என்னைப் பொறுத்தவரை, மனச்சோர்வில் இருப்பது என்பது...
கடலின் மிகவும் இருட்டான, குளிரான...
பகுதியில் நூறு பவுண்ட் எடையை காலில் கட்டியிருப்பது போன்றது.
நான் தொடர்ந்து நீந்த முயற்சிக்கிறேன்...
ஆனால், தொடர்ந்து கீழே போகிறேன்.
இன்னும் ஆழத்துக்கு செல்கிறேன்.
பயத்தோடு.
தெரியுமா...
பயத்தோடு விரக்தியும், கோபமும் வருகிறது.
வன்முறை அணுகுமுறையும்.
நான் கீழே இழுக்கப்படும்போது
அடக்கி வைத்த எல்லா உணர்வுகளும்,
வெளியே வருகின்றன.
தெரியுமா? அதோடு...
நீங்கள் குளிராகவும், இருட்டாகவும், தனிமையையும் உணர்வீர்கள்.
அதோடு... அதிலிருந்து விடுபடுவது எப்படி என்று கண்டுபிடித்து,
பிறகு மெதுவாக நீந்தி சென்று அழுத்தம் நீங்கியதை உணர்ந்து,
நீங்கள் காற்றை சுவாசிப்பதற்குள்
அது விரைவில் உங்களை அழித்துவிடும்.
அது எப்போதும் வந்து போகும். நான் கல்லூரியில் இருந்தபோது எனக்கு இருந்தது.
ஆனால் நான் மிகைப்படுத்துகிறேன் என்று
எனக்கு நானே எப்போதும் சொல்லிக்கொண்டேன்.
சங்கடமான விஷயத்தை மறைக்க எனக்கு எப்போதும்
ஏதாவது சாக்குப்போக்கு சொல்வேன்.
டிமார்
நான் கலிபோர்னியாவின் காம்ப்டனில் வளர்ந்தேன்.
எங்களிடம் பெரிதாக எதுவும் இல்லை,
ஆனால் என் பெற்றோர்தான் எனக்கு மிகப்பெரிய பாதுகாப்பாகவும் ஆதரவாகவும் இருந்தனர்.
கும்பல் வன்முறைக்கு என் அம்மா தனது சகோதரர்களை இழந்ததை பார்த்திருக்கிறேன்.
நண்பர்கள், குடும்ப உறுப்பினர்கள்
இளம் வயதிலேயே இறப்பதை பார்த்திருக்கிறேன்.
எனக்கு நினைவிருக்கிறது ஒரு முறை ஒரு கார் மெதுவாக அருகே வந்தது,
குனிந்து, காரின் பின்னால் ஒளிந்துகொண்டோம் ஏனென்றால் அவர்கள் சுடத்தொடங்கினார்கள்.
இன்று வரை கூட,
ஒரு கார் மெதுவாக அருகே வந்தால்...
நான் தயக்கத்துடன், "யார் இது?" என்பேன்.
அது ஒரு பாதிப்பை ஏற்படுத்தியது.
எனவே அது எனக்கு விடுதலை அளித்த ஏதோவொன்றை நோக்கி ஓட...
என்னை நிர்பந்தித்தது.
காம்ப்டன்
எனக்கு எப்போதும் கூடைப் பந்தாட்டம்தான்.
ஓ, டிரோஸன்!
அந்த ஒரு விஷயத்தில் தான் நான் எல்லாவற்றிலிருந்தும்
தள்ளி இருப்பது போலவும், இயல்பாக இருப்பது போலவும் உணர்ந்தேன்.
மிகப்பெரிய வெற்றியுடன்!
நான் எப்போதும் அதை என் அமைதியாக பயன்படுத்த முயற்சித்தேன்,
ஆனால் அப்போது நடந்து கொண்டிருந்த விஷயங்களின் யதார்த்தத்தை கவனிக்கவில்லை.
2009 என்பிஏ வரைவில் ஒன்பதாவது தேர்வாக,
டொராண்டோ ராப்டர்ஸ் அணி
தெற்கு கலிபோர்னியா பல்கலைக்கழகத்தின் டிமார் டிரோசனைத் தேர்ந்தெடுக்கிறது.
பியாம்போ ஸ்க்ரீன் செய்கிறார். டிரோசன் கூடையில் எறிகிறார்!
பந்தை பெற்றுவிட்டார். ஓ, அற்புதமாக ஸ்லாம் டன்க் செய்தார்!
டிரோசன் ஸ்லாம் டன்க் செய்தார்!
ஒரு பலம் மிக்க ஸ்லாம் டன்க்!
ஒரு சிறந்த வீரர் இப்படித்தான் விளையாடுவார்.
இப்போது, நிமிர்ந்து நிற்கிறேன், சிறந்த வீரனாக, வெற்றி பெற்று.
டிவியில் காட்டப்படுவீர்கள், புகழ் வெளிச்சம் கிடைக்கும்,
அதுவே பாதகமாகும் வரை.
நீங்கள் பல காலமாக நிறைய வலியை அடக்குகிறீர்கள்,
நான் இருந்த அந்த இருண்ட பகுதிகள், அவை அடிக்கடி வரும்.
அவ்வப்போது வருவதற்கு பதிலாக, இரண்டு நாட்களுக்கு நீடிக்கும்.
இரண்டு நாட்கள் போய் இப்போது வாரம் முழுதும் நீடிக்கிறது.
நான் அதை என்னவென்று பார்த்து சரிசெய்யும்... நிலைமைக்கு
அது... அடிக்கடி ஏற்பட்டது.
டிமார் டிரோசன் மனச்சோர்வு சிறந்த என்னைக் காட்டியது...
நான் அந்த ட்வீட்டை பதிவிட்டேன்.
அந்த கொஞ்ச நேரத்தில், எனக்கு ஏதோவொரு நிம்மதி தோன்றியது.
பிறகு படுக்க சென்றுவிட்டேன், ஆனால் எழுந்து நான் பார்த்தது...
டிமார் டிரோசன் மனச்சோர்வுடனான தனது போராட்டம் குறித்து மனம் திறக்கிறார்.
அதன் பிறகு, அதைப்பற்றி பேசும் கட்டாயம் ஏற்பட்டது.
மனச்சோர்வு, தனிப்பட்ட போராட்டங்களை விவாதிக்கிறார்: 'நாம் மனிதர்கள்'
இதைப் பற்றி பேச பலர் வெட்கப்படுவது எனக்குத் தெரியும்.
தடகள வீரர்கள் இதைப்பற்றி பேச மாட்டார்கள். நீங்கள் பேசியுள்ளீர்கள்.
மனச்சோர்வு, கவலையுடனான போராட்டங்களை விளக்குகிறார்
பல என்பிஏ வீரர்கள் மன நலம் குறித்த தங்கள் போராட்டங்களை பகிர்ந்துள்ளனர்.
நாம் நினைப்பதை விட என்பிஏ-வில் மனச்சோர்வு பரவலாக இருக்கிறதா?
என்பிஏ-வில் மன ஆரோக்கியம். சங்கம் என்ன செய்ய வேண்டும்?
ராப்டரின் டிமார் டிரோசன் மனச்சோர்வின் வீச்சு குறித்து மனம் திறக்கிறார்
கெவின் லவ் 'தி பிளேயர்ஸ் டிரிப்யூன்' இல் எழுதிய விஷயத்தை பேச விரும்புகிறேன்...
எல்லோரும் ஏதோவொன்றை அனுபவிக்கிறார்கள்
...அதில் தன் மன உளைச்சல் மற்றும் பதட்டம் பற்றி அவர் நேர்மையாக சொல்கிறார்.
டிமார் டிரோசன் தான் தனக்கான கதவுகளை திறந்து விட்டதாக...
கெவின் லவ்வும், டிமார் டிரோசனும் மன ஆரோக்கியம் குறித்து மனம் திறக்கிறார்கள்
-...அவர் சிறப்பாக சொல்கிறார். -டிமார்.
டிமார் டிரோசனின் ட்வீட்டிற்கு சமூக ஊடக ஆதரவு பெருகுகிறது
டிமார் டிரோசன் செய்தது,
தனது மனச்சோர்வு மற்றும் மன உளைச்சல் பற்றி மக்களுக்கு சொல்ல முடிவு செய்தார்,
இது பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது,
நிச்சயமாக என்பிஏ-விலும் மற்ற தொழில்முறை விளையாட்டுகளிலும்...
ஆடம் சில்வர் என்பிஏ கமிஷனர்
...ஏனென்றால் முக்கிய சிக்கல்களைப் பற்றி சௌகரியமாக
பேச வீரர்கள் அனுமதிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதால்.
2019-2020 பருவத்திற்கான அதன்...
என்பிஏ அற்புதங்கள் நடக்குமிடம்.
...மனநலக் கொள்கைகளை மறுசீரமைப்பதை என்பிஏ கவனித்து வருவதாக கூறப்படுகிறது.
'தி அத்லெடிக்' வலைதளத்தின் படி,
அனைத்து 30 அணிகளும் இணங்க வேண்டிய புதிய மனநல முன்முயற்சிகளை
சங்கம் விரைவில் செயல்படுத்தும் என தெரியவந்துள்ளது.
நாம் விளையாட்டில் மூழ்கி இருக்கும்போது கூட நாம் உணருவதில்லை,
அதுதான் நம் சமூகத்தில் நிலவும் அடக்குமுறை.
அதோடு இது... இது எனக்கு...
30 வயதை நெருங்கிய போதுதான் அதை என்னால் உணர முடிந்தது.
இந்த தொழில்முறை விளையாட்டு வீரர்களும் அந்த கால கட்டத்தில்
கூடுதல் புகழ் மற்றும் பணத்தோடு மற்ற எல்லோரும் அனுபவித்த அதே போராட்டங்களை...
டாக்டர் கோரி ஏகர் அணி உளவியலாளர் - டெட்ராய்ட் பிஸ்டன்ஸ்
...அனுபவிக்கின்றனர்,
ஒரு பிரபல விளையாட்டு வீரராக இருக்கையில் ஏற்படும்
மற்ற பிரச்சனைகளுக்கு இடையில்.
ஆனால் உலகம் அதை அப்படி பார்க்காது.
"ஹேய், உன்னிடம் புகழ் இருக்கிறது. உன்னிடம் பணம் இருக்கிறது.
உனக்கு என்ன பிரச்சனை இருக்கப்போகிறது" என்பது போல உலகம் இதை பார்க்கும்.
ஆனால் அது உண்மையில்லை. எல்லோரும் மனிதர்கள்தான் என்பது பொருந்தும்.
"சிகிச்சையாளரிடம் செல்வது அல்லது மன ஆரோக்கியத்தில் ஈடுபடுவது
எனது பலவீனத்தைக் காட்டுகிறது."
