สำหรับผม การซึมเศร้าเหมือน…
อยู่ในส่วนที่มืดที่สุด หนาวที่สุด…
ของทะเล โดยมี น้ำหนักร้อยปอนด์ผูกติดไว้ที่ข้อเท้า
และผมพยายามที่จะว่ายขึ้นไป…
แต่ตัวผมกลับดำดิ่งลงไปเรื่อยๆ
ลึกลงไปเรื่อยๆ
ด้วยความกระวนกระวาย
คือ…
นอกจากความกระวนกระวาย ยังมีความหงุดหงุด ความโกรธ
ความเกรี้ยวกราด
ทุกความรู้สึกที่ผมกดไว้
จะผุดขึ้นมา
ตอนที่ผมกำลังถูกฉุดลงไป
ประมาณนั้น และ…
จะรู้สึกหนาวเหน็บ มืดมิด และโดดเดี่ยว
และความรู้สึกจะกัดกินเราตรงนั้น
จนกว่าจะคิดออกว่าจะทำให้ตัวเอง หลุดจากโซ่ที่ล่ามไว้นี้อย่างไร
แล้วค่อยๆ ว่ายขึ้นไป รู้สึกว่าความกดดันคลายลง
และสูดอากาศหายใจได้
อาการจะมาๆ ไปๆ ผมมีอาการแบบนี้ตอนเรียนมหาวิทยาลัย
แต่ผมบอกตัวเองเสมอ
ว่าตัวผมเพ้อ
ผมจะอ้างเหตุผลคณานับ
เพื่อที่จะไม่ต้องเผชิญกับความจริง
(เดอมาร์)
ผมเติบโตที่เมืองคอมป์ตัน รัฐแคลิฟอร์เนีย
บ้านเราไม่ได้มีฐานะ
แต่คุณพ่อคุณแม่ของผม ปกป้องและสนับสนุนผมเต็มที่
ผมเห็นคุณแม่เสียพี่น้องผู้ชายทุกคน จากการใช้ความรุนแรงของแก๊งต่างๆ
เห็นเพื่อนฝูง สมาชิกในครอบครัว
เสียชีวิตตั้งแต่อายุยังน้อย
จำได้ว่าครั้งหนึ่งมีรถ ขับมาเทียบช้าๆ
แล้วเราต้องก้มไปหลับหลังรถ เพราะพวกเขายิงมา
แม้กระทั่งถึงทุกวันนี้
เมื่อมีรถค่อยๆ ขับมา…
ผมจะรู้สึกกังวลแบบ "นี่ใคร"
เหตุการณ์นั้นส่งผลอย่างมาก
ผลักให้ผมวิ่งหาอะไร…
ที่ทำให้ผมหลีกหนีได้
(คอมป์ตัน)
ซึ่งบาสเกตบอลคือสิ่งนั้นเสมอ
โอ้ เดอโรซาน
เป็นหนึ่งสิ่งที่ผมรู้สึกว่า
ผมอยู่ห่างไกลจากทุกสิ่งทุกอย่าง ผมสามารถเป็นตัวเองได้
จบอย่างสวยงาม
ผมพยายามใช้เป็นมุมสงบของผม
แต่ไม่เผชิญความจริง ของสิ่งที่เป็นอยู่ในเวลานั้น
ตัวเลือกที่เก้าใน NBA Draft ปี 2009
ทีมโตรอนโตแรปเตอร์สเลือก
เดอมาร์ เดอโรซาน จากมหาวิทยาลัยแห่งแคลิฟอร์เนียใต้
บิยอมโบกัน เดอโรซานยิงและลง
ได้ลูกไป โอ้ ลงอย่างสวยงาม
เดอโรซานด้วยสแลมดังก์
สแลมดังก์สุดยอด
ทีมรวมดาวเด่นเป็นอย่างนี้ครับ คุณผู้ชม
ชีวิตเรากำลังดี เป็นดาวเด่น ชนะรวด
เราอยู่ในทีวี ได้รับความสนใจมากมาย
จนเรารู้สึกขึ้นมา
เราเก็บความเจ็บปวดไว้มากมาย ในหลายปีที่ผ่านมา
มุมมืดมิดที่ผมอยู่ จะผุดขึ้นมาบ่อยขึ้น
แทนที่จะมาเป็นครั้งครา กลายเป็นมาทุกสองสามวัน
จากนั้นสองสามวันติดจนเป็นสัปดาห์
บ่อยมากจนผมต้อง…
ต้องไตร่ตรองและเผชิญหน้ากับมัน
(เดอมาร์ เดอโรซาน โรคซึมเศร้าควบคุมผม…)
ผมทวีตข้อความนั้น
ในเวลานั้น ผมรู้สึกอยากที่จะระบาย
แล้วผมก็ไปนอน แต่พอตื่นขึ้นมา…
(เดอมาร์ เดอโรซานเปิดเผย ถึงการต่อสู้กับโรคซึมเศร้า)
หลังจากนั้น ผมถูกบังคับให้เผชิญหน้า
(พูดคุยถึงโรคซึมเศร้า ความทุกข์ ที่ต้องเจอ: "เราต่างเป็นมนุษย์")
ผมรู้จักหลายคนที่อายที่จะพูดถึง
นักกีฬาไม่เคยพูดถึง แต่คุณพูด
(พูดถึงการต่อสู้ กับโรคซึมเศร้า ภาวะวิตกกังวล)
ผู้เล่นใน NBA หลายคน ได้แบ่งปันปัญหาสุขภาพจิตที่ตัวเองมี
ใน NBA โรคซึมเศร้า เกิดขึ้นบ่อยกว่าที่เราคิดหรือไม่
สุขภาพจิตใน NBA ทางลีกควรทำอย่างไร
(เดอมาร์ เดอโรซานจากทีม Raptors เปิดเผยถึงอาการซึมเศร้า)
ดิฉันอยากพูดถึงสิ่งที่เควิน เลิฟ ลงใน The Players' Tribune…
(ทุกคนมีปัญหาของตัวเอง)
ซึ่งเขาเปิดเผยเรื่องการต่อสู้ กับภาวะซึมเศร้าและอาการแพนิกของเขา
เขาพูดได้ดี ตอนที่เขาบอกว่าเดอมาร์ เดอโรซาน…
(เควิน เลิฟ, เดอมาร์ เดอโรซาน เปิดอกเรื่องสุขภาพจิต)
- เหมือนเปิดประตูให้เขา - เดอมาร์ ใช่
(ทวีตของเดอมาร์ เดอโรซาน ได้รับการสนับสนุนจากโซเชียลมีเดีย)
สิ่งที่เดอมาร์ เดอโรซานทำ
เขาตัดสินใจที่จะเปิดเผยต่อสาธารณะ เกี่ยวกับโรคซึมเศร้าและวิตกกังวล
ทำให้เกิดคลื่นความเปลี่ยนแปลง
แน่นอนว่าใน NBA และผมว่าในกีฬาอาชีพทุกกีฬา
(อดัม ซิลเวอร์ ประธาน NBA)
เพราะทำให้ผู้เล่นรู้สึกสบายใจ
ที่จะออกมาพูดในเรื่องที่สำคัญ
มีรายงานว่า NBA กำลังดู…
(NBA ความมหัศจรรย์เกิดขึ้นที่นี่)
ปรับโฉมนโยบายด้านสุขภาพจิต สำหรับฤดูกาล 2019-2020
จากข้อมูลในเว็บไซต์ The Athletic
ทางลีกจะเริ่มโครงการ ด้านสุขภาพจิตในเร็ววันนี้
ที่ทั้ง 30 ทีมจะต้องปฏิบัติตาม
เราไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ เวลาที่อยู่แต่กับการเล่นกีฬา
นั่นคือการเก็บกดความรู้สึก ต่อสิ่งที่เกิดขึ้นในสังคมเรา
และผมใช้เวลา…
เกือบจะอายุ 30 กว่าผมจะรู้ตัว
นักกีฬาอาชีพเหล่านี้ ประสบกับปัญหาต่างๆ
ที่ทุกคนในช่วงเวลานั้นประสบ โดยมีชื่อเสียงเพิ่มเข้ามา…
(ดร. คอรีย์ เยเกอร์ นักจิตบำบัดทีม - ดีทรอยต์ พิสตอนส์)
และความสำเร็จด้านการเงิน
ท่ามกลางรายละเอียดอื่นๆ ที่มาพร้อมกับการเป็น
นักกีฬาที่โด่งดัง
แต่โลกไม่ได้มองอย่างนั้น
โลกมองว่า "เฮ้ย คุณมีชื่อเสียงขนาดนี้
มีเงินมากขนาดนี้ ปัญหาของคุณไม่ได้มีอยู่จริง"
แต่นั่นไม่ใช่ความจริง ความเป็นมนุษย์ยังมี
"การไปพบนักบำบัด หรือการดูแลสุขภาพจิต
แสดงถึงความอ่อนแอของฉัน"
นักกีฬาอาชีพจะรู้สึกว่า
