำแบบนี้ไปรอบๆ ดูว่ามีใครฟังอยู่ไหม
เธอบอกว่า "คุณคะ" เสียงสั่นๆ น่าสงสาร
"ฉันอยากได้เงินหนึ่งพันปอนด์จริงๆ นะ
"คงทำให้ครอบครัวฉันสบายได้
"ฉันทำไม่ได้ ด้วยจิตสำนึกที่ดี
"ที่จะให้มะเขือยาวคุณเพราะถ้าคุณ หรือลูกชายของคุณ
"หรือคนอื่นต้องตาย แล้วฉันจะกลายเป็นคนแบบไหน"
ผมยืนอยู่ตรงนั้นมองหน้าเธอ และผมก็พูดว่า
"ยัยจมูกโตเอ๊ย
"ไอ้คนขี้แพ้
"ไม่เข้าใจเหรอ คุณมันคนขี้แพ้จมูกโต
"นี่คือเหตุผลที่คุณติดกับงานห่วยๆ
"และผมมีรถเบนซ์อีคลาสจอดอยู่ข้างนอก"
ผมวางของที่ซื้อและเดินออกไป
พระเจ้า
-ให้ตายสิ -อะไร
พระเจ้า
ก็ลูกกินอยู่อย่างเดียว
-คุณแย่มาก -อยากทำ...
-แกงกะหรี่คัตสี -เลวร้ายที่สุด
ก็คุณให้ผมเล่า ลูกกินอยู่อย่างเดียว
-เป็นมนุษย์ที่แย่มาก -คุณให้ผมเล่า
ก็ไม่รู้นี่ว่าอะไรจะออกจากปากคุณ
ผมรู้สึกแย่เลย ขอบคุณนะ
-คุณรู้สึกแย่เหรอ -ใช่
รู้ไหมอะไรทำให้ฉันงง
อะไรทำให้ฉันตื่นมากลางดึก
เหงื่อตก เพราะความจริงที่ว่า ฉันเคยรักเขา
จริงนะ มันเป็นไปได้ยังไง
ความรู้สึกที่เรามีให้กันก่อนหน้า ผมอธิบายไม่ได้
ว่ามันเป็นยังไงเหมือนกัน เธอพูดถูก เราเคยรักกัน
-ผมนึกว่าเธอน่าทึ่ง -ฉันนึกว่าเขามีเสน่ห์
ตอนนี้คุณน่ารังเกียจ
คุณมีเสน่ห์ระดับเดียวกัน อาการท้องร่วงในแก้วไพน์
-ล็อกดาวน์คงจะยากแน่ๆ -คงจะยากแน่ๆ
ยากจริงๆ
นั่นมัน... ยกแขนขึ้น
ข่าวด่วนที่เพิ่งเข้ามาไม่กี่วินาที
วันที่ 8 เมษายน 2020
นายกรัฐมนตรีเข้ารับการรักษาในไอซียู
ด้วยอาการของไวรัสโคโรน่า
ตอนนี้ขณะที่เมืองล็อกดาวน์เกือบเงียบสงบ
มีดวงจันทร์ขนาดใหญ่ที่สุด สว่างที่สุด ในปี 2020 ขึ้นสูงบนท้องฟ้า
การแพร่กระจายของไวรัสไม่รวดเร็ว และนั่นคือข่าวที่ดี
อย่าป้อนพ่ออีกนะ ร้ายจริงๆ
ผู้เสียชีวิตของอังกฤษ 7,097 ราย
เห็ด
พระเจ้า ใช่ เล่าเรื่องเห็ดสิ
เห็ดคือต้นเหตุของทุกอย่าง
เธอเล่าเรื่องนี้ได้ดีกว่าผม
ทุกอย่างเป็นความผิดของเห็ด
ถ้าไม่ใช่เพราะเห็ด เราคงไม่ยังอยู่ด้วยกัน
คุณเล่าสนุกกว่าผม
ตอนนั้นเป็นปีที่สาม ปีแรกเราอบอุ่น กอดกันแนบแน่น
ความสุข ความรัก สามัคคี
ผ่านปีที่สองที่โหดนิดๆ
ความนุ่มนวลกลายเป็นอารมณ์เสีย และทะเลาะกัน
เราเข้าสู่ปีที่สาม
เข้าสู่ทุ่งหญ้าอาร์กติกที่เยือกเย็น
-นี่จะให้ฉันเล่าไหม -ถึงตอนนี้เราเกลียดกัน
เราไม่อยากยอมรับแต่เราทั้งคู่รู้
และเราต่างวางแผนที่จะชิ่ง
ฉันจำได้ว่านั่งกินมื้อค่ำกับเขา นั่งมองเขากินและคิดว่า
"นี่คือประสบการณ์เลวร้ายที่สุดของฉัน"
อะไร ผมไม่ได้กินมูมมาม
ไม่ใช่เพราะคุณกินมูมมาม
แค่การที่คุณกำลังกิน นั่งมองคุณกิน
เห็นกระบวนการทุกอย่างชัดเจนมาก
การบดเคี้ยวและการฉีกเนื้อ
เคี้ยวบดอาหารผสมกับน้ำลาย
และดูดมันลงไปในอ่างเนื้อที่มีกรดเต็ม
เพื่อย่อยให้มันเป็นไส้กรอกอึ
ที่จะถูกบีบออกมาทางก้นคุณ
คุณเห็นทุกอย่างนั่นจากการกิน
ไม่ แค่การกินของคุณ
พูดได้ว่าเราจะไม่คบกันต่อแน่
เราทะเลาะกันรุนแรงมากก่อนวันเกิดฉัน
รุนแรงแบบฟางเส้นสุดท้าย
แต่ผมโง่มากไปจองทริปเป็นของขวัญวันเกิด
เลือกทริปไปเก็บเห็ดที่ป่านิวฟอเรสต์
ป่านิวฟอเรสต์บ้าบอ
เขาจะไม่จ่ายค่ามัดจำคืนเลย...
เขาพาคุณเข้าป่านิวฟอเรสต์บ้าบอ
ตอนเช้ามาก
-บังคับให้คุณไปเก็บเห็ด -พวกเขาบอกเราว่าเห็ดไหนกินได้
จะเก็บยังไง เอามาทำอะไร
-มันน่าสนใจ -น่าเบื่อมาก
ถ้าเราไม่ได้มีความสัมพันธ์กัน เราอาจจะหาเพื่อนได้
คนพวกนั้นแย่มาก
หนึ่งหรือสองคนก็โอเคนะ
แล้วเพื่อนคุณคนที่...
เขาควรจะถูกประหารชีวิต
เขาสอนวิธีเก็บเห็ดให้คุณ
และบอกด้วยว่าอย่าเก็บเห็ดแบบไหน
มันมีเห็ดอยู่ชนิดหนึ่งที่เขาบอกว่า
"ถ้าคุณกินมัน ไม่ถึงกับตาย
"แต่มันจะแย่มากๆ
"ถ้าคุณกินเห็ดนั้นก็จะปวดเกร็งท้อง
"จะอ้วกพุ่งและมีอาการท้องร่วงรุนแรง
"และคุณจะฉี่ราด"
และเราทั้งคู่คิดเหมือนกัน
"ฉันอยากใส่มันลงไปในสตูว์เห็ดของอีกคน
"แล้วดูเขาทรมาน"
-ใช่ -"ฉันจะเก็บเห็ดนั่น
"แล้วดูไอ้งี่เง่านั่นนอนบิดบนพื้น
"อึราด คิดว่าเขาต้องตายแน่ๆ"
คุณไม่ได้อยากให้มันเกิดขึ้นจริงๆ
แค่สนุกกับความคิดที่ว่ามันอาจเกิดขึ้น
ใช่ และจากนั้น...
-มันเกิดขึ้น -ใช่
ผมโดนพิษเห็ด
เขากินเห็ด
เราคนใดคนหนึ่งเก็บเห็ดพิษมา
ก็มันหน้าตาเหมือนเห็ดที่กินได้
มันไปอยู่ในสตูว์ที่ผมกินคนเดียว...
คุณไม่รอใคร
เพราะคุณมัวแต่ซื้อฟัดจ์ป่านิวฟอเรสต์บ้าๆ
ให้เพื่อนแปลกๆ ของคุณ เนธาน ที่ขอให้คุณซื้อไปฝาก
แล้วคุณก็โกรธที่ฉันพยายาม คุณก็เลยโกรธ
ฟึดฟัดทำเห็ดเองเพื่อพิสูจน์
ฟังนะ...
ผมนึกว่าผมจะตายจริงๆ
-เขานึกแบบนั้นจริงๆ -เจ็บปวดมาก
เขาคิดว่าเขาจะตาย
บางอย่างในตัวคุณอยากฆ่าคุณ
-แต่เขาไม่เป็นไร -ผมเฉียดตาย
คุณเฉียดตายแต่ไม่ตาย
ผู้ชายคนนั้นบอกว่าไม่ถึงตาย
กว่ารถพยาบาลจะมาก็ 90 นาที
ใช่ นานขนาดนั้นจริงๆ น่ากลัวนิดๆ
ฉันจับมือเขาไว้ตลอด
ใช่ คุณจับมือผม เธอจับมือผมไว้
เวลาที่คุณผ่านเรื่องอะไรทำนองนั้น
เวลาคุณตื่นตระหนกรุนแรง
ความมั่นใจว่าวันนี้คุณตายแน่ๆ
-ย้ำเตือน -คนที่คุณอยู่ด้วย
คือคนสุดท้ายที่คุณจะได้เห็น มันผูกพันคุณเอาไว้
เมื่อคุณผ่านอะไรแบบนั้น ทำให้เราผูกพันกัน
เราเลยตัดสินใจลองอีกครั้ง
ความผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ในประวัติศาสตร์ของความผิดพลาด
เพราะในเวลาสั้นๆ นั่นแหละ กลางแสงแดดแห่งความโง่เขลา
เราตัดสินใจกันว่าเราต้องมีลูก
ห้ามตัดสินใจอะไรหลังเฉียดตายเด็ดขาด
หรือประสบการณ์ใกล้ๆ ความตาย
ตัวอ่อนนั่นไม่ได้ใหญ่ไปกว่า
กระสุนที่พุ่งเข้าหัวคุณ
ก่อนเราจะจำได้ว่าเราแทบทนเห็นกันไม่ได้
ที่เหลือกลายเป็นประวัติศาสตร์แสนห่วย
-นั่นคือเรื่องของเห็ด -อาร์ตี้ มานี่
ล็อกดาวน์ก็ไม่ได้เลวร้ายนะ
-ใช่ -เราผ่านมาสองอาทิตย์แล้ว
-และเรากำลังจะผ่านมันไป -ใช่
-ไม่ใช่อะไรที่แสนสุข -พระเจ้า ไม่เลย
เรายังต้องเห็นหน้ากัน เดินสวนกันตรงบันได...
ที่ทุกคนมีความสุข จับมือ ร่าเริง
ไม่เหมาะสมเลย เห็นวอทส์แอปไหม ทนดูไม่ได้เลย
ทวิตเตอร์ อินสตาแกรม คุณแทบจะไม่...
"เราลงเรือลำเดียวกัน" "เราจะผ่านมันไป"
"ฉันกำลังหัดเล่นแบนโจ"
"ฉันถักผ้าพันคอจากพาสต้า"
พอเลย
มีหลายอย่างเกิดขึ้น
และมันช่วยให้เราไม่ต้องแบบว่า
มาสนใจกันหรือคุยกัน หรือแม้กระทั่งสังเกตเห็นกัน
เราทำเหมือนอีกคน...