தொழில்முறை வீரர்கள் நினைப்பார்கள்,
"என் எதிரணியினர் அந்த பலவீனங்களை பயன்படுத்திக்கொள்வார்கள்,
அதோடு ஒருவேளை என்னோடு அடுத்த ஒப்பந்தம் போடும் நபர்களும்
அந்த பலவீனங்களை கருத்தில் கொள்ளலாம்" என்று.
இப்போது, குறிப்பாக ஆப்பிரிக்க அமெரிக்க சமூகத்திற்கு,
எங்களுக்கு வெளியாட்கள் தேவையில்லை.
வெளியாட்கள் எங்களுக்கு உதவ மாட்டார்கள் என நம் சமூகத்திற்குள்ளேயே நீண்ட நாட்களாக
இருக்கும் பிரச்சனையை இது பேசுகிறது.
எனவே, பொறுங்கள். அதை வேறு யாரிடமும் சொல்லாதீர்கள்.
உண்மையில், நம் குடும்ப வட்டாரங்களில் கூட இதைப்பற்றி பேச நாம் விரும்புவதில்லை.
"அவன் போராடுகிறான். அவன் பல வருடங்களாக போராடுகிறான்" என்று சொல்வோம்.
அவை மன ஆரோக்கியம் சார்ந்த பிரச்சனைகள்,
கண்டுகொள்ளப்படாத மன ஆரோக்கிய பிரச்சனைகள்.
டொராண்டோவில் ஏழு ஆண்டுகள் தலைமை பயிற்சியாளராக இருந்தேன்,
அதோடு டிமாரை அவரின் இரண்டாம் ஆண்டு என்பிஏ-விலிருந்து தெரியும்,
மூன்றாம் ஆண்டாகக் கூட இருக்கலாம், அவர் வளர்வதை பார்த்திருக்கிறேன்.
என் குடும்பத்தோடு எல்ஏ-வில் இருந்தேன். ஆல்-ஸ்டார் போட்டிக்கு பயிற்சி அளித்தேன்.
டுவைன் கேஸி தலைமை பயிற்சியாளர் - டெட்ராய்ட் பிஸ்டன்ஸ்
அவர் சில சூழ்நிலைகள், மனச்சோர்வுடன் போராடுவதாகக் கூறிய
ஒரு ட்வீட்டை கண்விழித்தவுடன் பார்த்தேன்.
உங்களுக்கு ஒருபோதும் தெரியாது என்பதால் இது எனக்கு அதிர்ச்சியை தந்தது.
தனிப்பட்ட முறையில், அவர் போராடுவதை கேள்விப்பட்டபோது,
நீங்கள் அவரை ஆதரிக்கவில்லையோ என உணர்வீர்கள்.
அதைச் சொல்லும் அளவுக்கு உங்கள் உறவு சுமூகமானதாக
இல்லை என்று நீங்கள் நினைப்பீர்கள்.
பிரெண்டா கேஸி டுவைனின் மனைவி
"அட, நாம் சரியாக கையாளவில்லை" என்பது போல உணர்ந்தேன்.
ஆனால் நான் கூட சொல்வேன், பிரெண்டா,
அதாவது அதை மூடிமறைப்பதற்கான சமாளிக்கும் வழிமுறை மிகவும் வலுவானது.
-சரியான ஒன்று. -அதில் ஒரு பகுதி,
தனிநபரை பொறுத்தவரையில், "நான் இந்த போராட்டத்தை கொண்டிருக்கக்கூடாது.
நான் அதை மற்றவர்களுக்கு சொல்லக்கூடாது."
ஆனால் நான் அவரைப் பற்றி மிகவும் பெருமைப்படுவது என்னவென்றால்
அதைப் பற்றி பேசுவது பரவாயில்லை என்று அவர் அதை இயல்பாக்கியதுதான்.
அதோடு, எனக்கு என்ன தெரியாது,
ஒரு இளைஞனின் வாழ்க்கையில் நுழைய
எனக்கு எந்த தகுதியும் திறனும் இல்லை என்பதை அது எனக்கு உணர்த்தியது.
விளையாடலாம், டிஜே!
அதனால் தான், டெட்ராய்ட்டில் எனக்கு முதலில் வேலை கிடைத்தபோது,
டாக்டர் ஏகர் போன்ற ஒருவர் ஊழியராக இருப்பதையே
நான் கேட்ட முதல் விஷயங்களில் ஒன்று,
அதை தொழில் ரீதியாக அணுகக்கூடிய ஒருவர்.
எனவே, மன ரீதியாக எப்படி இருக்கிறீர்கள் என்பதை கொஞ்சம் சொல்லுங்கள்.
உங்களுக்கு ஏற்பட்ட காயத்திலிருந்து நீங்கள் எப்படி மீண்டு வந்தீர்கள்...
ஒருவரிடம் நீங்கள் முதலில் சொல்லும் சில வார்த்தைகளின் தன்மை
மிக முக்கியமானது.
நிறைய பேர் உடனடி சிகிச்சையாளர்களாகவோ உளவியலாளர்களாகவோ இருக்கிறார்கள்.
"இவர் கொஞ்சம் பதற்றம் அதோடு, ஆம், கொஞ்சம்
மனச்சோர்வால் அவதிப்படுவதாக நினைக்கிறேன்" என்பார்கள்.
எனவே, பொறுங்கள்.
மனச்சோர்வுக்கும் துக்கத்துக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை சொல்லுங்கள்?
உண்மையில் மக்களுக்குத் தெரியாது.
பதற்றத்துக்கும் மன உளைச்சலுக்கும் உள்ள வேறுபாடு என்ன?
உண்மையில் மக்களுக்குத் தெரியாது.
எனவே நாம் அதை விளக்கமாக சொல்ல வேண்டியதில்லை.
வீரர்களுக்கு அதுதான் முக்கியமென்று நினைக்கிறேன்.
எனது சிகிச்சை முறையைப் பற்றி நான் கொடுக்கும் சிறந்த விளக்கம்
என்னவென்றால் இது உரையாடல் என்பதுதான்.
யாரும் உரையாடலை எதிர்க்க மாட்டார்கள்.
இன்று காலை எப்படி இருந்தது?
சிறப்பாக இருந்தது. எல்லோரும் நன்றாக விளையாடினார்கள்.
-அப்படியா? -ஆம்.
கோரி அற்புதமாக விளையாடினார்.
அவர் கடந்த ஆண்டு வந்தபோது...
லாங்ஸ்டன் காலோவே டெட்ராய்ட் பிஸ்டன்ஸ் வீரர்
...அது பெரிய ஆறுதலாக இருந்தது, காரணம் வீரர்கள் அவரிடம்
வெளிப்படையாக பேசுவதை பார்க்க முடிந்தது.
உங்களைப் போன்று தோற்றமளிக்கும் ஒருவர்,
ஆளுமைமிக்கவர், எதைப் பற்றியும் பேசக்கூடிய ஒருவர்.
என் பிரச்சனைகளை உங்களிடம் சொன்னால் உங்களால் தீர்வு காண முடியாது என தெரியும்.
-ஆம். -ஆனால் அது அழுத்தத்தை...
-உங்களிடமுள்ள அழுத்தத்தை குறைக்கிறது. -...குறைக்கிறது, சரிதானே?
அதுதான் அவரை தனித்துவமாக காட்டுகிறது, ஏனென்றால்
உங்களிடமிருந்து அவருக்கு எதுவும் வேண்டாம், அவர் உங்களுக்கான அனைத்தும் விரும்புகிறார்.
நீங்கள் சிறந்தவராக இருக்க வேண்டும் என்று அவர் விரும்புகிறார்.
இந்த கடைசி மூன்று வருடங்கள்...
என் வாழ்க்கையில் நான் சந்தித்த கடினமான மூன்று ஆண்டுகள் என்பேன்.
அழுத்தங்கள் பெரியதாக இருந்தன.
மைதானத்தில் எல்லாம் நன்றாக நடந்தால்...
வாழ்க்கையும் சிறக்கும்.
கூடைப்பந்து வேறு திருப்பத்தை தந்தாலோ
உங்களால் கட்டுப்படுத்த முடியாத விஷயங்கள் பாதிக்கும்போதோ, அது உங்களை உலுக்கிவிடும்.
அது என்பிஏ போன்றது. எல்லோரும் எல்லா நேரமும் பார்த்துக்கொண்டிருப்பார்கள்.
சப்ரினா காலோவே லாங்ஸ்டனின் மனைவி
சமூக ஊடகம் இருக்கிறது, எனவே எப்போதும் ஒரு ட்வீட்,
இன்ஸ்டாகிராம் புகைப்படம் இருக்கும்.
வர்த்தக வதந்தி ஒன்று இருக்கிறது, ஒருவர் வாங்கப்படுகிறார் என்றால்
ஏதோவொன்று குறைக்கப்படுகிறது என்று.
அவரது பெற்றோர்களுக்கு வயதாகிறது. இப்போது அவரும் ஒரு தந்தை.
எப்போதும் அழுத்தம் இருக்கும்.
தனக்கு மனச்சோர்வு இருப்பதாக டிமார் சொன்னபோது,
அது என்பிஏ உலகை உலுக்கியது.
பலருக்கு அதைப் பற்றி என்ன நினைப்பது என்றே தெரியவில்லை.
அவர் மென்மையானவர் என்று அர்த்தமா?
வெளியே வந்து இதை சொல்வதற்கு அவர் கடினமானவரா?
முன்னோக்கிச் செல்வதன் அர்த்தம் என்ன என்பதை நான் எவ்வாறு புரிந்துகொள்வது?
தயாரா? சிரி.
கிளம்பலாம்.
மன ஆரோக்கியம் குறித்து பேசுகையில்,
நாம் நெருக்கடியை எட்டும் கட்டத்தில் தான் அதைப் பற்றி பேசுகிறோம்.
நீங்கள் அதை உணரும்போது இது மிகவும் சக்தி வாய்ந்ததாக இருக்குமென்று நினைக்கிறேன்,
இப்போதே அதற்கான விடையைத் தேடுங்கள்,
அப்போதுதான் நீங்கள் நெருக்கடியை சந்திக்கும்போது,
அதற்காக நீங்கள் பயிற்சி எடுத்து தயாராக இருப்பீர்கள்.
ஞாயிற்றுக்கிழமை பிற்பகல் முக்கிய செய்தி.
ஹெலிகாப்டர் விபத்தில் 41 வயதில் கோபி பிரையன்ட் காலமானார்
ஐந்து முறை என்பிஏ சாம்பியன், முன்னால் மதிப்புமிக்க வீரர், கோபி பிரையன்ட்,
இன்று பிற்பகல் லாஸ் ஏஞ்சலஸில் ஹெலிகாப்டர் விபத்தில் காலமானார்.
செய்தி குறிப்புகள் வந்துகொண்டிருக்கின்றன.
பாதிக்கப்பட்ட பலரோடு கோபி பிரையன்ட்டும் அந்த ஹெலிகாப்டரில் இருந்தார்.