"คู่ต่อสู้ของฉัน จะจับได้ถึงความอ่อนแอนั้น
และบางทีคนที่จะตัดสินใจ เรื่องสัญญาจ้างฉบับต่อไปของฉัน
จะจับได้ถึงความอ่อนแอนั้น"
และตอนนี้ ในชุมชน ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกา
เราไม่ต้องการคนนอก
นั่นสะท้อนปมที่มีมานมนาน ในชุมชนของเรา
ว่าคนนอกอาจไม่ช่วยเรา
ดังนั้นเก็บเอาไว้ อย่าบอกเรื่องแบบนี้กับใคร
จริงๆ เราไม่อยากแม้แต่จะพูดคุย กับคนในครอบครัวของเรา
เราจะพูดว่า "เด็กคนนั้นทุกข์ใจ ทุกข์ใจมานานหลายปี"
ความทุกข์นั้นคือปัญหาสุขภาพจิต
ปัญหาสุขภาพจิตที่ไม่ได้รับการดูแล
ผมเป็นหัวหน้าโค้ช ที่โตรอนโตเป็นเวลาเจ็ดปี
และรู้จักเดอมาร์จาก… น่าจะเป็นปีที่สองที่เขาเข้า NBA
หรืออาจเป็นปีที่สาม ได้เห็นเขาเติบโต
เบรนดากับผมและลูกๆ อยู่ลอสแอนเจลิส ผมกำลังโค้ชเกมรวมดาวเด่น
(ดเวน เคซีย์ หัวหน้าโค้ช ทีมดีทรอยต์ พิสตอนส์)
ผมตื่นมาเห็นทวีตที่เขาเขียน ว่าเขากำลังมีปัญหา
กับบางสถานการณ์ อาการซึมเศร้า
นั่นทำให้ผมตกใจ เพราะเราดูไม่ออกเลย
ในแง่ส่วนตัว ตอนที่เราได้ยินว่าเขามีปัญหา
เรารู้สึกว่าเราละเลยเขา
เรารู้สึกว่าความสัมพันธ์ ของเราไม่ดีพอ
ที่จะทำให้เขารู้สึกสบายใจ ที่จะพูดกับเรา
(เบรนดา เคซีย์ ภรรยาของดเวน)
ดิฉันเลยรู้สึกว่า "โห เราแย่จริงๆ"
แต่คุณเบรนดา ผมว่า
กลไกการรับมือ เพื่อที่จะปกปิดเรื่องนี้ทำงานหนัก
- ค่ะ - และผมว่าส่วนหนึ่ง
สำหรับบุคคลหนึ่ง บุคคลนั้นจะพูดว่า "ฉันไม่ควรมีปัญหานี้
ฉันไม่ควรพูดออกไป"
แต่ผมภูมิใจในตัวเขามาก ที่เขาทำให้เรื่องนี้เป็นเรื่องปกติ
ที่เราสามารถพูดคุยกันได้
ทำให้ผมรู้ว่าผมไม่รู้เรื่องอะไร
และผมไม่มีคุณสมบัติ หรือมีเครื่องมือเพียงพอ
ที่เข้าไปในส่วนนั้น ของชีวิตชายหนุ่มคนหนึ่ง
เอาเลย ดีเจ
นั่นคือเหตุผล ที่พอผมได้งานนี้ที่ดีทรอยต์
การมีคนอย่างดร. เยเกอร์ อยู่ในทีมของเรา
เป็นหนึ่งในสิ่งแรกๆ ที่ผมขอ
คือคนที่สามารถรับมือกับเรื่องแบบนี้ อย่างมืออาชีพ
บอกผมหน่อยว่าตอนนี้ จิตใจคุณเป็นอย่างไร
คุณกลับมาจากการบาดเจ็บ ที่ทำให้คุณหยุดเล่น…
คำไม่กี่คำแรก ที่เราเลือกพูดกับคนคนหนึ่ง
เป็นสิ่งสำคัญ
หลายคนเป็นนักบำบัดสมัครเล่น หรือนักจิตวิทยาสมัครเล่น
"ฉันว่าเด็กคนนี้กำลังมี ภาวะวิตกกังวล
และอาจมีโรคซึมเศร้าด้วย"
แต่ช้าก่อน
ไหนลองบอกมาว่าอาการซึมเศร้า กับความเศร้าต่างกันอย่างไร
คนไม่ได้รู้จริง
อะไรคือความแตกต่าง ระหว่างภาวะวิตกกังวลกับความกังวล
คนไม่ค่อยรู้
ดังนั้นเราไม่ต้องอธิบาย แบบทางการแพทย์
ผมว่านั่นเป็นสิ่งสำคัญสำหรับผู้เล่น
คำอธิบายที่ดีที่สุดที่ผมให้ได้ เกี่ยวกับการบำบัดของผม
คือเป็นการสนทนา
ไม่มีใครต่อต้านการสนทนา
เมื่อเช้าเป็นอย่างไรบ้าง
ดีมาก ทุกคนทำได้ดี
- เหรอครับ - ครับ
โครีย์ดีมาก
ตอนที่เขาเข้ามาปีที่แล้ว…
(แลงสตัน กัลโลเวย์ ผู้เล่นทีมดีทรอยต์ พิสตอนส์)
ทำให้โล่งอกมาก เพราะเราจะได้เห็นสมาชิกทีม
เริ่มเปิดใจกับเขา
คนที่หน้าตาเหมือนเรา คนที่…
เป็นมิตร สามารถคุยได้ทุกเรื่อง
เวลาผมมีปัญหา ผมมาคุยกับคุณ ผมรู้คุณแก้ให้ไม่ได้
- อืม ใช่ - แต่ช่วยระบาย…
- ระบายความเครียดได้มาก - ความกดดันใช่ไหม
และนั่นทำให้เขาพิเศษ เพราะ…
เขาไม่ได้อยากได้อะไรจากเรา แต่เขาต้องการให้เรามีทุกอย่าง
เขาอยากให้เราเป็นตัวเราที่ดีที่สุด
สามปีที่ผ่านมานี้…
ผมว่าเป็นสามปี ที่หนักที่สุดในชีวิตผม
ปัจจัยความเครียดมีมากเหลือเกิน
เวลาที่ทุกอย่างในสนามกำลังไปได้ดี…
ชีวิตก็จะดี
แต่เมื่อบาสเกตบอลพลิกผัน
หรือมีสิ่งที่เราควบคุมไม่ได้ นั่นมีผลกระทบต่อเรา เราสั่นคลอน
ด้วยความที่เป็น NBA ทุกคนจับจ้องอยู่ตลอดเวลา
(ซาบรีนา กัลโลเวย์ ภรรยาของแลงสตัน)
มีโซเชียลมีเดีย จะมีทวีตอยู่เสมอ
มีรูปในอินสตาแกรม
มีข่าวลือว่าจะมีการแลกตัวกัน
จะมีคนถูกตัดออก
พ่อแม่ของเขาเริ่มแก่ตัวขึ้น ตัวเขาเองเป็นพ่อคนแล้ว
มีแรงกดดันอยู่ตลอด
ตอนที่เดอมาร์ บอกว่าเขาเป็นโรคซึมเศร้า
นั่นทำให้โลก NBA สั่นคลอน
เพราะคนในลีกส่วนใหญ่ ไม่รู้จะคิดอย่างไร
นั่นแปลว่าเขาอ่อนแอหรือเปล่า
นั่นแปลว่าเขาแข็งแกร่งหรือเปล่า ที่กล้าออกมาพูด
มีความหมายกับเราอย่างไรในภายภาคหน้า
พร้อมยัง ยิ้ม
ไปกัน
เวลาที่เรา พูดถึงสุขภาพจิต
เราพูดกันตอนที่อยู่ในขั้นวิกฤตแล้ว
ดิฉันว่าจะมีพลังกว่ามาก เมื่อเรารู้ตัว
และจัดการเลย
เพื่อที่เวลามีวิกฤตเกิดขึ้น
เราได้รับการฝึกมา เตรียมตัวแล้ว และเราพร้อม
ข่าวด่วน ในบ่ายวันอาทิตย์นี้
(โคบี ไบรอันต์เสียชีวิตจาก เหตุเฮลิคอปเตอร์ตกในวัย 41 ปี)
แชมเปี้ยน NBA ห้าสมัย โคบี ไบรอันต์ อดีตผู้เล่นทรงคุณค่าของลีก
เสียชีวิตเมื่อบ่ายวันนี้ ในลอสแอนเจลิสในเหตุเฮลิคอปเตอร์ตก
ตอนนี้รายงานข่าวเพิ่งจะเริ่มเข้ามา
ในผู้เสียชีวิตหลายราย โคบี ไบรอันต์ อยู่ในเฮลิคอปเตอร์ลำนั้น
(โคบี ไบรอันต์ เสียชีวิตในอุบัติเหตุ)
พวกเขาตัดสินใจ ว่าฝ่ายใดก็ตามที่ได้บอลก่อน
ในกรณีนี้คือโตรอนโต พวกเขาจะปล่อยให้เวลายิงหมดลงไป
เพราะหมายเลข 24 เพื่อเป็นเกียรติกับโคบี ไบรอันต์
