To tylko w ten czwartek? A nie co tydzień.
Super. To zostań trzy minuty po zamknięciu.
- Czyli pięć i pół godziny? - Super.
Dziękuję.
Nie.
Sto lat, droga Tino
Używają programu Resy czy Clover?
Chyba Resy. Tak, Resy.
Super, tu mamy Resy, więc będzie łatwo.
BAKERSFIELD, KALIFORNIA
Jak leci?
- Hej. Dobrze. - Zrób coś dla mnie.
Zbierz wszystkich, zanim zacznie się kolacja.
Jasne. Wszystko w porządku?
Tak. Wszystko w porządku.
Dobrze.
Dobra, są już wszyscy. Chcę ogłosić coś ważnego.
- Zamykamy? - Jake, czemu tak mówisz?
Nie wiem. Intuicja?
Dobra, posłuchajcie.
Dowiedziałem się, że Tuscan Grove sponsoruje program
i zaprasza najlepszych managerów z franczyz w całym kraju
na opłaconą wycieczkę do Instytutu Tuscan Grove we Włoszech.
Uczą się tam włoskiej kuchni i kultury.
Mieszkają w willi. To życiowa szansa.
Amber, jesteś tu od dziewięciu lat.
Mam nadzieję, że zostaniesz tu jeszcze dziewięć lat.
- Tak... - Wykazałaś się szczególnym oddaniem.
Prowadzisz to miejsce wręcz idealnie.
Amber...
pakuj się.
W przyszłym miesiącu jedziesz do Włoch.
- Co?! - Gratulacje.
Mówisz poważnie?
O Boże! Nigdy nie byłam w Europie ani nigdzie.
Paul, jestem ci bardzo wdzięczna.
To zaszczyt. Niełatwo się dostać na taki program.
Musiałem o tobie napisać całe dwie strony.
Do tego stopnia w ciebie wierzę.
Ale poważnie, wyjedź z Bakersfield.
Zabaw się. Naładuj baterie, odpocznij.
To mała przygoda. O nas się nie martw.
- Damy sobie radę. - No nie wiem.
Nieważne. Uściskaj mnie.
Cholera, to jest to.
Będziesz mieszkała w willi?
Tak.
Wiem.
- Co? - Mam przeczucie.
Wiesz co? Nieważne.
O Boże.
- Powiedz. - Zakochasz się, kurwa.
Dobra, też tak myślałam, ale to brzmi głupio.
Nie, to nie jest głupie.
- Witam! Siadajcie! - Hej.
- O Boże. - Patrz.
Rozkoszujcie się daniem z naszym słynnym spaghetti z klopsikami,
soczystym i delikatnym kurczakiem z parmezanem albo moim ulubionym
kremowym fettuccini Alfredo. Plus zupa albo sałatka.
Mocnym zakończeniem będą nasze desery.
Trzy pełne dania za 13,95.
A najlepsze, że makaron można jeść do woli.
Mama, pozwól mu.
Chłop nadal rośnie!
Tuscan Grove.
Usiądź i mangia.
- Może to znak. - Czego?
- Niby jaki? - Synchroniczności.
Dobra.
Ja też będę tęsknić.
PIZA, WŁOCHY
Nie rozumiem.
Nie wolno gubić bagażu.
Mam nadzieję, że mi go dostarczą.
Jestem Amber Ruffman.
- Benvenuta, signorina. - Ciao.
Ja... nie mówię po włosku.
Mieliśmy znać włoski?
Nie, żartuję. Jestem Craig.
Będę nadzorował program. Ale bez obaw, spoko.
- Dobra. - Wskakuj.
- Dzięki. - Jasne.
Cześć, jestem Jen.
A ja Amber.
Craig też mówił do ciebie po włosku?
- Tak. - To było śmieszne!
Absolutnie myślałam, że to prawdziwy Włoch,
przez brodę i tak dalej,
ale przecież ma na imię Craig.
- A jaki Włoch ma na imię Craig? - Absolutnie.
- Jestem Deb. - Hej.
Strach z tym bagażem. Słyszałam.
- Jestem Amber. - Miło cię poznać, Amber.
Miałam w bagażu ważne rzeczy, no i po prostu...
Na pewno go znajdą.
- Naprawdę? Tak myślisz? - Zanim zapomnę,
proszę o paszporty.
Przetrzymam je do czasu powrotu.
- Tak jest. - Grazie.
Grazie.
Teraz jesteście moje.
Zabawny jest.
Porywają nas. Porywają nas.
Świetnie się bawię.
Ten van jest świetny.
- A auta są tu kanciaste. - Potrzebuję swoich rzeczy.
Jeśli trzeba, możesz pożyczyć ode mnie.
- Za dużo spakowałam. - Tak?
- Tak. - Naprawdę?
- Zrobiłabyś to dla mnie? - Oczywiście. To nic takiego.
To nic takiego. Będzie dobrze.
Muszę się przespać, bo inaczej...
Mam sposób na spanie.
- Kiedy... - O Boże, patrzcie!
- O Boże. Jak tu pięknie. - Niemożliwe.
- Willa. - Wygląda jak z bajki.
Na żywo jest jeszcze bardziej magiczna.
Tak.
Rany Julek, co?
- Jak w filmie. - Chwila.
Dokąd to? Myślałam, że zostajemy tam.
- Nie. - W broszurze jest napisane...
Mamy hotel, gdzie mieszkają managerowie.
Jest bardzo ładny.
Tak, to...
Cały z cegieł.
Dobra.
Buon giorno, imprezowicze.
Buon giorno.
Miło być tu z wami. Witamy w giorno uno.
To pierwszy dzień programu wzorowych managerów Instytutu Toskańskiego.
Powinniście być z siebie dumni.
Będziemy się tu świetnie bawić, zjemy pyszną kolację,
poznamy włoską kulturę i, co najważniejsze, rozwiniemy się.
Ale najpierw się przedstawcie.
Jak się nazywacie, skąd jesteście i rzućcie ciekawostkę o sobie.
Dobra, jakieś to nudne, to zacznę.
Jestem Craig. Pochodzę z Cincinnati w Ohio.
Ale od ośmiu lat żyję tu jako emigrant.
I co jeszcze...
Mój stryjeczny dziadek wynalazł spódnicospodnie.
- Spódnicospodnie? - Spódnicospodnie.
Dobra.
Mam na imię Fran i pewnie znacie mnie z Chef's Challenge.
No i...
Nie uważam się tylko za managera.
Jestem poniekąd ekspertem.
Zajmuję się gastronomią molekularną. Cieszę się,
że mogę podzielić się z wami swoją wiedzą.
Jestem Dana. Od dziecka uwielbiam Tuscan Grove.
Nick Martucci jest jakby moim idolem.
Zbudował ten biznes od zera.
I występuje w tych pięknych reklamach.
Sam nie wiem...
Cieszę się, że tu jestem.
Chyba tyle.
Chyba.
Jestem Jen.
Jestem z Oakland w Kalifornii i bardzo...
Przepraszam, zapomniałem. Ja z Tenafly w New Jersey.
Proszę kontynuować.
- Na pewno? - Przepraszam. Śmiało.
Tak bardzo się cieszę, że tu jestem.
Czuję z wami wszystkimi silną, kosmiczną więź.
Jakbyśmy poznali się w poprzednim życiu. To ekscytujące.
I ciekawostka o mnie: kiedyś byłam bliźniaczką.
Jakby, bo moja siostra zmarła w łonie matki.
Super.
- Super. - Super to nie, ale niech ci będzie.
Cześć wszystkim. Jestem Deb.
Zgubili mój bagaż na lotnisku,
a miałam w walizce bardzo ważne rzeczy.
Zadzwoniłam do takiej kobiety z linii lotniczych
i była dla mnie bardzo niemiła.
Nie ma pojęcia, kiedy dostanę z powrotem
swój bagaż, jeśli kiedykolwiek...
go znajdą. Czuję, że kiepsko się bawię.
Ale naprawdę doceniam Amber. Była taka miła.
Powiedziała, że może mi pożyczyć ubrania i doceniam to.
Wyglądasz na miłą osobę.
Dziękuję.
Jestem Amber.
Pochodzę z Bakersfield w Kalifornii.
To moja pierwsza podróż poza USA.
