Nie wjeżdżamy?
Do Doliny prowadzi wiele dróg.
Barea, podejdź.
Proszę pana?
Dzięki energii z zapory,
może być podtrzymywany przy życiu właściwie wiecznie.
To jest komutator.
Sprawia, że system będzie aktywny, ale niezmienny.
Każda modyfikacja wymaga wprowadzenia kodu i odblokowania funkcji -
aby zmienić dawkę surowicy,
poziom zasilania
czy aby otworzyć kapsułę.
Czyli to taki klucz?
Którego nie da się skopiować.
Co z nim?
Przecież mówił pan, że go oddamy...
Mówiłem, że pracuję dla Sekcji Dziewiątej.
Od tej pory ja tu decyduję.
Neffenberg to moja karta przetargowa.
Jakiś problem?
- Nie, szefie. - Dobrze.
Wszystko gotowe.
Zbieramy rzeczy i wychodzimy.
García i Ortiz, zawsze czujni.
Uwaga!
Wchodzimy!
Naprzód, chłopaki!
Sprawdzić system.
Proszę pana?
Ojcze...
W ROLACH GŁÓWNYCH
MUZYKA
ZDJĘCIA
SCENARIUSZ
NAPIS NA PODSTAWIE POWIEŚCI "GARCÍA!"
GARCÍA!
REŻYSERIA
Panie García!
Nie żyje?
Kurde! Co ty wyprawiasz?
- Dzwonię na policję! - Nie!
- Porwali Antonię! - Zawieź go do szpitala.
Chwileczkę.
Co z panem Manolo?
Zostanie tutaj.
Don Jaime na pewno ma gotową stosowną historyjkę.
A co z panem Garcíą?
Pomóż mi, zawieziemy go do bazy.
Spokojnie.
Na pewno gdzieś tu jest.
Na co czekasz? Pomóż mi!
Chencho!
- To...? - To ona.
Maszyna, która może mu uratować życie?
Używaliśmy takiej 60 lat temu.
- Wiesz, jak ją uruchomić? - Nie.
Ale jest ktoś, kto wie.
Nastały niepewne czasy.
Hiszpania stawia czoło kryzysowi bez precedensu.
Dlatego postanowiłem nie przechodzić jeszcze na emeryturę
i mimo wszystko zgłosić swoją kandydaturę na urząd prezydenta.
Kiedy pan podjął decyzję?
Ekscelencjo.
Jak śmiesz się tu pojawiać?
Widziałeś, jaki wzbudziłeś entuzjazm?
Nie dzielmy skóry na niedźwiedziu.
Ten niedźwiedź już nie żyje.
Mam jego łeb na ścianie.
Jaime, to nie jest odpowiednie miejsce.
Jakie byłoby odpowiedniejsze?
Muszę wszystko zorganizować. Spotkać się z ekipą.
Nie!
Ty masz ściskać dłonie
i robić smutne miny do dziennikarzy.
Ja się zajmę resztą.
Mam wizytę u onkologa.
Idź koniecznie.
Mówiłem, za sześć miesięcy możesz sobie umrzeć, gdzie chcesz.
Jutro się widzimy.
Benito, jestem przed Kongresem.
Przyjedź po mnie.
Słucham?
Misja zakończona, możesz podbijać świat bez przeszkód.
Potrzebuję czegoś więcej niż twoje słowo.
Spójrz na swój telefon.
Dostałem.
Teraz wyślij mi kod.
Skąd mam wiedzieć, czy jak go wpiszę, wszystko nie wyleci w powietrze?
Może ci przyjść do głowy to samo, co mnie. Dlatego się zabezpieczyłem.
Mam tu kogoś, komu nie życzysz źle.
Puść mnie!
- Tato? - Antonia?
- Nie martw się. Zachowuje się grzecznie. - Dlaczego?
Myślałeś, że zaufam człowiekowi, który mnie wynajął do zabicia przyjaciela?
Kod jest poprawny. Przysięgam.
Teraz wierzę, ale potrzebuję czegoś jeszcze.
Czego?
Chcę wyjechać z ojcem z Hiszpanii.
Potrzebuję papierów. I przyślij mi do Doliny helikopter.
Duży.
Nie mogę!
Możesz i przyślesz. Rządzisz tym krajem.
Puśćcie mnie!
Nie róbcie jej krzywdy.
To nie zależy ode mnie.
Winters!
Don Jaime! Tutaj!
Tak, tak...
Benito.
Co się stało?
Zabierz mnie stąd!