கோபி பிரையன்ட் விபத்தில் காலமானார்
யார் இந்த டிப்பை வென்றாலும், இந்த விஷயத்தில்,
டொராண்டோவில், கோபி பிரையன்டைக் கௌரவிப்பதற்காக, 24 ஆம் எண் காரணமாக
எறிவதற்கான ஷாட் டைமரை முழுதும் ஓடவிடப்போவதாக அவர்கள் முடிவு செய்துள்ளனர்.
நான் அன்று ஒரு போட்டியில் விளையாட வேண்டியிருந்தது,
நான் விளையாடிய போட்டிகளிலேயே அதுதான் கடினமான போட்டியாக இருந்தது.
அட...
அதாவது, வார்த்தைகள்...
அதை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாது.
கோபியின் மரணம் அனைவரையும் பாதித்தது,
குறிப்பாக என்பிஏ-வில் உள்ள இந்த வீரர்களை.
அடிக்கடி, துக்கம் மற்றும் இழப்பால்,
என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் நாம் அதிலிருந்து விலகி இருப்போம்.
எனவே ஒவ்வொரு தனிநபருக்கும் தேவையான வழிகளில்
ஊடுருவிச் சென்று ஆதரவளிப்பது எனது கடமைதான்.
பிரையன்ட் புகழ் வணக்கம்: பிஸ்டன்ஸ் அணியினர் எண் 8 மற்றும் 24 ஆடையை அணிந்தனர்
கோபி பிரையன்ட்டின் வாழ்க்கையை நாங்கள் கௌரவிக்கையில்...
எல்லோரும் எப்படி இருக்கிறீர்கள், எப்படி உணருகிறீர்கள்
என்பதைப் பற்றி சுருக்கமாக பேச விரும்புகிறேன்.
துக்கம் ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்துவமானது.
நான் அதை எப்படிச் செய்கிறேன்
என்பது நீங்கள் எப்படிச் செய்கிறீர்கள் என்பதை விட வித்தியாசமாக இருக்கும்.
சரிதான்.
நான் மக்களிடம் கேட்பேன், நாம் வெவ்வேறாக துக்கப்பட்டால், எது சரியானது? என்று.
எல்லாமே சரிதான்.
-எல்லாமே சரிதான். ஆம். -அது என்னுடைய பாணி.
சரி. அதைப் பற்றி பேச முடிவது
மிகவும் முக்கியம் என்று நினைக்கிறேன்.
நான் நினைக்கிறேன், அநேகமாக ஓரிரு மணிநேரம் சென்றிருக்கும்...
நான் அதே இடத்தில் அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தேன்.
நான் நகரவில்லை.
நீங்கள் எதிர்த்து ஆடிய வீரர், நீங்கள் பார்த்து வளர்ந்த ஒருவர்,
மானசீகமானவர் எனும்போது...
அது உங்களை உணர்வுப்பூர்வமாக தாக்கும்.
இது நீங்கள் சிகிச்சை செய்ய முடியாத திறந்த காயத்தைப் போன்றது.
ஜேடி டுபாய்ஸ் துணை பயிற்சியாளர் - டெட்ராய்ட் பிஸ்டன்ஸ்
அதை கேள்விப்பட்டவுடன் நான் சொன்ன முதல் விஷயம்...
"கோபி இறக்கமாட்டார். என்ன சொல்கிறீர்கள்?" என்பதாக என் எதிர்வினை இருந்தது.
-சரி. -சரி.
-அது பெரும் சோகம். -ஆம்.
அது வெல்ல முடியாததன் ஒரு பகுதி.
-அதாவது... -ஆம்.
-ஹேய், அவர் கவனத்தை ஈர்க்கக்கூடியவர். -ஆம்.
-கோபி சாகவில்லை. -சரி.
கோபிக்கு எதிராக விளையாடும் வாய்ப்பைப் பெறுவது,
எனக்கு "சரி. இது நிஜம்தான்" என்பது போல தோன்றியது.
சரி. அவர் என் மானசீகமானவர்.
-ஒரு ஜாம்பவான் அங்கே இருப்பது போல. -ஆம்.
இரண்டு முறை பந்தை தவறவிட்டேன், பிறகு திடீரென, அவரை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.
நான், "ஓ, பந்தை போடு" என்றேன். "கோபியை பார்த்துக்கொண்டிருந்ததால்".
நண்பர்கள் பார்ப்பார்கள் என்று தெரியும்.
-எல்லோரும் பார்க்கிறார்கள். சரி. -சங்கம் பார்க்கிறது.
-உங்கள் நண்பர்களும். -ஆம், பார்க்கிறார்கள்.
"நீ இதை நிறுத்தவில்லை என்றால், அவ்வளவுதான். உன்னை கேலி செய்வோம்"
என்று சொன்னார்கள்.
அதோடு...
போட்டிக்கு பிறகு எனது காலணியில் அவரை கையெழுத்திட வைத்தேன்.
அவர், "முன்னேறுங்கள். தொடர்ந்து செய்யுங்கள்" என்றார்.
அப்படியானால் எப்போதும் அதே நிலையிலிருக்க வேண்டும்.
-அந்த ஞாபகங்கள்? -ஆம்.
யாரும் அதை பறிக்க முடியாது.
டியூஸ் அருகில் அமர்ந்திருப்பான்,
12, 14 வயது இருக்கும், "அப்பா, கோபிக்கு எதிராக விளையாடினீர்களா" என்று கேட்பான்.
-சரி. ஆம். -நான் அந்த கதையை சொல்வேன்.
-அது நன்றாக இருக்கும். ஆம். -ஆம், நன்றாக இருக்கும்.
ஒரு பெற்றோராக ஒரு அடி பின்னே போகிறேன், ஒரு அப்பாவாக,
அது இப்போது என் மகனை இன்னும் அதிகமாக மதிக்க வைக்கிறது.
-ஆம். -ஏனென்றால் நாளை என்பது நிச்சயம் கிடையாது.
அது நாம் நினைப்பதை விட பெரியது என்ற...
கண்ணோட்டத்தை அது எனக்கு தந்தது.
இந்த பந்து குதிப்பது நிற்கும் என்பது போல.
ஒருவரை ஒருவர் புரிந்துகொள்ள சந்தர்ப்பத்தை உருவாக்க அதிக நேரம் நாம் ஒதுக்குவதில்லை.
எனக்கான நேரத்தை எடுத்துக்கொள்ள இந்த வேலை என்னை அனுமதிப்பதாக நினைக்கிறேன்.
அணியோடு பயணிப்பது, அவர்களுடன் இருப்பது,
உரையாடும்போது நெருக்கமாக இருப்பதற்கும் நம்பிக்கையை வளர்ப்பதற்கும் இது எனக்கு
ஒரு வாய்ப்பை அளிக்கிறது.
எனவே, மன ஆரோக்கியத்தை வளர்ப்பது குறித்த மிக முக்கியமான
உரையாடல்களில் ஈடுபடுவதில் இடைவிடாத வெற்றி
தொடர்கிறது என்றே நான் நினைக்கிறேன்.
ஆனால் முதலில் நமக்கு ஒரு புரிதல் வேண்டும்.
ஆம்பர்
சிரக்யூஸுக்கு நான் வந்தபோது என் வயது 17.
நான் பதற்றத்துடன் உற்சாகமாகவும் இருந்தேன்.
அந்த நேரத்தில் இது ஒரு நல்ல முடிவாக இருந்தது.
சிரக்யூஸில் எனது முதல் வருடம் மிகச்சிறப்பாக இருந்தது.
நண்பர்கள், பொழுதுபோக்குகள், நல்ல மதிப்பெண்கள், சுவாரஸ்யமான வகுப்புகள்.
சிரக்யூஸ் பல்கலைக்கழகம்
நீங்கள் நினைக்கக்கூடிய எல்லாவற்றிலும் நான் சேர்ந்தேன்.
ஆனால் 2016 கோடையில்,
நான் அப்போதுதான் வெளிநாட்டில் படித்துவிட்டு திரும்பியிருந்தேன்...
என் அப்பா மாரடைப்பால் இறந்துவிட்டார்.
அவர்கள் சொன்னபோது, நான் நம்பவில்லை.
அதோடு நான்... உறைந்துபோய் யாரிடமும் பேசவில்லை.
ஆனால் என் உலகத்தில், சித்தப்பிரமையால், நான் அதை நம்பவில்லை.
அதை ஒரு கேலியாக நினைத்தேன்.
இறுதிச் சடங்கும் நடந்தது, நடப்பதை என்னால் நம்பமுடியவில்லை.
ஏனென்றால் எல்லோரும் என்னை கேலி செய்வதாக உணர்ந்தேன்.
எல்லோரும் ஏதோ மறைமுகமாக செய்வது போல இருந்தது.
அது என்னவாக இருக்கட்டும், எல்லோரும் அதை மறைமுகமாக செய்தனர்,
எனக்கு அதைப் பற்றி தெரியாது ஏனென்றால் அது எனக்கு நடக்கிறது.
என் அப்பா இறப்பிற்கு முன்பு ஏதோ நடந்ததாக நான் உணர்ந்தேன்,
அதோடு என் அப்பாவின் இறப்பு...
எல்லாவற்றையும் முன்னோக்கி தள்ளியதாக நினைத்தேன்.
நான் தனிமையில் இருக்க தொடங்கினேன். நான் யாரிடமும் பேசாமல் இருந்தேன்.
அந்த சமயத்தில்தான் நான் அந்த குரலை கேட்கத் தொடங்கினேன்.
அதோடு...
அது நிஜமென்று நினைந்தேன்.
அந்த குரல் என் எண்ணங்களை என்னிடம் சொன்னது.
எல்லா பாதுகாப்பற்ற விஷயங்களையும்.
நான் செய்யும், நினைக்கும் எல்லாவற்றையும் அது கருத்து தெரிவித்தது.
என்னை அவமானப்படுத்த மக்கள் அந்த குரலுடன் செயல்படுகிறார்கள்
என்று நினைத்தேன்.
யதார்த்தத்திற்கும் உங்கள் எண்ணங்களுக்கும் ஒரு இடைவெளி இருக்கிறது.
இது நிஜ வாழ்வையும் என் சித்தப்பிரமையையும் வேறுபடுத்தி பார்ப்பதை கடினமாக்குகிறது.
எல்லாவற்றிற்கும் முன்பு...
ஆம்பர் அதிபுத்திசாலியாகவும், விழிப்புடனும் இருப்பாள்.
நாங்கள் இந்த நாட்டிற்கு வந்தபோது, பள்ளியில் சேர,
பேராசிரியர் என்னிடம் சொன்னார், "இவள் அற்புதமானவள்" என்று.
ஆனி மார்டினெஸ் ஆம்பரின் அம்மா
திடீரென்று அவளது அப்பா இறந்தபோது,
எல்லாமே மாறியது.
இவள் விடுமுறைக்கு திரும்பி வந்து இங்கே தங்கினாள், என் வீட்டில்,
அப்போது அவள் ரொம்பவும் மாறியிருந்தாள்.
எனக்கு உதவி தேவைப்பட்டது.