Pracuję w Tuscan Grove od dziewięciu lat.
Wzięłam rok wolnego, żeby otworzyć restaurację z tabletami na każdym stoliku,
ale...
Mój były zadłużył mi karty, zrujnował mi kredyt,
więc splajtowałam i wróciłam.
Teraz jestem tutaj.
Dobrze.
- Dobra, przepraszam. - Jestem Susie.
- Sorka. - Jestem z San Antonio, Teksas.
„Do boju, Spurs”.
Nie wiem, co powiedzieć.
Pracuję w Tuscan Grove od dziecka.
Może nie całkiem. Tak dla zabawy. Nie zmuszają dzieci do pracy.
Moi rodzice, ciotka i wujek prowadzą franczyzę
jakby od zawsze.
Wszyscy tam pracujemy, moi kuzyni...
- Jest nas razem 23. - Rany.
Jesteśmy dużą, bardzo zżytą rodziną.
To moi przyjaciele.
- Kocham rodzinę. - Nie ma jak rodzina.
Świetnie.
Skoro mamy tę całą zabawę już za sobą,
muszę teraz poważnie.
Włochy to wspaniały kraj, ale bywa tu niebezpiecznie.
- Stąd ścisła godzina policyjna. - Włochy są niebezpieczne?
Jest tu dużo...
nieutwardzonych dróg. Można się potknąć i upaść.
Można się zgubić.
Są też tu dziki.
- Dziki? - Tak.
Nie możecie opuszczać Instytutu TG,
chyba że na oficjalne wycieczki, które są świetne.
Przestanę na poważnie, przejdę na zabawnie
i przedstawię wam wyjątkowego gościa.
Powitajcie jednego z najważniejszych członków rodziny Tuscan Grove.
Ona osobiście odpowiada za projektowanie menu TG.
Niemożliwe. Liz Bence tu jest?
Lizzie Bence.
Jasna cholera. Zaraz zemdleję.
Nie rób tego. To za duża presja.
Witajcie. Gratuluję dostania się do nas.
A skoro o dostawaniu, wyglądacie na głodnych.
Chodźmy do kuchni. Chodźcie.
To jest ciekawe.
Czym się różni ragu od bolognese?
- Nie podnoś ręki. - Przepraszam.
Bolognese jest z Bolonii?
Tak. Co jeszcze?
Składniki?
A konkretnie?
Sos?
Podajemy czerwone wino do ragu,
- a białe do bolognese. - Białe wino do bolognese.
Ciekawe.
Podoba mi się.
Fajne.
Urocze, nie?
Tak, bierz. Jasne.
Będzie pasowało do moich jeansów.
Tu są dresy do spania, jeśli chcesz.
Dziękuję. Bardzo cię lubię, Amber.
A masz w domu chłopaka?
Zdecydowanie nie.
Nie szkodzi. Jesteś jeszcze młoda.
Masz mnóstwo czasu.
Powinnaś się tu dobrze bawić i poszaleć.
Czas na skok w bok, ja tak zrobię.
Tyle że ja mam męża.
Mój mąż Hank jest wspaniały. Jest dla mnie dobry.
Mamy naprawdę dobry związek. Taki solidny.
Znajdziesz miłość, Amber. Czuję to.
Przyjaciele mówią, że mam świetną intuicję.
A skoro się przyjaźnimy...
Muszę odebrać.
- W porządku? - Tak.
- Tylko dokończę. - Dobrze.
- Cześć! - O Boże, jak tam?
- Opowiadaj. - Jest super.
Super? To wszystko? A nie totalne szaleństwo? Jacy są ludzie?
Są jakieś dupki? Poderwałaś kogoś?
- Opowiadaj! - Boże.
Jestem tu dopiero dzień. Chwila.
Masz wszystko, co trzeba?
Tak. To jest urocze.
Mój mąż uwielbia, kiedy noszę skąpe i seksowne rzeczy.
Nie, żebym chciała tu coś robić, ale sama wiesz.
Coś jeszcze ci trzeba?
Chcę pogadać z przyjaciółką.
Już nic nie trzeba.
To dobrze wpływa na moją samoocenę,
bo uwielbiam zwracać na siebie uwagę mężczyzn. Taka seksualna energia,
mały flirt poprawia mi samopoczucie.
I dzięki temu energia wraca do małżeństwa.
To takie... zdrowe.
Absolutnie.
Przepraszam, dzwoni koleżanka. Z zagranicy.
Przepraszam. Dobrze. Jasne.
- Pójdę już. - Dobrze.
Tylko to wezmę.
- Sorka. - Nie szkodzi.
Proszę.
Wezmę swoją torebkę.
Mogę wziąć kilka wieszaków?
Tak.
W moim pokoju nie ma wieszaków. To wkurzające.
To urocze. Mogę ją wziąć?
To moja jedyna kurtka.
- Nie ma sprawy. - Dobrze.
Świetnie. Dobranoc. Widzimy się jutro rano w aucie.
Do zobaczenia.
Dobrze.
Nie zamyka się.
- Co? - Nie zamyka się.
- Po prostu otwórz. - To dziwne.
- Wiem. - Dobra.
- Dobranoc, Amber. - Dobranoc.
Pa.
Co to było?
Jezu.
No tak, tak, tak.
Cześć, mały.
Śpisz z tym na ręku i to ustala, ile snu potrzebujesz
i na ile głęboko śpisz.
Powinno się mieć półtorej godziny fazy REM, ale...
- Amber, zajęłam ci miejsce. - Dzięki.
Jeszcze jedno. Ale z mojej lepszej strony.
PISTOIA, WŁOCHY
- Tak. - Dobrze.
- Dobrze? Naturalnie? - Tak.
Chcę jedno, ale dobre.
Teraz dobrze?
Od średniowiecza place były miejscem spotkań towarzyskich
i handlowych we włoskich miastach.
Targ to tradycyjny sposób na zakupy
dla mieszkańców miasteczek.
- To tak, jakbym szła - Ciekawe, prawda?
- tu do sklepu. - Nie widziałam.
Wszystkie owoce i warzywa
- to świeże towary - Ja już idę.
- lokalnych producentów. - W porządku?
To, że włoska kuchnia jest tak dobra,
zawdzięcza nie tylko świeżym składnikom.
- To też kwestia gleby. - Zrób mi jedno.
- Gleba nadaje... - Wideo?
- Od dołu. - Boże, nikt nie słucha.
Zostałyśmy jedyne.
Gleba nadaje te charakterystyczne, bogate smaki.
Jestem Karol Marks.
Chcesz iść na pchli targ albo do lumpeksu?
Tak.
To znaczy, jakby...
Może popytamy i zobaczymy, co można tu robić?
Tak, to wymagało wiele pracy. Te szczegóły, kopyta, ryj.
To jak czterogodzinny zabieg.
Musisz naprawdę lubić świnie.
Tak, do jedzenia. Najlepsze.
Podobno są bardzo mądre, nie?
Tak, podobno tak.
Tak jak psy.
- I co z tego? - Przepraszam.
Craig, tak mi przykro.
O Boże.
Co jest w tych torbach?
Kupiłam nowe ubrania, więc nie muszę nosić twoich.
Bum. W drogę. Andiamo!
Pokaz mody.
Większość klasycznych dań z kurczaka TG, jak milanese czy parmigiana,
zawiera tradycyjne włoskie przyprawy
na bazie rozmarynu, bazylii, majeranku, szałwii i tymianku.
W naszej lasagne Crazy Calabrese są płatki czerwonej papryki.
To daje kopa, który wszyscy tak kochamy.
Chcesz spróbować majeranku, czy jak to się nazywa?
Jasne.
Kiedy to powiedziała, myślałam, że ma na myśli margarynę.
Ja też. Zastanawiałem się, czy margaryna to włoska przyprawa.
„Tak, mam tu świetne włoskie zioło. Nazywa się masło”.
Przepraszam.
Oczywiście w Stanach
używamy tylko
gotowych...
Drogie panie, szanujcie zioła.
Skoro mowa o szanowaniu ziół,
czy mogę zaszaleć? Albo „zaszałwić”?
Dobra.
Słuchajcie, chcę przeprosić, jeśli wyglądam na zblazowanego.