-ไม่มีตัวตน -อยู่ในโคม่าหรือ...
ธุรกิจของผมอย่างหนึ่งล่ะ ที่ต้องจัดการอะไรหลายอย่าง
-บอกไปสิว่าคุณทำอะไร -อย่าเริ่มนะ
-เล่าสิ -อย่าเริ่มเรื่องนั้น...
-ไม่มีใครเข้าใจว่าเขาทำอะไร -พวกเขาเข้าใจ
ฉันยังไม่เข้าใจเลยว่าคุณทำอะไร
ไม่จริง คนเข้าใจว่าผมทำอะไร
-บอกพวกเขาไปสิ -โอเค
ผมมีบริษัทที่ปรึกษาด้านบูติก
เชี่ยวชาญการวิเคราะห์ข้อมูล
และหาโซลูชั่นมัลติมีเดีย หรือเทคโนโลยีให้...
-อะไรนะ -การออนไลน์แบบลิเนียร์
ของผู้ให้บริการการตลาด ที่เชี่ยวชาญการประหยัดงบ
มันซับซ้อนตรงไหน
ตอนเราคบกันใหม่ๆ
คนถามเขาว่าเขาทำงานอะไร เขาจะตอบทุกอย่างนั่น
ฉันก็จะเอนไปข้างหน้าและพูดว่า "เขาหมายถึงคอมพิวเตอร์"
ซึ่งมันตลกมากเมื่อล้านปีก่อน
มีหลายอย่างให้ต้องสรุป ต้องขอบคุณริชิ
สหายริชิ
แค่จะบอกว่ารัฐเข้ามาแทรกแซง
-เพราะโรคระบาด -กู้เงินเพื่อลงทุนเพิ่มงาน
เพราะโรคระบาด
นี่ไม่ใช่คำแถลงที่เจเรมี่ คอร์บิน
ต่อสู้ในการเลือกตั้งล่าสุดเหรอ
ใช่ คุณสู้ในการเลือกตั้งล่าสุด
เพื่อนำมาตรการที่สมบูรณ์แบบมาก
กับการทำลายเศรษฐกิจ
ไม่ใช่โรคระบาดเมื่อปี 2008 ที่ธนาคาร...
อย่านะ ผมไม่เคยเห็นด้วยกับปี 2008 ปี 2008 เวร
ไม่มีอะไรยิ่งใหญ่เกินจะล้มเหลว
นั่นคงเป็นสังคมนิยมนะ ตอนนี้ปล่อยให้คนอ่อนแอพินาศไป
-คุณไม่รังเกียจความช่วยเหลือนะ -มันคือเงินกู้
บริษัทผมไม่อ่อนแอ ไม่เคยอ่อนแอ
ใช่ แค่เข้าใจยาก
มีหลายอย่างให้ต้องจัดการ เรื่องเงินกู้
การคืนเงิน การจ่ายเงินค่ารักษาพยาบาล
เลื่อนภาษีมูลค่าเพิ่ม เงินชดเชยค่าจ้าง
งานพวกนั้นสำคัญกับผม
-ผมมีพนักงาน 12 คน -ที่คุณไล่ออก
ที่ผมไม่ได้ไล่ออก
-คุณส่งอีเมลไปไล่พวกเขาออก -ซึ่งผมยกเลิกทันที
ที่เงินชดเชยเข้ามา
ตอนที่รัฐบาลจะจ่ายค่าจ้างให้
พวกเขาเป็นคนดี ผมรับกลับหมด
ให้เงินเดือนแค่ 80 เปอร์เซ็นต์
เงินชดเชยเขาให้แค่นั้น
-แต่คุณก็เพิ่มเองได้ -ถ้าคุณโง่
ระหว่างนี้เธอยังทำงานได้อยู่
ใช่ ฉันทำงานให้การกุศลชื่อพีเอฟเอ็น
เราคือเวอร์ชันตอลิบาน ของเมเดซินส์ ซองส์ ฟรอนติแยร์
ใช่ แม่คนนี้เขาช่วยกอบกู้โลก
ฉันทำงานกับผู้ลี้ภัย
งานของเธอคือเรื่องดี ผมภูมิใจนะ
ผมภูมิใจในตัวเธอนิดๆ
ฉันเป็นแค่ผู้ประสานงาน...
สำหรับยุโรป ทั่วทั้งยุโรป
เธอทำงานหนักมาก
ผมไม่ค่อยเห็นด้วยในหลักการของผู้ลี้ภัย
-แต่บางคนที่เธอช่วย... -ใช่สิ
คนที่ฉันช่วยไม่ได้ต่าง...
เรื่องของคนพวกนี้...
คนพวกนี้ไม่ได้ต่าง...
คุณต้องสงสารพวกเขา
พวกไหน พวกไหนที่พูดถึง
คนพวกนั้นไม่ได้แตกต่าง ฉันจะไม่คุยเรื่องนี้
มีเรื่องให้ทำมากมาย
และก็การเรียนที่บ้าน...
ที่เขาต้องทำเป็นส่วนใหญ่ และเขาก็ทำได้ดี
การเป็นอาณานิคมโปรตุเกสของมาเก๊า
และจุดหลอมเหลวของตะกั่ว คือก้อนความทรงจำเล็กๆ
ผมภูมิใจมากนะ
เขาทำได้ดี ฉันยกให้เลย
เรียนที่บ้านดีกับอาร์ตี้มากกว่า เขาเข้ากับเด็กคนอื่นไม่ได้
ใช่ แต่เขาน่ารักนะ
เขาอยู่ตรงนั้นไหม ใช่ เขาน่ารัก เขาเป็นเด็กน้อยที่น่ารัก
เป็นเด็กชายที่น่ารักจริงๆ
พูดให้ยุติธรรม คุณให้ลูกชายที่ยอดเยี่ยมกับผม
ฉันไม่ได้ให้เขากับคุณ
แล้วยังมีเรื่องแม่ที่ฉันห่วง
เราทั้งคู่เป็นห่วง
ไม่ว่าเธอกับผมจะเกิดอะไรขึ้น ผมชอบหญิงแก่คนนั้น
-แม่เกลียดคุณ -เธอรักผม
แม่เกลียดการเมืองของคุณ
มันทำให้เธอมีอะไรที่จะโต้เถียง
เธอเป็นพวกคอมมิวนิสต์สุดขั้ว
แบบของแท้ดั้งเดิม สหายผู้รักซีซีซีพี
ไม่เคยทำใจได้ที่กำแพงเบอร์ลินล่มสลาย
ยุค 70 เธอมีความเชื่อมโยงกับ กองพลแองกรี้บริเกด
เธอไม่ได้เชื่อมโยง...
คนที่พยายามระเบิดหอคอยเทเลคอม
เธอคือเหตุผลที่ภัตตาคารหมุน ไม่หมุนได้อีกต่อไป
เธออาจเคยซ่อนคนสองคน ที่อาจเกี่ยวหรือไม่เกี่ยวข้อง
หลายชั่วโมงอยู่
ผมเคยจับได้ว่าเธออ่าน แดส แคปิทัล
ให้อาร์ตี้น้อยฟังในเปล ผมรักเธอ
เธอรักอิสระมากค่ะ
นานมากกว่าเธอจะยอมให้มีคนมาดูแล
เธอแค่กลัว ขาของเธอไม่เหมือนเดิม
พวกเขากลัวเมื่อขาเริ่มอ่อนแรง
ทุกอย่างเริ่มอ่อนแรง
ฉันบังคับให้เธอเล่นซูมทุกวัน
ไต ตา คราวนี้คอเธออ่อนแรง
ไม่ได้หมายถึงในคอนะ
หมายถึงกล้ามเนื้อคอที่พยุงหัว
ผมถามว่า "คุณสบายดีนะ" เธอก็แบบ... ป้อนมื้อกลางวันเธอก็...
ผมแบบว่า "บ้าเอ๊ย น่ากลัวมาก"
-ว่าแต่มีคนดูแลเข้ามา -มิเรียมใช่ไหม
มาร์ยาม่า
สาวโซมาลี ผมเรียกเธอว่ามิเรียม เธอชอบ
เธอไม่ชอบ
-เธอเป็นคนดูแลที่ดี -หนึ่งในคนดี
คุณเปิดซูมและเห็นเธอ
ใช่ เธอใส่หน้ากากที่ทำเอง
ทำจากพลาสติก แบบใส...
เหมือนกระเป๋าพลาสติกที่มีหนังยางรัด
เธอคือมิเรียม คนที่ทำงานดี
ใช่ ฉันถามถึงชุดพีพีอีและเธอว่า
พวกเขาไม่ให้เธอเพิ่มเลย
ไม่มีเลย พวกเขาต้องทำชุดพีพีอีเอง จากถุงขยะ
-เกิดบ้าอะไรเนี่ย -มาร์ยาม่าไม่พอใจเรื่องนี้มาก
เธอกลัว กลัวว่าตัวเองจะติด ครอบครัวเธอ ไหนจะลูกค้า
บอกสิว่าเธอขึ้นรถเมล์กี่ต่อ
-สาม -วันนั้นมีคนไข้กี่คน
-แปด -มันบ้าอะไร
ฉันโกรธมาก โทรไปสภาเมือง
โทรหาหมอ โทรเข้าสายด่วน
แต่ไม่ได้คำตอบเพราะโรคระบาดพวกนี้
ผมพร้อม คิดจะพาเธอมาที่นี่
แต่จะทำให้เธอเสี่ยงไหม
เราคนใดคนหนึ่งต้องอยู่...
-แต่ใครจะดูลูก -ใช่
เรามีกันแค่สองคน
และก็มีไวรัสฆาตกร
และคุณงอมืองอเท้าขณะที่แม่ของคุณ...
ฉันคิดว่า "เท่านี้ใช่ไหม แม่ของฉันกำลังจะตายใช่ไหม"
"แม่ฉันจะตายตอนนี้ใช่ไหม" เรากลัวกันมาก
แล้วน้องสาวของเธอก็เข้ามาจัดการ จู่ๆ ก็มาจากไหนไม่รู้
-เธอน่าทึ่งมาก -จู่ๆ ก็มา
ใช่ เพราะปกติเธอ...
