Sıra akıl sağlığı sorunlarından bahsetmeye geldiğinde
bence bir sürü insanın yaşadığı…
…ve kolayca özdeşleşilebilecek şeylerden biri de
öncelikle bir sorun olduğunu kabullenmek.
Ve yardım isteme ihtiyacı.
Herkes farklı tabii ama benim bundan aldığım ders şu,
konu, sizde ne sorun olduğu değil, başınıza ne geldiği.
Bence bu çok önemli bir nokta
çünkü utanılacak bir yanı yok.
Aslında kendi deneyimimin herhangi bir bölümünü
benzer sorunlar, benzer travmalar yaşayanlara
yardım etmekte kullanabilirim.
Başkalarına yardım edebileceğimi düşündüğümde hayatım daha iyi oluyor
ve bir bakıma kariyerimi, hayatımı bunu yapmaya adadım.
Kalbimde bir şeyler yapmaya dair bu derin arzuyu uyandıran
kızlarımla yaşadıklarım oldu.
Kızlarımı üniversitede okumaları için Güney Afrika'dan buraya
ilk getirdiğim zaman.
İlk kız, ülkenin en iyi üniversitelerinden birindeki ilk yılında
çok yalnızlık çekiyor, tecritte hissediyordu.
Konuşarak, onunla vakit geçirerek
bunu atlatmasını sağlayabileceğimi sandım
ve derken arayıp intihara yeltendiğini haber verdiler.
Sonra bir kız daha, bir kız daha
ve bir kız daha, bir kız daha…
"Neler oluyor?" dedim.
İşin aslı Harry,
psikiyatri koğuşunda çok fazla gece geçirdim.
Anlamaya da o zaman başladım.
Yapmadığımız, atladığımız bir şey var.
Bilmediğim bir şeyler…
Başlangıçta hiç anlamadım. "Depresyondayım da ne demek?" dedim.
Bilirsin,
depresyon üzerine bir sürü program yapmış biri olarak…
Bu sefer ne kadardır depresyondaydın?
-Geçen temmuzdan beri. -Anksiyete. Anksiyete hep vardı.
Bir ses duyuyorum. Nedir bu?
Beş yaşındayken cinsel tacize uğradım.
Akıl hastalıklarının anlaşılmasını sağlamak için sesimi kullanmak istedim.
-Bipolar depresyonum var. -Alkolik olduğum için ailemi kaybettim.
Ve hayatla baş edebilirmişim gibi gelmiyor.
Haydi. Burada her gün ağlarız.
Ama başlarda bunun ciddiyetini anlamamıştım.
Tüm arabaları verdiğimiz o meşhur gün
benim için önemli olan araba dağıtmak değil,
ihtiyacı olanlara araba verebilmekti.
Kutularınızı açın. Bir, iki, üç!
Sana bir araba! Sana bir araba!
Sana da bir araba! Herkese araba!
Oradakiler için araba,
işlerini ellerinde tutabilmeleri demekti
veya çocuklarını okuldan alabilecekleri
anlamına geliyordu.
Araba temel bir ihtiyaçtı.
Alex de o insanlardan biriydi.
Alex hayatın karşısına çıkardığı
tüm zorluklara, ailevi sorunlara rağmen
okulu bitirebilmiş olmasıyla beni etkileyen
evsiz bir kızdı.
OPRAH VE ALEX
Sanki rüyadaydım.
Külkedisi masalı gibiydi.
Sokaklardan gelip tüm bunlara kavuşmuştum.
Hayatımın büyük bölümünde babam hapisteydi.
Annemi fena döverdi, ev sürekli kargaşa içindeydi.
Kavgalar, fiziksel taciz.
Seninle gurur duyuyorum.
Cehennemi yaşadın
ve bize kalırsa, bana kalırsa sana tek gereken
sana inanacak biri ve ben inanıyorum.
Ben inanıyorum.
Sana inanıyorum.
Alex'te kendimi gördüm.
Ninemin beni yetiştirişini.
Üç, dört, beş ve altı yaşında kırbaçlanışımı.
Her zaman şöyle düşündüm: İnsanlar onlara inanan,
"Seni görüyorum, gerçekten görüyorum.
Seni anlıyorum." diyen birileri olduğu için başarılı olur.