To chyba jet lag czy coś.
Chcę być dla was bardziej dostępny.
Liz, podoba mi się, co robisz,
ale może trzeba pomyśleć nieszablonowo.
Weźmy bruschettę.
Spróbujmy podejść do niej innowacyjnie.
Macie chinois do pianki?
I żelatynę. Muszę pobudzić żelatynę.
Nie mamy tego.
Dodamy białka jajek by zwiększyć objętość.
Piękny sześciopak.
To mój talerz.
Dobra. Wiecie co?
Wykorzystamy całe jajka. Będzie proteina z żółtka.
Dobrze. Bierzmy się.
A ciekły azot? Macie tu ciekły azot?
To nie taka kuchnia.
No to dodamy trochę mleka.
Dobrze. Mieszamy.
- Musicie to szybko wymieszać. - Co?
To się dzieje naprawdę?
Nie wygląda to ładnie,
ale improwizujemy. Dajemy radę.
Fran, przestań macerować.
Chciałbym wam przedstawić wyjątkowego gościa.
To nasz prezes, założyciel
- oraz mój drogi przyjaciel... - Jezu.
Nick Martucci.
Ciao, amici!
Nie przeszkadzajcie sobie.
Dobrze. Ubijam teraz piankę.
- Coś w rodzaju emulsji. - Na pewno będzie wspaniałe.
- Dziękuję. - Jasne.
Byłem w okolicy. No to wpadłem.
Super, co?
Zwykle nie ma mnie tu po sezonie,
ale dla was zrobiłem wyjątek. Tak.
- Hej. - Cześć, Nick.
- Jak leci? Jestem Susie. - Susie? Tak.
- Piękne imię. - Jasne.
Jestem Nick. Jestem...
Jestem Jen. Ty masz na imię Nick.
- Cześć, Nick. - Masz piękne dłonie.
Dziękuję.
Kocham cię.
Dziękuję.
- Przepraszam. - To zwykła pomyłka.
- Nigdy nie byłam w Europie. - Nie musisz przepraszać.
Jest taka podobna do Connie.
Jestem Amber.
Miło cię poznać, Amber.
Jestem Fran.
Dziękuję, że tu przybyliście.
Doceniamy wszystko, co zrobiliście dla naszej rodziny.
W tym tygodniu jestem w okolicy,
więc cieszę się, że lepiej was poznam.
To moja asystentka Kat.
Jeśli będziecie czegoś potrzebować, dajcie jej znać.
Zajmuje się moimi sprawami.
Może zdjęcie grupowe?
Tak, poproszę. Chodźcie.
Tak.
- Gnocchi. - Gnocchi!
Wszyscy mówią: „formaggi”.
- Formaggi! - Formaggi.
Bene.
A teraz przepraszam. Dołączę do was rano.
- Dobrze. - Dziękuję, Nick.
- Pa. - No cóż...
Duża rzecz, co?
Wszyscy cali?
- Nick. - Na czym skończyliśmy?
Zdecydowanie dawał ci coś ekstra.
Cóż, ja...
- Kim jest Connie? - Nie wiem.
- Pocałowałam go w usta. - Tak.
- Jesteś Amber, prawda? - Tak.
Fajnie. Przerwa na papierosa?
Chodź ze mną.
Dobrze.
- A teraz jedna z rzeczy, którą tak... - No idź.
uwielbiam w czerwonej papryce.
Ja nie palę.
To się nie zaciągaj.
Dobrze.
W liceum paliłam przez dwa tygodnie,
i to goździkowe, bo wydawało mi się to fajne.
Jeździłam samochodem z petem wystawionym przez okno.
Było mi niedobrze.
Mama znalazła papierosy w mojej torebce i spytała, czy palę,
a ja zaprzeczyłam i zalałam się łzami.
- Głupio mi było, że skłamałam. - Super.
Mój płacz był super?
Nie, przepraszam.
Jakoś nie jestem w nastroju.
- Po podróży? - Nie.
Stale tylko pieprzone podróże.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio byliśmy w jednym miejscu dłużej niż tydzień.
Brzmi fajnie.
Takie może być.
Ale może też być do bani.
Wybacz, zrzucam na ciebie całe to gówno, a dopiero się poznałyśmy.
Możesz na mnie zrzucać wszystko.
Tak?
Masz plany na wieczór?
Nie. Nie wiem.
Nie możemy planować własnych rzeczy.
Walić to. Jesteś ze mną.
Znam takie fajne miejsce w Lukce.
- Świetnie. - Też chcę do fajnego miejsca w Lukce.
Craig kazał nam trzymać się razem, nie?
Kopsniesz szluga?
- Zaczynamy. - Dobra.
Proszę.
- Majeranek? - Nie.
- Mięta? - Nie.
- Pinia? - Nie.
Cześć wszystkim.
Amber, Kat i ja wybieramy się dziś do fajnego baru w Lukce.
O ile ktoś zechce, to...
Nie. Nie ma mowy.
Żeby była jasność, nikt z nas nie opuści kampusu TG, poza...
Ależ Craig, będzie fajnie!
Trza trochę żyć, skarbie.
- Ja chętnie. - Ja też.
- Nie. - Tam urodził się Puccini.
Deb! To zabronione.
Co takiego?
Palenie.
- Co? - Deb, zgaś to.
Boże, jaki poważny.
Craig, jesteśmy w Europie,
gdybyś nie wiedział, i mógłbyś się trochę rozluźnić.
To prawdziwa kuchnia.
Zgaś to.
Dobrze.
- A więc Lukka? - Tak, możemy już iść?
Dobra, zawrzyjmy umowę. Możemy pojechać...
- Tak! - Właśnie.
- Tak! - Jedźmy.
- ...do baru tutaj. - Co jest, kurwa, Craig?
Co to za układ, Craig?
Nie wiem, co powiedzieć. Nie jedziemy do Lukki.
Takie są zasady i już.
Przywiozłam ecstasy i idziemy z Jen się dziś zabawić.
Jak chcesz...
- To... - Zobaczymy.
- No, nie wiem. - Żadnej presji.
- Żadna Lukka. - Dobra.
- O czym gadacie? - Ubawicie się.
O Boże. Spójrz na nie.
Wyglądamy tak samo!
Są takie wkurzające.
To takie dołujące.
Po przyjeździe do Włoch mężczyźni ścigali mnie na ulicy.
To prawda. Gwizdali za mną.
Po prostu łapali mnie za tyłek.
O nie.
Było świetnie. Było super.
Teraz, idąc ulicą, jestem zupełnie niewidoczna.
Drinki stawiają na głowie, jakbym była stołem.
Już nawet na mnie nikt nie zagwiżdże.
Ani nawet tego. No wiesz, z palcami i językiem?
- Nawet tego nie. - Tak robili?
- Tak. - O Boże.
Brakuje mi tego.
Szkoda, że nie jedziemy do Lukki.
Lukka to porno-stolica Włoch.
Tyle że noszą maski, żeby ukryć swoją tożsamość.
Skąd to wiesz?
Przykro mi, że twój plan się spieprzył.
Naprawdę chcę zobaczyć ten bar, o którym mówiłaś.
Nie, nic się nie stało.
- Innym razem. - Absolutnie.
Powiedz mi coś więcej o twoich... O podróżach. Masz jakieś ulubione miejsce?
Byłam w tylu miejscach.
Kiedyś nawet mieszkałam w Andach
i szłam nawalona koką na piechotę do Pachamamy.
Na koce?
Musisz być na koce, żeby przetrwać soroche.
- Co to? - Choroba wysokościowa.
Byliśmy na 3200 metrach, więc potrzebujesz koki.
Było wtedy przesilenie.
To jedyny dzień w roku,
kiedy słońce oświetla jednocześnie obie komory jajników.
- Komory jajników? - Tak.
Byłam mocno latynoamerykańska.
- Absolutnie. - Czytałaś Garcíę Márqueza?
Chyba nie.
Czytałam wtedy News of a Kidnapping.
To o ludziach porwanych przez Pablo Escobara. Masakra.
To nie takie magiczne, realistyczne gówno.
Absolutnie pojebane.
- Brzmi pojebanie. - Tak.
Niesamowite, o ile lepsze jest tu jedzenie.
Fran, te oliwki, te chipsy, są jak...