அந்த நேரத்தில் எனக்கு யாராவது உதவுவார்கள் என்று நான் நம்பவில்லை.
எல்லோரும் எனக்கு பிரச்சனை ஏற்படுத்துவதாக நினைத்தேன்.
அந்த நாள் நினைவிருக்கிறது, நான் என் வீட்டில் இருந்தேன்,
"நான் போக வேண்டும். இந்த இடத்தைவிட்டு போக வேண்டும்" என்று தோன்றியது.
நான் எல்லா நேரங்களிலும் பெறும் உள்ளுணர்வு செய்திகளை என்னால் பொறுக்க முடியவில்லை.
அந்த... நினைப்பை என்னால் பொறுக்க முடியவில்லை.
என் தலையில் தொடர்ந்து ஒலிக்கும் அந்த குரலை
அல்லது நான் என்ன செய்தாலும் அதற்கான தொடர் வர்ணனையை.
என்னால்... என்னால் பொறுக்க முடியவில்லை. நான்... நான் சாக விரும்பினேன்.
என் அம்மா ஆம்புலன்ஸை அழைத்தார், நான் மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்டேன்.
நான் தொடுவதை அவள் விரும்பவில்லை.
நான் அவளை அரவணைத்து "ஆம்பர், உனக்கு நான் இருக்கிறேன்" என்று சொல்ல விரும்பினேன்.
அப்போதுதான் எனக்கு ஸ்கிசோஃப்ரினியா இருப்பது தெரிந்தது.
அவர்கள் மிகவும் மோசமான ஒன்றை சொன்னார்கள்,
அதாவது அவள் பட்டம் பெற முடியாது என்று,
அந்த வயதில் பட்டம் பெறாத குழந்தைகளுக்கு
ம், வேலை கிடைக்காது என்று புள்ளிவிவரங்கள் கூறுகின்றன,
ஏனென்றால் கவனம் செலுத்த முடியாமல் ஒவ்வொரு வேலையாக மாறிக்கொண்டே இருப்பார்கள்.
அவர்களால் இயல்பான வாழ்க்கை வாழ முடியாது.
அதோடு...
அவர்கள் பொதுவாக தற்கொலை செய்துகொள்வார்கள்,
சீக்கிரத்தில்.
அதைத்தான் டாக்டர் என்னிடம் சொன்னார்.
ஸ்கிசோஃப்ரினியாவைக் கண்டறிவது
அழிவின் முன்கணிப்பு என்று சொல்வது
நிறுத்தப்பட வேண்டும்.
பேட்ரிசியா ஈ. டீகன் பிஎச்.டி.
மன ஆரோக்கிய மீட்டெடுப்பில் தலைமை சிந்தனையாளர்
அது உண்மையில்லை. அது மருத்தவ புனைக்கதை.
ஸ்கிசோஃப்ரினியா நோய் கண்டறியப்பட்ட
ஒருவராக இருப்பது குறித்து மனநல அமைப்பு மற்றும்
நம் கலாச்சாரத்திலிருந்து வரும் பல எதிர்மறை செய்திகள் இருக்கின்றன.
நமக்குத் தெரியாத இன்னும் பல விஷயங்கள் இருக்கின்றன.
சிலர் இதை நரம்பியல் சார்ந்த மூளை நோய் என்று வாதிடுவார்கள்.
சிலர் இது மரபணு ரீதியாக பரவுகிறது என்று வாதிடுவார்கள்.
எல்லாவற்றிலும் கணிக்க முடியாத காரணியாக இருப்பது அதிர்ச்சிதான்.
ஆனால் நம் கண் முன்னே தெளிவாக இருப்பது பாதிக்கப்பட்ட ஒரு மனிதர்.
அதோடு மக்களை மரியாதையுடன் நடத்தப்படுவதும்
ஆழமான கவனிப்பும்தான் நமது முதல் கடைமையாகும்.
நான் மருத்துவமனையில் இருந்தபோது, மனநல மருத்துவர்கள், சிகிச்சையாளர்கள்,
மற்றும் செவிலியர் குழுவை சந்தித்தேன்.
ஸ்கிசோஃப்ரினியாவில், அறிகுறிகள் பொதுவாக 16 முதல் 30 வயதுடைய
இளைஞர்களிடமே தோன்றத் தொடங்குகின்றன.
முடிவெடுத்தலை பகிர்ந்துகொள்ளும் ஒரு முறையில் நாங்கள் வேலை செய்கிறோம்,
அதில் மனநல மருத்துவர் மருந்துகளை கொடுப்பார், நான் தொடக்கநிலை மருத்துவர்.
ஏஞ்சலா வாட்டர்ஃபால், எம்.எஸ்.டபிள்யூ ஆம்பரின் சிகிச்சையாளர்
எங்களிடம் ஒரு செவிலியரும்
ஒரு துணை கல்வி வேலைவாய்ப்பு நிபுணரும் சொல்கிறார்கள்,
"ஹேய், எங்கள் அணியின் அங்கமாக இருங்கள். நாம் அதற்கு தீர்வு காண்போம்.
பள்ளி முக்கியமென்றால், நீங்கள் எப்படி பள்ளிக்குச் செல்லலாம்,
உங்கள் அனுபவத்தையும், என்ன நடக்கிறது என்பதையும் அனுசரிக்கும்போதே,
எப்படி வீட்டில் வாழலாம் என்பதற்கு தீர்வு காண்போம்" என்று.
அந்த முதல் ஆறு மாதங்களில், அவளுக்கு நிறைய அறிகுறிகள் தோன்றின.
அவள் இங்கே என்னுடன் ஒரு அமர்வுக்கு வந்தாள்,
அதோடு அவள் அம்மா சொன்னார், "ஹேய், நாங்கள் மிகவும் கவலைப்படுகிறோம்.
அவள் சொல்கிறாள் அவளுக்கு வலியில்லை என்று.
அவள் தன்னை காயபடுத்திக்கொள்ளமாட்டேன் என்றாலும் கவலையாக இருக்கிறது" என்று.
நான் அமைதியாக இருக்க விரும்புகிறேன்.
அதோடு என் நோயின் சாராம்சம்
என்னை அதிலிருந்து தடுக்கிறது.
என்னை ஒரு குரல் பின்தொடரும்போது
என்னால் அமைதியாக இருக்க முடியாது.
அந்த குரல் வலுப்பெற்றுக்கொண்டே இருந்தது.
எங்கும் இரைச்சலாக இருக்கும்போது,
என்னால் எப்படி நிம்மதியாக...
உணர முடியும்?
எனக்குப் புரியவில்லை.
அம்மாவுடன் இருக்கும்போது மிகவும் மோசமாக உணர்ந்தேன்.
ஸ்கிசோஃப்ரினியா நோயாளியை எப்படி கவனிப்பதென்று அவருக்கு தெரியவில்லை.
நான் அவரை குறை கூறவில்லை, ஆனால் நான் மனச்சோர்வில் இருக்கிறேன்.
சில நேரங்களில் இது என்ன நாளென்று எனக்குத் தெரியாது.
பகலில் பெரும்பாலும் தூங்கிக்கொண்டே இருப்பேன்.
பைத்தியம் பிடித்தது போல ஆகி அன்றைக்கு தற்கொலைக்கு முயன்றேன்.
அது சரியாக நடக்கவில்லை என்று வருத்தப்பட்டேன், அது ஒன்றுமில்லை...
நான் தினமும் கண்விழித்தால் இதோடு வாழ வேண்டியிருந்தது,
கண்விழித்தால் அந்த குரல் தான் கேட்கும்.
தனிப்பட்ட முறையில், இது...
மன்னிக்கவும்... என் வேலையை சரியாக செய்யவில்லையோ என தோன்றியது.
என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை.
ஏஞ்சலா என் பக்கம் இருப்பதாக ஏஞ்சலாவை உணர வைக்க எனக்கு சிறிது நேரம் பிடித்தது,
ஏனென்றால் எல்லோரும் அந்த குரலின் பக்கம் இருப்பதாக நான் நினைத்தேன்.
நான் அவமானப்பட வேண்டும் என்றும், மனச்சோர்வில் இருப்பதாகவும்,
தாக்கப்பட்டதாகவும் உணர வேண்டும் என்றும் அந்த குரல்...
விரும்புகிறது.
இரண்டாவது முறை மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்ட பிறகு,
சரி, எனக்கு ஸ்கிசோஃப்ரினியா இருக்கிறது என்று அப்போதுதான் முடிவு செய்தேன்.
இவர்கள் எனக்கு உதவ முயற்சிப்பதை அனுமதிப்போம் என்றும்.
ஆனால் என் நோயை நான் ஏற்றுக்கொள்ள எனக்கு நிறைய நேரம் பிடித்தது.
"அங்கே" என்று ஒன்று இல்லை என்று நம்ப நான் இன்னும் போராடுகிறேன்.
நான் வேறெங்கோ இருக்க வேண்டியதில்லை
அல்லது வேறெதையும் செய்ய வேண்டியதில்லை.
இதுதான் என் வாழ்க்கை.
அழுகையோடு என் அம்மாவை ஒருநாள் அழைத்தேன்.
"அம்மா, இதுதான் கடைசி முறை.
அம்மா, இதுதான் கடைசி முறை. நான் குணமடைவேன்.
எனக்கு...
இது போதும்" என்றேன்.
நாங்கள் உன் வாழ்க்கையை கொண்டாடுகிறோம்.
அதாவது...
நீ உயிருடன் இருப்பதற்காக.
இந்த வருடம், இந்த புகைப்படத்தை பார்க்கையில்...
இந்த சிரிப்பை பெற நிறைய உழைக்க வேண்டியிருந்ததாக உணர்கிறேன்.
அந்த சத்தியத்தை அவள் செய்த பிறகு,
எந்த வழியில் ஆம்பரை இந்த திட்டத்தில் தக்கவைக்க முடிந்தது என்றால்,
ஒரு இளம் வயதுவந்தவருக்கு என்ன முக்கியம் என்பதில் அதிக கவனம் செலுத்தினோம்.
அவருக்கு அது என்னவாக இருந்தாலும் அதை "சாதாரணமாக" எடுத்துக்கொள்வது.
பள்ளிக்குச் செல்வது.
ஒரு உறவில் இருப்பது. வேலைக்கு செல்வது, பிரயோசனமாக செயல்பட்டதாக உணர்வது.
ஒரு இலக்கை நிர்ணயித்துக்கொண்டு அதை நோக்கி செயல்படுவது.
எனது வாழ்நாள் முழுவதையும் மனநல சிகிச்சைக்கு சென்று வருவதில்
செலவிடப் போகிறேனா இல்லையா அல்லது ஸ்கிசோஃப்ரினியா நோயால் பதிக்கப்பட்ட
பலரைப் போல நான் ஒரு இயல்பான மற்றும் வெற்றிகரமான வாழ்க்கையை
வாழ முடியுமா என்பதுதான் வரவிருக்கும் ஆண்டுகளில் எனது அறிகுறிகளை
எவ்வாறு சமாளிக்கப் போகிறேன் என்பதை தீர்மானிப்பதில் முக்கியமானது.