ผมมีนัดแข่งวันนั้น
เป็นการแข่งขันที่ยากที่สุดในชีวิต
โห…
คือคำพูด…
ไม่มีคำพูดที่อธิบายได้
การตายของโคบีส่งผลกระทบต่อทุกคน
แต่โดยเฉพาะผู้เล่นเหล่านี้ ที่อยู่ใน NBA
บ่อยครั้ง ด้วยความเศร้าโศก และการสูญเสีย
สิ่งที่เรามักทำคือถอยห่างจากมัน เพราะเราไม่รู้ต้องทำอย่างไร
งานของผมคือการเอนตัวเข้าหา
และสนับสนุนในทางที่แต่ละคนต้องการ
(การไว้อาลัยกับโคบี ไบรอันต์: พิสตอนส์ใส่เสื้อหมายเลข 8 กับ 24)
ในขณะที่เรา ไว้อาลัยชีวิตของโคบี ไบรอันต์…
ผมอยากพูดคุยสั้นๆ
ว่าทุกคนเป็นอย่างไรบ้าง รู้สึกอย่างไรกันบ้าง
การจัดการความเศร้าโศก เป็นประสบการณ์เฉพาะบุคคล
สิ่งที่ผมทำ
จะแตกต่างและไม่เหมือนกับที่คุณทำ
ครับ
ผมจะถามคนตลอดเวลาว่าถ้าเรา จัดการความเศร้าโศกต่างกัน แบบไหนถูก
ทุกวิธีถูก
- โอเคครับ - วิธีของเรา รูปแบบของเรา
ครับ ผมว่าเรื่องนี้สำคัญมาก
แค่สามารถพูดคุยได้
ผมว่าน่าจะผ่านไปสองสามชั่วโมง
ผมพบว่าตัวเองยังนั่งอยู่ที่เดิม
ผมไม่ได้ขยับไปไหน
คนที่คุณเคยเล่นด้วย คนที่คุณรู้จักตั้งแต่เด็ก
ไอดอลที่…
กระทบกระเทือนใจเรามาก
เหมือนเป็นแผลเปิดที่เรา ไม่สามารถรักษาได้
(เจ.ดี. ดูบัวส์ ผู้ช่วยโค้ช - ดีทรอยต์ พิสตอนส์)
ตอนที่ผมได้ข่าว สิ่งแรกที่ผมพูดคือ…
ปฏิกิริยาของผมคือ "โคบีตายไม่ได้ หมายความว่าไง"
- ใช่ - ใช่
- หนักมาก - ครับ
ความไร้เทียมทานของเขา
- แบบ… - ใช่
- เขาเหนือมนุษย์ ทำไม… - ครับ
- โคบีไม่ไปไหน - ครับ
การได้มีโอกาสเล่นฝ่ายตรงข้ามกับโคบี
ผมรู้สึกว่า "ตั้งสติ นี่เรื่องจริง"
แบบว่าเอาละ ไอดอลผมอยู่ตรงนี้
- ตำนานยืนอยู่ตรงนี้ - ใช่ๆ
คิดว่ามีการแย่งบอลไปมาสักพักหนึ่ง แล้วอยู่ดีๆ ผมไปมองเขา
ผมก็แบบ "อ้าวเฮ้ย" แบบ "ผมมัวแต่มองโคบี"
ผมรู้ว่าทุกคนที่บ้านดูอยู่
- ทุกคนดูอยู่ ใช่ - ทั้งลีกดูอยู่
- ลูกๆ คุณด้วย - ใช่ พวกเขาดูอยู่
พวกเขาคงแบบ "ถ้าไม่หยุด ทุกอย่างจบแน่
กลับบ้านเราจะล้อคุณไม่หยุด"
แล้ว…
ผมขอลายเซ็นเขาบนรองเท้าผมหลังเกมจบ
เขาก็พูดว่า "สู้ต่อไปพวก สู้ต่อไป"
แต่คุณได้เก็บไว้ตลอดไป
- ความทรงจำเหล่านั้น - ครับ
ไม่มีใครเอาไปได้
ดูซจะนั่งอยู่ข้างๆ เรา
ตอนที่เขาอายุ 12 หรือ 14 พูดว่า "พ่อ พ่อได้แข่งกับโคบีเหรอ"
- ใช่ครับ - คุณได้เล่าเรื่องนี้
- เจ๋งมากๆ ใช่ - ใช่ เจ๋งมาก
เมื่อมองมาในฐานะพ่อคน
ผมรู้สึกทะนุถนอมลูกชายผม มากขึ้นไปอีก
- ครับ - เพราะวันพรุ่งนี้ไม่แน่นอน
ทำให้ผมได้เห็นมุมมอง
ที่ใหญ่กว่าแค่เรื่องลูกบอลมาก
ลูกบอลลูกนี้จะหยุดเด้ง
บ่อยครั้งเราไม่ใช้เวลา ที่จะสร้างพื้นที่ที่จะเข้าใจกัน
ผมว่างานนี้ทำให้ผมมีเวลา
การเดินทางไปกับทีม การอยู่ใกล้ชิด
ทำให้ผมมีโอกาสได้พูดคุยในเชิงลึก
และสร้างความเชื่อมั่น
ผมเลยคิดว่าความสำเร็จคือ การทำงานด้านนี้ต่อไปอย่างไม่ย่อท้อ
เพื่อให้มีการพูดคุยที่สำคัญมาก
เกี่ยวกับการสร้างเสริมสุขภาพจิต
แต่อันดับแรกเราต้องมีความเข้าใจ
(แอมบาร์)
ดิฉันอายุ 17 ปี ตอนที่ไปซีราคิวส์
ดิฉันกังวลมาก แต่ก็ตื่นเต้นมาก
ดิฉันรู้ว่าเป็นการตัดสินใจ ที่ดีในตอนนั้น
ปีแรกของดิฉันที่ซีราคิวส์ดีมาก
มีเพื่อน งานอดิเรก เกรดดี คลาสน่าสนใจ
(มหาวิทยาลัยซีราคิวส์)
ดิฉันเข้าร่วมทุกกิจกรรมที่มี
แต่ในฤดูร้อนปี 2016
ดิฉันเพิ่งกลับจากการเรียนเมืองนอก…
และคุณพ่อเสียชีวิตจากหัวใจวาย
พอดิฉันได้ข่าว ดิฉันไม่เชื่อ
ดิฉันแข็งทื่อไปเลย ไม่คุยกับใคร
แต่อยู่ในโลกตัวเอง ในความหวาดระแวง ของตัวเอง ดิฉันไม่เชื่อ
ดิฉันนึกว่าเป็นมุกตลก
พองานศพมาถึง ดิฉันไม่เชื่อสิ่งที่เกิดขึ้น
เพราะดิฉันรู้สึกว่าทุกคน กำลังทำให้ดิฉันเป็นตัวตลก
ทุกคนร่วมมือหลอกดิฉัน
ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไร ทุกคนหลอกดิฉัน
และดิฉันไม่สนุกด้วย เพราะดิฉันเป็นฝ่ายที่ถูกหลอก
ดิฉันรู้สึกว่ามีอย่างอื่นเกิดขึ้น ก่อนที่คุณพ่อเสียชีวิต
และดิฉันคิดว่าการเสียชีวิตของคุณพ่อ
เร่งทุกอย่างให้เผยออกมา
ดิฉันเริ่มปลีกตัว เริ่มไม่คุยกับใคร
และเป็นช่วงเวลานี้เลย ที่ดิฉันเริ่มได้ยินเสียงเสียงหนึ่ง
และ…
ดิฉันคิดว่าเป็นเรื่องจริง
เสียงนี้บอกความคิดของดิฉัน
ความไม่มั่นใจทั้งหมด
มีความเห็นในทุกสิ่งที่ดิฉันทำ ทุกสิ่งที่ดิฉันคิด
และดิฉันคิดว่าผู้คน ร่วมมือกับเสียงนั้น
เพื่อล้อเลียนดิฉัน
มีความห่างระหว่างโลกความเป็นจริง กับความคิดของเรา
ทำให้ยากต่อการแยกแยะชีวิตจริง ออกจากความหวาดระแวงของดิฉัน
ก่อนทุกอย่างจะเริ่ม…
แอมบาร์เป็นคนฉลาด กระตือรือร้น
เรามาที่นี่ มาที่ประเทศนี้ เพื่อเข้าโรงเรียน
ครูเดินมาหาดิฉันและบอกว่า "เด็กคนนี้เก่งมาก"
(แอนนี มาร์ติเนซ แม่ของแอมบาร์)
ตอนที่คุณพ่อของเธอเสียชีวิตกะทันหัน
ทุกอย่างเปลี่ยนไป
เธอกลับบ้านจากการหยุดพักผ่อน และอยู่ที่นั่น ในบ้านของดิฉัน
ดิฉันจำลูกไม่ได้เลย
ดิฉันต้องการความช่วยเหลือ
ดิฉันไม่เชื่อใครเลย ที่อยากช่วยเหลือดิฉันตอนนั้น
ดิฉันรู้สึกว่าทุกคนคิดร้ายกับดิฉัน