Nigdy nie jadłem oliwek.
Smakuje jak... Jakbym wcześniej nie jadł chipsów.
W młodości zdecydowanie byłem lekko nieokrzesany,
rozumiesz?
Ciągle pakowałem się w kłopoty, robiłem rzeczy,
z których nie jestem dumny.
Tak, jasne.
Czyli Bakersfield.
Tak.
Słabizna.
Dla mnie brzmi dość egzotycznie.
Nie ma komór jajnikowych.
To Nick. Muszę lecieć.
Wszystko w porządku?
Tak, zwyczajowe gówno.
Fajnie było. Wybacz, że tak wyszło, ale...
Nie ma sprawy. Ale może następnym razem zostaniemy tylko my.
Pewnie.
Pa.
Jaki jest twój ulubiony makaron? Bo mój to spaghetti.
- Spaghetti? - Tak.
Nie, nie spaghetti. Nie znasz mojego ulubionego makaronu.
Czekaj. Patrzcie.
Nick pracuje w gabinecie.
- To pewnie ważne. - Gabinet?
Co to, „Trop”?
Zabija pułkownika Mustarda ołowianą rurką?
Tak, nie, tylko znam układ jego domu, bo jestem wielkim...
Znasz układ jego domu?
Tak, trochę poszperałem i obejrzałem zdjęcia.
- Nie takie dziwne. - A może jednak?
Myślę, że...
- Ubieraj się. - Czemu? Co ty...?
Nie chcemy obudzić innych.
Ubierz się i chodź ze mną.
Mam kłopoty?
Nie.
JEDZ, MÓDL SIĘ, KOCHAJ
Mówiłaś, że niczego nie czytasz.
Rany.
Powinnam była wziąć kostium?
Nie, poradzisz sobie.
LA SPEZIA, WŁOCHY
To jest Liguria, więc jeśli ktoś zaoferuje pesto,
- to je bierz. - Dobrze.
- Cześć. - Buon giorno.
Witam w moich skromnych pirogach.
O nie.
Przepraszam. To głupie.
Rany.
Widzimy się wieczorem w tym samym miejscu?
- Tak. Nie idziesz? - Nie.
- Baw się dobrze. - Dobra.
- Pewnie się cieszysz. - O Boże, tak. Jest super.
Musisz zdjąć buty. Chyba że są nowe.
No tak.
Jest niesamowicie.
Jak program? Dobrze się bawisz?
Jest super. Niesamowicie.
Szczerze mówiąc, miło być w innym kraju.
Pewnie jest dziwnie, bo nigdy nie byłaś poza Stanami.
- Tak. - Czasami zapominam.
- Bakersfield, prawda? - Tak.
Tu jest o wiele lepiej.
Cieszę się, że ci się podoba.
Tak. Naprawdę. Chcę wszystko zobaczyć i zrobić.
Chcę cieszyć się każdą chwilą,
nawet jeśli wiem, że to brzmi głupio.
To nie brzmi głupio.
Naciesz się tym. Może pokażę ci kiedyś wybrzeże Amalfi.
Będziesz w szoku.
Chcę ci coś pokazać.
Dostałem je dziś rano od znajomego rybaka w La Spezia.
Amber...
Co tu robisz?
Na twojej łodzi?
Zaprosiłeś mnie.
Nie, co ty tu robisz?
Na wycieczce? Nie rozumiem. Szef mnie polecił.
Czemu jesteś taka nieufna?
Nie jestem nieufna. Jestem za ostrożna?
Gdybyś mogła być sławna, chciałabyś?
- Nie. Co za pytanie. - Dlaczego?
Nie wiem.
Nie mam żadnych specjalnych talentów.
Ale nie sądzę, żebym była za ostrożna.
Przed rozmową telefoniczną ćwiczysz, co powiesz?
Czasami tak.
Jeśli to ważny telefon.
Jaką rolę odgrywa w twoim życiu miłość i uczucie?
Rany. Do czego zmierzasz?
No wiesz, nie wiem. Kocham moją rodzinę.
- Kocham mojego kota Stevie. - Nie, w sensie romantycznym.
Ja tak nie mam w swoim życiu.
Kilka miesięcy temu rozstałam się z chłopakiem.
Był bardzo władczy.
Sprawiał, że nie miałam poczucia własnej wartości.
Ja też nie byłam dla niego dobra.
Próbowałam z nim zerwać,
a on ciągle przekonywał mnie do powrotu.
Poczułam, że miłość to ciężka praca,
i że nikt mnie nie pokocha bez makijażu, no więc...
To okropne.
Nie zasłużyłaś na to.
Cieszę się, że w moim życiu nie ma już miłości.
Mogę być sobą i dobrze się bawić.
Nie miałaś nikogo innego?
Boże, nie. Kiedy pojawiało się coś takiego,
ja to po prostu zamykałam.
Może jestem trochę powściągliwa. Nie wiem.
To bardzo trudne.
Nie, jest w porządku. Nic mi nie jest. Zdarza się.
Jestem tutaj.
Znaczy... A ty?
Zaraz po śmierci mojej siostry...
O Boże. Tak mi przykro.
To była najtrudniejsza rzecz w moim życiu.
Wszystko inne blednie w porównaniu.
Spotkania z premierami, dygnitarze,
reklamy, ich kręcenie. Nic mnie już nie przeraża.
- Przepraszam, ja nie... - W porządku.
Byłem w strasznym dołku.
Szukałem czegoś głębszego, mniej samotnego.
Chciałem się otworzyć i nie czuć się ograniczony
konwencjonalnymi poglądami i zakazami.
Którejś nocy
byłem w pewnej grupie...
I poczułem, że jakby unoszę się ponad własnym ciałem...
Wszystko splatało się z...
Piękna skóra.
Wtedy jakby zaczynasz...
Sam nie wiem co.
To niesamowicie błoga rozkosz.
Może ci to pokażę.
Koniecznie.
Cieszę się, że tu jesteś, Amber.
Kat pewnie musi cię odzyskać.
To było niesamowite.
- Rany. - Tak. Bardzo dziękuję.
Nie ma za co. No dobra!
Jezu.
Mój kumpel Ricky urządza jutro imprezę.
Rzeźbiarz, bardzo utalentowany.
Może do nas dołączysz?
O ile chcesz.
- Jasne. Wspaniale. Z przyjemnością. - Świetnie.
Czyli randka?
Tak. Świetnie.
Jeszcze jedno.
Lepiej zachowajmy to dla siebie.
Nie chcę, żeby inni pomyśleli, że cię wyróżniam.
- Oczywiście. - Dobrze.
To było niesamowite.
- Nie wierzę. - No tak.
Nie mów o tym nikomu.
Jasne. Absolutnie.
Zadawał mi bardzo intymne pytania,
zwierzał mi się ze spraw swojej rodziny i swojego bólu.
- Zaraz, swego bólu? - To było szaleństwo. Jakby...
nikomu nie mów, ale powiedział o siostrze, która zmarła, a potem się pocałowaliśmy.
A potem zaprosił mnie na przyjęcie jako partnerkę.
Zaraz. Co jest, kurwa?
Pływasz jachtem i jesteś jego dziewczyną?
Nie.
Nie jestem.
- Spędziliśmy cudowny dzień. - O Boże. Na żywo też jest taki seksowny?
- Tak. - O Boże. Zazdroszczę ci.
Będziesz latać po świecie ze swoim bogatym chłopakiem
i poznawać sławnych artystów na jachtach.
Mówiłam , że tak będzie.
- To nie mój chłopak. - To twój chłopak.
I jak, Jen?
Trochę twarde.
Nazywamy to al dente.
To idealna konsystencja i gotowość.
Ta konsystencja jest obrzydliwa.
- To prawda. - Zbyt sprężyste.
Ale idealne.
- Ma być bardziej gąbczaste. - Ciepłe kocie żarcie.
Jasne. Ale nie tak...
Jak kiedy żujesz gumkę do ścierania.
- Smakuje jak... - Tak.
Kto by jadł taki makaron?
- No tak. - Możecie wrócić na miejsca.
- Dobrze. - Amber, jak się dziś czujesz?
- Świetnie. - Na pewno?
A nie masz tej migreny?
Tak. Mam.