நான் எப்போதும் சுதந்திரமாக இருக்க விரும்பினேன்.
இங்கே வந்த பிறகு இதுதான் முதல் நாள்.
-அப்படியா? -ஆம்.
-இவற்றை இன்றுதான் இங்கு கொண்டுவந்தாயா? -ஆம்.
அது மிகவும் கடினமான வேலை.
கனவு போன்றது. எனக்கான அறை, எனக்கான இடம். ஒரு பெரிய முடிவு. முதிர்ச்சியான செயல்.
இந்த மூலை கொஞ்சம் கிறுக்குத்தனமாக இருக்கிறது,
என் படுக்கையில் கொஞ்சம் துணிகள் கிடக்கின்றன, அதற்காக மன்னிக்கவும்.
ஆனாலும் இதோ பாருங்கள்.
முதலில் நான்...
நான் மிகவும் கோபப்பட்டேன்.
மூர்க்கத்தனமாக நடந்துகொள்வேன்.
என் கலாச்சாரத்தில்...
அம்மாவும் மகளும் ஒன்றாக வாழ்வார்கள்...
-என்றென்றும். -என்றென்றும்.
என் மீது நம்பிக்கை வையுங்கள். அதாவது...
புரிந்துகொள்ளுங்கள் அது எனக்கு எவ்வளவு...
எனக்கு அந்த சுதந்திரம் வேண்டும்.
இது எனக்கு மிகவும் பெருமையாக இருக்கிறது.
அது உனக்கும் தெரியும்.
நன்றி.
ஆம்பருக்கு தொடர்ந்து தற்கொலை எண்ணங்கள் தோன்றுகின்றன.
நடவடிக்கைகள் இல்லை, திட்டங்கள் இல்லை, அப்படி எதுவும் இல்லை, ஆனாலும்
"ஓ, இன்று காலை எழுந்திருக்காவிட்டால் இது எளிதாக இருக்கும்" என்ற எண்ணம் இருக்கிறது.
தூண்டுதல்கள் உள்ளன, "இன்று மோசமான நாள்,
இன்று அழ விரும்புகிறேன்" போன்ற மோசமான நாட்களும் இருக்கும்.
அதனால் நான் அவசர சிகிச்சைக்கு செல்ல வேண்டும் என்று அர்த்தமல்ல.
ஸ்கிசோஃப்ரினியா பயம் தருவது போல இருக்கும், ஆனால் ஆம்பரைப் பாருங்கள்.
முழுநேர வேலையில் இருக்கிறார். முதுநிலை பட்டம் படிக்கிறார்.
அவர் என்றென்றும் பள்ளியில் இருக்கப் போகிறார்.
அதாவது இதுதான்... ஸ்கிசோஃப்ரினியா.
கட்டுரைகள் என்னைப்பற்றி
பெரும்பாலான நேரங்களில், என் மனதில் ஓடும் எண்ணங்கள் பொருள் தராது.
ஆனால் நான் உட்கார்ந்து அதை எழுதும்போது,
"சரி. இது அதிக அர்த்தமுள்ளது" என தோன்றும்.
குணமடைதல், நான் கற்றுக் கொண்டிருப்பது போல, ஒரே ஒரு நிகழ்வு அல்ல.
இது நடந்து கொண்டிருக்கும், நீண்ட, சோர்வடையச் செய்யும் பாதை.
நான் ஒவ்வொரு நாளும் இதைப் பெறப்போகிறேன் என்ற இடத்தில்தான் அமைதி வருகிறது.
அதனுடன் போராடாமல் அதனுடன் நடந்து செல்வது.
கடுமையான மனநோய் இருப்பதை கண்டறிந்த பின்பும்
ஒரு முழுமையான மற்றும் அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கையை வாழ முடியும்.
நான் ஒரு இளைஞராக இருந்தபோது ஸ்கிசோஃப்ரினியா நோய்
இருப்பதாக கண்டறியப்பட்டது,
நான் குணப்படுத்தச் சென்றேன்,
மருத்துவ உளவியலில் முனைவர் பட்டம் பெற்றேன்.
ஆனால் காலையில் எழுந்து வேலைக்குச் செல்வதே சக்திவாய்ந்த மருந்துதான்.
நண்பருடன் மதிய உணவுக்கு சந்திப்பது
சக்திவாய்ந்த தனிப்பட்ட மருந்து.
தனிப்பட்ட மருந்துகள்தான் நாம் நன்றாக இருக்க தேவையானவை.
என்னால் முடிந்தவரை, என்ன நடக்கிறது, என் நரம்பு மண்டலம் ஏன் அப்படி
எதிர்வினையாற்றியது என்பதைப் பற்றி மேலும் புரிந்து கொள்ள விரும்பினேன்.
எனவே நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, மெக்கை சந்தித்த பிறகுதான்...
-ஆம். -...நீங்கள் அதை கண்டுபிடிக்க முயற்சிக்கும்
செயல்முறையைத் தொடங்கினீர்களா?
-அதற்கு முன்பு முயற்சிக்கவில்லையா? -இல்லை.
நான் இந்த உறவு சரியாக தொடரவேண்டும் என்றால்,
எனது கடந்த காலத்தை சமாளிக்க வேண்டும் என்பது புரிந்தது.
ஏனென்றால் அங்கே கோபம் இருந்தது.
அது அவர் மீதான கோபம் அல்ல, அது வெறும் கோபம்.
அவர் அதை புரிந்துகொண்டார். அவர் அதைப் பார்த்தார்.
சரி, இதை நான் எவ்வாறு சரிசெய்வது?
இதை பொறுத்தவரையில் நீங்கள் கடந்த காலத்திற்கு
அந்த மன வேதனையின் காலத்துக்கு சென்று, அதைச் சமாளித்து, செயலாக்கி...
ஹாரி
...பிறகு முன்னேற வேண்டும்.
இப்போது நான்கு ஆண்டுகளுக்கும் சிறிது கூடுதலான சிகிச்சைக்கு பிறகு,
இப்போது ஐந்து ஆண்டுகள்...
என்னைப் பொறுத்தவரை, இது தடுப்பு பற்றியது.
ஒவ்வொரு நாளும் அவர்களோடு பேச வேண்டும் என்று அர்த்தமல்ல,
ஆனால் நம் வாழ்க்கையில் அந்த விழிப்புணர்வை உருவாக்கவும்,
நாம் வலியை உணரும்போது அதிலிருந்து எப்படி வெளியேறுவது, அது நாளுக்கு நாள் பெரிதாகாது
என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளவும்,
எந்தவொரு நாளிலும் என்னென்ன வழிகள் நமக்கு உண்டு ஆகியவற்றுக்கு
எங்களுக்கு வழிகாட்ட உதவும் ஒருவரைக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.
ஈஎம்டிஆர் எப்போதும் நான் முயற்சிக்க விரும்பிய ஒன்று.
நான் பரிசோதிக்க தயாராக இருந்த குணப்படுத்தும் அல்லது நோய் தீர்க்கும்
பல்வேறு வடிவங்களில் இதுவும் ஒன்று.
நான் பல ஆண்டுகளாக செய்த வேலை மற்றும் சிகிச்சையில் ஈடுபடாவிட்டால் ஒருபோதும்
என் மனம் அதை ஏற்றிருக்காது.
ஈஎம்டிஆர் என்பது ஒப்பீட்டளவில் அறியப்பட்ட அதிர்ச்சிக்கான சிகிச்சைகளின் புதிய வடிவம்.
சஞ்சா ஓக்லி மனநல சிகிச்சையாளர் & ஈஎம்டிஆர் ஆலோசகர்
அறியப்பட்ட அதிர்ச்சி என்றால் எங்களிடம் ஒருவர் வரும்போது அவருக்கு என்ன நடந்தது
என்பதை நாங்கள் அறிவோம்.
நாங்கள் அறிகுறிகளை மட்டும் பார்ப்பதில்லை, "அந்த அறிகுறிகளை ஏற்படுத்திய
வாழ்க்கை நிகழ்வுகள் என்னென்ன?" என்று சிந்திக்கிறோம்.
அது ஒரு பெரிய சிகிச்சைகளில் ஒன்று.
ஈஎம்டிஆர் என்பது கண் இயக்க உணர்வு நீக்க மறு செயலாக்கம்.
ஈஎம்டிஆரின் குறிப்பிட்ட விஷயம் என்னவென்றால், நபரின் கண்களை
நகர்த்துவதன் மூலமோ அல்லது அவற்றைத் தட்டுவதன் மூலமோ அல்லது
தங்களின் மீதே தட்டிக் கொள்வதன் மூலமோ நாங்கள் இருதரப்பு தூண்டுதலை வழங்குகிறோம்.
ஈஎம்டிஆர் என்ன செய்கிறது என்றால்,
இது அதிர்ச்சியின் அறிவாற்றல் நினைவுகூர்தலை பாதுகாப்பாக இருப்பதற்கான
சக்திவாய்ந்த நினைவகத்துடன் இணைக்கிறது.
அதனுடன் தொடர்புடைய மன உளைச்சல் இல்லாமல்
அதிர்ச்சிகரமான சம்பவத்தைப் பற்றி...
டாக்டர் புரூஸ் பெர்ரி சீனியர் ஃபெல்லோ, சைல்டுடிரௌமா அகாடமி
...நீங்கள் சிந்திக்க வேண்டும்.
மோசமான விஷயத்தைப் பற்றி ஒருவர் சிந்திக்கும்
அதே நேரத்தில் அவர்கள் முறையாக திரும்பத் திரும்ப, சந்தமுடைய செயல்களை செய்ய வைப்பது.
அது இறுதியில் அந்த நினைவகத்திற்கு ஒரு புதிய இயல்புநிலையை உருவாக்குகிறது.
-ஹாய், சஞ்சா. -ஓ, ஹலோ.
எப்படி இருக்கிறீர்கள்?
நன்றாக. அருமையாக இருக்கிறேன்.
இன்று மற்றொரு நினைவகத்தை குறிவைப்பதைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?
அதைச் செய்வோம். எங்கிருந்து தொடங்கட்டும்?
ஆகவே, இன்னும் சற்று தொந்தரவு செய்யும் நான்கு அல்லது ஐந்து
நினைவுகள் இருப்பதாக கூறினீர்கள்.
நான் யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன்... முதலாவது விமானம் மூலமாக இங்கிலாந்துக்கு வந்தது.
எனது வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதி, நான் எப்போதுமே இங்கிலாந்துக்கு, லண்டனுக்கு
திரும்பி விமானத்தில் வரும்போதெல்லாம் கவலை, வருத்தம், கொஞ்சம் பதற்றம்
மற்றும் பதைபதைப்பை உணர்வேன்.
மேலும்... ஏன் என்று என்னால் ஒருபோதும் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.