ดิฉันจำวันนั้นได้ ดิฉันอยู่ที่บ้านตัวเองและรู้สึก
"ฉันต้องไปแล้ว ฉันต้องไป ฉันต้องออกจากที่นี่"
ดิฉันทนสารซ่อนเร้น ที่ได้รับตลอดเวลาไม่ได้
ดิฉันทนความคิดตัวเองไม่ได้
เสียงที่อยู่ในหัวตลอด
หรือการวิจารณ์ที่ไม่หยุด ในทุกสิ่งที่ดิฉันทำ
ดิฉันทนไม่ได้ ดิฉันอยากตาย
คุณแม่เรียกรถพยาบาล ดิฉันต้องนอนที่โรงพยาบาล
เธอไม่ยอมให้ดิฉันโดนตัว
ดิฉันอยากจะกอดเธอและพูดว่า "แอมบาร์ แม่อยู่นี่กับลูก"
ดิฉันได้รับ การวินิจฉัยว่าเป็นโรคจิตเภท
พวกเขาให้ภาพที่แย่ที่สุดกับดิฉัน
ว่าเธอจะเรียนไม่จบ
สถิติบอกว่าเด็กๆ
ในวัยนั้นจะเรียนไม่จบ ไม่สามารถหางานทำ
เพราะขาดสมาธิ จะทำงานแต่ละที่ได้ไม่นาน
พวกเขาไม่สามารถมีชีวิตที่ปกติ
และ…
พวกเขามักจะฆ่าตัวตาย
ตั้งแต่อายุยังน้อย
นั่นคือสิ่งที่หมอบอกดิฉัน
การให้คำวินิจฉัยว่าเป็นโรคจิตเภท
และพยากรณ์ความวินาศ
ต้องหยุด
(แพทริเซีย อี. ดีแกน ปริญญาดุษฎีบัณฑิต)
(ผู้นำทางความคิด ในการฟื้นฟูสุขภาพจิต)
นั่นไม่เป็นความจริง เป็นความเชื่อผิดๆ ทางการแพทย์
มีสารเชิงลบมากมาย
ที่เกิดจากระบบสุขภาพจิต และจากวัฒนธรรมของเรา
เกี่ยวกับคนที่ได้รับการวินิจฉัย ว่าเป็นโรคจิตเภท
ยังมีข้อมูลอีกมากที่เราไม่รู้
บางคนอาจเถียงว่าเป็นโรค ที่เกิดจากสารเคมีในสมอง
บางคนอาจเถียงว่าเป็นโรค ที่ติดต่อทางพันธุกรรม
ปัจจัยที่เอี่ยวเข้ามา คือปัญหาเรื่องบาดแผลทางใจ
แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าของเราแน่ๆ คือมนุษย์คนหนึ่งที่ทุกข์ทรมาน
การดูแลคนด้วยการให้เกียรติ
ด้วยความเมตตาและใส่ใจ เป็นสิ่งแรกที่ต้องทำ
ตอนที่ดิฉันนอนโรงพยาบาล ดิฉันพบกับนักจิตแพทย์
นักบำบัด พยาบาล
สำหรับโรคจิตเภท อาการจะเริ่มปรากฏ
ในผู้ใหญ่ที่มีอายุ 16 ถึง 30 ปี
เราทำงานกันในรูปแบบการร่วมตัดสินใจ ซึ่งประกอบด้วย
จิตแพทย์ที่ให้ยา ตัวดิฉัน ผู้ให้การรักษาหลัก
(แอนเจลา วอเตอร์ฟอลล์, MSW นักบำบัดของแอมบาร์)
นอกจากนี้เรามีพยาบาล
ตามด้วยผู้เชี่ยวชาญการจ้างงานที่ให้ ความช่วยเหลือด้านการศึกษาที่แบบ
"เฮ้ มาร่วมทีมกับเรา เรามาหาหนทางกัน
ถ้าการศึกษาสำคัญ เรามาหาวิธี ที่คุณจะไปเรียนได้
และอาศัยอยู่ที่บ้าน ระหว่างที่คุณปรับตัว
กับประสบการณ์ของคุณ และสิ่งที่เกิดขึ้น"
ในช่วงหกเดือนแรกนั้น เธอประสบกับอาการมากมาย
เธอเข้ามาทำเซสชันกับดิฉัน
เราติดตามผลกับคุณแม่และพูดว่า "เรารู้สึกกังวลมาก
เธอบอกว่าเธอไม่มีแผน
เธอบอกว่าเธอจะไม่ทำร้ายตัวเอง แต่เราเป็นกังวล"
ฉันแค่อยากได้ความสงบ
และโรคนี้ที่ฉันมี
ทำให้ฉันไม่ได้รับความสงบนั้น
ฉันไม่สามารถสงบใจได้
เมื่อมีเสียงหนึ่ง ที่ติดตามฉันไปทุกที่
เสียงนี้ดังขึ้นเรื่อยๆ
มีเสียงต่างๆ อยู่ทุกที่
แล้วฉันจะมีหนทางที่จะ…
รู้สึกโอเคได้อย่างไร
ฉันไม่เข้าใจ
ตอนที่อยู่บ้านคุณแม่ ดิฉันไม่มีความสุขเลย
คุณแม่ไม่รู้วิธีรับมือ กับคนไข้โรคจิตเภท
ดิฉันไม่โทษคุณแม่ แต่ดิฉันซึมเศร้าอย่างมาก
บางวันดิฉันไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าเป็นวันอะไร
ดิฉันจะนอนเป็นส่วนใหญ่
ดิฉันเกิดอาการคลั่ง และพยายามที่จะฆ่าตัวตายวันนั้น
ดิฉันไม่พอใจที่มันไม่ได้ผล ว่าไม่มีอะไร…
ว่าดิฉันยังต้องตื่นมาเจอสภาพนี้
ว่าดิฉันยังต้องตื่นมาเจอกับเสียงนี้
โดยส่วนตัว รู้สึกว่า…
ขอโทษ… ดิฉันทำหน้าที่ตัวเองไม่ดี
ดิฉันไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร
ดิฉันใช้เวลาสักพักให้แอนเจลา… ให้รู้สึกว่าแอนเจลาอยู่ข้างดิฉัน
เพราะดิฉันรู้สึกว่าทุกคน อยู่ข้างเสียงในหัวนั้น
เสียงในหัวต้องการให้ดิฉันอับอาย
และอยากให้ดิฉันเศร้า อยากให้ดิฉันรู้สึก…
ว่าถูกโจมตี
หลังจากเข้าโรงพยาบาลเป็นครั้งที่สอง
ดิฉันตัดสินใจว่าโอเค ดิฉันเป็นโรคจิตเภทจริงๆ
และจะยอมให้คนพวกนี้ ช่วยเหลือฉัน
แต่ดิฉันใช้เวลานานมาก กว่าจะยอมรับการวินิจฉัย
สิ่งที่ยังยากสำหรับดิฉัน คือไม่มี "ที่อื่น"
ดิฉันไม่มีที่อื่นที่ต้องอยู่
หรือสิ่งอื่นที่ต้องทำหรือไป
นี่คือชีวิตของดิฉัน
วันหนึ่งดิฉันโทรหาคุณแม่ พร้อมร้องไห้
พูดว่า "แม่ นี่คือครั้งสุดท้าย
แม่ นี่คือครั้งสุดท้าย หนูจะรักษาตัวให้ดีขึ้น
หนูจะ…
หนูพอแล้ว"
เราเฉลิมฉลองชีวิตลูก
ที่…
ลูกมีชีวิตอยู่
ปีนี้ รูปนี้ ดิฉันรู้สึกว่า…
ดิฉันทำงานหนักมาก เพื่อที่จะได้รอยยิ้มนี้มา
หลังจากที่เธอให้คำมั่นนั้น
วิธีที่เราใช้เพื่อให้แอมบาร์ อยู่กับแผนการบำบัด
คือเรามุ่งความสนใจไปที่สิ่งที่สำคัญ สำหรับผู้ใหญ่อายุน้อย
การรู้สึกว่าตัวเอง "ปกติ" ไม่ว่านั่นคืออะไรสำหรับคนนั้น
การไปโรงเรียน
ความสัมพันธ์ การมีงานทำ ความรู้สึกว่ามีความคืบหน้า
การตั้งเป้าหมายและการทำตามเป้าหมาย
วิธีที่ดิฉันจะจัดการ กับอาการของตัวเองในหลายปีจากนี้
สำคัญในการกำหนดว่าดิฉัน จะใช้ชีวิตที่เหลือ
เข้าออกโรงพยาบาลจิตเวชหรือไม่
หรือว่าจะสามารถมีชีวิต ที่ปกติและประสบความสำเร็จ
เหมือนคนอีกหลายๆ คนที่ได้รับ การวินิจฉัยว่าเป็นโรคจิตเภท