Benim için bu, öğretmenlerimdi.
Bayan Duncan.
Beni rahatlatan oydu. Değerimi anlamamı sağladı.
Bayan Duncan'ın benim için yaptığını, ben de biri için yapmak istedim.
Tanrı'ya şükürler olsun.
Alex'in cesaretlendirilmeye ihtiyaç duyduğunu gördüm.
Desteklenmeye, birinin ona inanmasına, üniversite bursu sağlamasına
ihtiyacı vardı.
LOS ANGELES ŞEHİR KOLEJİ
Bana inanma kararını
doğru değerlendireceğimi ona ispatlamalıydım.
Ne yazık ki üniversiteye 12 yaşında birinin eğitimiyle girdim.
İlk dönemde derslerden kaldım. Hepsi sıfır.
Üniversitenin ilk dönemlerinde zorluk yaşıyordu.
Bir terapist önerdim.
"Bu terapist doğru terapist değil." dedi.
Ben de başka bir terapist buldum.
Üniversiteden sonra, yıllar geçtikçe
ona destek olan bir dost ve akıl hocası olmaya çalıştım.
Ama hep bir sorun vardı.
"Bu yürümedi." veya "Bu işe başvuracağım."
Sonra o da yürümüyordu.
Sonunda çemberi tamamlayacağı için
doğru iş olduğunu düşündüğüm bir iş çıktı.
Onunla ilk tanıştığım yer olan Covenant House'a dönecekti.
Çok heyecanlıydım.
Burası Covenant House. 18-21 yaşındakiler için evsizler barınağı.
Hollywood'a ilk geldiğimde burada 11 ay kaldım.
-Buenas. -Buenas tardes. Cómo está?
Covenant House'ta çalışmak
ve bir sürü çocuğumun yaşadıkları şeyleri duymak
kötü anılarımı tetikledi.
Covenant House işinde altı ay dayandı
ve o zaman dağılmaya başladığını fark ettim.
Bunu bu şekilde daha önce hiç deneyimlememiştim.
Yardıma ihtiyacım var.
Başımın çaresine bakmalıymışım gibi geliyor
çünkü başka kimse çözüm üretmiyor.
Kimse bilmiyor.
Çoğu gün kendime "Bu da ne şimdi?" diyordum.
Aslında anlamadığım bir şeye
denk geldiğimi o zaman kavradım.
Beni korkuttu.
Öylece oturup kendimi öldürmek istiyorum diye düşünüyorum.
Ama neden? Ölmek istemiyorum.
İstemiyorum… Hayatımı seviyorum.
Geçmişimi sevmiyorum. Şimdiki hayatımı seviyorum ve ben…
Geçmişimin bugün olduğum kişinin parçası olması beni kızdırıyor.
Ama seçme şansım yok.
Başını beton duvara
vurduğundan bahsetmeye başladı.
Bu genç kadınla beraber gelen her şeyle
baş edecek donanımım yoktu.
Ben de Meadows Psikiyatrik Tedavi Merkezinde ona yer buldum.
Bütün günlüklerim duruyor.
Bazıları dokuzuncu sınıftan kalma.
"Doğum günümde babam hep hapiste
çünkü annemi sürekli dövüyor." yazmışım.
"Hayatım berbat."
"Ölümü düşünüyorum. Beni korkutuyor. Kendimi korkutuyorum."
Akıl sağlığı sorunlarımın
o kadar eskilere dayanması delice.
13, 14 yaşlarına.
Tamam. Alex.
İlk adımını sunma günün.
Ah.
Gerginim.
-Bunu yapabilirsin. -Evet.
Tamam.
Birinci bölüm.
"Babam annemi taciz ederdi ve alkolikti."
"Annem beni taciz ederdi ve çocukken bana işkence etti."
"Fiziksel, duygusal ve sözlü tacizde bulunurdu.
Ağlayamıyordum, ağlamama izin yoktu.
Hayatım boyunca TSSB ile yaşamaktan ve becerimin olmamasından nefret ediyorum.
Savaşı baştan kaybetmişim gibi geldi.
Sanki yenilmiş olarak, tek başıma savaş alanındaydım,
öldürülmeyi bekliyordum ama hiçbir şey beni öldürmüyordu."
TSSB'si olduğunu ilk söyleyişini hatırlıyorum.