เห็นแก่ตัวเหรอ
-ไม่ใช่ -พยายามเป็นตลก
ไม่ นั่นแค่การแสดง
ปล่อยมุกเดียวซ้ำๆ อาจทำให้คนขำ
-แต่พูดอย่างยุติธรรม เธอช่วยกู้สถานการณ์ -ใช่
เธอทำให้แม่ไปบ้านพักคนชรา
บ้านพักคนป่วยนั่น
เธอชักจูงให้แม่ไปอยู่บ้านพักคนป่วยได้
ที่นั่นดีนะ ไม่รู้ว่าเธอทำได้ไง
-แต่ทำได้ -ใช่
เธอกล่อมให้แม่ไปอยู่บ้านพักที่ดี และพวกเขารับแม่
-โล่งใจไป -มันน่าทึ่งมาก
ผมรู้ แค่ข้ามคืน ไม่วุ่นวายอะไร
ใช่
-แม่จะปลอดภัยที่นั่นนะ -ในนั้นน่ะเหรอ ปลอดภัยสิ
แอนนา แอนนา เข้ามาได้ไหม
วันที่ 11 พฤษภาคม 2020
"หายเร็วๆ นะครับ คุณยาย"
ผู้เสียชีวิตจากไวรัสโคโรน่า ในอังกฤษ 32,065 ราย
ค่ำนี้ผมเก็บเกี่ยวหน่อไม้ฝรั่ง
ผมไม่เคยทำมาก่อน
ที่จริงผมไม่ควรทำตอนนี้
เพราะผมเพิ่งปลูกได้ไม่กี่เดือน
คุณต้องปลูกหน่อไม้ฝรั่งทิ้งไว้สามปี
เพื่อให้หน่อมันฝังตัว ไม่งั้นมันจะตาย
ในกูเกิลบอกอย่างนั้น
แต่ผมอดใจไม่ได้
ผมปลูกมันด้วยมือตัวเองและดิน
ผมไม่ได้จะบอกว่าผมมือเย็น ปลูกผักยังไงก็ขึ้น
ผมไม่ใช่อย่างนั้น
แค่ปีนี้ตอนที่มีทุกอย่างเกิดขึ้น
ผมสั่งมาตอนต้นเดือนกุมภาพันธ์
ไม่รู้ทำไม แค่ซื้อไปแล้ว
นั่นเป็นตอนแรกที่เราได้ข่าวเรื่องไวรัส
ที่เกิดขึ้นในจีนที่อยู่ห่างไกล
เมืองเล็กๆ ที่ไม่มีใครเคยได้ยิน
เรื่องโรคภัยนี่มันก็เกิดขึ้นบ่อยๆ ใช่ไหม
ผมหมายถึงไข้หวัดนก อีโบลา ซาร์ส
อย่าเข้าใจผิด ผมไม่ได้บอกว่า ผมรู้ว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้น
ผมไม่ได้บอกว่าผมจะต้องเป็น
คนแบบกริซลีย์ อดัมส์ ที่สร้างหลุมหลบภัยนิวเคลียร์
ผมแค่อยากจะปลูกผัก
คิดจะปลูกอยู่ทุกปีแต่ไม่เคยได้ทำ
ผมควรเรียนรู้ชื่อของต้นไม้
หรืออ่านชาร์ลส์ ดิกเกนส์ มันจะทำให้คุณเป็นคนที่ดีขึ้น
แค่ไม่มีใครทำจริงๆ แต่ปีนี้
กับเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้น...
ผมได้ลงมือทำมันจริงๆ
ผมปลูกผัก มีทุกอย่างเลย
มีแครอท ซูกินี มะเขือเทศ แตงกวา
แรดิช มีต้นเล็กๆ จากเวเนซุเอลา
ผมก็ไม่แน่ใจว่ามันอะไร
และหน่อไม้ฝรั่ง คือว่าคืนนี้....
เราได้รับโทรศัพท์ อาจจะหลังเขาประกาศ
ยุติการล็อกดาวน์อย่างเป็นทางการ โทรศัพท์จากโจนาธาน
โจนาธานเป็นพยาบาลห้องไอซียูที่โรงพยาบาล
เขาเป็นคนดีมาก โจนาธาน เขาใจดี
ผมชมโจนาธานยังไงก็ไม่พอ
เขาเป็นพยาบาลหลักที่ไอซียู
ที่คอยดูแลแม่ยายผมเพราะโควิด
มันระบาดที่นั่น
โควิดระบาดที่บ้านพักคนชรา
คนตายเยอะ เข้าโรงพยาบาลเยอะ
เหมือนแม่ยายผมที่ถูกพาเข้าไปสอดท่อ
ใส่เครื่องช่วยหายใจ อาการโคม่า และโจนาธาน
เขาโทรศัพท์หาเราทุกวัน
บอกเราทุกอย่าง ทุกอย่างจริงๆ
อุณหภูมิ อัตราการเต้นของหัวใจ
หมอคนไหนเข้ามาดูอาการ
จะพลิกหงายตัวเธอเมื่อไร
เธอจะได้หายใจสะดวก
เวลาเขามีเวลา ซึ่งก็ไม่บ่อยนัก
ผมจะบอกให้ เขาคุยกับเธอ
หรือแหย่โทรศัพท์ไว้ที่หูเธอ เราจะได้คุยกับเธอ
เป็นคนดีจริงๆ โจนาธาน น่ารัก
ผมตำหนิอะไรเขาไม่ได้เลย ว่าแต่ตอนเราได้รับสายเขาคืนนี้
เป็นโทรศัพท์สายที่เรากลัว "คุณหนึ่งคน...
"เข้ามาเพื่อบอกลาได้ 15 นาที"
เธอเป็นคนรับโทรศัพท์สายนั้น มันประมาณหกโมงครึ่ง
และผมเฝ้ามองเธอขณะเธอรับโทรศัพท์
เธอพยักหน้าตลอด
โจนาธานที่ปลายสายเป็นคนพูด
เธอวางสายและบอกผม
พูดอย่างจริงจัง "มันกำลังเกิดขึ้น
"โจนาธานบอกว่า คุณคนหนึ่ง เข้ามาบอกลาได้ 15 นาที"
และเราโชคดีเพราะ...
โรงพยาบาลส่วนใหญ่ไม่อนุญาตให้ทำด้วยซ้ำ
เธอต้องไปถึงตอนสองทุ่ม 45 นาที
เธอพูดแค่นั้นแบบเย็นชาอย่างกับน้ำแข็ง
แต่ข้างในผมมองเห็นเลยว่า หัวใจของเธอเป็นแบบนี้
เป็นแบบนี้
แบบนี้
ผมคิดว่าสองทุ่มสี่สิบห้าใช่ไหม "ยังพอจะมีเวลา
"ผมจะเก็บหน่อไม้ฝรั่งนั่น"
ผมก็ไปเก็บ เล็มและเอาไปนึ่ง
โรยเกลือและพริกไทย ทำซอสฮอลแลนเดส
ทำไม่ง่ายแต่ทำแล้วออกมาอร่อย
เรานั่งลงด้วยกัน กินหน่อไม้ฝรั่ง
เธอบอกว่ามันอร่อย ผมคิดว่ามันช่วย...
ทำให้เธอไม่คิดมาก
คืออย่างนี้
เรื่องที่ผมคิดวนไปวนมาในหัว
ขณะที่ผมนั่งรออยู่...
ถ้ามันมีสัญญาณมากพอตอนต้นเดือนกุมภา
ให้ผมหาซื้อหน่อไม้ฝรั่งในอินเทอร์เน็ต...
ผมมันเป็นใครกันวะ
แต่ถ้ามันมีวี่แววมากพอว่า มันจะเกิดเรื่องแบบนี้ในตอนนั้น
แล้วทำไมคนที่บริหารประเทศนี้...
ทำไมคนที่บริหารประเทศนี้...
เป็นไปได้ยังไงที่คนบริหารประเทศนี้...
-คุณทำอะไรน่ะ -ฉันแค่...
จะใส่อุณหภูมิของแม่ลงสเปรดชีท
ทำไม ผมหมายถึง...
มันยังสำคัญอยู่เหรอ
ไม่ คงจะไม่แล้ว
คุณจะทำอะไรน่ะ อย่า...
-ผมคิดว่ากอดหรือ... -ไม่ได้
ไม่ได้ ฉันต้องแยกตัว
-อะไร ในบ้านเหรอ -ใช่
ใช่ คุณไม่คิดงั้นเหรอ
ผมไม่รู้
แล้วเป็นยังไงบ้าง
เธอไม่รู้สึกตัว
โรงพยาบาลแปลกมาก มัน...
มันว่างเปล่าในจุดที่ปกติจะวุ่นวาย
แต่คุณบอกได้ว่าเบื้องหลัง ทุกคน...
-โจนาธานทำได้น่าทึ่ง -โจนาธานน่าทึ่งมาก
ใช่
เขาบอกฉันทุกอย่างที่จะเกิดขึ้น
ที่ปรึกษาเข้ามาดู
เธอบอกว่ามันจะเกิดขึ้นช่วงเช้ามืด
แต่เขาพูดว่า "ไม่ต้องห่วง"
เพราะเขาเข้ากะทั้งคืน
และเขาจะอยู่ที่นั่นเมื่อเวลานั้นมาถึง
เขาบอกว่าพวกพยาบาลพยายามจะทำ
พยายามทำให้แน่ใจว่า คนต้องไม่ตายอย่างโดดเดี่ยว
ใช่
จากนั้นเขาสอนวิธีใส่อุปกรณ์ป้องกัน
และเพื่อให้มันไม่อึดอัด
และเขาก็พาฉันเข้าไป
ฉันมีเวลา 15 นาที
ฉันใช้เวลาสิบนาทีแรกพูดถึงการจราจร
-ทำไมล่ะ -เพราะถนนโล่งมาก
ใช่ และจากนั้นผ่านไปสิบนาที เขาเอนตัวมาบอกว่า
"บอกเธอสิว่าคุณรักเธอ"
และฉันก็ทำ ฉันบอกเธอ ฉันแค่...
เรื่องทุกอย่างมัน...
ฉันก็พรั่งพรูออกมาหมดเลย
เรื่องอะไร
เรื่องที่ว่าฉันรักเธอ
และฉันภูมิใจในตัวเธอ
และฉันรู้สึกขอบคุณในความเป็นเธอ
และขอบคุณทุกอย่างที่เธอทำให้ฉัน
และฉันเสียใจที่ไม่เคยพูดแบบนั้น ตอนที่เธอยังได้ยินฉัน
ฉันบอกว่ารักเธอมาก
ชีวิตของฉันเจ็บปวดอยู่แล้วเมื่อไม่มีเธอ
และฉันกลัวว่าความเจ็บปวดนั้น มันจะไม่มีวันหายไป
-ไม่หรอก ไม่ๆ -คุณไม่คิดว่า...
ใช่
และฉันบอกเธอว่า โจนาธานบอกฉันว่าไม่ต้องห่วง
ฉันบอกเธอว่าฉันได้คุยกับเขา
เขาสัญญาว่าเมื่อเวลานั้นมาถึง เขาจะอยู่ที่นั่น
ฉันบอกเธอว่า
เขาสัญญาว่าจะจับมือเธอ
ตอนที่เธอกำลังจะไป ฉันบอกเธอแบบนั้น
ฉันรู้สึกว่าต้องจดอุณหภูมิเธอใน...
เอาเลย ใช่
แต่นั่น...
นั่นมันไม่มีประโยชน์ใช่ไหม
มันไม่เคยมีประโยชน์เลย ดังนั้น ถ้ามันจะทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น...
ถ้ามันไม่มีประโยชน์ ก็แค่...
คุณได้พูดสิ่งที่น่าทึ่งกับเธอ
-เหรอคะ -ใช่
-เพราะฉันไม่คิดว่าอย่างนั้น -คุณพูดจริงๆ
โอเค
ดี
แล้วตอนที่กำลังขับกลับบ้าน โจนาธานโทรมา
-บอกว่ามันกำลังเกิดขึ้น -ไม่นะ เดี๋ยว ไม่
-ค่ะ -ไม่นะ
-ไหนบอกว่าจะเป็นเช้ามืด -ใช่ แต่อาการเธอแย่ลง
มันกำลังจะเกิดขึ้น
-พระเจ้า -ฉันรู้
และเธออยู่คนเดียว
-เธอมีโจนาธานใช่ไหม -ไม่มีค่ะ
-ผมนึกว่าเขาจะ... -เธอไม่มีโจนาธาน
เขามีคนไข้อีกคน
ที่กำลังจะตายในเวลาเดียวกัน และคนคนนั้นไม่มีใคร ดังนั้น...
เขาบอกว่าอย่างน้อยแม่ก็มีฉัน ที่จะเฟซไทม์กับเธอได้
พระเจ้า
และฉันอ้อนวอนเขาไม่ให้...
ฉันอ้อนวอนไม่ให้เขาไป ฉันบอกว่า
"ได้โปรดอย่าปล่อยให้แม่ฉันตายลำพัง" และเขาบอกว่า "ขอโทษ"
และฉันบอกว่า...