Dobrze.
Może powinnaś wrócić do pokoju i odpocząć.
Dobry pomysł. Żebym odpoczęła.
Cieszę się, że odpoczywa.
Craig, kiedy wraca pani Bence?
Nie wraca.
Wyjechała.
Kto wie, co zrobić z wodą?
Wylać ją czy zostawić na później?
Pokażę ci, jak lepiej gotować.
- Hej. - Jezu.
Mam cię zawieźć na imprezę Ricky'ego.
Świetnie.
Pójdę się tylko przebrać.
- Spotkamy się na zewnątrz. - Nie martw się.
Zajmiemy się tobą. Musimy być dyskretni.
Absolutnie.
Nie wiem. Przesada?
Tak. Si, si.
Nie, to jest to. Bierzemy.
- Kat, nie stać mnie na to. - Nie martw się. Nick stawia.
Che romantico. Pretty Woman, nie?
Co?
- Dobra. Dobra. - Dobra.
- W porządku.
RIGOLI, WŁOCHY
- Napijesz się? - Chętnie.
Cześć.
Ale pięknie wyglądasz.
Cały czas o tobie myślę.
Ja też. Było super.
Proszę. Chodź, chcę cię przedstawić znajomym.
Dobrze.
Oto i on.
- Amber, to jest Ricky. - Cześć.
To jego impreza.
Od dawna jesteśmy kumplami.
Jest równie dobry w rzeźbieniu, co w wydawaniu przyjęć.
Jestem też skarbnicą brudnych sekretów Nicky'ego.
Spokojnie.
Dziękuję za zaproszenie. Masz niesamowity dom.
Dzięki, że się wprosiłaś.
Jaja sobie robię.
Nicky, nie żartowałeś.
Jej skóra tak się błyszczy.
Spójrz na to.
Jesteś modelką?
- Nie, skąd. - Skąd?
Wielka szkoda. Wydajesz się taka otwarta.
Na nowe doświadczenia, mam rację?
Byłam otwarta na tę podróż.
Jest też zabawna.
Amber, to Danny, Marcello, Wendy, Frank.
Ciao.
- A to mój syn, Giorgio. - Cześć.
- I jego kochanka, Vale. - Ciao.
- Miło cię poznać. - Wzajemnie.
A to moje pierwsze miłości.
Bez obrazy dla Giorgia.
To moje wczesne prace.
- Oprowadzić cię? - Tak.
Masz coś przeciwko? Podzielisz się?
To dzieło ma uhonorować ofiary Amatrice.
Co za tragedia.
Kruchość ciała.
Ta rzeźba jest z serii zleconej
przez sir Richarda Bransona.
- Super. - Tak.
To świetny facet, twardo stąpa po ziemi.
- To mój faworyt. - Masz świetny gust, Nicky.
To było trzy tygodnie po urodzeniu Giorgia.
To niesamowite, jak wytrzymałe są nasze ciała.
Amber. To moja żona, Sofia.
Cześć.
Chodź, poplotkujmy.
- Idź. Znajdę cię. - Dobrze.
- Rozumiem. - Dobra.
Baw się dobrze.
Nie, nie, nie.
Zostań.
Nicky tak dobrze o tobie mówi.
To urocze.
O nikim dobrze nie mówi, więc to dziwne.
Naprawdę?
Jest bardzo miły i hojny.
Taki już jest.
Wydajesz się taka otwarta.
Czemu wszyscy mi to mówią?
Tu jesteś.
Wszędzie cię szukałem.
Przylepa.
Nie, ja nie...
Jesteś żółwikiem, który szuka swojej skorupy?
Nie, żartuję. O Boże.
- Żartuję. - Dobra.
- Pięknie wyglądasz. - Dziękuję.
Chodź, żółwiku. Chcę ci coś pokazać.
Zamówiłem to specjalnie dla ciebie.
- Przez moją sukienkę? - Tak.
Kurwa.
Wyglądasz dokładnie jak ona.
Jak kto?
Moja siostra, Connie.
Niesamowite.
- Tak. Przepraszam. - Nie.
To ja przepraszam.
Urzekasz mnie.
Przeraża mnie to.
To przywołuje te wszystkie uczucia.
Mogę?
Ładnie pachniesz.
Przepraszam, Ricky.
- Chciałbym ją odbić. - Dobrze.
Twoje włoskie imię to „Ambra”.
Naprawdę? Super.
Nie martw się. Vale!
Vale!
- Hej. Za mną. - Vale!
- Gdzie Nick?
- Nie zatrzymuj się. - Dobrze.
- W porządku? - Nie wiem.
Vale.
Tak mi przykro. Spieprzyłem to. Wszystko w porządku?
Chyba tak.
Jestem taki pieprzony...
Świetnie się z tobą bawiłem.
Nie chcę, żebyś się bała.
Bałaś się? Boisz się?
- Nie bój się. - Już dobrze. Nic mi nie jest.
Już dobrze, Nick. Musimy się zbierać.
Do zobaczenia.
- Vale! - Jedź.
Co za gówno.
Jesteś głodna?
Sama nie wiem.
Masz ochotę na drinka?
Znam świetne miejsce.
LUKKA, WŁOCHY
To była najlepsza restauracja na świecie.
Teraz to numer trzy.
Wciąż jest dobra.
Po prostu rób, co mówię.
- Będzie fajnie. - Fajnie.
Vivo.
Udawaj, że solisz sobie język.
- Serio? - Tak.
Grazie.
Powiedziałam mu, że jesteśmy głodne.
- Voilà. - Rany.
- Niesamowite. - Proszę.
Mówiłam ci.
O Boże.
- Ale dobre. - Wiem.
Zjedz, zanim wróci.
- Dlaczego? - Nie chcesz za to płacić.
Myślałem, że jest za darmo. Nie znasz go?
Tak, to pieprzona gnida.
Jedz.
Chodź, idziemy.
Chodź.
Masz.
Nie, nie, nie.
Hej.
Ale z ciebie twardzielka.
Chcę zabić skurwiela.
Spadajmy stąd.
Szybko!
Czekaj.
Jesteś naprawdę...
zadziorna.
Boisz się?
Trochę.
Czekaj. Kurwa.
Co się dzieje?
Przepraszam.
Pogubiłam się.
Cała ta akcja z Nickiem...
Coś popieprzonego. Zbiło mnie z tropu.
- Ty tak na serio? Z Nickiem? - Nie wiem. No wiesz.
Coś nas łączy.
Sama nie...
Nie. Nick to dziecko.
Potrafi zadbać tylko o siebie.
Wariuje za tobą ze względu na siostrę.
Ale ciebie tam...
nie ma.
On tak robi ze wszystkimi.
Nie jesteś wyjątkowa. On tak działa.
Przepraszam. Może powinnyśmy wracać.
Dobra.
- Kat? - W porządku.
Zawiozę cię do domu.
Co za gówno.
Co to za gotowanie?
- Po prostu to, kurwa, zrób. - Cześć.
Poćwiczymy upadek zaufania. Jeśli chcesz, mogę...
Przepraszam. Zaspałam.
- Cieszę się, że już ci lepiej. - Gdzie Susie?
Źle się czuła, pozwoliłem jej wziąć wolne.
Wczoraj była w porządku, o ile łapiesz, co mówię.
Co masz na myśli?
Nic, tylko nie wyglądała na chorą. Dosłownie.
Co?
Susie.
Amber?
Przestraszyłaś mnie.
- Możemy pogadać? - Jasne.
Czemu już nie jesteśmy tak blisko?
Co masz na myśli?
Źle się czułaś.
Nic mi nie mówiłaś.
Skąd wracałaś wcześniej?
Powinnaś mi mówić. Jesteśmy przyjaciółmi.
Byłyśmy blisko.
Mówiłyśmy sobie wszystko. Pamiętasz?
Byłaś z Jen i Susie?
- Nie. - Nie kłam.
- Nie. - Jeśli kłamiesz,
- dowiem się za minutę. - Po prostu zaspałam.
Powiem ci coś jeszcze.
Dręczy mnie, że kablujesz i plotkujesz, mówiąc wszystkim,
że potrzebuję tego, co mam w walizce.
Moje nowe leki działają.
Więc przestań o mnie plotkować, suko.