Bir tepki verdiğimi sanmıyorum
çünkü ondan askerlerde olur diye düşünmüştüm.
Gerçek bir şey olduğunu anlamadım bile.
Travma sonrası stres bozukluğu çarpışma görmüş askerler için
kullanılan bir terimdi.
Travma araştırmasıyla geçen 30 yılın ardından, görüntü ve ses gibi
iki ayrı şey aynı anda yaşandığında beynin onları bağladığını öğrendik.
DR. BRUCE PERRY KIDEMLİ ÜYE, ÇOCUKLUK TRAVMASI AKADEMİSİ
Fiziksel bağ kurup bir anı oluşturur.
Ama beynin alt bölümü zamanı bilmez.
Bu yüzden gelişme döneminde travma geçirenlerin
beyinlerinin alt bölümü küçük mayınlarla doludur.
Bazı çağrıştırıcı ipuçları, olayı hatırlatacak bir şey
gergin hissetmelerine, bunalmalarına yol açar
ve bunları aşmak zordur.
Tedavi denen ikilemin bir açmazı da
düz bir çizgide ilerleyecek basit müdahaleler olmaması.
İster TSSB, ister depresyon, anksiyete veya şizofreni olsun
hepsi iki adım ileri, bir adım geri, bir adım ileri,
iki adım geri gider.
Bu da yardım etmeye çalışan ailelerin, arkadaşların hayatını zorlaştırır.
Son dört ay çok yoğun geçti.
Meadows'tan ayrılmaya hazırlanıyorum.
Ve dışarıdaki büyük bir dünya.
Yan tekerleri çıkarıyorum ama pedal çevirebileceğimi biliyorum.
Anlıyor musunuz?
Selam Alex.
-Selam. -Örgülerine bak.
-Örgülerine bayıldım. -Sevdin mi?
-Evet, sevdim. Harikalar. -Teşekkürler.
Peki planın nedir? Neler oluyor?
Ne zaman bırakılacaksın?
Bir haftam kaldı.
Tamam. Kendini nasıl geçindireceksin?
Planın ne?
Yeni bir iş bulmak istiyorum.
O iş ne?
Bu çok iyi bir soru.
Çözmem gereken bu.
Onun için iş aramaya başlamalıyım.
-Benim… -İşin başı o.
Evet.
Biliyorum.
Peki tesisten ayrıldığında nerede kalacaksın?
Birkaç günün kaldı.
Oradan ayrılıp nereye gideceksin?
Bilmiyorum.
Kendine nasıl bakacağını çözebilmen gerek.
Hayatım boyunca kendime bakmadığımı mı sanıyorsun? Bunu biliyorum.
Şimdi de tedaviden sonra kendime bakmayı öğrenmeliyim. Bunu anlıyorum.
Depresyona girmeden önce bir işim vardı.
Baştan beri başımın çaresine bakmıyor muyum?
Kendime bakmayı biliyorum.
Şimdi her şeye sıfırdan başlıyorum.
Geçmişten bahsetmiyorum.
-Şimdiden bahsediyorum. -Biliyorum.
Ama o zaman yapabildiysem şimdi de yapabilirim.
-Ama zaman alacak. -Evet, buna inanıyorum.
-Hepsi bu. -Buna inanıyorum.
-Evet. -Bunu yapacağına inanıyorum.
Ve yapacağım.
Yapacağım.
Peki. Kendine iyi bak.
-Sen de. Görüşürüz. -Görüşürüz.
Çok zor çünkü bazen beni hiç anlamıyormuş gibi geliyor.
Onu hayal kırıklığına uğratmak istemiyorum.
TSSB tedavi edilebilir değil,
yapmam gereken şey, bunun kaynağını daha iyi anlamak.
Alex'i 16 yıldır tanıyorum.
Cömert bir ruhu var.
Sevgi dolu kocaman bir yüreği var ve iyi şeyler yapmak istiyor.
Amacım kendi ayakları üstünde durabileceği noktaya gelmesine yardım etmek.
Ama bazı hatalar yaptım.
Beklentimin hatalı olduğunu görüyorum.
Akıl hastalığını hesaba katmıyordum.
Alex ile yaşadıklarım, akıl sağlığına
daha öncekinden farklı bir açıdan bakmama yol açtı.