நான் அதை அறிந்திருந்தேன். இளமையாக இருந்தபோது அதைப் பற்றி தெரியாது,
ஆனால் சிகிச்சை பெற தொடங்கிய பிறகு, நான் அதை அறிந்தேன்.
"நான் ஏன் மிகவும் சங்கடமாக உணர்கிறேன்?" என்று தோன்றும்.
நிச்சயமாக, எனக்கு லண்டன் ஒரு தூண்டுதல், துரதிர்ஷ்டவசமாக.
என் அம்மாவுக்கு நடந்தவை, நான் அனுபவித்ததும் பார்த்ததும் காரணமாக.
ஒரு குறிப்பிட்ட பயணதில் நடக்குமா
அல்லது ஒவ்வொரு முறையும் நடக்குமா, எப்போதும் ஒரே மாதிரியாக இருக்குமா?
ஒவ்வொரு முறையும் நடக்கும்.
அது நடந்த முதல் முறை நினைவிருக்கிறதா?
இல்லை, அது நடந்த முதல் முறை எனக்கு நினைவில்லை.
எனக்கு நினைவிருப்பது...
கிட்டத்தட்ட மனச்சோர்வு,
ஒரு வெற்று, வெற்று உணர்வு போல...
கிட்டத்தட்ட பதட்டம்...
அது பயமா?
எல்லாமே பதட்டமாக இருக்கிறது.
அந்த நேரத்தில் நீங்கள் அந்த உடல் ரீதியான உணர்வுகளைப் பெற ஆரம்பித்தபோது,
உங்களைப் பற்றி தோன்றிய எதிர்மறை எண்ணங்கள் என்ன?
வேட்டையாடப்படுவது,
உதவியற்றவனாக இருப்பது.
அதற்கு... நீங்கள் எதுவும் செய்ய முடியாது என்று தெரியாமல் இருப்பது.
தப்பிக்க வழியில்லை.
இதிலிருந்து வெளியேற வழி இல்லை.
எனவே நான் உதவியற்றவன் என்று சொல்லலாம்.
-சரி. -நான் உதவியற்றவன்.
எனவே, "நான் உதவியற்றவன்" என்ற அந்த தருணத்தை மீண்டும் நினைக்கும் போது,
இப்போது உங்களைப் பற்றி என்ன நினைக்க விரும்புகிறீர்கள்?
நான் உதவியற்றவன் அல்ல. அது...
இது ஒரு குறுகிய நேரத்துக்கான எண்ணம் மட்டுமே.
நீங்கள் உண்மையால் உங்கள் வாழ்க்கையை வாழ்கிறீர்கள், எனவே பயப்பட ஒன்றுமில்லை.
கவலைப்பட ஒன்றுமில்லை.
இப்போது என்னென்ன உணர்ச்சிகள் தோன்றுகின்றன என்று கவனியுங்கள்.
நான் சோகமாக உணர்ந்தேன்.
சரி. உங்கள் உடலில் இதை எங்கே கவனிக்கிறீர்கள்?
இங்கே.
சரி. எனவே கடந்த முறை போலவே இதைச் செயலாக்குவோம்.
கைகளை மடக்குங்கள்.
அதற்குச் செல்லுங்கள்... அந்த காட்சிக்கு, எதிர்மறை எண்ணங்களுக்கு.
நான் உதவியற்றவன். உடலில் அந்த உணர்வுகள் எங்கு ஏற்படுகின்றன என கவனியுங்கள்.
என்ன தோன்றுகிறது என்பதைக் கவனியுங்கள்.
இது என் பதின்மவயதில் தொடங்கியது.
என் அம்மாவின் மரணத்தின் விளைவுகளில் இருந்து விடுபட
நான் இங்கிலாந்தை விட்டு வெளியேறிய முதல் முறை
ஆப்பிரிக்காவுக்குச் சென்றேன்.
குறைந்தது இரண்டு வாரங்களாவது அங்கே இருந்தேன் என நினைக்கிறேன்.
இது ஒரு நல்ல மாற்றமாக இருந்தது.
அது... மிகவும் சுதந்திரமாக உணர்ந்தேன்.
இந்த தப்பித்த ஒரு உணர்வை நான் இதற்கு முன்பு உணர்ந்ததில்லை.
பிறகு நான் என்ன எதிர்கொள்ளப் போகிறேன் என்பதை அறிந்தே,
என்னால் எதிலிருந்து தப்பிக்க முடியாது என்பதை அறிந்தே
மீண்டும் இங்கிலாந்துக்கு வருவது பயமாக இருந்தது.
அங்கு என்ன கவனித்தீர்கள்?
எப்படி,
இதுதான் அந்த அதிர்ச்சி என்று நினைக்கிறேன்,
அந்த உணர்வும் கடந்த கால தருணங்களும் நிகழ்காலத்துடன்
மிகவும் ஆழமாக இணைக்கப்பட்டுள்ளன என்ற எண்ணம்.
சரி, அதனுடன் தொடருங்கள்.
அந்த எண்ணங்கள், உணர்வுகள், எது தோன்றினாலும் அதோடு தொடருங்கள்.
மற்ற நினைவுகள்.
எது தோன்றினாலும் நல்லதுதான்.
அவை எல்லாம் இப்போதுதான் வருகின்றன... பழைய நிலைக்குத் திரும்பி வருகிறது...
அந்த அதிர்ச்சி மிகவும்...
இடம் சார்ந்ததாக இருக்கிறது.
சரி, அதனுடன் தொடருங்கள்.
கவனியுங்கள்.
அதில் மிகவும் நல்லது என்னவென்றால்... இதுதான் நோக்கமா என்று தெரியவில்லை,
ஆனால்... இது என் எண்ணங்களை சுத்தம் செய்கிறது.
ஒவ்வொரு முறையும் ஏதோவொன்று தோன்றும்போது... உஷ்...
அதை முடித்துவிட்டோம். உஷ்.
அருமை. ஆம், அந்த நோக்கமும் இருக்கிறது. அருமை.
எனவே இப்போது நாம் தொடங்கிய இடத்திற்குச் செல்வோம்.
நீங்கள் விமானத்தில் இருக்கும் காட்சிக்கு,
அந்த ஆரம்ப காட்சி, சீட் பெல்ட்டோடு உட்கார்ந்திருப்பது.
அதை மீண்டும் நினைவுகூர்ந்து இப்போது என்ன தோன்றுகிறது என்று பாருங்கள்.
அமைதியும் வலிமையும்.
அமைதி காரணமாக வலிமை.
சுனாமி அல்லது போர் அதிர்ச்சி போன்ற
பெரிய அதிர்ச்சிகளுக்கு ஈஎம்டிஆர்
பரிந்துரைக்கப்பட்டாலும்,
நாங்கள் உண்மையில், பெரும்பாலான நேரங்களில்,
பெரியவர்களில், மோசமான... குழந்தை பருவ அனுபவம், அல்லது சரியாக சேமிக்கப்படாத
வாழ்க்கை அனுபவங்களுக்கு கூட சிகிச்சை அளிக்கிறோம்.
அறையில் 50 வயது நிரம்பியவர் இருந்தாலும் ஒரு குழந்தைக்கு சிகிச்சை அளிக்கிறீர்கள்.
வாழ்க்கையில் நான் கற்றுக்கொண்ட மிகப் பெரிய படிப்பினைகளில் ஒன்று,
நீங்கள் சில சமயங்களில் திரும்பிச் சென்று
மிகவும் சங்கடமான சூழ்நிலைகளை எதிர்கொண்டு
அதைச் செயலாக்க வேண்டும், அப்போதுதான் குணமடையச் செய்ய முடியும்.
என்னைப் பொறுத்தவரை, எதையும் சமாளிக்க சிகிச்சை என்னை தயார் செய்திருக்கிறது.
அதனால்தான் நான் இங்கே இருக்கிறேன். அதனால்தான் என் மனைவி இங்கே இருக்கிறார்.
குடும்பத்திற்குள் சிக்கிக்கொண்ட அந்த உணர்வு...
வெளியேற வேறு வழியில்லை.
இறுதியில், எனது குடும்பத்திற்காக நான் அந்த முடிவை எடுத்தபோது,
அப்போதும் உன்னால் முடியாது என்று சொன்னார்கள்.
"இதைச் செய்ய எனக்கு அனுமதி கிடைக்க அது இன்னும் எவ்வளவு மோசமாக வேண்டும்?"
அவர் தன் வாழ்க்கையை முடித்துக்கொள்ளப்போகிறார்.
நான் அதுவரை செல்ல அனுமதிக்க முடியாது.
எனக்கு ஏதாவது வருத்தம் இருக்கிறதா?
ஆம். எனது மிகப் பெரிய வருத்தம், என் மனைவியுடனான எனது உறவில்
இனவெறி பற்றி பேசும் நிலைப்பாட்டை முன்பே எடுக்கவில்லை என்பதுதான்.
பழைய வரலாறு மீண்டும் நிகழ்கிறது.
வெள்ளையராக இல்லாத ஒருவருடன் உறவு கொண்டிருந்தபோது
என் அம்மா மரணம் வரை துரத்தப்பட்டார்.
இப்போது என்ன நடந்தது என்று பாருங்கள்.
பழைய வரலாறு மீண்டும் நிகழ்வதைப் பற்றி பேச வேண்டும்.
அவர் இறக்கும் வரை அவர்கள் நிறுத்தப் போவதில்லை.
என் வாழ்க்கையில் மற்றொரு பெண்ணை இழக்கக்கூடும்...
என்பது பெரிதும் கோபமூட்டுவதாக இருந்தது.
...பட்டியல் வளர்ந்து வருகிறது.
இவை எல்லாமே மீண்டும் அதே நபர்களிடமும், அதே வணிக மாதிரியிடமும்,
அதே துறையிடமும் திரும்புகிறது.
என் சிறு வயதில் என் தந்தை என்னிடம் சொல்வார்,
அவர் வில்லியமிடமும் என்னிடமும் சொல்லுவார்,
"அது எனக்கு அப்படித்தான் இருந்தது, எனவே உங்களுக்கு அப்படித்தான் இருக்கும்" என்று.
அதில் எந்த அர்த்தமும் இல்லை.
நீங்கள் கஷ்டப்பட்டதால், உங்கள் குழந்தைகள் கஷ்டப்பட வேண்டும் என்று அர்த்தமல்ல.
உண்மையில், அவர்கள் கஷ்டப்படக்கூடாது.
நீங்கள் கஷ்டப்பட்டால், நீங்கள் எதை அனுபவித்திருந்தாலும்
எதிர்மறை அனுபவங்களை பெற்றிருந்தாலும்... உங்களால் முடிந்த எல்லாவற்றையும் செய்து
அதை உங்கள் குழந்தைகளுக்கு சரியானதாக்கலாம்.
எங்கள் மன ஆரோக்கியத்திற்கு முதலிடம் கொடுக்க முடிவு செய்தோம்.
அதைத்தான் நாங்கள் செய்கிறோம், அதைத்தான் தொடர்ந்து செய்வோம்.