ดิฉันอยากได้อิสรภาพมาตลอด
นี่คือวันแรกของการย้ายบ้าน
- จริงเหรอ - จริง
- วันนี้เอามาหมดนี่เลยเหรอ - ใช่
ขนมาหนักมาก
ไม่น่าเชื่อเลย ห้องของตัวเอง พื้นที่ของตัวเอง เป็นก้าวใหญ่เลย
มุมมนี้ดูรกๆ หน่อย
และมีเสื้อผ้าบนเตียง ระเกะระกะไปหมด ต้องขอโทษด้วย
แต่นี่เลย
ตอนแรกดิฉัน…
ดิฉันโกรธมาก
เกรี้ยวกราดเลย
ในวัฒนธรรมของดิฉัน…
แม่กับลูกสาวจะอยู่ด้วยกันเสมอ…
- ตลอดไป - ตลอดไป
เชื่อมั่นในตัวหนู คือแค่…
เข้าใจหน่อยว่าหนู…
ต้องการอิสรภาพนั้นขนาดไหน
นั่นทำให้แม่รู้สึกภูมิใจมาก
ลูกก็รู้
ขอบคุณค่ะ
แอมบาร์ยังคงคิด เรื่องการฆ่าตัวตายเป็นครั้งคราว
ไม่ได้กระทำการ ไม่ได้วางแผน ไม่มีอะไรแบบนั้น แต่ความคิดยังอยู่
"อาจจะง่ายกว่า ถ้าเช้านี้ฉันไม่ตื่นขึ้นมา"
มีสิ่งกระตุ้นบางอย่าง และดิฉันจะมีวันที่แย่บ้าง
วันที่แบบว่า "วันนี้แย่จังเลย วันนี้อยากร้องไห้"
นั่นไม่ได้หมายความว่า ดิฉันจะต้องเข้าห้องฉุกเฉิน
โรคจิตเภท อาจฟังดูน่ากลัว แต่ดูแอมบาร์สิ
เธอมีงานประจำ เธอกำลังเรียนปริญญาโท
เธอจะเรียนต่อไม่จบสิ้น
โรคจิตเภทหน้าตาเป็นแบบนี้
(เรียงความ เกี่ยวกับ)
ส่วนใหญ่แล้ว สิ่งที่อยู่ในหัวดิฉันไม่มีความหมาย
แต่พอดิฉันนั่งลง แล้วเขียนออกมา จะรู้สึกว่า
"โอเค อันนี้ดูมีเหตุผล"
การฟื้นตัวขณะที่เรียนรู้ ไม่ใช่เหตุการณ์ครั้งเดียว
แต่เป็นเส้นทางต่อเนื่อง ที่ยาวนานและเหน็ดเหนื่อย
ความสงบคือการยอมรับ ว่าดิฉันจะต้องอยู่กับมันทุกวัน
ไม่ได้ต่อสู้กับมัน แต่เดินอยู่เคียงข้างกันไป
เป็นไปได้ที่จะมี ชีวิตที่เต็มอิ่มและมีความหมาย
หลังจากได้รับการวินิจฉัย ว่าเป็นโรคทางจิตร้ายแรง
ดิฉันเป็นคนหนึ่งที่ได้รับ การวินิจฉัยว่าเป็นโรคจิตเภท
ตอนที่ดิฉันยังเป็นวัยรุ่น
ดิฉันฟื้นฟูตัวเอง
ได้รับปริญญาเอกด้านจิตวิทยาคลินิก
แต่การที่สามารถลุกขึ้นมาตอนเช้า และไปทำงานเป็นยาอันทรงพลัง
การที่สามารถไปรับประทาน อาหารกลางวันกับเพื่อน
เป็นยาอันทรงพลังส่วนตัว
ยาส่วนตัวเป็นสิ่งที่เราทำ เพื่อให้สุขภาพดี
ทุกครั้งที่ทำได้ ผมอยากทำ ความเข้าใจมากขึ้นกับสิ่งที่เกิดขึ้น
และเหตุผลที่ระบบประสาทของผม มีปฏิกิริยาแบบนี้
เมื่อสี่ปีที่แล้ว หลังจากที่ได้เจอกับเมแกน…
- ครับ - คุณได้เริ่มกระบวนการ
ของการทำความเข้าใจ
- คุณไม่เคยลองทำมาก่อน - ไม่ครับ
และผมตระหนักโดยเร็วว่า ถ้าความสัมพันธ์นี้จะไปรอด
ผมจะต้องจัดการกับอดีตของผม
เพราะในนั้นมีความโกรธ
ไม่ใช่โกรธเธอ เป็นความโกรธเฉยๆ
และเธอตระหนัก เธอมองเห็น
แล้วผมต้องแก้ไขอย่างไร
เราจะต้องกลับไปยังอดีต
กลับไปยังจุดที่เกิดบาดแผลทางใจนั้น จัดการ ทำความเข้าใจ…
(แฮร์รี)
แล้วเดินหน้าต่อไป
หลังได้รับการบำบัดมาสี่ปีครึ่งแล้ว
ตอนนี้ห้าปีแล้ว…
สำหรับผม เป็นเรื่องของการป้องกัน
นั่นไม่ได้แปลว่าจะต้องพูด กับนักบำบัดทุกวัน
แต่การมีคนที่สามารถชี้แนะเรา
และสร้างความตระหนักรู้ในชีวิตเราเอง เวลาที่เรารู้สึกเจ็บปวด
และทำอย่างไรให้ออกจากภาวะนั้น
และมีเครื่องมืออะไรบ้าง ที่เราสามารถใช้ได้ในแต่ละวัน
เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่พอก เป็นสิ่งที่ใหญ่กว่า
EMDR เป็นสิ่งที่ผมอยากลองมาตลอด
และนั่นเป็นรูปแบบหนึ่งในหลายรูปแบบ ของการเยียวยาหรือการรักษา
ที่ผมยินดีที่จะทดลองใช้
ผมคงไม่เปิดใจที่จะลองถ้าผม ไม่ได้ให้ความร่วมมือกับการบำบัด
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา
EMDR เป็นรูปแบบใหม่ของการบำบัด ที่รับรู้ถึงบาดแผลทางใจ
(ซันยา โอ๊คลีย์ นักจิตบำบัดและผู้ให้คำปรึกษา EMDR)
การบำบัดแบบรับรู้บาดแผลทางใจคือ เราตระหนักว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนไข้
เมื่อคนไข้มาหาเรา
เราไม่ได้เพียงแต่ดูอาการ แต่เรากำลังคิดว่า
"เหตุการณ์อะไรในชีวิต ที่อาจทำให้เกิดอาการเหล่านั้น"
เป็นการบำบัดสำหรับอาการที่รุนแรง
EMDR ย่อมาจาก Eye Movement Desensitization Reprocessing
ลักษณะเฉพาะของ EDMR คือเรากำลังกระตุ้นสองทาง
โดยให้คนไข้เคลื่อนไหวลูกตา
หรือเคาะตัวเขา หรือเคาะตัวเอง
สิ่งที่ EMDR ทำ
คือการจับคู่ความทรงจำ ของบาดแผลทางใจนั้น
กับความทรงจำของการรู้สึกปลอดภัย
คุณอยากที่จะสามารถนึกถึงเหตุการณ์ ที่สร้างบาดแผลทางใจนั้น
โดยที่ไม่เกิดความทุกข์ทางอารมณ์…
(ดร. บรูซ เพอร์รี นักวิชาการอาวุโส ChildTrauma Academy)
ที่เกี่ยวโยงกับเหตุการณ์นั้น
คุณจะให้บุคคลนั้น คิดเรื่องไม่ดีนั้น
ไปพร้อมกับการทำกิจกรรม การเข้าจังหวะที่เป็นแบบแผนซ้ำๆ
จนทำให้เกิดปฏิกิริยาใหม่ สำหรับความทรงจำนั้น
- สวัสดีครับ ซันยา - สวัสดีค่ะ
สบายดีไหมครับ
สบายดีค่ะ ดีมาก
คุณรู้สึกอย่างไรถ้าเรา จะรับมือกับอีกความทรงจำหนึ่งวันนี้
ได้เลยครับ เริ่มตรงไหนดีครับ
คุณบอกว่ามีความทรงจำ ประมาณสี่หรือห้าความทรงจำ
ที่ค่อนข้างรบกวนจิตใจคุณ
และดิฉันสงสัย… อันแรกคือตอนเดินทาง ทางเครื่องบินมาที่สหราชอาณาจักร
ในชีวิตส่วนใหญ่ของผม ผมจะรู้สึกกังวล เป็นห่วง