"TEK İHTİYAÇ DUYDUĞUN SANA İNANACAK BİRİ." DEDİ WINFREY, MOLINA'YA
İlk defa böyle bir konuşma yapmıyoruz.
Sevgisinden böyle yaptığını biliyorum.
İkimiz de öğreniyoruz.
O daha önce TSSB geçirmiş, kâbuslar gören biriyle
muhatap olmadı.
Dört ayda, altı ayda, bir yılda
çözülecek bir şey değil. Hayat boyu sürecek bu.
Terapisel değişim, terapiyle ilgili değildir.
"Doğru ilacı aldım."la ilgili değildir.
"Doğru teşhis kondu." ile ilgili değildir.
Olay asla bunlar değildir.
Özünde her zaman ilişki yatar.
Biri vardır, bir öğretmen,
bir koç, bir aile üyesi.
Ait olduğunuzu, bir bağınız olduğunu hissettirir.
O sende kalamaz. Onlar benim baba.
Benim askerlerim en iyileri. Bunları alabilirsin.
Sen bunları al. Sen bunları al, ben onları alayım.
Mutlu bir çocukluğum oldu.
Boşanmış bir aileden geliyorum.
İki çekirdek ailem oldu.
Ama küçük yaştan itibaren hayatım mutluluk doluydu
ve babam, baba olarak
harika bir arkadaş gibiydi.
Lütfen Robin Williams'a merhaba deyin. Robin.
İşte oğlumun fotoğrafı.
-Adı ne? -Zachary.
Zachary, bu Bay McPherson.
-Kaç yaşında? -Dört.
Tamam. Baban harika biri.
Bu, oğlum için. Bir fotoğrafımızı çekebilir misiniz?
Sürekli uzaklardaydı
ama onunla vakit geçirme fırsatı bulduğumda…
Lider, Kobra.
…ortak hobilerimiz üzerinden bağ kurardık: Bilgisayar oyunları, diğer oyunlar,
bilim kurgu ve oyuncak asker koleksiyonu.
Onlara çok meraklıydım.
Babamın en harika hobisi olduğunu düşünürdüm.
-Selam. -Onları hastaneye götürmeliyim.
Koala Bill'i hastaneye yetiştirmeliyim.
Evet. Koala Bill çok dikkatli.
O yaralandı.
Sevildiğimi hissederek büyüdüm.
Ama babam hayatının büyük bölümünde
akıl sağlığıyla sorun yaşıyordu.
Bir sürü endişe, depresyon ve bağımlılık.
Kalıtımsal bir şeyler var.
Hayatım boyunca akıl sağlığı sorunları yaşadım.
Obsesif kompulsif bozukluğum vardı,
yatmadan önce bazı hareketleri sayma ihtiyacı duyardım.
Bir şeyleri kafaya takardım.
Çocukken pek uyumazdım. Çok kötü uykusuzluk çekerdim.
Çok enerjiğim ve çok düşünürüm. Bunlar kısmen babamdan geçti.
Tanrım, inanılmaz. Onun için tatlı şeyler yapmayı deniyorum.
"Onu Disneyland'e götüreceğim." dedim.
"Eğlenceli olacak. Üç yaşındaki biri için Mickey Mouse, evet.
Üç yaşında biri için Mickey Mouse. İnanılmaz olacak."
Üç yaşındaki biri için Mickey Mouse, bir altmış boyunda lanet bir faredir.
Mickey "Ne haber dostum!" diyor.
Günaydın Zachary.
Ne?
Ergenlikle beraber
alkol ve uyuşturucunun zihnimi sakinleştirdiğini keşfettim.
Hiç durmayan zihnimi idare etmek için
uyuşturucu ve alkole başvurmak
sıradan bir olaya dönüştü.
Ona benzeyen yanlarımı fark etmeye başladım.
Anksiyetem, depresif dönemlerim, OKB,
uyuşturucu, onun gibi içişim.
Kendimi uyuşturmadığımda hayat fazla geliyordu.
Buna alkolü de eklediğinizde
tek bir şeye odaklanmaya başlıyorsunuz.
"Ah, içiyorum" ve her şey… Zihin birden sakinleşiyor.
Yavaşlamalıyım, yavaşlamalıyım diye düşünüyorum. Kalbim "Seni budala." diyor.