இதெல்லாம் அந்த சுழற்சியை நிறுத்துவதைப் பற்றியது இல்லையா?
பழைய வரலாறு மீண்டும் நிகழக்கூடாது என்பதை உறுதிசெய்வது இல்லையா?
உங்களுக்கு என்ன துன்பம் நேர்ந்தாலும், அதை நீங்கள் மற்றவர்களுக்கு காட்டக்கூடாது.
குழந்தைக்கு ஏற்படும் அதிர்ச்சிகரமான நிகழ்வுகள் பெரியவர்களை விட வித்தியாசமானது.
அது ஒரு புயல் போன்றது.
பெரியவர்கள் வலுவான மரம் போன்றவர்கள், அவர்களுக்கு நல்ல வேர்கள் உள்ளன...
டாக்டர் எஸ்ஸம் தாவோத் - குழந்தைகளுக்கான மனோதத்துவ மனிதநேய குழுவின் இணை நிறுவனர்
...அதோடு அதிர்ச்சி கிளைகளைத் தாக்கும்.
அது ஒரு பிரச்சனை அல்ல என்று சொல்லவில்லை. அது ஒரு பெரிய பிரச்சனை.
ஆனால் அவர்களால் மீண்டுவர முடியும். அவர்களுக்கும் பல பிரச்சனைகள் இருக்கும்.
ஆனால் ஒரு குழந்தைக்கு, சிறிய செடி போன்றது. அது வலுவாக இருக்காது.
நாம் தலையிடாவிட்டால், வேர்கள், அவை வளரும்போது,
எந்த வகையான புயலையும் தாக்குப்பிடிக்க முடியாது.
தென்றல் வீசினால் கூட,
அது... எதிர்காலத்தில் அவர்களை காயப்படுத்தும்.
எனவே முதலில் குழந்தைகளின் அதிர்ச்சியில் கவனம் செலுத்துவது மிகவும் முக்கியம்,
ஏனென்றால் குணப்படுத்துவதற்கும் மீட்பதற்குமான சாத்தியம் மிகப்பெரியது.
சமோஸ் கிரீஸ்
ஃபௌஸி. ஹேய் ஃபௌஸி.
ஃபௌஸி
நிச்சயமாக.
-என்ன? இப்போதுதான் எழுந்தாயா? -ஆம்.
நாங்கள் முதலில் வந்தபோது, அங்கே கரைசேர்ந்தோம்.
நீ எங்கு கரைசேர்ந்தாய்?
நான் அங்கு கரைசேரவில்லை.
நான் அந்த மலைக்கு பின்னால் இருந்து வந்து அந்த கடற்கரையில் கரைசேர்ந்தோம்.
கரைசேர்ந்த 3 மணி நேரத்திற்குப் பிறகு, கிரேக்கர்கள் புகார் செய்யத் தொடங்கினர்,
பிறகு போலீசார் வந்து எங்களை அழைத்துச் சென்றனர்.
ஒருமுறை கடல் நடுவில் எரிபொருள் தீர்ந்தபோது, எப்படியோ திரும்பிச் சென்றோம்.
ஒருமுறை கடல் வழியாக வர முயற்சித்தீர்களா அல்லது இரண்டு முறையா?
இல்லை மூன்று முறை.
புரிகிறதா? எதிலாவது பலவீனமாக இருக்கும் ஒரு குழந்தை இருந்தால்,
ஒரு கிரேக்க சிறுவன் எதற்காவது பயந்தால்,
நீ அவனுக்கு உதவலாம்.
நீ அவனிடம், "என் பெயர் ஃபௌஸி, நான் சிரியாவைச் சேர்ந்தவன்.
நான் போரிலிருந்து தப்பித்து ஒரு சிறிய படகில் ஆபத்தான பயணத்தில்
மூன்று முயற்சிகளுக்குப் பிறகு கடலைக் கடக்க முடிந்தது" என்று சொல்லலாம்.
இந்த ஒரு விஷயத்தை நீங்கள் மறக்கக்கூடாது. நீங்கள் கடலைக் கடந்த ஹீரோக்கள்.
இது மிகவும் முக்கியமான ஒன்று.
எனவே இன்று அதை தெரிந்துகொள்வோம்.
லெஸ்போஸ், கிரீஸ் அக்டோபர் 2015
2015 இல்,
வரலாறு காணாத மிக பயங்கரமான அகதிகள் நெருக்கடிக்கு நான் சாட்சியாக இருந்தேன்.
இரண்டு அல்லது மூன்று படகுகள் 30 ஆனது, 30 படகுகள் 100 ஆனது.
கிட்டத்தட்ட 2,50,000 மக்கள் வந்தார்கள்.
கடற்கரையில் இருந்த கிட்டத்தட்ட ஒரே மருத்துவர் நான்தான்.
சிபிஆர்களைச் செய்வது, மக்கள்...
எல்லோரும் என்னைப் பார்ப்பார்கள், வந்த மருத்துவர்,
"ஹேய், எங்கே இருக்கிறாய்? மரணத்தை உறுதிப்படுத்து" என்று சொல்வார்கள்.
அவ்வளவுதான். மேலும் ஒன்றும் செய்ய முடியாது.
-சரி. -அவருக்கு கொஞ்சம் மரியாதை கொடுப்போம்.
அவ்வளவுதான்.
நான் நினைக்கிறேன், 21 சிபிஆர்களை வெற்றிகரமாக செய்தேன். ஆறு தோல்வியடைந்தன.
...பத்து, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19...
…21, 22, 23, 24, 25…
ஆம்.
இது அதிர்ச்சியால் உடல் மட்டும் பாதிக்கப்படுவதல்ல,
இது ஒரு அறுவை சிகிச்சை நிபுணர் மட்டுமே தேவைப்படும் உடல் அல்ல.
ஒரு பயணம் செய்யும் மனமும் இருக்கிறது, அதற்கு சிகிச்சையளிக்க யாராவது தேவை.
எனவே எங்களுக்கு 21 நாட்கள் ஆனது,
நானும் என்னுடைய அழகான, புத்திசாலித்தனமான மனைவி,
மரியாவும், இந்த மனிதநேயக் குழுவை உருவாக்க.
அப்போதிலிருந்து, இதைத்தான் நாங்கள் செய்கிறோம்.
உளவியல் பயணத்தில் நாங்கள் கவனம் செலுத்துகிறோம்,
அவர்கள் விட்டுச் சென்ற ஆன்மா மற்றும் மனதுடன் இந்த வாழ்க்கையை மீண்டும் இணைக்க.
எனவே சில விஷயங்களின் அட்டைகளை வைக்கப் போகிறேன்.
அட்டையிலிருந்து என்ன நினைக்கிறீர்கள் என்பதைத் தேர்வுசெய்து அதை எடுங்கள்.
உங்களுக்கு ஏற்பட்ட ஒரு நல்ல அனுபவத்தை நினைவுபடுத்தும் அட்டையை.
ஒலிகள் மற்றும் வாசனை, நினைவுகள், பெயர்கள் போன்ற அந்த நேரத்தில் இருந்த
விஷயங்களை நினைவுகூருங்கள்.
எதையும்.
சரி, அட்டைகளை நம் முன் வைப்போம்.
ஒவ்வொருவரும் ஒரு காகிதத் தாளை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்.
அட்டையை நீங்கள் விரும்பும் இடத்தில் காகிதத்தில் ஒட்டுங்கள்.
இந்த நினைவுகளை நிறைவு செய்கின்றன என்று
நீங்கள் நினைக்கும் விஷயங்கள் அதைச் சுற்றி வரையத் தொடங்குங்கள்.
எதைத் தேர்ந்தெடுத்தீர்கள், வரைகிறீர்கள்? அதைப் பற்றி சொல்லுங்கள். யார் தொடங்குவது?
நான் மழலையர் பள்ளியில் சேர்க்கப்பட்டபோது,
அவர்கள் எங்களைப் பொழுதுபோக்கு பூங்காவிற்கு அழைத்துச் செல்வார்கள்.
எங்களுக்கு பழச்சாறும் பிஸ்கெட்டும் கொடுப்பார்கள்.
ஆஹா!
ஃபௌஸி?
நான் சிரியாவில் இருந்தபோது என் உறவினர்கள், அத்தைகள் மற்றும் தாயுடன் மகிழ்ச்சியாக
சதுரங்கம் விளையாடியது எனக்கு நினைவிருக்கிறது.
நமக்கு நல்லதும் கேட்டதும் இருப்பது நம்மை வித்தியாசப்படுத்திக் காட்டுவது, சரியா?
நமக்குள் மகிழ்ச்சியும் இருக்கிறது, சோகமும் இருக்கிறது.
நாம் அவற்றை கட்டுப்படுத்த வேண்டும்.
நாம் சோகத்தை உதைத்து தள்ளிவிட்டு மகிழ்ச்சியை வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.
சரி.
அதை உதைத்துத்தள்ள, நாம் அதைப் பற்றி பேச வேண்டும்.
நமக்குள் நெருப்பு இருப்பதைப் போல, அதை எவ்வாறு அணைக்க வேண்டும் என்று தெரியாது.
நாம் அனைத்தையும் வெளியே கொண்டு வர வேண்டும், அது முழுவதுமாக வெளியேறும் வரை.
எனவே நாம் அதில் கொஞ்சம் குளிர்ந்த நீரை ஊற்றி அணைக்கலாம்.
நீங்கள் பார்க்கிறபடியே, உங்கள் வாழ்க்கையில் நடந்த கடினமான விஷயங்களை
நினைவூட்டும் அட்டைகளை வைக்கப் போகிறோம்.
புண்படுத்தும் விஷயங்களை, சோகமான விஷயங்களை, பயங்கரமான விஷயங்களை.
நாம் அணைக்க விரும்பும் விஷயங்களை.
ஆகவே, நீங்கள் கடந்து வந்த அனைத்து கடினமான
விஷயங்களையும் நினைவூட்டும் ஒரு அட்டையைப் பார்த்தால் அதை எடுங்கள்.
ஃபௌஸி, படத்தைப் பார்,
உன் உடலை கற்பனை செய்து, நீ எப்படி உணருகிறாய் என்று சொல்கிறாயா?
சிரியாவில் விமானங்கள் இட்லிப் மீது குண்டு வீசுவதைப் பார்க்க வருத்தமாக இருந்தது.
ஒருமுறை ஒரு விமானம் குண்டு வீசியபோது... அது எங்கள் ஜன்னலை உடைத்தது.
நிறுத்திவிட்டு, ஆழமாக சுவாசி.
நீ நினைவுகூரும் மிகவும் கடினமான நினைவு இதுதானா?
மிகவும் கடினமான நேரம் கடைசி குண்டு வீச்சுதான்.
ஒவ்வொரு அரை மணி நேரமும் நடந்த ஷெல் தாக்குதலால் பெரும்பாலான மக்கள் இறந்தனர்.
உனக்கு தெரிந்தவர் யார் இறந்தார்?