Oczywiście.
- Dobrze się pan czuje? - Zabierz mnie...
Wody. Wody!
Proszę.
Powie mi pan, co się stało?
Dzwoń do "Cuatro Vientos" i zamów helikopter.
Eco Charlie,
- zatankowany na dłuższą podróż. - Dokąd lecimy?
My nigdzie. To dla Wintersa.
Ma Antonię.
Porwał ją po zabiciu Garcíi i Manola.
Jeśli nie dostanie tego, o co prosi...
Przyślijmy mu helikopter z agentami.
Zabiją go, zanim jeszcze wsiądzie.
A wcześniej zabije mi córkę.
Dopilnujemy, żeby ją przedtem wypuścił.
Winters urodził się, by przeprowadzać takie akcje.
Robi to od 60 lat i wciąż żyje.
Bez nerwów.
Jeśli spróbujemy go oszukać - zabije ją.
Wszystko popsułem, Benito.
Wszystko!
Spokojnie.
Dobrze się pan czuje?
- Tak. - Proszę zaczekać.
Nawet o tym nie myśl.
Niech Jaime wysiada.
Don Jaime, chcą z panem porozmawiać.
Barea.
Chencho.
- Dobry wieczór, panie Ortiz. - Uprzejmości później.
García nie żyje.
Niemiec wykonał zadanie, prawda?
Możesz jeszcze ocalić przyjaciela.
- Mówiłeś, że nie żyje - Wiem, co mówiłem.
I on też.
Wciąż możesz go ocalić.
I zrobisz to.
Bo wiesz, że tylko on pomoże ci odzyskać córkę.
Proszę pana, aparat.
Jeśli tam leżą kolejni podobni do was, to się zastanów.
Zamknij się.
Świat nie potrzebuje kolejnych sukinsynów - morderców.
Spokojnie.
Uważasz, że mój ojciec jest gorszy niż twój?
Jesteś tu dlatego, że twój ojciec wykorzystał,
okłamał i zdradził wszystkich, których znał -
w tym mojego ojca, Garcíę, mnie
i ciebie.
Mój ojciec przynajmniej kłamał, żeby mnie chronić.
A twój?
Porzucił cię.
Wszystko gotowe.
Czynność serca, płuc i mózgu - stabilne.
- Co się dzieje? - Nie wiem.
Puls gwałtownie przyspieszył.
Powietrza!
Tylko spokojnie.
Powietrza!
Potrzebuję powietrza!
Trzeba go wyciągnąć, szybko!
Jak długo jest w tym stanie?
Prawie godzinę.
Już za późno?
Nie wiem.
Szybko!
Puść mnie!
Nie działa.
O co chodzi?
Benito?
- Tak? - Sprawdź kable i zasilanie.
Wszystko jest na miejscu.
Cholera! Jeszcze raz!
Obudź się.
Proszę!
Który mamy rok?
Trzy, dwa, jeden.
- I nic. - Cholera!
Instalacja nie reaguje.
Od lat nikt jej nie konserwował.
- Co możemy zrobić? - Nic!
Bez zasilania kapsuła nie wprowadzi surowicy do krwioobiegu.
Nadaje się na złom!
Nie wiem, jak działa, ale mogę spojrzeć.
Nie mamy czasu.
Ja nie mam czasu.
Gdzie moja ptaszyna?
Daj mi porozmawiać z Córką.
Proszę, Winters.
Antonia?
Wszystko dobrze?
Tak.
Czy ci barbarzyńcy coś ci zrobili?
- Nic mi nie jest. - Nie martw się.
Obiecuję, że wszystko załatwię.
- Antonia... - Wystarczy.
Helikopter?
Będzie za 45 minut.
Wyślę po niego mojego człowieka.
Widzę, że jesteś honorowy,
jeśli się ciebie przyciśnie.
Wypuść ją.
Mogę ją wypuścić, a mogę myśleć tak, jak ty.
Proszę.
Mogłeś przysłać helikopterem policję.
Mogłeś zamontować lokalizator albo zestrzelić nas z góry.
Masz wiele możliwości.
Zrobiłem to, o co prosiłeś.
I będziesz to robił dalej, póki córeczka jest u mnie.
Zatrzymam ją jakiś czas.
Może dopóki nie umrzesz.
Poszukaj strzykawki.
Czego?
Strzykawki! To placówka medyczny.
Musi się znaleźć strzykawka.
Dwudziesty pierwszy wiek!
Spokojnie, musisz się przyzwyczaić.