Seni görenler muhtemelen
çeşitli maddeler kullandığını düşünüyordur.
-İlaçları kastediyorsun. -Evet.
Hayır. Ben değil.
Kimliğimin bir parçasına dönüştü.
"Günü atlatmak için bunu yapabilirim." diyordum.
Tuhaf olansa şu. Uyarıcı alırdım.
Kokain ve benzerlerini sakinleşmek için kullanırdım.
Babamla bunu konuştum. O da aynıydı.
Şimdi kameramanı delirtelim. "Hayır."
Odaklanmak ve gevşemek için uyarıcı kullanırdı.
"Rujum duruyor mu?"
Sanırım birbirimizi
daha iyi, daha derinden anlamaya başlamamız
alkolü bırakmasıyla oldu.
Benim de bir sorunum olduğunu ilk anladığım dönemdi.
Bunu odağımıza aldık.
Onu daha iyi tanıyabilmek istedim
çünkü neler yaşadığını pek anlamamıştım.
Parkinson teşhisi konduğunda…
…onun için endişelendim.
Ama kafam karışmıştı.
Eğlendirmek ve oyunculuk gibi sevdiği bazı şeyleri
yapma becerisinin elinden kayıp gittiğini hissediyordu.
Babamda gördüğüm şey inanılmaz bir sıkıntıydı.
Yavaş yavaş kötüye gidiyordu.
Ben o dönemde hâlâ içiyordum.
Bunalmıştım, kızgındım
çünkü babama nasıl yardım edebileceğimi bilmiyordum.
Hayatının son döneminde onunla her gün olmasa da
hemen her gün konuşuyordum.
Oyuncu Robin Williams 63 yaşında vefat etti.
İntihar ettiği sanılıyor.
Robin Williams Batı Kıyısı'ndaki evinde öldü. 63 yaşındaydı.
Robin Williams'ı düşünüyordum.
Bu, şok edici ve dehşet verici.
ROBIN WILLIAMS 63 YAŞINDA ÖLDÜ
Şok geçirdim.
Ölümü tüm dünyada olay oldu.
Herkesin önünde yas tutuyordum.
Kendi başıma yas tutmasını bilmiyordum.
Kendi başıma bunları deneyimleyecek
donanımda değildim.
İyi ama kurşun ne yaptı?
Zırhını delip onu yaraladı.
-Ölmedi mi? -Ölmedi, hayır.
Ama Tom Kedi ve Karıncayiyen Al onu o yüzden götürüyor.
Ona söylemek istediğim, konuşmak istediğim
bir sürü şey vardı
ve… bazılarını yapma fırsatım oldu
ama istediğim seviyede değil.
Buna bağlı olarak hayatım kontrolden çıktı.
Öfkeliydim ve üzgündüm.
Hiçbir şey hissetmek istemiyordum.
Ve şey…
Böylece…
…büyük bir hasar oluştu.
Aşırı içiyordum.
Ailemle ilişkime zarar veriyordum.
Psikoza giriyordum.
İnsanlarla normal bir ilişki kurmam…
…normal bir konuşma yapmam
çok zordu
çünkü parçalanmış ve yalnız hissediyordum.
Yas sebebiyle zor zamanlar yaşayanlar için
bağımlılık büyük bir zaaftır.
Bağımlılık şu anda Amerika'nın en büyük krizi.
KEN DUCKWORTH - BAŞ TIP SORUMLUSU ULUSAL AKIL HASTALIKLARI İTTİFAKI
Ama bunu ahlaki yetersizlik değil, biyolojik bir zaaf olarak
görme noktasına geldik.
O yüzden buna artık madde suistimali bozukluğu değil,
madde kullanma bozukluğu diyoruz.
Bu çok önemli.
Biyolojik bir zaafınız var ve davranışınız da bunu etkiliyor.
Bu açıdan şeker hastalığı
ve ahlaki yargımızın olmadığı diğer hastalıklar gibi.
Her birey farklı.
Herkesin tedavi sürecinin özgünlüğünü
takdir etmeyi öğrendim.
Yardıma ihtiyacım vardı.
Travma Sonrası Stres Bozukluğu teşhisi kondu.
Benim için uyanma çağrısıydı.
Hayatımı değiştirmeliydim.