ฉันบอกว่า "ได้โปรด" และเขาตอบว่า เขาขอโทษที่เขาต้องเลือก
และเขาก็เลือก เขาต้องเลือก
เขาต้องเลือก
เขาเลย...
เขาวางโทรศัพท์เอาไว้ที่ขอบเตียง
และฉันนั่งอยู่ในรถตรงที่จอดริมถนนวงแหวน
เฟซไทม์เข้าไป
ฉันนั่งตรงนั้นและดูแม่ฉันตายไป
ขณะที่ฟังโจนาธานที่อีกฝั่งของม่าน
เขากำลังบอกชายคนหนึ่ง เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขาอยู่ที่นั่น
และเขาจะไม่ทิ้งเขาไป
ใช่ แม่ของฉันตายไปตามลำพัง
วันที่ 2 ธันวาคม 2020
สหราชอาณาจักรเป็นประเทศแรกในยุโรป ที่อนุมัติวัคซีนไฟเซอร์
ลมหนาวทำเสียงครวญคราง
โลกยืนหยัดราวเหล็กไหล...
ผู้เสียชีวิตจากไวรัสโคโรน่า ในอังกฤษ 59,699 ราย
น้ำเป็นดั่งหิน
หิมะโปรยปราย ทับถมบนหิมะ
หิมะบนหิมะ
ในช่วงกลางฤดูหนาวเยือกเย็น
นานมาแล้ว
พระเจ้าของเรา สวรรค์ยึดพระองค์ไว้ไม่ได้
หรือแม้แต่โลก
-คือว่าเรามีเซ็กส์กัน -ใช่
-ซึ่งมัน... -ใช่ เราแปลกใจกันมาก
-เหมือนที่คุณแปลกใจ -ใช่เลย
-เราคาดไม่ถึง -ไม่เลย
-ไม่คิดเลย -ผมไม่เคยนึกว่าจะทำ
เหลือชายคนสุดท้ายบนโลก ฉันยอมถือพรหมจรรย์
-ใช่... -เรามี...
ใช่ เรามีเซ็กส์กันและ...
-ใช่ แล้วมันก็ดีมาก -ใช่ มันเคยดีมาก
ทำไมพูดเป็นอดีต
-ก็มันยังดีอยู่ -มันเคยดี
ดีมากๆ เรียกว่าเกินคาด
แต่มันก็เคยดีมากตลอด
-พูดตามที่ผ่านมา -ใช่
-ใช่ว่าเราจะมีเซ็กส์แบบ... -ไม่ๆ
ไม่ได้แบบพิเศษสุดยอด...
ใช่ เราไม่ใช่พวกที่ทำอะไรพิเศษ
-ระดับโอลิมปิก -ใครจะไปมีเวลา
-ใช่ แต่เรามีเอกลักษณ์ของเรา -ใช่
-ผมไม่ได้บอกว่าเรา... -เมื่อสมัยก่อน
มันมีความสนุก ความตื่นเต้น
เราทั้งคู่เข้ากันได้ดี
เราทั้งคู่ต่างก็...
ตอนนั้นเรา...
-คิดว่าเราทั้งคู่ทำได้ดี -เร็ว
-ใช่ เร็ว -ก็ได้
ทั้งสองฝั่งไวมากเรื่องเซ็กส์
-ไม่ใช่เร็วที่ไม่ดี -ไม่ใช่
-ไม่ ไม่ -ไม่เลย
เรารู้ว่าจะต้องทำยังไง จะไม่รีรอ
เราไม่ค่อยชอบที่จะบดขยี้
ไม่ชอบเรื่องกามาสูตร
พอล เวลเลอร์ เข้าใจผมใช่ไหม
แต่ในเวลาเดียวกันก็ไม่ใช่แป๊บเดียวจบ
-ไม่ๆ -ไม่เลย เสร็จเร็วไป นั่นไม่ใช่...
-ใช่มั้ย -ไม่เลย ไม่
เราทั้งคู่สามารถไปถึงจุดที่เราพอใจ
-มีเวลาเหลือ -กระตือรือร้น
ไม่ต้องบอกว่าเราทั้งคู่แปลกใจ
-จู่ๆ ก็เกิดขึ้น -เราคิดว่าเรารู้คำตอบ
ว่าทำไมถึงเกิดขึ้นแต่ก็ยังไม่สมเหตุสมผล
-ใช่ไหม -ไม่เลย
คุณคงไม่เข้าใจ แต่จะบอกว่า...
มันเริ่มที่ช่วงท้ายของล็อกดาวน์ครั้งแรก
คืนงานศพของแม่ฉัน
พูดตรงๆ ก็เป็นวันที่แปลก
มันคืองานศพ ผมเคยฝังทั้งพ่อทั้งแม่แล้ว
และมีหลายอย่างที่คุณต้องจัดเตรียม
มีคนแปลกหน้ามาเคารพศพ ดอกไม้
เพลงสวด จัดเลี้ยง เลือกโลงศพ เลือกสิ่งประดับโลงศพ
อาจดูน่ารำคาญแต่จริงแล้วมันน่าทึ่งมาก
เพราะมันช่วยเบี่ยงเบนความสนใจ จากความสูญเสีย
พระเจ้า ผมจำได้ที่งานศพพ่อผม
มีผู้ชายตัวใหญ่สูงหกฟุตชอบสูบยาบุหรี่
เขาเดินมาหาผมแล้ว...
เขาคว้ามือผมเข้าไปกุมไว้และพูดว่า
"เขาเป็นผู้ยิ่งใหญ่คนสุดท้าย ชายคนนั้น"
"แล้วพอเขาจากไป ความสนุกก็หายไป
"ผมรักผู้ชายคนนั้น"
และผมเดาว่าเรื่องอะไรแบบนั้นมัน...
มันสอนเราในสิ่งที่เราไม่เคยรู้
เรานึกว่าเรารู้จักเขา และมันเบี่ยงเบนความสนใจ
คุณไม่ได้อะไรแบบนั้นที่งานศพโควิด
มีคนห้าคนมาร่วมงานศพโควิด ห้าคน
คุณไม่ต้องจัดเลี้ยงคนห้าคน
เลือกโลงศพทางอินเทอร์เน็ต "โลงนั้น ที่จับแบบนั้น"
ไม่มีคนแปลกหน้าเข้าประตูมา
ไม่มีใครส่งดอกไม้มา คุณจะทำยังไง
-ล้างก่อนเอาเข้าเหรอ -ไม่มีร้องเพลงที่งานศพโควิด
ไม่มีเพลงสวด...
ไม่มีคนแปลกหน้ามาจับมือคุณและพูดว่า
-พ่อของคุณที่จริงแล้ว... -เดี๋ยวนะ ฟังนะ
-ฉันพูดอะไรได้ไหม -ได้สิ
คุณจะไม่มองฉันแปลกๆ นะ
ผมไม่รู้เหรอ ไม่รู้นี่ว่าคุณจะพูดอะไร
คือว่า...
ฉันรักงานศพนั่น
และฉันรู้ว่าฉันไม่ควรพูดอย่างนั้น
เพราะมันเจ็บปวดสำหรับคนอื่นๆ
เจ็บปวดมากที่ไม่มีงานศพแบบที่ต้องการ
แต่สำหรับฉัน...
สำหรับฉันมัน...
ดีที่สุดเลย
ไม่ต้องห่วงเรื่องจัดเลี้ยง ไม่มีดอกไม้
ไม่มีใครมาเคาะประตู เข้ามาจุ้นจ้าน
คุณไม่ต้องหมกมุ่นโลงศพจะบอก
ว่าคุณรักคนคนนั้นแค่ไหน ไม่มีเพลงสวด
มีแค่คุณกับคนที่คุณกำลังจะฝัง
ไม่มีอะไรเบี่ยงเบนคุณ ไปจากความเจ็บปวดที่สูญเสีย
และฉันชอบแบบนั้น
ฉันโคตรชอบงานศพนั่นเลย
ผมก็โคตรชอบงานศพนั่นเลย
-คุณชอบเหรอ -ผมชอบ
แล้วทำไมคุณถึงหน้าตา...
เพราะคุณหน้าตา...
ใช่ แต่ฉันชอบงานศพ
ไม่ได้ชอบแบบชอบ แม่ฉันตายแต่...
แน่นอน ผมขอบอกคุณนะ
ผู้ชายตัวใหญ่หกฟุตสูบบุหรี่เก่ง
ที่บอกผมเรื่องบ้าบอของพ่อ ทำลายปีนั้นของผม
ผมไม่ต้องรู้ว่าผู้ชายที่ทำเลวๆ ใส่ผม
มาหลายทศวรรษ ที่จริงใจดีมีอารมณ์ขัน
ฉันพูดอะไรไม่ได้เพราะ...
-พูดไม่ได้ใช่ไหมล่ะ -ไม่ได้
คุณไม่ควรพอใจกับงานศพโควิด
ใช่ และพอเรากลับมาบ้าน เราก็มัวยุ่งกับการคุยกันเรื่องอาร์ตี้...
ให้ตายสิ อาร์ตี้เขา... เขา...
-เขาเสียใจมาก -เขาอยากเห็นศพ
-เขารักยายของเขา -และเขาอยากแตะศพเธอ
แล้วยังไง
ฉันก็อยากสัมผัสเธอ เป็นเรื่องปกติ
-เขาอยากชิมศพ -อย่าพูดเหมือนเขากินเนื้อคน
ผมเปล่า
เขาไม่ได้อยากจะเอาไปผัด แค่อยากดูว่าศพคนตาย...
-ทำไม -รสเหมือนคนเป็นไหม
ซึ่งปกติ ปกติมาก
เด็กคนนี้โคตรช่างสงสัย
ว่าแต่ เราจัดงานศพเสร็จ
กลับมาบ้าน เราคุยกันเรื่องอาร์เธอร์
เราชงชา เรากินชีสกันนิดหน่อย
แล้วจากนั้นพอรู้ตัวอีกที เราก็มีความสัมพันธ์ทางเพศกัน
เราควรบอกเขาไหมว่าคืออะไร
-เราไม่ต้อง... -ไม่ ไม่เป็นไร
พูดแค่นี้แล้วกันนะ เราคนใดคนหนึ่งสำเร็จความใคร่
-เราไม่ต้อง... ทำไม -พวกเขา...
ทำไมคุณต้องพูดขึ้นมา มันก็แค่นั้น
ครั้งเดียว เราถือว่าเป็นเพราะวันนั้น เพราะสถานการณ์นั้น
-เราจะไม่ทำอีก -ใช่ ไม่แล้ว ทำแล้วก็จบ
-ไปนั่งดูทีวี -ใช่
แล้วชีวิตหลังล็อกดาวน์เริ่มเข้าที่ และเราก็ลืมเรื่องนั้น
สิ่งต่างๆ เริ่มแปลกไป เราไปเจอคนได้
-ไปร้านอาหารได้ -เขาสนับสนุน
ให้คุณไปร้านอาหาร แปลกเนอะ
ช่วงเวลานั้นเราไม่มีเซ็กส์กันเลย
-ไม่มี -แม้แต่ครั้งเดียว
และอาร์ตี้น้อยกลับไปโรงเรียน
แล้วต้องอยู่บ้านเพราะมีเด็กติดโควิด
เขาเข้าๆ ออกๆ โรงเรียน
เหมือนเป็นโยโย่
ประเด็นคือเรามีโอกาสที่จะทำมัน
ถ้าเราอยากจะมีเซ็กส์และเราไม่ได้ทำ
ไม่ ฉันทำงาน งานฉันยุ่ง
ใช่ ฤดูร้อนมาถึงและก็ฤดูใบไม้ร่วง
คนเริ่มลืมว่าเราอยู่ในประเทศ
ที่อยู่ได้ด้วยการแก้ไขปัญหาลวกๆ
และคนที่เลือกทำงานจากบ้านไม่ได้
คนที่ทำงานห่วยๆ ค่าจ้างต่ำ แต่ต้องเจอเรื่องบ้าๆ แบบเรา...