Przecież to ja sam
skonstruowałem te kapsuły.
Działały 60 lat!
Fascynujące.
Jedziemy!
Dokąd?
Wyjedziemy z Hiszpanii.
Europa przyjmie ojca z otwartymi ramionami, dziecko.
Dokąd?
Nie jestem dzieckiem!
Jesteś.
Bardzo głupim.
Szefie.
Nie traćmy czasu.
Wpakować ją do auta.
Nie!
Wypuśćcie mnie!
Mam.
Tak.
- Co to? - Surowica.
To ona podtrzymywała Garcíę przy życiu.
Jeśli kapsuła działa - surowica odżywia organizm.
A skoro nie działa...?
Będziemy improwizować.
- Co chcesz zrobić? - Mocno. Za mostek.
Jest pan pewien?
Nie.
Dawaj!
Niemożliwe! To najsilniejszy człowiek pod słońcem.
Najsilniejszy w historii. Musi się udać!
Obudź się, przyjacielu. Potrzebuję cię.
Tak!
Puść go!
Proszę.
Puść go, do cholery.
Spokój!
- Ty sukinsynu. - Winters porwał Antonię.
Naprawdę?
Tak. Zabrał ją, po tym, jak próbował cię zabić.
Oszukał mnie.
Miałem mu wydać Neffenberga.
Neffenberg żyje?
Wywiozą ją, jeśli ich nie zatrzymamy.
Zapłacę za wszystko, co zrobiłem,
ale teraz musisz pomóc Antonii.
Mamy niewiele czasu. Proszę!
- Błagam! - Gdzie?
W Dolinie.
Nie może pan jechać w tym stanie. Nie wiemy, czy surowica podziałała.
Winters mógłby pana naprawdę zabić.
Mam prawie sto lat.
Już się nażyłem.
Ty sukinsynu, jak się nie zatrzymasz, to wyskoczę!
- Uciszysz się? - Nie!
Bo ja cię uciszę.
Co znowu? Przyspiesz!
Cholera!
García!
Zestrzel go!
Tak! Już jesteś martwy.
- Cholerna gówniara! - Nie!
Przyspiesz! Do cholery!
Wyrzuć ją.
Wypuśćcie mnie!
Antonia!
Zdejmij mi je.
- Nic ci nie jest? - Nic.
García!
Ty żyjesz!
Żyjesz!
Okryj się.
Trzeba się spieszyć.
Myślałam, że umarłeś.
Co to?
- García? - Antonia jest cała.
Gdzie moja córka?
Ze mną.
Dziękuję.
Mogę z nią porozmawiać?
Już ją daję.
Ojciec?
Czeka przy wjeździe do Doliny. W tym kierunku.
Jakiś kilometr stąd.
A ty? Co zrobisz?
Zatrzymam Winters i Neffenberga.
Nie. Wiem, co powiesz i odpowiedź brzmi: Nie.
Tym razem zgadzam się z twoim ojcem.
Ruszaj!
Wszystko gotowe.
Skontaktuję się, kiedy dotrzemy do Francji!
- Ruszamy! - Tak jest.
Jaki jest teraz plan?
Mamy kontakty, możemy się zatrzymać.
Zbuduję ci laboratorium, będziesz mógł prowadzić eksperymenty.
Cholera! Uwaga!
Tam! W górze!
Zabijcie go!
Przestańcie!
Jest tam!
Cholera!
Amunicja!
Ładuj broń!
Odlatujmy!
Jest idealny!
Do diabła!
Naprawdę?
Zostawisz go żywego?
Nie zmierzysz się z nim?
Musimy odlatywać...
Tak się boisz?
Obudziłeś mnie po 60 latach,
żebym znowu musiał oglądać twoją porażkę?
Ile razy mam cię zabijać?
Skarbie?
Tato, nie czekaj na mnie. Nie przyjdę. Jedź do domu.
Jak to nie przyjdziesz? Antonia!
Szatan, nie dziewczyna.
Przykry widok, prawda?
Spokojnie.
Mój ojciec
chciał, żebym był bardziej udany niż ty.
Ulepszył formuły.
Liczył, że stanę się nieśmiertelny.
Ja,
a nie ty.
I to działało.
Przez jakiś czas komórki się regenerowały.
Ale potem stało się to.
Latami szukałem odtrutki,
lekarstwa, ale...
Nie jestem swoim ojcem.
Mam tylko ten narkotyk, który uśmierza ból.
Gniję.
Gniję żywcem.
Pozwól nam odlecieć.