Uyuşturucu kullanmayı bırakmalıydım
ve ne kadar acı verici gelirse gelsin her şeyi yaşamam gerektiği gibi
yaşayıp hissetmeliydim.
Bu deneyimimi paylaşmanın, kırılganlığa açık olmanın
ve topluma katkıda bulunmanın bir yolunu bulmalıydım.
Beni akıl sağlığı savunuculuğuna götüren bu oldu.
Robin Williams'ın büyük oğlu Zak,
ucuz, kaliteli akıl sağlığı hizmetlerine erişimin artmasını destekleyen
Inseparable adlı bir grubun üyesi.
AMERİKALILARDA DEPRESYON ARTIYOR
Hoş geldin Zak Williams. Katıldığın için teşekkürler.
Bence düşünme biçimimizi değiştirip bunu bir zaaf değil,
güç olarak görmeliyiz.
Tatmin duygusunu hissetmeye devam etmem için
hizmete odaklanmayı sürdürmem gerektiği açıktı.
Muhtemelen boş oturamadığımdan.
Zak'in baba olmaya hazır olduğunu biliyordum.
Zak'in kendini geliştirmeye verdiği önemden çok etkilendim.
Birlikte gelişmeye açık, daha iyi olmak için değişmeye gönüllü
bir hayat arkadaşı istiyordum.
OLIVIA JUNE ZAK'İN EŞİ
Bunu Zak'te buldum.
Olivia iyileşmeye devam etmeme çok yardımcı oldu ve açılmamı sağladı.
Ayık kalmaya kendimi adadım
ve bunun altında yatan, beni bağımlılığa iten semptomları
tedaviye devam ediyorum.
Bu bir süreç.
Ancak geri dönüp baktığınızda bunları görüp
"Bir sürü kuşaksal şey varmış." diyorsunuz.
Baba olmayı seviyorum.
Başıma gelen en güzel şey.
Kuşaksal döngüyü kırma fırsatım olduğunu hissediyor muyum?
Evet. Bence büyük bir fırsatım var.
Oğlumun karşısına berrak gözlerle, odaklanmış çıkma fırsatı.
Yanında olma fırsatı.
Oğlumun bana gözlerinde şöyle bir ifadeyle baktığı zamanlar var.
"Şimdi ne olacak?"
Hey Zak, şey…
Bilmiyorum.
Belki bu arada
elimi tutarsın, şakalaşıp eğleniriz.
Met'e nasıl gidilir?
Parayla.
Evet. Haydi ama ahbap.
Korkmuyorsun ya?
Hayır. Siktir et.
Acının bir türünü tatmayan yoktur.
Dünyanın en başarılı, en mutlu insanı olduğunuzu sanabilirsiniz.
Bu, hayatınızın harika olduğu anlamına gelmez.
Peki sana "Yardıma ihtiyacım var.
Belki de fazla içiyorum. Çok fazla mı içiyorum?" dedirten
belli bir an veya bir olaylar dizisi,
karşılaşmalar, gelişmeler oldu mu?
Belli bir olay mıydı?
Hayır. Yakınımdaki birkaç kişi "Bu normal bir davranış değil.
Belki de bunu bir düşünmelisin."
veya "Belki de yardım almalısın."
demeye başladı.
İlk tepkim…
-"Yardıma ihtiyacım yok." -Elbette.
Geri dönüp baktığımda, her şey zamanlamayla ilgili.
20'lerimin sonunda hayatım çok karıştı.
-Evet. -Tükenme noktasına geldim.
Sürekli seyahat ediyordum
çünkü ailenin bakış açısına göre
sanırım ilk akla gelen kişiydim. "Birinin oraya gitmesi lazım.
Şeye, Nepal'e.
Harry, sen git."
Hep evet diyen kişiydim. Evet demeye hep gönüllüydüm.
Ama o evetler birikti ve elbette evet, evet diye diye tükenmeme sebep oldu.
Sanki biri kapağı açmıştı.
Yıllardır bastırdığım tüm duygular
aniden açığa çıktı.
Aile doktoruna, uzmanlara, terapistlere başvurdum.
Alternatif terapileri denedim. Bir sürü insana göründüm.
Ama her şeyi değiştiren Meghan'la tanışmak, onunla olmaktı.