จะเครียดและเกร็งนิดหน่อยทุกครั้ง ที่บินกลับไปที่สหราชอาณาจักร
ทุกครั้งที่บินกลับไปที่ลอนดอน
และ… ผมไม่เคยเข้าใจว่าทำไม
ผมรู้ตัวอยู่ แต่ตอนเด็กผมไม่รู้ตัว
แต่หลังจากที่ผมทำการบำบัด ผมเริ่มรู้ตัว
จะถามตัวเองว่า "ทำไมถึงรู้สึกไม่สบายใจอย่างนี้"
และแน่นอนว่าโชคร้ายที่ลอนดอน เป็นสิ่งกระตุ้นสำหรับผม
เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นกับคุณแม่ และเพราะสิ่งที่ผมประสบและเห็น
มีการเดินทางครั้งไหนโดยเฉพาะไหม
หรือเกิดขึ้นทุกครั้ง เหมือนกันทุกครั้งไหม
เกิดขึ้นทุกครั้ง
คุณจำครั้งแรกที่เกิดขึ้นได้ไหม
ไม่ได้ จำไม่ได้ ว่าครั้งแรกคือเมื่อไร
ผมจำได้แต่ว่า…
ความรู้สึกนั้น เหมือนจะเป็นภาวะวิตกกังวล
ความรู้สึกโหวงๆ ว่างเปล่า…
เกือบจะเป็นความกังวลของ…
หรือจะเป็นความกลัว
ทุกอย่างจะรู้สึกตึงเครียด
และทันทีที่คุณเริ่มเกิด ความรู้สึกเหล่านี้ในร่างกาย
คุณมีความคิดลบๆ อะไร เกี่ยวกับตัวเอง
การถูกล่า
และการที่ไม่… ความรู้สึกว่าตัวเองไร้ประโยชน์
และการไม่รู้ว่าเรา ไม่สามารถทำอะไรได้
ไม่มีทางหนีรอด
ไม่มีทางหลีกเลี่ยงสิ่งนี้
เอาเป็นว่าผมไร้ประโยชน์
- ค่ะ - ผมไร้ประโยชน์ ผมไร้ประโยชน์
เมื่อคุณนึกย้อนถึงช่วงเวลานั้น และรู้สึกว่า "ฉันไร้ประโยชน์"
ตอนนี้คุณอยากที่จะเชื่อ ว่าตัวเองเป็นอย่างไร
ผมไม่ได้ไร้ประโยชน์ เป็น…
เป็นเพียงเวลาชั่วครู่
และเราใช้ชีวิตอยู่กับความจริง ไม่มีอะไรที่ต้องกลัว
ไม่มีอะไรที่ต้องเป็นกังวล
ลองสังเกตว่ามีความรู้สึกอะไร เกิดขึ้นในเวลานี้
ความรู้สึกที่มีคือความเศร้า
โอเค แล้วคุณรู้สึก ในส่วนไหนของร่างกาย
ตรงนี้
โอเคค่ะ เราจะทำกระบวนการเดียว กับที่ทำครั้งที่แล้ว
เราจะไขว้มือ
กลับไปที่ภาพนั้น ความคิดลบๆ เหล่านั้น
ฉันไร้ประโยชน์ และสังเกต ว่าความรู้สึกเกิดตรงไหนในร่างกาย
สังเกตว่าเกิดอะไรขึ้น
อาการนี้เริ่มตอนที่ผมเป็นวัยรุ่น
เป็นครั้งแรกๆ ที่ผมออกจากสหราชอาณาจักร
เพื่อหนีทุกอย่าง เกี่ยวกับการเสียชีวิตของคุณแม่
เพื่อไปทวีปแอฟริกา
ผมคิดว่าผมอยู่ที่นั่น อย่างน้อยสองสัปดาห์
ซึ่งเป็นการเยียวยาอย่างมาก
ผมรู้สึกเป็นอิสระมาก
เป็นความรู้สึกของการหลีกหนี ที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน
แล้วพอกลับมาที่สหราชอาณาจักร
การรู้ว่าจะต้องเผชิญกับอะไร
และการรู้ว่าผม หลบหนีไม่ได้นั้นน่ากลัว
คุณสังเกตอะไร
รู้สึก…
นี่คงเป็นส่วนของบาดแผลทางใจ
เหมือนกับว่าความรู้สึก และช่วงเวลาในอดีต
เชื่อมโยงกับปัจจุบันอย่างมาก
เอาละ ไปตามความรู้สึกนั้น
ปล่อยความรู้สึก ความหวั่นไหว ทุกอย่างที่รู้สึก
ความทรงจำอื่นๆ
ไม่ว่าอะไรจะโผล่มานั้นดี
ทุกอย่างกลับมา… กลับไปที่…
บาดแผลทางใจ…
อิงกับภูมิศาสตร์
โอเค ไปตามนั้น
แค่สังเกต
สิ่งที่ดีคือ… ไม่รู้ว่าเป็นความตั้งใจหรือเปล่า
แต่เหมือนเป็นการเคลียร์ ฮาร์ดไดรฟ์ของผม
ทุกครั้งที่มีอะไรเข้ามา… ว๊าบ
ผ่านแล้วผ่านเลย ว๊าบ
เยี่ยมค่ะ นั่นเป็นเป้าหมายเหมือนกัน เยี่ยม
ตอนนี้เราจะกลับไปที่จุดเริ่มต้น
ตอนที่คุณอยู่ในเครื่องบิน
ภาพแรกนั้น รัดเข็มขัดอยู่
ลองกลับไป และดูว่าตอนนี้คุณรู้สึกอย่างไร
สงบและมีพลัง
มีพลังเพราะความสงบ
แม้ว่า EMDR แนะนำ
สำหรับประสบการณ์ที่รุนแรง
เหตุการณ์ใหญ่ๆ อย่างสึนามิหรือสงคราม
ส่วนใหญ่แล้ว เรากำลังบำบัด
ผู้ใหญ่ที่มีความทรงจำหรือประสบการณ์ ในวัยเด็กที่ไม่ดี
หรือประสบการณ์ชีวิต ที่ไม่ได้รับการบันทึกอย่างถูกต้อง
เรากำลังบำบัดเด็ก แม้ว่าคน ที่อยู่ในห้องเป็นผู้ใหญ่วัย 50 ปี
หนึ่งในบทเรียน ที่ใหญ่ที่สุดที่ผมได้เรียนรู้
คือบางครั้งเราต้องกลับไป
และจัดการกับสถานการณ์ ที่ไม่สบายใจมากๆ
และความสามารถที่จะประมวลเหตุการณ์ เพื่อที่จะเยียวยาตัวเอง
สำหรับผม การบำบัด ทำให้ผมสามารถรับมือได้ทุกอย่าง
นั่นคือเหตุผลที่ผมอยู่ตรงนี้วันนี้ เหตุผลที่ภรรยาผมอยู่ตรงนี้วันนี้
ความรู้สึกว่าถูกกักขัง ภายในครอบครัวเป็น…
ไม่มีตัวเลือกให้ออก
ในที่สุด ตอนที่ผม ทำการตัดสินใจนั้นสำหรับครอบครัว
มีคนบอกผมว่าผมทำไม่ได้
ผมก็แบบ "แล้วจะต้องแย่จนถึงจุดไหน จนกว่าผมจะทำได้"
เธอจะจบชีวิตตัวเอง
ไม่ควรมีวันที่ไปถึงจุดนั้น
ผมเสียดายอะไรไหม
เสียดาย เสียดายที่ผม ไม่ได้ยืนกรานมากกว่านี้
ในช่วงแรกๆ ของความสัมพันธ์ กับภรรยาผม ในการพูดถึงการเหยียดผิว
ประวัติศาสตร์กำลังจะซ้ำรอย
คุณแม่ถูกไล่ต้อนจนเสียชีวิต ในขณะที่เธออยู่ในความสัมพันธ์
กับคนที่ไม่ใช่คนผิวขาว
แล้วดูสิว่าเกิดอะไรขึ้น
ถ้าอยากพูดถึงประวัติศาสตร์ซ้ำรอย
พวกเขาจะไม่หยุดจนกว่าเธอตาย
เป็นอะไรที่สะเทือนใจมาก
ที่ผมอาจสูญเสียผู้หญิงอีกคนในชีวิต
รายชื่อยิ่งยาวขึ้นเรื่อยๆ
และทุกอย่างกลับมาที่คนเดิมๆ รูปแบบธุรกิจแบบเดิมๆ
วงการเดิมๆ
คุณพ่อเคยบอกกับผมสมัยผมเป็นเด็ก
บอกกับทั้งวิลเลียมกับผม
"สมัยพ่อก็เป็นอย่างนั้น ลูกก็ต้องเจอแบบเดียวกัน"
ซึ่งไม่มีเหตุผลเลย
เพียงเพราะเราทุกข์ ไม่ได้หมายความลูกเราต้องทุกข์