-ระวังนะ สหาย -อย่านะ
โลกยังแข่งขันกันดุเดือด
ต้องมีความคิด อย่าเอาแต่กินแต่นักเก็ตไก่
-เอาแล้วไง -ประเด็นคือ
ไม่มีประโยชน์ที่เราคิดจะมีเซ็กส์ ระหว่างเจอเรื่องพวกนั้น
ถึงจะในช่วงล็อกดาวน์เพื่อให้มีคริสต์มาส
เราก็ยังไม่มีเซ็กส์กัน
ไม่มีทาง
ไม่ แต่แล้วเขาประกาศว่าค้นพบวัคซีน
เราก็เริ่มมีอะไรกันไม่หยุด อย่างกับวัยรุ่น
เอาจริงๆ นะ ฉันไม่รู้เลยว่าทำไม
การประกาศไปกระตุ้นมันเหรอ
เป็นปรากฏการณ์ล็อกดาวน์เหรอ
คนอื่นๆ เป็นไหม
คงเพราะวัคซีนจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นมั้ง
-กับคุณ อาจใช่ -หมายความว่าไง
เขาจะไม่ฉีดวัคซีน ให้ผู้อพยพในค่ายผู้ลี้ภัยเร็วๆ นี้แน่
เริ่มมีสัญญาณผู้มีคุณธรรม
จริงนะ ประเทศรวยๆ จะตุนวัคซีน
-ทุกคน คนดีอยู่ตรงนี้แล้ว -อย่านะ
ไม่ควรมีการเก็งกำไร บนความเป็นความตาย
ทุกสิ่งต้องมีกำไร
อย่าพูดคำว่า "กำไร" เหมือนมันเลวร้าย
คิดว่าคนทำวัคซีนได้ไง ก็ต้องใช้เงิน
ฉันรู้แค่ว่าคุณคงจะได้วัคซีน
ก่อนคนทำงานแนวหน้าที่เซียร์ร่าลีโอน
และคุณทำประโยชน์อะไรวะ
พรุ่งนี้จะรีบไปฉีดเลยถ้ามี
ฉันรู้ กับกระเป๋าตุงเงินของคุณ...
แน่นอน ผมชอบฉีดวัคซีน
จะฉีดสองครั้ง สามครั้ง แถมอีกครั้งตอนสุดสัปดาห์
-ทำไมฉันถึงมีเซ็กส์กับคุณนะ -ไม่รู้สิ นั่นแหละประเด็น
เรามีเซ็กส์ในครัวเมื่อเช้า
บนเครื่องล้างจาน คิดไม่ถึง
-ทำไมต้อง... -คุณพูดเรื่องอะไร
บอกข้อมูลเยอะไปแล้ว
เวรล่ะ จริงด้วย ผมขอโทษ
-ไม่ต้องพูด... -ไม่
-ข้อมูลทั้งหมด -ตื้นลึกหนาบาง
-พระเจ้า อะไร... -ขอโทษ
คุณอายุเท่าไร
-คุณอายุเท่าไร -บ้าเอ๊ย...
ไม่ได้แปลว่าเราจู่ๆ ก็...
ไม่นะ ไม่
-จู่ๆ มารักกัน... -ไม่
-ไม่มีทาง -จี๋จ๋าขนาดนั้น
ไม่เลย ไม่ๆ
มันเป็นเรื่องทางร่างกายใช่ไหม เรื่องทางกายภาพทั้งหมด
-ใช่ -ใช่
-ใช่เหรอ -ใช่สิ ใช่
ไม่ใช่ว่าเราจู่ๆ ก็จะมา...
-ไม่มีทาง -รักกันหรือ...
พระเจ้า
-ให้ทิวลิป... -ไม่
จับมือหรือถักเปียตรงนั้นให้กัน
-แล้วยัง... -ยังทำให้ฉันจะอ้วก ประมาณนั้น...
แค่เห็นเธอยังทำให้ผมอยากแทงเท้าตัวเอง
ผมไม่ได้เป็นแบบนั้น ใช่ไหมล่ะ
คิดว่าบางทีความจริงคือ
ฉันยังทำใจกับการตายของแม่อยู่
และบางทีวัคซีนไปกระตุ้นบางอย่าง
เมื่อคิดว่าถ้าแม่...
ถ้าแม่ได้วัคซีน แม่ก็คง...
และความไม่ยุติธรรมในเรื่องนั้น ความไร้สาระของมัน
เรื่องทางกายภาพที่เกิดขึ้นระหว่างเรา
-ฉันคิดว่ามันช่วยได้ -ใช่
-ใช่ ช่วยผมด้วย -คุณด้วยเหรอ
ใช่ ผมคิดอย่างนั้น ผมคิดว่าเซ็กส์ช่วยได้
ใช่ เซ็กส์
แต่มันไม่ใช่เซ็กส์ มันคือการได้สัมผัส...
ใช่ ไม่ มันคือการสัมผัส การสัมผัสกัน
เซ็กส์ก็ด้วย จริงๆ นะ โดยส่วนตัว
และไม่ใช่แค่วัคซีนที่กำลังปั่นหัวฉัน
ฉันคิดว่ามันยากที่จะยอมรับ
แต่ฉันมีความรู้สึกซับซ้อนกับน้องสาว
คิดว่ามันทำให้ฉันเย็นลง
และเธอรู้สึกเลวร้าย แค่...
มันแย่มาก เลวร้ายจริงๆ
ฉันควรจะเห็นอกเห็นใจเธอ
แต่ฉันรู้สึกโกรธ โกรธมาก
ทำให้ผมผ่อนคลาย
ฉันเกลียดตัวเองที่รู้สึกแบบนี้
-แต่ถ้าฉันพูดตรงๆ... -ได้ปลดปล่อย
-อะไรนะ -อะไร
-เมื่อกี้คุณพูดอะไร -ผมแค่...
-ให้ตายเถอะ -พูดเล่น
-"ปลดปล่อย" เหรอ -พูดเล่น
-อย่าพูดเล่น -ขอโทษ
คุณเป็นบ้าอะไร
-ผมขอโทษแล้วไง -ตลอด
ขอโทษจริงๆ ผมไม่ได้ทำบ่อย
แค่เริ่มคิดว่าคุณมัก...
-พอฉันเริ่มที่จะ... -คิดอะไร
อย่าเดินหนีสิ
อย่าเดินหนีผม
เธอเพิ่งรู้สึกอย่างแรง
รู้ว่าเธอดูไม่เป็นอย่างนั้น
แต่ข้างในน่ะ...
ความโศกเศร้า
วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2021
อังกฤษฉีดวัคซีนแล้ว 669,105 คน
เราต้องขอโทษคนทั้งประเทศ
เราขอโทษจริงๆ
เราถ่ายทอดสด...
ผู้เสียชีวิตจากไวรัสโคโรน่า ในอังกฤษ 121,305 ราย
ฉันอดคิดไม่ได้ว่าแม่ฉันไม่ได้ตาย เธอถูกฆ่า
ปัญหาคือคนไม่เข้าใจ "เพิ่มแบบเท่าตัว"
คนคิดว่าแปลว่า "เยอะมาก" หรือ "รวดเร็ว"
อย่างที่คุณเห็นมันทางทีวี
หรือในหนังไซไฟห่วยๆ
"พระเจ้า มนุษย์ต่างดาวที่เพิ่มทวีคูณ"
และคุณคิดว่า "เยอะมาก"
แต่มันคุ้มค่าที่จะใช้เวลาทำความเข้าใจ
คณิตศาสตร์ของการเติบโตแบบทวีคูณ
ใช่ คุณ...
คุณเริ่มด้วยหนึ่ง เพิ่มสองเท่าทุกสามวัน
คุณเพิ่มเป็นสองเท่าทุกสามวัน
หมดสัปดาห์คุณจะได้สี่
หนึ่งกลายเป็นสี่ในหนึ่งสัปดาห์
หมดสัปดาห์ที่สองคุณจะได้ 16
หมดสัปดาห์ที่สาม คุณจะได้ 128
เมื่อใกล้ถึงหนึ่งเดือนคุณได้ 512
แค่ผ่านไปสี่อาทิตย์เท่านั้น
มากขึ้นกว่าหนึ่งขนาดนั้นเลย
แต่ก็ไม่มาก
แต่ถ้าคุณเพิ่มต่อไป
ห้าสัปดาห์คุณจะได้ 2,048
สัปดาห์ที่หกคุณจะได้ 8,192
สัปดาห์ที่เจ็ด...
สัปดาห์ที่เจ็ดคุณได้ 65,536
สัปดาห์ที่แปดเพิ่มเป็น 262,144
ถ้าให้เวลาคุณอีกหนึ่งอาทิตย์
เรียกว่าใกล้เคียงกับ
ห่างจากเริ่มแรกสองเดือนตามปฏิทิน
คุณจะได้ 1,048,576
ระหว่างจุดเริ่มต้นสัปดาห์แรก
ต่างกับปลายสัปดาห์แรกอยู่ที่สี่
ระหว่างจุดเริ่มต้นของสัปดาห์ที่เก้า
ต่างจากปลายสัปดาห์ที่เก้า
คือ 786,432
จำนวนวันเท่ากัน ตัวเลขต่างกันมหาศาล
แต่นี่ไม่ใช่ตัวอย่างของไวรัสโคโรน่า
นี่ไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้น
เราไม่ได้รอถึงเก้าสัปดาห์ ก่อนล็อกดาวน์ครั้งแรก
คนนำไวรัสเข้าประเทศไม่ใช่คนเดียว
อาจมีคนไข้คนแรกถึง 1,300 คน
และนี่ยังไม่ได้พูดถึง
ความพยายามสู้ไวรัสก่อนล็อกดาวน์
การติดตามเชื้อ คนเปลี่ยนพฤติกรรม
สิ่งที่เกิดขึ้น ซับซ้อนกว่าที่ฉันเพิ่งทำมากมาย
ฉันแค่อธิบายคำว่า "เพิ่มแบบทวีคูณ"
และมันไม่ได้แปลว่า "เร็วมาก"
มันแปลว่า...
มันแปลว่าเวลาเป็นเรื่องสำคัญ
แปลว่าถ้าล็อกดาวน์เร็วขึ้นหนึ่งสัปดาห์
แค่หนึ่งสัปดาห์
เราอาจช่วยชีวิตคนได้สองหมื่นคน
ดูเหมือนว่าไม่มีใครเข้าใจ คำว่า "เพิ่มแบบทวีคูณ"
ฉันเพิ่งอธิบายให้คุณฟัง...
ฉันเพิ่งอธิบายให้คุณฟังในหนึ่งนาที
กับ 34 วินาที และคุณก็เข้าใจ
ใช่ไหม มันไม่ยากขนาดนั้นใช่ไหม
เมื่อเดือนมกราคม 2020 พันธมิตรผู้ให้บริการบ้านพักฟื้นผู้ป่วย
ติดต่อไปถามกรมอนามัยและสังคมสงเคราะห์
"เราควรทำยังไงกับไวรัสโคโรน่าใหม่นี้"
พวกเขาได้รับคำตอบว่า "ไม่ต้องทำอะไรที่แตกต่างออกไปเลย"
สัปดาห์ต่อมาพวกเขาติดต่อไปอีก
"เราควรทำยังไงตอนนี้
"เราควรแยกตัวผู้ป่วยไหม
"ห้ามครอบครัวและเพื่อนมาเยี่ยมไหม
"เราควรจะใส่หน้ากากหรือเปล่า"
คราวนี้คำตอบที่ได้ไม่ใช่ "ไม่ต้องทำอะไร"
คราวนี้คำตอบคือ...