-Gerçekten mi? -Terapiye gidip
kendimi düzeltmezsem hayatımı paylaşabileceğimi düşündüğüm
bu kadını kaybedecektim.
İlişkimizin başı ikimiz için de öğrenme süreciydi.
Kurumun, İngiltere Kraliyet Ailesi'nin
sahne arkasını görünce şok geçirdi.
"Birine görünmelisin." dediğinde
yaptığımız bir kavgaya tepki veriyordu.
O kavgada
farkında olmadan 12 yaşındaki Harry'ye dönüşmüştüm.
Terapiye başlar başlamaz, muhtemelen ikinci seansımda,
terapistim bana dönüp
"12 yaşındaki hâline dönmüşsün gibi görünüyor." dedi.
Utanıp savunmaya geçtim.
"Bu ne cüret? Bana çocuk mu diyorsun?" dedim.
"Hayır, sana çocuk demiyorum.
Çocukken başına gelen şey için sempati ve empatimi
dile getiriyorum.
Bunu hiç sindirmemişsin, bundan bahsetmene izin verilmemiş
ve şimdi farklı şekillerde kendini dışa vuruyor." dedi.
Benim için öğrenme sürecimin başlangıcı buydu.
Bu aile, bu kurum içinde bir fanusta yaşadığımın
bilincine vardım.
Belli bir kafa yapısı ve düşünme biçiminin içine hapsolmuştum.
İlişkimiz kamuya duyurulalı sekiz gün bile olmamışken
Harry'nin sevgilisi Compton'dan çıkma dediler.
COMPTON'DAN ÇIKMA
Egzotik DNA'sı kraliyet kanını bozarmış.
"MEGHAN'IN TOHUMU KRALİYET AİLEMİZİ KİRLETECEK"
Takip edilir, fotoğraflanır, kovalanır, taciz edilirdik.
Deklanşör sesleri ve flaşlar tepemi attırıyor.
Beni öfkelendiriyor. Anneme olanları,
çocukken yaşadıklarımı hatırlıyorum.
Bu kadar yeter.
Ama geleneksel medyaya
sosyal medya platformları da eklenince bu yepyeni boyutlara ulaştı.
MEGHAN MARKLE'DAN NEFRET EDİYORUM!!!
Çaresiz hissettim.
#MEGHANMARKLEYALANSOYLUYOR
Ailemin yardım edeceğini sandım.
Ama her rica, talep, uyarı, ne olursa
tam bir sessizlik ve ihmalle karşılandı.
Dört yıl bunu yürütmeye çalıştık.
Orada kalıp rolümüzü oynamaya
ve işimizi yapmaya devam etmek için elimizden gelen her şeyi yaptık.
Ama Meghan zorlanıyordu.
İnsanlar Londra'daki Royal Albert Hall'deki yardım gecesine giderken
birbirimizin elini sıktığımız fotoğrafları gördü.
O sırada altı aylık hamileydi.
İnsanların anlamadığı şey belki de şu, o akşamın erken saatlerinde
Meghan intiharı
ve bunu ne şekilde yapabileceğini
düşündüğünü benimle paylaşmıştı.
Onu en çok korkutan da bu düşüncenin netliğiydi.
Çıldırmamıştı.
Deli değildi.
Hap veya alkolle kendini uyuşturmuyordu.
Tamamen ayıktı. Aklı tamamen başındaydı.
Yine de gecenin sessizliğinde
bu düşüncelerle uyanıyordu.
Bunu yapmasına engel olan şey
bana haksızlık olacağını bilmesiydi.
Annemin başına gelenlerden sonra
karnında bir bebeği, çocuğumu taşıyan bu kadını
kaybetme noktasına gelmiş olmak…
Bunu çözmeye çalışma şeklimden utandım.
Ve elbette içinde olduğumuz sistem,
sorumluluklarımız ve görevlerimiz yüzünden,
çabucak kucaklaştık…
…ve üstümüzü değiştirip
polis kortejiyle Royal Albert Hall'deki
yardım gecesine gidecek konvoya katılmak zorunda kaldık.
Sonra kameraların karşısına geçip her şey yolundaymış gibi davrandık.
"Biliyor musunuz, bu gece gelmeyeceğiz."
deme seçeneğimiz yoktu.