ที่จริงคือตรงกันข้ามเลย
ถ้าเราทุกข์ เราต้องทำทุกอย่างเพื่อให้มั่นใจ
ว่าไม่ว่าประสบการณ์ร้ายๆ อะไร ที่เราเจอ
เราจะแก้ไขสำหรับลูก
เราเลือกให้สุขภาพจิต มาเป็นอันดับหนึ่ง
นั่นคือสิ่งที่เราทำ และนั่นคือสิ่งที่เราจะทำต่อไป
ทุกอย่างเป็นเรื่อง ของการทำลายวงจรไม่ใช่เหรอ
ทุกอย่างเป็นเรื่องของการไม่ทำให้ ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยไม่ใช่เหรอ
ความเจ็บปวดและความทุกข์ใดๆ ที่เกิดกับเรา เราไม่ต้องส่งต่อ
เหตุการณ์ที่สร้าง บาดแผลทางใจในเด็กนั้นต่างจากผู้ใหญ่
เหมือนเรามีพายุ
ผู้ใหญ่มีรากฐานที่แข็งแรง มีรากที่ดี…
(ดร. เอสซาม ดาออด นักจิตวิทยาเด็ก ผู้ร่วมก่อตั้ง Humanity Crew)
และเหตุการณ์สะเทือนใจนั้น กระทบแค่กิ่งไม้
ผมไม่ได้บอกว่าไม่ใช่ปัญหา เป็นปัญหาใหญ่ทีเดียว
แต่ผู้ใหญ่จะก้าวผ่านได้ พวกเขาอาจมีปัญหาต่างๆ
แต่สำหรับเด็ก เด็กเป็นพุ่มไม้ ไม่ได้แข็งแรง
และหากเราไม่เข้าไปช่วย พอเติบโตขึ้น รากที่มี
จะไม่สามารถรับมือกับพายุใดๆ
แม้แต่สายลมที่แผ่วเบา
จะทำร้ายพวกเขาในอนาคต
ดังนั้นจึงสำคัญที่จะมุ่งเน้น บาดแผลทางใจของเด็กก่อน
เพราะโอกาสที่จะเยียวยา และฟื้นฟูนั้นมีมาก
(เกาะซาโมส ประเทศกรีซ)
ฟอว์ซี นี่ฟอว์ซี
(ฟอว์ซี)
ได้สิ
- อ้าว เพิ่งตื่นเหรอ - ใช่
ตอนที่เรามาครั้งแรก เราขึ้นบกตรงนั้น
แล้วหนูล่ะ หนูขึ้นที่ไหน
ผมไม่ได้ขึ้นที่นี่
ผมมาจากหลังภูเขาลูกนั้น และเราขึ้นที่ชายหาดนั้น
สามชั่วโมงหลังจากที่เรามาถึง ชาวกรีกเริ่มร้องเรียนเกี่ยวกับเรา
และตำรวจก็มาเอาตัวเราไป
พอเราน้ำมันหมดกลางทะเล เราหาทางกลับไปได้
พวกหนูพยายามมาทางทะเล หนึ่งหรือสองครั้ง
สามครั้งครับ
เข้าใจไหม ถ้ามีเด็ก ที่อ่อนในด้านใดด้านหนึ่ง
เด็กผู้ชายชาวกรีก ที่กลัวอะไรสักอย่าง
หนูช่วยเขาได้
บอกเขาไปว่า "ผมชื่อฟอว์ซี และผมมาจากซีเรีย
ผมมีชีวิตรอดจากสงคราม และข้ามทะเลมาได้
หลังพยายามเดินทาง ด้วยเรือลำเล็กสุดอันตรายถึงสามครั้ง
พวกหนูไม่ควรลืมสิ่งนี้ พวกหนูเป็นฮีโรที่ข้ามทะเลมา
นั่นเป็นสิ่งที่สำคัญมากๆ
วันนี้เราจะหาให้เจอ
(เกาะเลสบอส ประเทศกรีซ ตุลาคม ปี 2015)
ในปี 2015
ผมเป็นพยานในวิกฤตการณ์ผู้ลี้ภัย ที่แย่ที่สุดครั้งหนึ่งที่เคยมีมา
จากเรือสองหรือสามลำ กลายเป็น 30 กลายเป็น 100
และคนเกือบสองแสนห้าหมื่นคนมาถึง
ผมแทบจะเป็นหมอเพียงคนเดียวบนหาด
ทำการผายปอด ผู้คนพึ่งพิง…
ทุกคนมองมาที่ผมผู้เป็นหมอที่มา
พวกเขาคิด "เฮ้ คุณอยู่ไหน มารับรองการตายด้วย"
ได้เท่านี้ ไม่สามารถทำได้มากกว่านี้
- โอเค - ต้องรักษาเกียรติเขา
ได้เท่านี้
ผมคิดว่าน่าจะทำการผายปอด สำเร็จ 21 ครั้ง ไม่สำเร็จหกครั้ง
สิบ, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19…
21, 22, 23, 24, 25…
ใช่ๆ ใช่
ไม่ใช่เพียงร่างกาย ที่ทุกข์จากบาดแผลทางใจ
ไม่ใช่เพียงร่างกาย ที่ต้องการหมอผ่าตัด
แต่จิตใจเองได้ผ่านการเดินทาง และต้องการการรักษา
เราใช้เวลากัน 21 วัน
ผมและภรรยาคนสวยและฉลาดของผม
มารีอา เพื่อสร้าง Humanity Crew
และตั้งแต่นั้นมา นี่คืองานของเรา
เรามุ่งเน้นการเดินทางของจิต
เพื่อเชื่อมโยงชีวิตกลับไปยัง จิตวิญญาณและจิตใจที่พวกเขาละทิ้งมา
ผมจะวางไพ่รูปต่างๆ
เลือกไพ่ที่หนูมีความรู้สึกร่วม เลือกใบนั้นเลย
ไพ่ที่ทำให้หนูระลึกถึง ความทรงจำดีๆ ที่หนูเคยสัมผัส
ระลึกถึงสิ่งที่อยู่ในเวลานั้น อย่างเสียงและกลิ่น
ความทรงจำ ชื่อ
อะไรก็ได้
เอาละ เรามาวางไพ่ไว้ตรงหน้า
แต่ละคนเอากระดาษไปหนึ่งแผ่น
แปะไพ่ไว้ตรงไหนก็ได้ของกระดาษ
จากนั้นเริ่มวาดรูปรอบๆ ไพ่
สิ่งที่หนูรู้สึกว่าทำให้ ความทรงจำเหล่านี้สมบูรณ์
เลือกอะไรกันบ้าง วาดอะไรกันบ้าง เล่าให้เราฟังหน่อย ใครอยากเริ่ม
ตอนที่ผมเรียนอยู่ชั้นอนุบาล
พวกเขาจะพาเราเดินไปที่สวนสนุก
ให้เรากินน้ำหวานกับขนม
โห
ฟอว์ซีล่ะ
ผมนึกถึงตอนที่อยู่ซีเรียเล่นหมากรุก กับลูกพี่ลูกน้อง คุณป้า คุณแม่
หัวเราะและมีความสุข
สิ่งที่ทำให้เราแตกต่าง คือเรามีทั้งสิ่งที่ดีและไม่ดีใช่ไหม
ข้างในเรามีทั้งความสุขและความเศร้า
และเราต้องควบคุมความรู้สึกเหล่านั้น
เราต้องไล่ความเศร้าออกไป และเก็บความสุขไว้
ถูกต้อง
ถ้าจะไล่ความเศร้าออกไป เราต้องพูดคุยถึงความเศร้านั้น
เหมือนถ่านที่คุอยู่ข้างในตัวเรา และเราไม่รู้ว่าจะดับอย่างไร
เราต้องพูดออกมา เพื่อให้ออกมาให้หมด
เราจะได้ราดน้ำเย็นให้ทั่ว
อย่างที่เห็น เราจะใช้ไพ่ ที่ทำให้เรานึกถึงสิ่งที่ไม่สบายใจ
ที่เกิดขึ้นในชีวิตของเรา
สิ่งที่เจ็บปวด สิ่งที่เศร้า สิ่งที่โหดร้าย
สิ่งที่เราต้องการดับ
เมื่อเห็นไพ่ที่ทำให้นึกถึง
ประสบการณ์ที่ไม่สบายใจที่ได้เจอ
ฟอว์ซี มองดูรูปวาดนี้
จากนั้นจินตนาการถึงร่างกายหนู บอกเราหน่อยว่าหนูรู้สึกอย่างไร
ผมรู้สึกเศร้าตอนที่อยู่ซีเรีย และเห็นเครื่องบินทิ้งระเบิดลงอิดลิบ
ครั้งหนึ่งมีเครื่องบินทิ้งระเบิดมา ทำให้หน้าต่างเราพัง
หยุดและหายใจลึกๆ
นี่คือความทรงจำ ที่ทุกข์ที่สุดเท่าที่จำได้ใช่ไหม