Nigdy więcej nas nie zobaczysz.
Mój ojciec znajdzie lekarstwo na to przekleństwo.
Twój ojciec ukradł życie nam obu - tobie i mnie.
Wiesz, że nie mogę na to pozwolić.
Rozumiem.
Antonia, odejdź.
Nie. Nie zostawię cię!
Ale już!
Nie!
Ojcze!
García!
Jestem tu.
Obudź się.
Proszę.
Dałeś mi słowo.
Antonia, chodź tu.
Słowo, że co?
- Antonia. - Że co?
Że oddam się w ręce policji.
Ale możemy to załatwić inaczej.
Zawsze pracowałem dla Hiszpanii.
Mogę wszystko naprawić
i dać ci nowe życie.
Przysięgam.
Na głowę mojej córki.
Koniec z misjami.
Koniec z Sekcją Dziewiątą.
Tego chciałeś, prawda?
Skończyć z tym.
Uciec od wszystkiego.
Uciekają tylko tchórze.
Antonio, odsuń się.
Będziesz musiał zabić mnie pierwszą, tato.
Nie mów głupstw.
Tato, przestań.
Wszystko się skończyło.
Nie widzisz?
Skończyło się.
Córeczko, zostało mi mało czasu.
Nie chcę iść do więzienia.
Chcę zobaczyć, jak wychodzisz za mąż, poznać swoje wnuki.
Nie.
Już dobrze.
Dobry wieczór.
Uprzedzamy, że rozmowa będzie nagrywana ze względów bezpieczeństwa.
Oficerowie Gutiérrez i Garrido. Proszę podać nazwisko i funkcję.
Będzie szybciej, jeśli nam pan pomoże.
Jaime Ortiz Expósito.
Dyrektor Sekcji Dziewiątej.
Zaznaczam, że rozmowa ta jest dobrowolna,
bez żadnego przymusu.
W imieniu Ministerstwa Spraw Wewnętrznych informuję o pana nowej sytuacji,
w związku z wypadkami zeszłego tygodnia.
Mamy wszystkie informacje, które sekcja zebrała przez lata.
W zamian za immunitet pan Benito Álvarez zajął się odtajnieniem akt.
Sekcja Dziewiąta została rozwiązana,
a pan zwolniony z obowiązków.
Bardzo dziękuję.
Uważam, że najbliższe wybory
będą miały charakter historyczny.
Miliony Hiszpanów zagłosują z nadzieją w sercu, bez lęku...
Oto cała historia. Prawdziwa.
O co chodzi?
Prawdziwa? Trudno tego będzie dowieść.
To przeczy wersji ministerstwa.
I zeznaniom Rodera.
Rodero nie wie, co się wydarzyło.
Dla niego podanie prawdy byłoby
politycznym samobójstwem, ale my...
Nie do wiary.
- Nie chcecie tego opublikować. - Nie możemy, to nie to samo.
Widziałaś, co się działo? Zamieszki, niepokoje społeczne.
Oświadczenie rządu uspokoiło nastroje, ale nie możemy.
Oświadczenie rządu to kłamstwo.
Wszyscy kłamią, Antonia. Nie bądź naiwna.
- Zobaczysz... - Poczekaj!
Dobra.
Wszystko rozumiem.
Dziękuję.
Antonia, zaczekaj.
Umowa o pracę.
Witamy w zespole.
Co się stało?
Nic nie opublikują.
Naprawdę?
Zaproponowali mi stałe stanowisko.
Redaktorki? No, proszę?
Odmówiłaś?
- Odmówiłaś?! - Nie.
Nic nie powiedziałam.
Nie wiem, czy chcę się tym zajmować.
Cholernie byłoby szkoda, gdybyś zrezygnowała.
Artykuł był bombowy!
Tak uważasz?
Najlepszy, jaki czytałam w redakcji od lat,
a mamy super dziennikarzy!
Dziękuję.
Jest jedna sprawa, która się nie zgadza.
Napisałaś, że w krypcie było dwóch zamrożonych ludzi:
García i Nuffenberg.
Neffenberg...
A potem piszesz o trzech kapsułach.
Tak...
Zachowuje się jakby nigdy nic.
W rozmowie z dziennikarzami Rodero wspominał chwile w niewoli.
Nie obchodzi go porwanie.
Interesują go tylko słupki w sondażach
Politycy są zawsze tacy sami.
Nie do wiary.
Jedyny porządny facet, jakiego znam, okazał się faszystą.
Przepraszam.