- Przepraszam. - Powtórz.
- Przepraszam. - Za co?
- Za wszystko? - Dobrze.
W porządku. Przeprosiny przyjęte, suko.
- Mieliśmy plagę myszy. - Tak.
Inspektorzy sanitarni nie tolerują szkodników.
- Hej. - Mieliśmy myszy.
- Hej. - Strasznie padało,
mieliśmy czarną pleśń.
Gdzie Susie?
Chyba jest bardzo chora.
To smutne.
Chyba widziałam ją wczoraj z Kat.
Z Kat?
- No nie wiem. - Serio?
Nic o tym nie wiesz? Może...
Jest chora. Wyluzuj.
- Dzień dobry, bambini. - Dzień dobry.
Obejrzymy dzisiaj film. Życie jest piękne.
Nie masz tego na dysku, Craig?
Gra w nim Roberto Benigni. Ktoś to widział?
- Ja, Craig. - Dobra.
Ja też go nie widziałem, ale dostał kilka Oscarów.
- Podobno jest świetny. - Craig, źle się czuję.
- Nie czuję się dobrze. - O nie.
Chcesz się zwolnić?
- Przepraszam. Mogę? - Nie chcę, żeby cię coś ominęło.
- To podobno prześmieszne. - Chyba muszę odpocząć.
Każą ci tak mówić?
Odpuść, kurwa.
- Rozumiem. Zdrowiej, Jen. - Dobra.
Na razie. Będę za wami tęskniła. Nie martwcie się o mnie. Nic mi nie jest.
Padają jak muchy, co?
Może wypijemy coś dobrego dla zdrowia? Może w kuchni?
- Zrobisz coś, Craig? - Możemy porozmawiać na zewnątrz?
- Oglądanie filmu dla zabicia czasu? - Dobra.
Gadasz jak nauczyciel na zastępstwie.
- Proszę. - Nie palę.
- To był podstęp. - Nie zaciągaj się.
Myślę, że dzieje się coś dziwnego.
Co masz na myśli?
Nie wydaje ci się dziwne,
że Liz Bence zniknęła bez słowa wyjaśnienia?
Chyba tak. Czy to dziwne?
I nie widzieliśmy Susie od dwóch dni.
Jen nagle dziwnie się zachowuje. Źle się czuje.
Przez dwa dni miałaś migrenę. Sprawdziłem, bo się martwiłem.
I okazało się, że zwykle trwa tylko cztery godziny.
Czemu wszystkie kobiety w programie nagle chorują?
Rozmawiałaś ostatnio z Deb?
Z pewnością coś się z nią dzieje.
Może to nie migrena.
- Może to było coś innego. - Co?
Trucizna.
- Trucizna? - Pomyśl.
Liz Bence przygotowywała dla nas jedzenie.
Potem zniknęła.
Nagle wszystkie kobiety w programie padają jak muchy.
Wcale nie miałam migreny.
Skłamałam, żeby nie mówić o tym, co naprawdę się działo.
Jasne. A co naprawdę się działo?
- Pamiętasz Kat? - Asystentkę Nicka? Oczywiście.
Ukradkiem zabrała mnie na łódź Nicka.
- Co? - Tak.
Wymyśliła to, żebym spędziła dzień z Nickiem,
i popłynęliśmy jego wielkim jachtem.
Potem przywiozła mnie tutaj.
Oboje zabronili mi o tym mówić.
Kat jest podejrzana.
Jej związek z Nickiem jest bardzo wybuchowy.
Ona go nienawidzi.
Spędziliście dzień na jachcie tylko we dwoje?
- Tak. Chodzi mi o to, że Kat... - Rany.
Tak, tak. Fajnie. Jacht. Super.
Dobra, Dana? Posłuchaj.
Chcę powiedzieć, że Kat zachowuje się podejrzanie.
- Gdy znów zobaczyłam Nicka... - Znowu go widziałaś?
Tak. I od razu po wszystkim miała mnie tu przywieźć,
- a pojechała do Lukki. - Puccini.
Ale wczoraj widziałam, jak zabiera Susie.
Wróciła wczoraj, a Susie już nie było.
Zostawiła mi książkę o porwaniu.
Jeśli dzieje się tu coś podejrzanego,
może Kat ma z tym coś wspólnego.
Hej, Craig.
Muszę do toalety.
Mogę iść do łazienki? Bo bardzo mi się chce.
Tak.
Dzięki. O rany.
Mam zdjęcia z poprzednich kursów.
Zauważyłaś coś?
Zwyczajne i wariackie?
- Robią głupie miny? - Tak, ale przyjrzyj się.
Prawie wszyscy managerowie to kobiety,
a Kat jest na każdym zdjęciu z najładniejszą dziewczyną.
Myślisz, że jestem najładniejsza?
Patrz, same kobiety.
Kurwa. O Boże.
Całowałam się z Kat.
Dobra. To przecież...
Teraz rozumiem, dlaczego ciągle złościła się na Nicka.
Była o nas zazdrosna. Może rujnowaliśmy jej plan?
- O co miała być zazdrosna? - O to, że się całowaliśmy.
- Widziała, jak po mnie przyjechała. - Z Nickiem też się całowałaś?
Czemu nasz pobyt jest tak inny?
Chwila.
Coś mi przyszło do głowy.
Fran i ja mamy imiona dla obu płci.
Myśleli, że jesteśmy kobietami.
To dlatego Nick był taki dziwny, kiedy się poznaliśmy.
Nie chodzi tylko o Kat. To też Nick.
Nie. To nie Nick.
Z innymi kobietami nie widziałam Nicka, tylko z Kat.
A Kat cały czas próbuje wzbudzić moje podejrzenia.
Masz rację. To Kat jest trucicielką.
Nie ma w tym trucizny.
Zapomnijmy o truciźnie.
Kat opracowała cały ten program,
- żeby podrywać. - Nie wiem.
Nick jest bogaty. Nadzoruje cały program.
To niemożliwe, żeby coś takiego się działo bez jego wiedzy.
- Za wszystkim stoi Nick. - Nie.
Co jest, kurwa?
Amber?
Amber!
Amber?
Widzę cię.
Śledzisz mnie? Co ty wyprawiasz?
O to samo powinnam zapytać.
- Ja cię nie śledziłem. - Nie o to chodzi.
- Co ty robisz? - Co masz na myśli?
To całe uwodzenie na jachcie.
- Robisz to ze wszystkimi kierowniczkami? - Uwodzenie?
Amber, posłuchaj się. Jesteś roztrzęsiona.
Mam się o ciebie martwić?
Kobiety dziwnie się zachowują i znikają.
Kat mówiła...
Nic nie wiem o żadnych zaginionych kobietach.
Kat tak powiedziała?
Trzymaj się od niej z daleka. To oszustka. Zwolniłem ją.
- Co? Kiedy? - Dziś rano.
Zasłużyła sobie.
Jest niezrównoważona. Jest bardzo nieszczęśliwa.
Nie bądź jak ona. Kiepsko się skończyło.
Jak to?
Amber, nie niszcz tego.
Dla Jen też masz ostrygi?
Znowu to robisz, żółwiku.
Odpychasz mnie i chowasz się w swojej skorupie.
Czemu boisz się miłości?
Mówisz poważnie? Czemu mi to mówisz?
Sabotowałaś wszystkie poprzednie związki.
Robisz to znowu.
Nie wierzę, że użyłeś tego przeciw mnie.
- Manipulujesz mną. - Manipuluję?
Jestem wobec ciebie bardzo czuły
i mam najczystsze intencje.
Jutro organizuję imprezę
- i pomyślałem, że może... - Nie!
Coś podejrzanego się tu dzieje. Wiem to.
Posłuchaj, może zdasz sobie sprawę, że jesteś we Włoszech.
Walić Włochy.
Cholera.
- Wróciłaś. - Miałeś rację.
- To Nick, ten pieprzony dupek. - Zbok.
Śledziłam go i Jen. Zabrał ją na jacht.
Wszystkiemu zaprzeczył.
- Kat już nie ma. - Nie ma Kat?
Zwolnił ją. Ale kto wie, co jest prawdą?
Wmawia mi, że oszalałam.
Wyciąga mi brudy z przeszłości.
Jak to?