ตอนที่ทุกข์ที่สุด คือการระเบิดครั้งสุดท้าย
คนส่วนใหญ่ตายจากการทิ้งระเบิด ที่เริ่มทุกครึ่งชั่วโมง
มีคนที่รู้จักตายไหม
พี่ชายผมตายตอนที่ระเบิดลง ที่สนามเด็กเล่น
คุณป้าผมตายด้วย
ขอให้อัลลอฮ์ทรงเมตตาเธอ
สิ่งที่ฟอว์ซีกลัว ที่จะพูดถึงมากที่สุดคืออะไร
สิ่งที่ผมกลัวจะพูดถึงที่สุด คือตอนที่พี่ชายผมตาย
อยากคุยกับอาสองคนภายหลังไหม
ผมจะพูดไม่ออก เพราะถ้าผมพูด ผมจะร้องไห้
นั่นไม่ใช่เรื่องที่ไม่ดี
ตอนที่หนูเล่าเรื่องหนู ให้ฟัง อาร้องไห้
ผมรู้สึกได้ว่าคุณอาจะร้องไห้
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเรา ถ้าเราร้องไห้
ไว้เราค่อยคุยกันพรุ่งนี้
ดีเลย
ฟอว์ซี ไม่ต้องกลัวนะ
ยัลลา อาบูด หนูเป็นเป็นฮีโร
อย่าลืมข้อนี้ พวกเขามีพื้นที่ ที่ปลอดภัย เราเองก็มี
พรุ่งนี้จะเป็นวันที่ยาวนานสำหรับเรา และเรามีธุระอื่นๆ อีกมาก
ดังนั้นเป็นเรื่องสำคัญ ที่เราจะต้องทำความเข้าใจ
สิ่งที่คุณรู้สึกตอนนี้คืออะไร
สิ่งที่คุณรู้สึก สิ่งที่นั่งในใจคุณคืออะไร
บางทีเราควรหยุดทำงาน
คุณรู้ว่าเราหยุดไม่ได้
เอสซาม เรารู้ว่าเราหยุดงานนี้ไม่ได้
ถ้าเราไม่ทำงานนี้ ใครจะทำ
คิดว่าเด็กผู้ชายเหล่านี้ มีพื้นที่ปลอดภัยในชีวิตไหม
เราเองก็มี
ผมเองก็พยายามหาของตัวเอง
ถ้าเรามองเด็กๆ เรามีโอกาสครั้งใหญ่
ไม่เพียงแต่บรรเทาทุกข์ หรือมอบมุมมองใหม่
แต่เรามีโอกาส ที่จะเปลี่ยนแปลงทุกข์นั้น
เรานั่งตรงไหนดี
เหมือนเมื่อวานก็ได้
อยากนั่งตรงนี้ไหม
ตรงนี้
โอเค ตอนนี้อยู่กับผมหรือเปล่า
ครับ
หรือว่าอยู่กับผมแค่นิดหน่อย
เปล่าครับ
กลัวไหม
ไม่ค่อยครับ
กลัวว่าเราจะพูดคุยถึงเรื่อง
ที่หนูกลัวที่จะพูดถึงไหม
เรื่องเดียวที่ผมไม่ชอบพูดถึง คือเรื่องการทิ้งระเบิด
นั่นเป็นเหตุผลที่เราต้องเอาชนะมัน หนูมีความสุขอยู่มากมาย
หนูยิ้มตลอด เราเอาชนะได้ทุกอย่าง
นี่ไง
หนูไม่อยากพูดถึงพี่ชายหนู
ตอนที่เราพูดถึงเรื่อง ที่หนูโดนระเบิดใช่ไหม
เพราะผมกลัวเรื่องนั้น
เรื่องราวเป็นอย่างไร จำอะไรได้บ้าง
ผมกลัวเรื่องนั้น เพราะพี่ชายของผมถูกฆ่า
ผมไม่เห็นหัวของเขา
เขาถูกระเบิดเป็นเสี่ยงๆ
หนูไปยังจุดที่เขาอยู่หรือเปล่า
หนูอยู่กับพี่ชาย ที่สนามเด็กเล่นหรือเปล่า
เปล่าครับ
ตอนที่พี่โดนระเบิด เพื่อนๆ ของพี่ ที่เล่นบอลอยู่กับพี่เป็นคนบอกเรา
ผมวิ่งไปหาพี่ แต่ไม่เห็นร่างของพี่ ผมไม่เห็นอะไรของพี่เหลืออยู่เลย
หนูเศร้าขนาดไหนถ้าศูนย์คือไม่เท่าไร และสิบคือเศร้าที่สุด
เจ็ดจากสิบ เจ็ดครับ
ถ้าเรา อยากช่วยคนหนึ่งเยียวยาบาดแผลทางใจ
เราต้องทำทุกสิ่งที่ทำได้
ที่จะแทรกแซงให้ใกล้ ตำแหน่งของบาดแผลทางใจ
และช่วงเวลาที่เกิดขึ้นให้มากที่สุด
แต่ถ้าไม่ได้ ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่
สำหรับฟอว์ซี สิ่งที่เขาพูดถึง เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นที่ซีเรีย
การใช้ไพ่และจินตนาการ
จะพาพวกเขากลับไปยังช่วงเวลาเหล่านี้
และนำพาไปสู่พื้นที่ที่ปลอดภัย ที่เขารู้สึกสงบ
อีกครั้ง หายใจ แล้วมอง
หายใจเข้าลึกๆ
มีเหตุการณ์หรือภาพที่หนู อาจบอกตัวเองว่าไม่เคยเห็นไหม
ผมพยายามที่จะลืมพี่ชาย แต่ทำไม่ได้
หมายความว่าอย่างไร "ผมพยายามที่จะลืมพี่ชาย"
เวลาที่ผมพูดว่า "ผมพยายามที่จะลืมพี่ชาย"
นั่นเป็นเพราะเวลานึกถึง ผมจะร้องไห้และจะเศร้า
เราเอาภาพนี้ออกไปได้ไหม เพราะผมกำลังจะร้องไห้
อะไรนะ
ผมกำลังจะร้องไห้
ทำไมร้องไม่ได้
หนูเห็นอะไรตอนที่ไปสนามเด็กเล่น
หลังเกิดเหตุระเบิดกับคุณแม่
ผมเหรอ ผมรู้สึกว่าข้างใน หัวใจหยุดเต้น
คุณแม่ร้องไห้จนพิการ ไม่สามารถขยับขาได้
ไม่ต้องกลัวการพูดคุยหรือร้องไห้
ข้างในตัวหนูคือสงคราม
สงครามระหว่างความทรงจำที่ดี กับความทรงจำที่ไม่ดี
สิ่งที่จะกำหนดว่าฟอว์ซี จะเป็นใครในปีหน้านี้
สิบหรือยี่สิบปีจากนี้
คือฝ่ายที่ชนะในศึกนี้
ดังนั้น เพื่อให้เราชนะ
เราต้องต่อสู้กับมัน
ครับ
อยากลองทำอะไรที่น่าตื่นเต้นไหม
ครับ
นี่คือหนู จริงๆ นะ อามองหนูแบบนี้
อาอยากให้หนูวาดหรือระบายสีฮีโร
นี่คือฟอว์ซี
เพราะฟอว์ซีคือฮีโร
หนูแข็งแกร่งกว่าซูเปอร์แมน และสไปเดอร์แมน
หนูคือซูเปอร์ฟอว์ซี
ซูเปอร์ฟอว์ซีแต่งตัวไม่เหมือนคนอื่น
หนูคิดว่าคุณสมบัติอะไรบ้าง ที่ทำให้หนูเป็นฮีโร
สำหรับผม ความกล้าหาญเป็นสิ่งเดียว ที่ให้พลังกับผม
สมองและความคิดของผม
เป็นการป้องกันแบบง่ายๆ
ง่ายกว่ามากที่จะป้องกัน แทนที่จะรักษาภายหลัง
ผมจะเรียกเขาว่าซูเปอร์ฟอว์ซี
ซูเปอร์ฟอว์ซี
เราเพียงต้องอยู่ในที่ที่ถูก
และใช้โอกาส จากประสบการณ์ที่สะเทือนใจนี้
เพื่อเปลี่ยนเป็นสิ่งที่ดี
เราเรียกว่า "ชั่วโมงทอง"
ผมอยากนำความรู้สึกใดๆ ที่อยู่ลึกๆ ในตัวเราออกมา
อยากเอาอะไรออกมาอีก
อยากเอาความโกรธข้างในออกมา
ฟอว์ซีกับพี่น้อง และเพื่อนๆ ของเขาเป็นฮีโร
ผมเชื่อจริงๆ ว่าพวกเขาเป็นฮีโร
หน้าที่ของเราคือการช่วยพวกเขา ทำความเข้าใจกับความสะเทือนใจ
พยายามหาความทรงจำดีๆ
และนำกลับมา
คำบรรยายโดย ธัญญา ศรีธัญญลักษณา