คราวนี้ไม่มีคำตอบ
คราวนี้พวกเขาไม่ได้คำตอบอะไร
จนกระทั่งหนึ่งเดือนต่อมา
พวกเขาถึงได้รับแนวทางปฏิบัติ
นี่ก็ปลายเดือนกุมภาพันธ์แล้ว
และแนวทางปฏิบัติคือ...
"คุณไม่ต้องใส่หน้ากาก
"และยังคงไม่น่าจะเป็นไปได้ ที่คนที่ได้รับการดูแล
"ในบ้านพักผู้ป่วยและคนชราจะติดเชื้อ"
และฉันจะพูดซ้ำนะคะ
คำแนะนำจากกรมอนามัยและสังคมสงเคราะห์
"และยังคงไม่น่าจะเป็นไปได้ ที่คนที่ได้รับการดูแล
"ในบ้านพักผู้ป่วยและคนชราจะติดเชื้อ"
คุณค้นดูได้นะคะ ยังมีลิงก์อยู่
นี่คือหนึ่งสัปดาห์ก่อนนายกรัฐมนตรี จะเที่ยวเดินไปรอบๆ
เที่ยวจับมือคนไข้ติดเชื้อไวรัสโคโรน่า
จากนั้นวิทยาลัยอิมพีเรียลชี้ว่า
ถ้าปล่อยเอาไว้
ไวรัสนี้อาจฆ่าคนกว่าครึ่งล้าน
รัฐบาลเลย "เวรเอ๊ย จริงเหรอ
"ซวยล่ะ เวร"
แล้วจากนั้นก็เกิดตื่นตระหนก
สาธารณสุขต้องรับคนไข้ล้นมือ
เราจะต้องเป็นแบบอิตาลี "พระเจ้า อย่าให้เราเหมือนอิตาลี"
และกระทรวงก็สั่งให้อพยพ ย้ายเตียงในโรงพยาบาล 15,000 เตียง
และแนวทางที่ให้กับโรงพยาบาล คือมันไม่ควรกินเวลา
มากกว่าสามชั่วโมง
คนไข้จึงถูกย้ายออกจากโรงพยาบาล
ไปทิ้งไว้ตามบ้านพักฟื้นผู้ป่วยและคนชรา
และพวกเขาไม่ได้รับการตรวจเชื้อเพราะ...
ฉันจะยกมาพูดตรงนี้ว่า
"ผู้ป่วยโควิดสามารถได้รับการดูแล ในบ้านพักฟื้นผู้ป่วยได้"
ขณะที่กระทรวงสาธารณสุข...
มีการโต้เถียงกันมากเกี่ยวกับ ภาระของกระทรวงสาธารณสุข
และระหว่างที่มันไม่มี...
ไม่มีอุปกรณ์พีพีอีเพียงพอแจกจ่าย ระหว่างที่มีการพูดถึงเรื่องนั้น
บ้านพักฟื้นไม่ได้รับอะไรเลย
พวกเขาได้รับของนิดหน่อย ขณะที่ราคาของมันพุ่งขึ้นสูง
หน่วยงานท้องถิ่นบางแห่งขู่ระงับเงิน
ที่จะจ่ายให้บ้านพักฟื้น ถ้าไม่รับคนไข้ไวรัสโคโรน่าไปดูแล
พวกเขาถูกส่งไปตามที่เหล่านั้น เหมือนสงครามชีวภาพ
พวกเขาเหมือนผ้าห่มที่เต็มไปด้วยไข้ทรพิษ
ล็อกดาวครั้งแรก ว่ากันว่า 40 เปอร์เซ็นต์
ของคนที่ตายจากไวรัสมาจากบ้านพักฟื้น สี่สิบเปอร์เซ็นต์เชียวนะ
ดังนั้นฉันจึงอดคิดไม่ได้ว่า
แม่ของฉันถูกฆ่า ไม่ใช่เพราะรถชน
หรือถูกปืนยิง ถูกแทงหรือไม้คริกเก็ต หรือแม้แต่ไวรัส
เธอถูกฆ่าเพราะความโง่เขลา
เธอถูกฆ่าโดยไอ้พวกโง่เง่า
ถูกฆ่าโดยคนที่กำลังมองสิ่งที่พุ่งมาหา
ด้วยความเร็วของรถไฟสินค้าและคิดว่า
"ใช้ชีวิตกันต่อไปเถอะ"
เหมือนจิตวิญญาณดังเคิร์กบ้าบอนั่น
พูดแบบหนักแน่น "ใช้ชีวิตต่อไป ตาเฒ่า"
และแม่ของฉัน...
-แม่ของฉัน... -นี่
ผมว่า...
พอเท่านี้นะ
-คุณ... -ใช่ไหม
-คุณระบายพอหรือยัง... -คุณจำได้ไหม
ตอนที่เราควรจะล็อกดาวน์
เราควรจะล็อกดาวน์แต่เราไม่ได้ทำ
พวกเขาออกมาบอกว่า "อย่าไปตามคลับหรือบาร์
"หรือร้านอาหาร
"ยกเว้นคุณจะต้องการไปหรืออะไร"
นั่นเป็นตอนที่สเปนและฝรั่งเศส
ลิทัวเนียและมาเลเซีย เขาล็อกดาวน์หมด
ใช่
นั่นมัน...
แค่นี้ใช่ไหม
ไม่ได้หมายถึง "พล่ามได้เท่านี้" ผมหมายความอย่างนั้นจริงๆ
ถ้าคุณอยากระบายอะไรอีก คุณมีสิทธิ์พูด
ใช่ ขอโทษค่ะ ไม่มี
ไม่มี หมดแล้ว
คุณโอเคไหม
ไม่ ฉันคิดว่าฉันไม่โอเค
รู้สึกว่าตัวฉันมีอะไรเปลี่ยนไป
รู้สึกเหมือนฉันกำลังเข้าไปสู่ด้านมืด
ใช่ โคตรบ้า
ทำไมเราไม่คิดถึงอะไรที่เป็นบวก
ด้านบวกเหรอ
ใช่ พยายามจบด้วยเรื่องด้านบวก
-เรื่องด้านบวกอะไร -ผมไม่รู้
-ถ้าเป็นอาร์เธอร์ล่ะ -โอเค อาร์เธอร์ทำไม
เขาพูดเรื่องน่าสนใจเมื่อวันก่อน
เขาฉลาดมากนะ
มีทฤษฎีวิวัฒนาการที่ว่ามนุษย์เป็นเหยื่อ
ซึ่งฟังแล้วมันก็ไม่น่าสนใจ แต่ทนฟังผมหน่อยนะ
ทฤษฎีวิวัฒนาการบ่งชี้ว่า
มันห่างไกลจากภาพที่
มนุษย์ยุคแรกเป็นนักล่ายิ่งใหญ่
แต่ที่จริงแล้วเราเป็นเหยื่อ มันช่วยเร่งพัฒนาการของเรา
อาร์เธอร์บอกว่ามันยังคงเกิดขึ้น
เขาบอกว่าคนที่แทนซาเนีย ถูกสิงโตจับกินปีละ 50 คน
และมีหมู่บ้านหนึ่ง
มีเสือดาวที่ยืนขึ้นจากพงหญ้าสูง
แล้วพอคนในหมู่บ้านวิ่งมาไล่มัน
มันวนกลับไปด้านหลัง กินทารกที่ถูกทิ้งไว้
-ฟังแล้วเศร้านะ -ผมก็ว่า เศร้านิดๆ
-งั้นคิดถึงเรื่องอื่น -ใช่
-คุณคิดอะไรออกไหม -ฉันเหรอ
ใช่
อังกฤษออกจากอียูแล้ว
เรามาพูดถึงเรื่องอื่นดีกว่า
อ่อ ฉันแค่...
บริษัทของคุณ
-บริษัทของผมพัง -ใช่
-คุณดีใจเรื่องนั้น -อย่าพูดต่อหน้า...
-ผมต้องไล่คนออก -ฉันไม่ได้แปลว่า...
ผมไม่พอใจกับเรื่องนั้น ผมต้องไล่คนออก
ผมตกงาน ไม่มีรายได้ ผมไม่พอใจ
-ผมเบิกบาน ผมเบิกบานเรื่องนั้น -ฉันหมายถึงเบิกบาน
หมายถึงเบิกบาน
-นี่อาจเป็นความคิดบ้าๆ -ไม่หรอก
ไม่นะ ก็ดีนะ ฉันชอบ
-ชอบเหรอ -ใช่
ใช่
มาร์ยาม่า
คนดูแลแม่ มาร์ยาม่า เธอยังอดทนอยู่
-มันเป็นเรื่องบวกได้ยังไง -ไวรัสโคโรน่ายังไม่ได้ฆ่าเธอ
เรายังไม่ได้เล่าเลยว่าเธอติดเชื้อ
บ้าจริง เธอเป็นเยอะมาก อาการแย่มาก
แต่เธอยังไม่ตาย นั่นไงเรื่องบวก นี่มันอะไรกันวะ
-ฉันพยายามจะ... -เราต้องพยายามมากกว่านี้
-ทำไมคุณไม่คิด... -ทำไมเราไม่แต่งงานกัน
-อะไรนะ -คือว่า เรามา...
เรามา...
มาแต่งงานกันเถอะ งั้นก็
-คุณจะขอฉันแต่งงานเหรอ -ใช่
-ใช่ ผมกำลังทำ -ใช่
คำขอของคุณคือ "เรามา... มาแต่งงานกันเถอะ งั้นก็"
ไม่ใช่กวี ผมยอมรับ
คุณขอฉันแต่งงาน เพราะอยากพูดอะไรบวกๆ เหรอ
ไม่
เปล่า
ไม่ใช่
ไม่ใช่เลย ไม่
บางทีอาจจะนิดๆ ไม่รู้สิ
คืออย่างนี้ เราผ่านเรื่องพวกนี้มา
และคุณกับผม เรายังอยู่กันตรงนี้
โอ้โฮ
นั่นมันโรแมนติกที่สุด เท่าที่เคยมีใครพูดกับฉัน
-คุณเอามาจากเพลงเหรอ -ผมมาคิดดูนะ
และผมคิดว่าไม่รู้ว่าทำไมนะแต่ว่า
-ผมอาจจะรักคุณ -อาจจะเหรอ
ผมรักคุณ ผมรักคุณว่ะ
ผมรู้ว่ามันไม่สมเหตุสมผล เพราะผมก็เกลียดคุณด้วย
ผมใช้เวลาไปมากนั่งเกลียดคุณ แต่ผมไม่เกลียดอีกต่อไป
มีโอกาสที่ไม่รู้ว่าทำไมเราถึง
มาลงเอยที่จุดนี้ ที่ความรักมีอยู่เมื่อผ่านความเกลียดไป
ความรักที่อยู่เหนือความเกลียด มีไม่กี่คนที่ไปถึงตรงนั้น
มันเป็นที่ที่แปลกมาก
เป็นที่ที่ไม่เหมือนใคร
มันหายากมาก
และสวยงามมาก
ใช่ ผมคิดว่าเราน่าจะ
แต่งงานกัน
ฉันแค่กำลังคิดว่า...
ฉันกำลังคิดถึงสภาพจิตใจฉัน
เพราะฉันมีความโกรธ ความเกลียดอยู่มาก...