Idę.
García się obudził.
Antonia?
Pięknie wyglądasz!
Kurczę! Niezła garsoniera.
Skąd wziąłeś tyle kasy?
Wszyscy agenci mają fundusz emerytalny.
Mój czekał na mnie 60 lat.
Głosowałeś?
Nie ma mnie w spisie wyborców.
Czym się teraz zajmiesz?
Po prostu - tym.
Czym?
Tym.
Życiem. W spokoju.
Choć wątpię, żeby to było możliwe...
Neffenberg?
Nie mógłbym spać spokojnie, wiedząc, że on jest wolny.
Ani ja, ani nikt.
Już wyjeżdżasz?
Mam pociąg za dwie godziny.
Mogę cię odprowadzić na dworzec?
Spotkajmy się na miejscu, jeśli chcesz.
Wcześniej mam coś do załatwienia.
Dziękuję.
Pablo, idziemy.
Tak mi przykro.
Idź się pobawić.
Hej.
Jeśli czegoś potrzebujecie...
Nic nie mów, proszę.
Nie obwiniam cię.
Nadal nie mogę uwierzyć, że jesteś...
tym, kim jesteś.
Wszystko, co powiedziałem, to prawda.
Po co przyszedłeś?
Czego chcesz?
Chwilowo tylko jednego.
Jeśli mogę.
Pablo, idziemy!
Pablo!
Gdzie teraz mieszkacie?
Chwilowo u mojej kuzynki i jej męża.
Musimy sporo załatwić -
ubezpieczenie, spadek.
Dostaniemy odszkodowanie jako ofiary terroryzmu.
Dlaczego tak patrzysz?
Jak?
Przypominam ci matkę?
Bardzo.
Oszczędź sobie. Nigdy się nie umówię z "prawakiem".
- Co to znaczy "prawak"? - No wiesz...
Pablo! nie biegaj! Stój!
To nie jest miejsce do zabawy!
Pociąg do Alicante stoi przy peronie drugim.
García.
Muszę sobie sprawić walizkę na kółkach.
Dasz radę bez niej.
Masz bilet?
W telefonie. Kupiłem przez Internet.
Proszę! Jesteś nowoczesny!
Za trzecim razem mi się udało.
Najpierw kupiłem dwa miejsca dla kalek.
Mówi się "osoba z niepełnosprawnością" ale niech ci będzie.
- Pociąg do Paryża wjeżdża na tor piąty. - To mój.
Do Paryża? Dlaczego?
Neffenberg jechał do Francji 60 lat temu.
Warto tam zacząć poszukiwania.
A ty, co będziesz robić?
Mieszkam u Rikiego,
tymczasowo, aż wymyślę, co dalej.
Gratuluję.
Za moich czasów mielibyście ślub i troje dzieci,
ale od czegoś trzeba zacząć.
Nie widziałam się z ojcem.
Bo...
Przepraszam.
Nie przepraszaj.
Jesteś wspaniałą dziewczyną.
Wszystko się ułoży, zobaczysz.
Obiecaj, że się jeszcze zobaczymy, kiedy go dorwiesz.
Bo go dorwiesz, prawda?
Oczywiście.
García - zawsze czujny.
Chodź tu.
Udanej podróży.
Dziękuję.
Hej!
Jak go złapiesz, dasz mi znać?
Pani pozwoli.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Wiem, że się właśnie pożegnaliśmy,
ale pomyślałam sobie, że nie mogę cię nazywać "García".
Tyle przeżyliśmy razem, z Wintersem i Neffembergiem... Prawie zginęliśmy...
Chciałabym poznać twoje prawdziwe imię. Co ty na to?
Nazywam... się...
EREWAŃ, ARMENIA
Pieprzona suka!
Wstawaj, mięczaku!
Poświęci mi pani chwilkę,
panienko?
Miał szczęście, wyszedł z tego bez szwanku.
Nie ma to jak zgrywać ofiarę!
Rządowi opłacało się go ratować
albo udawać, że go ratują.
Hernando żądał krwi.
I nie tylko on.
Oko za oko. Ząb za ząb.
Pani Kapitan za lewaka.
Kiedyś było prościej.
W Hiszpanii wydaje się, że coś się zmienia.
Ale tak naprawdę - nie zmienia się nic.
Niektóre rzeczy - tak.
Pilar,
podaj mi czarny rum.
Za pięć minut wracam do radia.
Bez obaw. Zdążę.
Pilar, wyłącz to!
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Antonina Kasprzak