Na łodzi zadawał mi osobiste pytania,
a ja wyznałam mu intymne rzeczy. Ale ze mnie głupia torba.
Rany. Jakie intymne rzeczy?
- Prywatne. - Przepraszam.
Ale zaczęło się bardzo zwyczajnie.
„Gdybyś mogła być sławna, byłabyś?”. A potem pieprzył:
„Jaką rolę odgrywa miłość i uczucie?”. Kto tak w ogóle mówi?
„Kiedy ostatnio sobie śpiewałaś?”
Tydzień temu. Bo co?
Posłuchaj.
„Trzydzieści sześć pytań New York Timesa prowadzących do miłości”.
- O Boże. - Nick jest mózgiem operacji.
Musimy stąd wypierdalać.
Dobra. Craig ma nasze paszporty.
Jesteśmy obywatelami USA. Mamy prawo żądać zwrotu paszportów.
Dlatego ich żądamy.
Ponadto chcemy dziś stąd odlecieć.
Już zaraz.
To się nie stanie.
Wiemy, że coś tu śmierdzi
i chcemy po prostu wyjechać.
Więc oddaj nam paszporty, a nic nie zgłosimy.
Chwila. Co? Jak to?
Te wszystkie „kobiety”, co „zachorowały”.
Po co cudzysłów? Nie rozumiem.
Gdzie Liz? Gdzie Susie?
Wiemy, że nie chorują.
Lizzie miała zostać tu tylko dwa dni. I wyjechała.
Co z moją migreną? Nawet jej nie miałam.
Nie?
To czemu mówiłaś, że masz?
Słuchajcie, jutro ostatni dzień.
Lepiej nie mącić.
Mam kobiece imię.
Jeszcze raz przepraszam za pokazanie Życie jest piękne. Moja wina.
Od teraz będę czytał streszczenia.
Chcę też wszystkim przypomnieć, że macie szczęście, że tu jesteście.
Powinniście docenić tę szansę.
Zachowujcie się profesjonalnie i pozytywnie.
Teraz zróbmy ćwiczenia na budowanie zaufania.
To nazywa się „Podaj cukinię”.
Powiedzcie coś o sobie.
Może czegoś nauczyliście się tutaj.
- Ja zacznę. - Mam lepszy pomysł, Craig.
Pobawmy się w mafię.
To świetna zabawa i świetny sposób na budowanie zaufania.
Dobrze, rozdam te małe kartki.
Tam jest napisane, czy jesteś ze wsi, czy z mafii.
A potem wszyscy zamkniemy oczy.
Mafiosi je otworzą, nawiążą kontakt wzrokowy
i uważnie wybiorą ofiarę.
- Hej, Nick. - Hej, Nick.
Ciao, amici.
Amber, porozmawiamy na zewnątrz?
- Nie trzeba. - Nie trzeba.
Chcesz zagrać, Nick?
Dobrze. Jasne.
- Co to za gra? - Mafia.
- Świetnie. - Super.
- Niesamowite. - Dobra.
Potasuj je. Nic nie zdradzaj.
Nie mów nikomu, kim jesteś.
- Rozumiesz tę grę, Deb? - Tak.
- Chyba tak. - Proszę, mój donie.
Słuchajcie. Już ranek.
Wschodzi słońce. Ptaszki śpiewają. Dopiero co się wyspaliście.
Za chwilę wszyscy otworzą oczy z wyjątkiem...
Dana!
- Dana, już nie żyjesz, stary. - Dobra.
To na pewno Nick. Prawda?
- Co z nimi zrobiłeś? - Z kim?
Czekaj. Dana, nie wolno ci nic mówić. Nie żyjesz.
- Czemu myślisz, że to ja? - Bo wiesz, że wiem.
To takie oczywiste.
Niby co, Dana?
Zamknij się, stary.
Jesteś z mafii czy ze wsi?
- Tylko spokojnie. - Nie.
Zgrywa wspaniałego faceta, prawda?
Ma wspaniałą rodzinę.
Sprowadzenie nas wszystkich pozwoli nam być jej częścią.
Zamiast tego,
absolutnie mnie olewa, a ten program jest do dupy!
Do dupy! Przykro mi.
Przywozisz tu tylko bandę białych ludzi.
Przyrządzamy bolognese.
Oglądamy filmy w tej podupadłej norze.
Nie masz innego planu.
Pociągi przejeżdżają tu co trzy sekundy.
W moim pokoju są rybiki, boję się ich,
ale nie chcę ich zabijać, więc żyję z jebanymi rybikami?
Walić to!
- Jestem Persyjką. - No to przepraszam.
Dokąd wszyscy znikają?
- Nick, zatruwasz ich? - Hej! Przestań.
- Kutafon z ciebie, Dana. - Nie. W porządku.
Chcesz pogadać o rodzinie?
Trzymałeś kiedyś siostrę za rękę, gdy umierała na twoich oczach?
Nie. To byłby niesamowity zbieg okoliczności.
Ja trzymałam.
Connie.
Była dla mnie wszystkim.
Nie na to się pisałam.
Tuscan Grove miało być ekskluzywną kuchnią,
więc nie wiedziałam, że zmieni się w jakieś pieprzone,
populistyczne, masowo produkowane gówno.
To miało być moje Spago, moje Chez Panisse.
Zaakceptowałem to. To wielki sukces. Świetnie.
Teraz próbuję dać wam tu piękne doświadczenie, zapraszając was...
do mojego domu...
do mojej willi...
Do mojego życia.
A ty masz czelność mnie oskarżać?
Tym razem oddałem się temu całym sercem.
Nigdy więcej.
To boli. Tak boli.
Przepraszam.
Dziękuję za zaproszenie do gry.
Pójdę już.
- Nie. - Daj spokój, stary.
Nico.
Brawo, Dana, ty pindo.
Wal się, Fran. Jesteś oszustem.
- Co takiego? - Jesteś oszustem.
Widziałem twój odcinek Chef's Challenge. Jebany nastolatek cię pokonał.
Nastolatek? Elliot ma 13 i pół roku. To nie nastolatek.
Poza tym ich zasady są do dupy.
Zastanówcie się. Wiecie co?
Przez montaż wyszedłem na dupka.
Ciebie tam nie było.
- Wal się. - Dość!
To mają być ćwiczenie integracyjne.
Dana, spokojnie.
Wielki Craig wstaje! Sam jesteś faszystą.
Nie masz prawa nas tak porywać.
Już przeprosiłem za wideo. Siadaj.
- Nie o to idzie. - Już nie żyjesz.
A o to, że jesteś pieprzonym śmierdzielem, suką Charlesa Mansona,
którą zniszczę!
- Trafił nam się niezły okaz. - Odjebało ci.
- Ja... - Wracasz do Teaneck?
Hej.
Jestem z Tenafly.
Dana, daj spokój. Siadaj.
- Siadaj. - Zdejmij koszulę!
- Siadaj! - Nie zdejmę koszuli.
- Siadaj! - Nie!
- Siadaj! - Nie zamierzam się płaszczyć.
- Hej! - Masz przejebane!
- Nie. - Masz przejebane!
Daj spokój.
Jestem bez koszuli i nie przestanę,
- aż poleje się krew! - No nie wiem.
- Siadaj! - Zgoda!
Dobra. Nie będziemy się bić.
Już się źle czuję.
To jakaś epidemia.
- Idę się napić do willi. - Co?
Co jest?
- Deb jest morderczynią. - Ty suko!
Wszyscy jesteście sukami! Wszyscy!
- O Boże! - Hej. Przepraszam.
W porządku.
Nic ci nie jest? Bo dałeś czadu.
Nie, musiałem odwrócić uwagę.
Musisz pójść ze mną. Dzieje się coś wielkiego.
Ludzie przychodzą wystrojeni.
Nick urządza dziś imprezę.
- Wszystko dobrze? - Tak.
- Ale mają karabiny maszynowe. - Karabiny maszynowe?
- Co jest, kurwa? - Jasna cholera. To morderstwo.
To morderstwo. Wiedziałem.
Co jest, kurwa?
Kurwa mać.
Dobra. Będę ją śledził. Zostań tu, dobrze?
- I uważaj na siebie. - Czekaj. Dlaczego?
Co to za plan?
Czemu się tak narażamy?