-มันคือจังหวะเวลา -ขอโทษ
ผมเข้าใจ
-ถ้าเราจะ... -ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น
ถ้าเราจะลืมเรื่องนั้น ถ้าเราจะทำ...
เราจะต้องทำมัน
ภายใต้ความซื่อสัตย์สุจริตอย่างเข้มงวด
ได้สิ มันหมายถึงอะไร
โอเค
เอาล่ะ
ฉันทำเอง
เห็ดนั่น
ฉันเก็บเห็ดพวกนั้น คิดว่าฉันรู้ว่าเป็นคนเก็บมันมาและ...
ฉันรู้ว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่ และทำไปเพื่อทำร้ายคุณ
และจากนั้นฉันอยู่กับคุณ เพราะคุณถูกวางยาพิษ
แล้วเราก็มีอาร์เธอร์ จากนั้นเราก็...
ติด...
อยู่ด้วยกัน
ผมรู้
อะไร
ผมรู้
-คุณรู้ว่าฉันเก็บเห็ดนั่น -ไม่ใช่
ผมรู้ว่าคุณคิดว่าคุณเก็บเห็ดนั่น
แต่คุณไม่ได้เก็บเห็ดนั่น เพราะผมเป็นคนเก็บมาเอง
ก็คุณน่ารำคาญมาก
และผมเห็นเห็ดนั่น ผมคิดว่า
"ผมอยากรู้ว่าจะเป็นยังไง ถ้าใส่เห็ดนั่นในสตูว์ของเธอ
"ได้เห็นเธอ..."
ที่เหลือคุณเคยพูดไปแล้ว
ใช่ แต่คุณกินมัน
ผมลืมว่าเก็บมันมา
โอเค
-คุณจะวางยาพิษฉันเหรอ -ใช่
-คุณคิดจะวางยาพิษผม -ฉันจินตนาการว่าวางยาพิษคุณ
-ต่างกันตรงไหน -ต่างกันที่การวางยาพิษ
ผมเป็นคนโดนวางยาพิษ
อย่าเรียกมันว่าวางยาพิษเลย
มันไม่ได้ฆ่าคุณ แค่ทำให้คุณเจ็บปวด
คุณอยากทำร้ายฉัน ทำให้ฉันเจ็บปวดเหรอ
ใช่
ทำไม
คุณคิดว่าทำไมล่ะ
คุณเดินไปรอบๆ ทำตัวเหมือน "ฉันเป็นคนดีมาก
"ดูสิฉันเป็นคนดีแค่ไหน ดูที่ฉันช่วยเพื่อนมนุษย์สิ"
แต่คุณเลวร้ายใส่ผม... ทุกวัน
คุณก็ทำแบบเดียวกันกับฉัน
แต่ผมไม่เคยดูแคลนคุณ
เกลียดคุณบ้างบางครั้ง แต่ไม่เคยดูแคลนคุณ
นั่นไม่ยุติธรรมเลย
อะไรคือยุติธรรมล่ะ คุณพูดเองว่าให้ซื่อสัตย์ต่อกัน
คุณมักจะดูหมิ่นดูแคลนผมตลอด
คุณไม่ใช่คนดี แค่อยากให้คนเห็นว่าคุณดี
เหตุผลที่คุณนึกว่าวางยาผม ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้
เพราะคุณมีความสามารถ ที่จะทำแบบนั้นกับผมและมากกว่านั้น
ผมรู้ว่าเมื่อไหร่ที่ผมทำตัวงี่เง่า แต่คุณเป็นคนงี่เง่า
ที่ไม่รู้ตัวว่าตัวเองงี่เง่า
ฟังนะ ใช่
ผมพูดเกินไปหน่อย แต่สิ่งที่เราต้องยึดมั่นคือ
นั่นคือคำขอแต่งงานใช่ไหมล่ะ
วันที่ 23 มีนาคม 2021
หนึ่งปีหลังล็อกดาวน์ครั้งแรก
ผู้เสียชีวิตจากไวรัสโคโรน่า ในอังกฤษ 126,284 ราย
อังกฤษฉีดวัคซีนแล้วจำนวน 2,532,839 คน
คุณจำเนธานได้ไหม
เนธาน คนประหลาดจากป่านิวฟอเรสต์
เขาเก่งเรื่องกล่อมให้คนอื่นทำอะไรให้เขา
ก็เลยมีเรื่องฟัดจ์
และสิ่งที่เขาทำตอนนี้คือ ทำให้คนได้ฉีดวัคซีน
ทั้งที่ยังไม่ถึงคิวของพวกเขา
เขาจะพาคุณไปที่นั่นก่อนมันจะปิด
และขอฉีดตอนเขาเหลือวัคซีนอยู่
แทนที่จะทิ้ง ก็ขอให้ฉีดให้คุณแทน
เขาถูกปฏิเสธด้วยคำที่แรงมากๆ
เขาไม่ใช่คนเดียวที่ไปทำแบบนั้น
ยังมีคนพวกนั้นอีกมากมาย
ที่พยายามขอฉีดวัคซีนก่อนถึงคิว
แต่เนธานมีอาวุธลับ
เขารู้ว่าหนึ่งนาทีก่อนศูนย์ฉีดปิด
พวกเขาจะมีวัคซีนเหลือสองสามเข็ม
ทำไมหมอพยาบาลถึงจะอยากทิ้ง
พวกเขาก็ต้องเอาออกมาฉีดให้อยู่ดี
แต่ถ้าพวกเขาเห็นคนสิบคน ยืนรอวัคซีนที่มีสองเข็ม
พวกเขาจะถามอะไรประมาณ
"คุณทำงานกับคนเปราะบางหรือเปล่า"
วินาทีผ่านไป ไม่มีใครพูดอะไร
คนพวกนี้ไม่ได้ทำอะไรแบบนั้น พวกคนดูแลได้วัคซีนจากที่อื่น
ผ่านไปอีกหนึ่งวินาที สมองคนสิบคนเริ่มคิด
วินาทีที่สาม คนที่ฉลาดกว่า
คนที่เลวร้ายกว่าในกลุ่มนั้น
รู้ว่าโกหกอีกครั้งก็จะได้วัคซีนแล้ว
พอถึงวินาทีที่สี่
ก็จะมีคนยกมือขึ้นมาแล้วพูดว่า "ผมไง" "ไม่ ผมต่างหาก"
เนธานทำแบบนั้น
เขาบอกคุณเรื่องนี้ เขาบอกว่า
"วินาทีที่เขาถามคำถามนั้น ให้ยกมือ
"โกหกบ้าบอ เดินเข้าไป คุณก็จะได้วัคซีน"
มันไม่ได้ผิดกฎหมาย แต่เลวร้ายมาก
แล้วพอผมไปรู้ว่าเธอ...
กำลังคุยกับเนธาน...
เรื่องระหว่างเราไม่ค่อยดีเท่าไร ตั้งแต่คำสารภาพเรื่องเห็ด
ตลอดทั้งเดือนนี้...
งานของเธอ เธอทำงานเพิ่มเป็นพิเศษ
ผมพูดเสมอว่า "คุณต้องได้ค่าจ้างนะ มันไม่ใช่งานการกุศล"
ที่ตลกเพราะมันคือองค์กรการกุศล
และเธอมักอยู่ที่นั่นจนหนึ่งทุ่ม หรือสองสามทุ่มเสมอ
แต่ตอนนี้พอห้าโมงเย็นปุ๊บ เธอจะจบซูม
อาจเป็นกลางประชุม จบซูม
กลางประโยค จบซูม
เธอไม่โทรกลับน้องสาว
ผมถามเธอว่าทำไม เธอบอกว่า "ฉันไม่มีความตั้งใจ
"จะเสียเวลาในชีวิตฉันไปกับคนอื่น"
เธอไม่ยอมทะเลาะกับผมด้วยซ้ำ เธอจะแค่เดินหนีออกจากห้องไป
คนเดียวที่เธอมีเวลาคุยด้วยคืออาร์ตี้น้อย
และถึงอย่างนั้น บางครั้งผมก็จับได้ เวลาที่เธอกำลังเล่นกับเขา
และผมรู้ว่าเธอกำลังคิดว่า "หลายปีมานี้" คุณรู้ไหม
ขึ้นไปบนบ้านเหรอ
มันทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ แล้วก็เรื่องที่บริษัทผมพัง
ผมเคยคิดว่าเมื่อคุณตกงาน
คุณจะฟื้นตัว
คุณล้ม คุณต้องลุกขึ้นมาอีกได้
แต่ดูเหมือนผมจะลุกไม่ได้
คุณเข้าใจที่ผมพูดไหม
ผมละเครียดจัด
ผมหยุดสั่งผลไม้ออนไลน์ไม่ได้
เมื่อวานนี้ผมร้องไห้ในอ่างอาบน้ำ
อ่างอาบน้ำ
ผมไม่เคยร้องไห้ แต่ในอ่างอาบน้ำเนี่ยนะ
มันน่าสมเพช ดังนั้นพูดได้ว่า
ตอนนี้ผมกำลังพังมาก
เธอออกไปฉีดวัคซีนกับเนธาน
และผมนึกว่า "ผมจะไม่คิดมาก ผมจะทำให้ตัวเองยุ่งเข้าไว้"
คืนนี้ผมจะทำแกงกะหรี่คัตสึ ใส่มะเขือม่วง มีของพร้อม
ไปซื้อที่เทสโก้แถวบ้านมา
ผมไม่ได้เข้าไปในนั้นเลย ตั้งแต่ก่อนล็อกดาวน์ครั้งแรก
ตอนนี้ที่นั่นแตกต่างไป
มีน้ำยาล้างมือ มีหน้ากาก
ครั้งสุดท้ายที่ไป คนซื้อของไปหมด
เหมือนเซเว่นอีเลฟเวนในหนังหายนะ ตอนนี้เต็มไปด้วยผักผลไม้
และทุกอย่างเรียบร้อยดีงาม
มีพวกกล้าตายเดินไปเดินมาแบบไม่สนใจ
แล้วมีผู้ชายคนหนึ่ง ให้ตายสิ มีผู้ชายบ้าๆ คนนี้
อายุ 20 ปลายๆ ใส่ชุดวิ่งจ็อกกิ้ง
ใส่หูฟัง
ถือตะกร้าเดินซื้อของ ไม่ใส่หน้ากากเลย
ผมก็มองไปรอบๆ ไม่มีใครหยุดเขา
คนคนนี้ไม่สนใจอะไรเลย
เขาอยู่ที่แผนกขนมอบ
มีขนมปังตรงหน้าเขา
มีผู้หญิงย่อต่ำกว่าเขา
ใส่ชุดเครื่องแบบ เรียงขนมปังพิต้า และเขาอยู่เหนือเธอแบบนี้
ผมพูดว่า "นายอยู่ใกล้เธอเกินไป นายเป็นบ้าอะไร
"ไม่เข้าใจเหรอ"
เธอไม่มีทางเลือกนอกจากอยู่ตรงนั้น
แล้วผู้ชายคนนี้ก็ยืน เหมือนเขาตัดสินใจ
"ฉันจะเอาขนมปังก้อนวอลนัท" เขาจะต้องหยิบมันให้ได้
เขาอาจตายได้ถ้าไม่หยิบมัน
เขาเลยเอนตัวเข้าไป
เอนตัวเข้าไปแบบนี้... ให้ตายสิ
ใกล้เธอมาก และเธออยู่ตรงนี้
"พระเจ้า นี่มันอะไร" เธอรู้สึกได้
เพราะช่วงเวลาปกติมันก็ใกล้ไปแล้ว แทบเรียกว่าไม่เหมาะสม
แต่ทุกวันนี้ ไม่ใส่หน้ากาก ผมหมายถึง...