விளையாட்டு மைதானத்தில் குண்டு வீசியபோது என் சகோதரன் இறந்தான்.
என் அத்தையும் இறந்துவிட்டார்.
அல்லாஹ் அவருக்கு இரக்கம் காட்டட்டும்.
பேசுவதற்கு ஃபௌஸி மிகவும் பயப்படுகிற விஷயம் என்ன?
என் சகோதரன் இறந்ததைப் பற்றி பேச நான் பயப்படுகிறேன்.
நீ பிறகு தனியாக பேச விரும்புகிறாயா?
என்னால் பேச முடியாது, ஏனென்றால் நான் பேசினால், அழத் தொடங்கிவிடுவேன்.
அது ஒன்றும் மோசமானதல்ல.
உன் கதையை நீ எங்களிடம் சொல்லும்போது, நானே அழுதேன்.
நீ அழப்போகிறாய் என்று நினைக்கிறேன்.
நாம் அழுவதால் நமக்கு ஒன்றும் ஆகாது.
நாளைக்கு வாருங்கள், நாம் பேசுவோம்.
சரி.
அன்புள்ள ஃபௌஸி, பயப்பட வேண்டாம்.
யல்லா, அபூத், நீங்கள் ஹீரோக்கள்.
அவர்களுக்கு பாதுகாப்பான இடம் இருந்ததைப் போல, நமக்கு ஒன்று இருப்பதை மறந்துவிடாதே.
ஒரு நீண்ட பணி நமக்கு முன்னால் உள்ளது, அதே போல் மற்ற சிறிய பயணங்களும்,
எனவே நாம் அதை ஜீரணிப்பது மிகவும் முக்கியம்.
இப்போது நீ என்ன உணர்கிறாய்?
உனக்கு உள்ளே இருக்கும் அந்த உணர்வு என்ன?
ஒருவேளை நாம் வேலை செய்வதை நிறுத்த வேண்டும்.
நம்மால் அதை நிறுத்த முடியாது என்பது உனக்கே தெரியும்.
எஸ்ஸம், இந்த பணியை நிறுத்த முடியாது என்று நமக்கு தெரியும்.
நாம் இந்த வேலையைச் செய்யாவிட்டால், வேறு யார் இதைச் செய்யப் போகிறார்கள்?
இந்த சிறுவர்களின் வாழ்க்கையில் பாதுகாப்பான இடங்கள் இருப்பதாக கற்பனை செய்கிறாய்தானே?
நமக்கும் அவை உள்ளன.
நான் என் இடத்தை கண்டுபிடிக்க முயற்சிக்கிறேன்.
குழந்தைகளைப் பார்த்தால், எங்களுக்கு ஒரு பெரிய வாய்ப்பு தெரிகிறது,
அதை எளிதாக்குவதோ அல்லது மறுஉருவாக்கம் செய்வதோ மட்டுமல்ல,
அதை மாற்றவும் எங்களுக்கு ஒரு வாய்ப்பு உள்ளது.
எங்கே உட்காருவது?
நேற்று போலவே.
இங்கே உட்காருவோமா?
இங்கே.
சரி, நீ என்னுடன் இருக்கிறாயா?
ஆம்.
அல்லது கொஞ்சம்தான் என்னுடன் இருக்கிறாயா?
இல்லை.
நீ பயப்படுகிறாயா?
அந்த அளவிற்கு இல்லை.
நீ பேச பயப்படுகிற ஒன்றைப் பற்றி நாம்
பேசப் போகிறோம் என பயப்படுகிறாயா?
நான் பேச விரும்பாத ஒரே விஷயம் குண்டு வீச்சுதான்.
அதனால்தான் நாம் அதை தோற்கடிக்க வேண்டும். உன்னிடம் நிறைய மகிழ்ச்சி இருக்கிறது.
நீ எப்போதும் புன்னகைக்கிறாய், எனவே நாம் எல்லாவற்றையும் தோற்கடிக்க முடியும்.
இதோ.
குண்டு வீசப்பட்டதைப் பற்றி நாம் பேசியபோது
நீ உன் சகோதரனைப் பற்றி பேச விரும்பவில்லை, இல்லையா?
ஏனென்றால் நான் அந்த கதையை எண்ணி பயப்படுகிறேன்.
என்ன கதை, அதைப்பற்றி உனக்கு என்ன நினைவிருக்கிறது?
அதை எண்ணி நான் பயப்படுகிறேன், ஏனென்றால் என் சகோதரன் கொல்லப்பட்டபோது,
நான் அவனது தலையைப் பார்க்கவில்லை.
அவன் துண்டுகளாக சிதறியிருந்தான்.
அவன் இருந்த இடத்திற்கு நீ போனாயா?
நீ அவனோடு மைதானத்தில் இருந்தாயா?
இல்லை.
அவன் வெடித்து சிதறியப்போது, அவனோடு பந்து விளையாடிய நண்பர்கள் என்னிடம் சொன்னார்கள்.
எனவே நான் ஓடினேன், ஆனால் அவனுடைய உடலைக் காணவில்லை. எதுவும் மிச்சமில்லை.
பூஜ்ஜியம் குறைவான சோகம், பத்து மிகவும் சோகம் என்றால் எவ்வளவு வருத்தமாக இருந்தாய்?
பத்துக்கு ஏழு, ஏழு.
அதிர்ச்சியிலிருந்து மீள ஒருவருக்கு நீ உதவ விரும்பினால்,
அதிர்ச்சி ஏற்பட்ட மற்றும் அது நடந்த நேரங்களுக்கு
நெருக்கமான தலையீட்டைச் செய்ய உன்னால் முடிந்த
அனைத்தையும் செய்ய வேண்டும்.
இல்லையென்றாலும், அது ஒரு முடிவு அல்ல.
ஃபௌஸியைப் பொறுத்தவரை, அவன் பேசும் பல விஷயங்கள் சிரியாவில் நடந்தவை.
எனவே அட்டைகள் மற்றும் கற்பனையைப் பயன்படுத்தி
இந்த தருணங்களுக்கு அவர்களை மீண்டும் செல்லச் செய்து
பிறகு அவன் அமைதியான இடத்தை உணரக்கூடிய பாதுகாப்பான இடத்திற்கு கொண்டு வருகிறோம்.
இன்னும் ஒரு முறை, சுவாசி, பிறகு அதைப் பார்.
நன்றாக ஆழமாக சுவாசி.
இதுவரை பார்த்ததில்லை என்று சொல்லக்கூடிய ஒரு காட்சி அல்லது படம் இருக்கிறதா?
என் சகோதரனை மறக்க முயற்சிக்கிறேன், ஆனால் என்னால் முடியவில்லை.
"என் சகோதரனை நினைக்காமல் இருக்க முயற்சிக்கிறேன்" என ஏன் சொல்கிறாய்?
"என் சகோதரனை நினைக்காமல் இருக்க முயற்சிக்கிறேன்" என ஏன்
சொல்கிறேன் என்றால், நான் நினைக்கும்போது, அழுவேன், சோகமாகிவிடுவேன்.
இந்த படத்தை எடுத்துவிடுவோமா? ஏனென்றால் எனக்கு அழுகை வருகிறது.
என்ன?
நான் இப்போது அழப்போகிறேன்.
ஏன் கூடாது?
குண்டு வீசி தாக்கப்பட்ட பிறகு உன் அம்மாவோடு
நீ விளையாட்டு மைதானத்திற்குச் சென்றபோது என்ன பார்த்தாய்?
நானா? எனக்குள், என் இதயம் நின்றது போல் உணர்ந்தேன்.
காலை அசைக்க முடியாமல் நிலைகுலையும் அளவுக்கு என் அம்மா அழுதார்.
பேசவோ அழவோ பயப்படதே.
உங்களுக்குள் ஒரு போர் இருக்கிறது.
கெட்ட நினைவுகளுக்கும் நல்ல நினைவுகளுக்கும் இடையே போர் நடக்கிறது.
இப்போதிலிருந்து அடுத்த ஆண்டு, அடுத்த பத்து அல்லது இருபது ஆண்டுகளில்
ஃபௌஸி யாராக ஆவான் என்று
தீர்மானிக்கப் போவதுதான் இந்த போரில் வெற்றி பெறும்.
எனவே, நீ வெற்றி பெறுவதற்காக,
நீ அவற்றை எதிர்த்துப் போராட வேண்டும்.
சரி.
உற்சாகமான ஒன்றை செய்ய விரும்புகிறாயா?
ஆம்.
இதுதான் நீ. இல்லை, உண்மையில், நான் உன்னை அப்படித்தான் பார்க்கிறேன்.
ஃபௌஸி என்ற ஹீரோவை நீ வரைய அல்லது வண்ண தீட்ட வேண்டும்
என்று நான் விரும்புகிறேன்.
ஏனென்றால் ஃபௌஸி ஒரு ஹீரோ.
நீ சூப்பர்மேன் மற்றும் ஸ்பைடர்மேனை விட பலசாலி.
நீ சூப்பர் ஃபௌஸி.
சூப்பர் ஃபௌஸி மற்றவர்களைப் போல உடை அணியமட்டான்.
உன்னை ஒரு ஹீரோவாக மாற்றும் குணங்கள் என்ன என்று நீ நினைக்கிறாய்?
என்னைப் பொறுத்தவரை, தைரியம்தான் எனக்கு சக்தியை அளிக்கிறது.
என் மூளையும் என் எண்ணங்களும்.
இது மிகவும் எளிமையான தடுப்பு செயல்.
பிறகு சிகிச்சையளிப்பதை விட தடுப்பது மிகவும் எளிதானது.
நான் அவனை சூப்பர் ஃபௌஸி என்று அழைக்கப் போகிறேன்.
சுப்பர் ஃபௌஸி.
உங்களுக்குத் தேவையானது எல்லாம் சரியான இடத்தில் இருக்க வேண்டும்,
இந்த அதிர்ச்சிகரமான அனுபவத்தைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்,
அதை நல்லதாக மாற்ற வேண்டும்.
நாங்கள் இதை "தங்க நேரம்" என்று அழைக்கிறோம்.
நமக்குள் ஆழமாக இருக்கும் உணர்வை வெளியே கொண்டு வர விரும்புகிறேன்.
வேறு எதை நான் வெளியேற்ற வேண்டும்?
எனக்குள் இருக்கும் கோபத்தை வெளியேற்ற வேண்டும்.
ஃபௌஸியும் அவனது உடன்பிறப்புகளும் நண்பர்களும் ஹீரோக்கள்.
அவர்கள் ஹீரோக்கள் என்று நான் நிஜமாகவே, உண்மையாகவே நம்புகிறேன்.
எனவே அதிர்ச்சியைப் பற்றி ஆராய அவர்களுக்கு உதவுவதே எங்கள் கடமை,
நல்ல நினைவுகளைக் கண்டுபிடிக்க முயற்சிப்பதும்,
அதை மீண்டும் கொண்டு வருவதும்.
வசன தமிழாக்கம் அருண்குமார்