Ja to załatwię.
Przepraszam. Kurwa.
Kurwa!
Pomocy!
Ratunku!
Kurwa.
Niech to szlag.
Deb?
To się stało tak szybko.
Amber!
Fran! Fran! Otwieraj!
Tak? Sekundę.
Szybko.
- Hej. - Musimy się stąd wynosić.
Dana nie żyje.
Deb w tym siedzi.
Nick i Craig trzymają Liz w willi jako ofiarę z ludzi czy coś.
Musimy stąd zaraz uciekać.
- To część programu? - To się dzieje naprawdę.
Musimy zabrać Jen i spierdalać.
Dobra. Wzięłaś za dużo melatoniny?
Dana nie żyje! To się dzieje naprawdę!
O Boże.
- Ona tu idzie. Chodź! - Kto idzie?
- O Jezu. - Jen.
Biegnij!
- Jen. - Jen.
Jen.
Ona nie żyje!
- Mówiłam ci! - Cholera!
- Schowajmy się! - Dobra. Kryj się.
Dobra, czekaj. Co się dzieje?
Widziałyśmy z Daną Liz związaną w willi.
Rozdzieliliśmy się i znalazłam go martwego, a Deb nad nim stała.
Wiedzieli, że wie.
Nick prowadzi program, żeby uwodzić nic niepodejrzewające kobiety,
a teraz giną ludzie.
- Dlaczego? - Nie wiem!
Ale wiesz, że wszyscy znikają,
a ty masz kobiece imię?
Co?
Dzwonię na numer alarmowy,
- ale nie działa. - Amber?
Amber?
Amber.
Gdzie jesteś?
Pieprzona suka.
O Boże.
Dzwonię na 911, ale chyba zablokowane.
Hej!
Gdzie byłaś?
Czekaj. Kto to?
Jestem Fran. Co tam?
Posłuchaj. Polują na nas, mordują ludzi.
Co jest, kurwa? Dzwoniłaś na alarmowy?
- Nie działa. - Chyba go zablokowali.
- Uciekajmy stąd. - Dobra.
Amber?
Czekaj. Co się stało? To zabójca?
Amber?
Czemu biegniemy do tej pieprzonej willi?
- Nie wiem. - Co za durny plan.
Pomocy.
- On tu jest. - On żyje.
Kto żyje?
- Pomocy. - Kto to był? Kto to?
- Hej. - Pomocy.
- Jest cały obszczany. - Boże.
Nic ci nie jest?
- Co Deb ci zrobiła? - Nie Deb, a świnie.
Świnie?
To jakieś hipisowskie pierdoły o wojnie rasowej Mansona.
- Słuchajcie. - To Helter Skelter.
Musimy uciekać! Biegnijmy! No już!
Szybko!
- Co to, u diabła, jest? - To atrium.
Dana, nie zasypiaj.
Znasz to miejsce. Powiedz nam, dokąd iść.
- Gdzie się ukryć? - W gabinecie.
W gabinecie?
Gdzie to jest? Dana!
- Nic mu nie jest? - Nie wiem.
- Co robimy? - Przypomniałem sobie.
- Pokazał mi. - Znajoma jest we Włoszech.
Uciekają przed seryjnym mordercą.
- Chodźmy tędy. - Dobra.
Włochy! Włochy, kraj.
Co? Do kogo mam zadzwonić? Jak to nie wiesz?
Hej. Witajcie.
Chłopaki, to jest Amber. Przyszła.
- Mama Martucci? - Przyprowadziłaś znajomych. Super.
To porno Lukka.
Mówiłem ci o tym w barze.
Czyż nie jest piękna?
To nie to, na co wygląda.
To nie porno w Lukce? Bo wygląda jak porno w Lukce.
Co jest, kurwa?!
Dobra. Przepraszam. Budzik nie zadzwonił.
Zajmę się tym. We Włoszech to nie 911, tylko 112.
Słuchajcie.
No dobra.
Super.
Dobra.
Nic nie możecie?
Nie mogę tego zgłosić?
To bardzo ekscytujące. Wciąż mam zatyczkę analną.
- Ja też. - Tak?
O Boże!
- Hej. - Cześć.
- Jak się masz? - Dzięki.
Nie tak to sobie wyobrażałam.
Tak. Ale mieliśmy rację co do seksu.
- Tak. - I poznałem Mamę Martucci.
Więc to chyba pożegnanie.
Tak.
Miło było cię trochę poznać.
- Dzięki za przygodę. - Nie ma za co.
Trzymaj się.
Hej.
Tym razem naprawdę się doigraliśmy, co?
Jasne.
Zdrowiej.
Teraz się pocałujemy?
Albo... O nie. Dobrze.
A potem... Próbowałam wszystkich ostrzec.
Mówiłam im. A potem te świnie. Świnie.
Były świnie?
Myślę, że pigułki, które dał mi farmaceuta, były niewłaściwe.
Ciao.
- O Boże. - Co się stało? Porobiło się?
- Gdzie byłaś? - W Genui. Super było.
- Tęskniłaś? - Tak.
Nie wiem, dlaczego...
- To dildo gun? - Tak.
To przerażające, że może tak spać.
No dobra, ragazzi.
To chyba koniec.
Mam nadzieję, że zapamiętacie to do końca życia.
To był zaszczyt.
Przypominam też, że wszyscy podpisaliście umowy,
które są prawnie wiążące i podlegają zaskarżeniu,
i zabraniają wam omawiać szczegóły programu.
- Jezu. - Ciao, amici.
BAKERSFIELD, KALIFORNIA
Hej. O Boże.
Jeśli cię wyloguje, czasem trzeba go zresetować.
Robimy to przy pomocy hasła administracyjnego.
- To bank? - Tak.
To ma być normalne, ale zapierać dech w piersiach.
Tak.
O mój Boże. We własnej osobie. Nie wierzę, że tu jesteś.
Zrobimy sobie zdjęcie?
Jake, chodź tu.
Zrobisz nam zdjęcie? Dawaj telefon. Szybko.
Co tu robisz?
Dużo myślałem o tym, co się stało.
Nie tak ma wyglądać pożegnanie.
- No tak. - Czuję się okropnie.
Wyprawiamy takie imprezy od tak dawna,
że może przesadziłem.
Zawsze zapraszam managerów. Przychodzą albo nie.
Rany.
Nie.
Chcę, żeby wszyscy dobrze się bawili,
i po naszej rozmowie myślałem,
że cię to kręci.
Kiedy mówiłem ci o doświadczeniach z seksem grupowym
i o błogiej rozkoszy, zapytałem,
czy to lubisz, a ty odpowiedziałaś, że tak.
Dobrze.
Ojej, ja nie...
Bo to...
Zastanawiałam się, czemu użyłeś słowa „błoga rozkosz”.
Ale to nie usprawiedliwia twojego zachowania.
O nie. Zgadzam się. Żałuję wielu rzeczy.
Po tym, co się stało, długo szukałem bratniej duszy i zrozumiałem,
że dla mnie i innych będzie najlepiej,
jeśli zrezygnuję z kontaktów fizycznych przez jakiś czas.
Żyję w celibacie.
Słuchaj, żółwiku...
dzięki tobie naprawdę się otworzyłem.
Przebyłeś taką drogę, żeby mi to powiedzieć?
Musiałem cię znów zobaczyć.
To odjazd.
Miałem nadzieję,
że przyjmiesz moją propozycję żeglowania po Amalfi...
jako moja główna.
Chcę być tylko...
z tobą.
Chodź, żółwiku.
Zgódź się.
Wiesz co? Nie sądzę.
Uważam, że to niestosowne, jako że jesteś moim szefem.
Nie dlatego kazałeś mi nikomu nie mówić?
Rozumiem.
Na pewno?
Tak.
Dobrze mi tu.
Życzę bezpiecznej podróży dokądś tam.
Mam coś dla ciebie.
Nie chcę tego.
Nie jestem twoim żółwikiem.
Lepiej już idź.
Rany.
Dobra.
Myślałem, że może...
Pa, Nick.
Idź.
Wypierdalaj stąd!
Sto lat, sto lat
Niech nam żyje sto lat
Niech nam żyje drogi Alex
Tłumaczenie napisów: Roman S. Czarny