ให้ตายสิ ผู้ชายคนนี้ เขาเอื้อมมือเข้าไป
หน้าอยู่ตรงนั้น
ดึงขนมปังวอลนัทออกมา บีบๆ
"ไม่ ไม่เอาก้อนนี้"
วางคืนกลับไป เอื้อมไปหยิบอีกก้อน เธออยู่ตรงนั้น หายใจ หยิบออกมา
"ใช่ ก้อนนี้ดี"
แล้วเขาก็เดินออกไป แล้วผมก็แบบ...
ผมโมโหมากเลยว่ะ แบบเดือดมาก
ผมโกรธมากจนไปอยู่ตรงหน้าเธอ
เพราะผมต้องพูดอะไรกับเธอ
และนั่นคือเธอ
ผู้หญิงที่ผมเคยตะคอกใส่ ผู้หญิงที่ผมเคยทำให้อับอาย
เธอใส่หน้ากากแต่ผมบอกได้ว่าเป็นเธอ
และเธอรู้ว่าเป็นผม เธอพูดว่า
"มีอะไรให้ช่วยไหมคะ"
ผมไม่มีอะไรจะพูด
จนในที่สุด
"ผมขอโทษ
"ผมขอโทษจริงๆ"
เธอถามว่า "ขอโทษเรื่องอะไรคะ"
และผมพูดไม่ออก เพราะผมพูดไม่ได้นี่
ผมกลับพูดออกไปว่า "ขอบคุณสำหรับเรื่องนี้
"ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง ทุกสิ่งที่คุณทำ
"ขอบคุณที่ทำให้เราเดินหน้าต่อ ขอบคุณที่คุณเสี่ยง
-"และขอบคุณในสิ่งที่คุณเป็น" -เธอว่า "ฉันเป็นอะไรคะ"
และผมตอบว่า "คุณคือฮีโร่
"คุณคือฮีโร่"
เธอบอกว่า "ฉันแค่คนที่ต้องการงานทำ"
และถึงตอนนี้ผมเหมือนกับร้องไห้ ไม่เชิงแต่ร้องอยู่ข้างใน
ผมอยากให้บางอย่างกับเธอ เลยพูดออกไปว่า
"มันจะต้องแตกต่างไป" เธอถามว่า "อะไรจะแตกต่างเหรอ"
ผมตอบว่า "โลกใบนี้
"คนอย่างคุณ คนจะเห็นคุณค่า
"เราจะไม่กลับไปเป็นเหมือนเดิม ไปเห็นคุณค่าในสิ่งผิดๆ
"เช่นซีอีโอ หรือนิตยสาร หรืออินฟลูเอนเซอร์สินค้าต่างๆ
"คนที่งานเขาไม่ได้สำคัญเลย" เธอถามว่า "คนอย่างคุณเหรอ"
"ใช่ คนอย่างผม
"มันจะเปลี่ยนไป
"เราจะจำเอาไว้"
เธอบอกว่า "ไม่หรอก คุณจะลืม และโลกก็จะไม่เปลี่ยนไป"
ผมไม่ได้พูดอะไรตอบ เพราะผมคิดว่าเธออาจพูดถูก
ผมรู้ว่าเธอพูดถูก
เธอถามว่า "ให้ฉันช่วยอะไรอีกไหมคะ"
ผมอยากพูดอะไรที่สำคัญ
ผมอยากพูดสิ่งหนึ่งที่สำคัญ
และผมอยากพูดกับเธอตอนนี้
แต่สิ่งเดียวในชีวิตผมที่สำคัญหายไปแล้ว
ผมเลยส่ายหัว รู้ไหม
เธอกลับไปเรียงขนมปังพิต้า
และช่วยชีวิตของเราไปเงียบๆ โดยแลกกับค่าจ้างขั้นต่ำ
ขอบคุณเจ้าหน้าที่สาธารณสุข
-ฉันไม่ใช่คนงี่เง่า... -ผมรู้
-เป็นแค่ปฏิกิริยาตอบกลับ... -ตลอดเวลา
ฉันไม่ใช่คนงี่เง่าตลอดเวลา
แต่บางทีฉันงี่เง่า
และคุณก็ไม่ใช่คนดี
คือก็ส่วนใหญ่
ส่วนมากเลย
-แต่บางครั้งคุณก็ดี -ขอบคุณ มั้ง
ฉันต้อง...
ฉันคิดทบทวนเรื่องนี้และฉันต้อง...
คนชอบพูดว่า "เมื่อเรากลับเป็นปกติ"
"ไม่นานก็จะเป็นปกติ" ฉันไม่อยากกลับเป็นปกติ
ฉันไม่อยาก ก่อนหน้านั้นมันดีนักตรงไหน
มีแต่ทะเลาะกันตลอดเวลา
ทุกคนทะเลาะกันในเรื่องเล็กๆ ตลอด
ฉันต้องเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
คุณเข้าใจไหม
เข้าใจ
ใช่ คิดว่าเข้าใจ
ฉันแค่อยากได้ชีวิตใหม่
ฉันกลับไปใช้ชีวิตแบบเก่าไม่ได้ จริงๆ นะ
จะทำอย่างนั้น ฉันต้องเปลี่ยนครั้งใหญ่
ไม่ ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรจริงๆ
ผมเข้าใจดี เข้าใจร้อยเปอร์เซ็นต์
-คุณร้องไห้เหรอ -ผมเปล่า
-ผมเปล่าร้องไห้ โอเคไหม -นั่นร้องไห้ ทำไม...
เปล่า ผมไม่ได้... คุณคิดว่าทำไมล่ะ เพราะผมถูกบอกเลิก
แน่นอนผมต้องร้องไห้
สิ่งนี้ สิ่งที่เราทำมีความหมายกับผม
ผมเข้าใจ จริงๆ นะ
นี่อาจเป็นสิ่งฉลาดที่สุดเท่าที่เราเคยทำ
เราน่าจะทำแบบนี้มาหลายปีแล้ว แต่ผมไม่ใช่ราชินีน้ำแข็ง
-ใจแกร่งเป็นหิน -คุณใส่เสื้อของอาร์เธอร์
บ้าเอ๊ย
ฟังนะ เรามาแยกทางกัน
โอเค เลิกกันเลย แต่มันจะทำให้ผมเสียใจมาก
และผมจะร้องไห้
และคุณจะต้องดูผมร้องไห้
เราไม่ได้เลิกกัน
อะไรนะ
-ทำไมคุณคิดว่าจะเลิก -คุณเพิ่งพูดว่า...
-ฉันไม่ได้พูดว่าจะเลิกกัน -แล้วคุณพูดว่าอะไร
ฉันพูดว่า "อย่าแต่งงานกันเลย"
-คุณเปล่า -ฉันพูดแค่นั้น
-ฉันพูดว่า "อย่าแต่งงานกันเลย" -ไม่ คุณไม่ได้พูด
คุณไม่ได้พูดว่า "แต่งงาน" ไม่เคยพูด
ไม่ได้พูดเหรอ
-ฉันหมายความแบบนั้น -งั้นเหรอ
ฉันหมายถึงอย่า...
หมายถึงอย่าแต่งงานกันเลย ไม่ได้บอกว่า อย่าอยู่ด้วยกัน
หมายถึงอย่าแต่งงานกันเลย คุณกำลังคิดอะไรอยู่
ในหัวของคุณคิดอะไรอยู่
นี่คุณมัวแต่ดูดราม่า บริดเจอร์ตัน เหรอ
ฉันจะบอกว่า... บอกว่าอยู่ด้วยกันเถอะ
โอเคไหม แต่ในแบบที่ดีนะ
ถ้าเราทำได้นะ
ทุกคนโกรธกันตลอดเวลา
แต่เราทุกคนก็เหมือนกัน
เราใส่เสื้อเหมือนกัน กินอาหารแบบเดียวกัน
ฟังเพลงเดียวกัน ดื่มเครื่องดื่มโง่ๆ เหมือนกัน
นั่งดูรายการแบบเดียวกัน
มวลมนุษยชาติทั้งหลาย
กำลังวิ่งเข้าหากันด้วยความเร็วแสง
ตะโกนว่า "อย่ามาเข้าใกล้ฉัน" ฉันทำแบบนั้นไม่ได้แล้ว
-ฉันทำไม่ได้... หลังจากเรื่องพวกนี้ -ไง เพื่อน เป็นอะไรไหม
เก่งมาก จะไปเล่นเหรอ อาหารค่ำกำลังจะเสร็จ อีกสิบนาที
แกงกะหรี่คัตสึมะเขือม่วง แบบที่ลูกชอบ
-เจอน้ำหมักออนไลน์... -ผมไม่ชอบมะเขือม่วง
-อะไรนะ -อะไรนะ
ผมไม่ชอบมะเขือม่วง
เยี่ยมเลย
เยี่ยม พ่อจะเทลงถังขยะล่ะ
บ้าเอ๊ย
ลาก่อน มะเขือม่วง สวัสดีปลากับมันฝรั่งทอด
มีนกแก้วตายอยู่ในสวน
-นกแก้วตายเหรอ -ใช่
-ในสวนเราเหรอ -ใช่
แน่ใจนะว่าเป็นนกแก้ว เพราะที่นี่ไม่มีนกแก้ว
ผมเอามันเข้ามาได้ไหม
ไม่ ไม่ได้ ลูก ทิ้งไว้ข้างนอกดีกว่า
-ผมจะดูมันเน่าเปื่อย -ได้
หรือโยนไปในพุ่มไม้ให้จิ้งจอกกินก็ได้
แบบนั้นก็ดีนะ
-พ่อกับแม่โอเคไหม -โอเค
ใช่
-เราเยี่ยมมาก -ใช่
เยี่ยมมาก
เฮ้
นี่ ออกไปเล่นข้างนอกนะ อีกแค่แป๊บเดียว
ฉันไม่ได้ดูแคลนคุณนะ
เป็นคำพูดที่เลวร้ายมาก
ฉันไม่ได้ฉีดวัคซีน
-อะไรนะ -ไม่ได้ฉีด
ทำไมล่ะ โอเค
โอเค
เพราะหน้าซึมๆ โง่ๆ ของคุณ
คุณทำหน้าซึมมาหลายอาทิตย์ ตั้งแต่คุณรู้
คุณเป็นใครถึงจะมาตัดสินฉัน คุณเนี่ยนะ
ฉันอยู่ตรงนั้นกันเนธาน ฉันพร้อม
ผู้ชายคนหนึ่งเดินออกมาถามว่า "มีใครดูแลคนเสี่ยงหรือเปล่า"
แล้วหน้าซึมๆ โง่ๆ ของคุณ โผล่มาในหัวฉันและฉันเดินออกมาเลย
ฉันเดินออกมาเพราะกังวลว่า คุณจะคิดกับฉันยังไง
เพราะผมเหรอ
สิ่งที่ฉันรู้สึกกับคุณ
มันแปลกมาก
และมันน่าโกรธ น่าหงุดหงิด
และบางครั้งก็น่าหดหู่ แต่มันก็เหมือนกับความรัก
นี่คุณจะพูดว่ารักผมเหรอ
เปล่า ฉันพยายามจะบอกว่า ฉันเหมือนจะรักคุณ
ฉันแค่กำลังถามคุณว่าเท่านี้พอไหม
คุณอยากออกไปดูนกแก้วตายกันไหม
ไปสิ
ที่จริงผมก็อยากจะไปดูนะ
บรรยายไทยโดย อริยาพร ซัลลิแวน