Çünkü neler yazacaklarını hayal edin.
Eşim ve ben o koltuklarda oturmuş birbirimizin elini sıkı sıkı tutarken
ışıklar söndüğü anda Meghan ağlamaya başladı.
Ona üzülüyor ama o durumda kaldığımız için
kendime de kızıyordum.
Durum böyle kötüleştiği için utanıyordum ve aileme gitmekten de utanıyordum.
Çünkü dürüst olmam gerekirse
benim yaşımdakilerin muhtemelen anlayacağı gibi
ailemden ihtiyacım olan şeyi alamayacağımı biliyordum.
Derken oğlum oldu.
Karımın sonunun annem gibi olup olmayacağını,
ona tek başıma bakmam gerekip gerekmeyeceğini düşünerek
gözlerine bakmaktansa tüm dikkatimi ona vermeyi
tercih edeceğimi anladım.
Ayrılmamızın en büyük sebebi buydu.
Kapana kısılmış hissetmek, hem medya hem de bu travmadan bahsetmeyi
hiçbir zaman cesaretlendirmemiş olan sistem tarafından…
…korku aracılığıyla yönetildiğimizi hissetmek.
Ama artık asla zorla susturulamayacağımı biliyorum.
Lisenin ikinci yılında kaybolmuş hissediyordum.
İçimde bir his vardı ve ne olduğunu tam olarak bilmiyordum.
Yani biliyordum
ama bu gerçek mi,
bunu çevremdekilere nasıl anlatacağım diyordum.
"Tamam, belki de depresyondayım." dediğim an
üniversitedeki ilk yılımdı.
Division III'te tenis oynayacağım için heyecanlıydım
ama üniversiteyle ilgili beklentilerim sanırım yanlıştı.
İlk defa evden uzakta olmak büyük bir değişimdi.
Kampüste ayak sürüyordum,
odamdan çıkacak enerjiyi bile zor buluyordum.
Üniversiteye gitmek depresyonla baş etme şeklimi değiştirdi
çünkü sürekli insanlarlasınız
ve her şeyi ayrı tutmaya çalışıyorsunuz.
Mesela şimdi sinir krizi geçirme zamanı değil.
Öğlen 12'den bire kadar yap, sonra dersine git,
sonra belki akşam sekizde,
oda arkadaşın yokken bir kriz daha geçirebilirsin.
Aklım karmakarışıktı ve hiçbir şeye odaklanamıyordum.
Gerçekten mutlu hissettiğim bir zamanı hatırlamıyorum.
Çok canım yanıyordu ve bir türlü geçmiyordu.
Bazen sorunlarımı büyütüyor muyum diye düşünüyordum.
Dirençli değil miyim? Bilmem.
Tüm akıl sağlığı sorunlarının dörtte üçü 25 yaşından önce yaşanır.
Kim olduğunuzu çözmeye çalıştığınız yıllarda.
Bir de üstüne böyle bir şeyin,
kişiliğinize dâhil etmeniz gereken bir durumun binmesi
bence insanların yüzleştiği en büyük zorluklardan.
"Ben bu muyum? Bu benim parçam mı?
Bununla yaşamayı öğrenebilir miyim?
Yeniden nüksedecek mi?"
Üniversiteden üniversiteye durum çok değişiyor.
Merkezî bir akıl sağlığı sistemi yok.
Profesyonel yardım almak çok zor olabilir.
Yardıma ihtiyaç duyduğumda akademik yardıma başvurdum.
Çok sıkıntılıydı çünkü depresyonda olduğumu
ispatlamam gerekiyormuş gibi hissettim.
Bu nasıl yapılır bilmiyorum.
Bir sürü yarı dönem sınavı vardı.
Tenis yüzünden baskı altındaydım.
Takımımla millî maçlardan döndükten sonra
sanırım sinir krizi geçirdim.
Sonuçta eve gittim.
Ailem Tayvan'dan göç etmiş.
Sorunlarımızı çözmeyi öğrenmenin
bizi güçlendireceği bakış açısıyla yetiştirildik.
Ailemde hiç kimse akıl sağlığımı konuşmadı.
İlk kuşak Uzak Doğulu Amerikalı olarak…
…bu konuşmalara önayak olmalıydım.
"Ah, bir şeyleri
sorgulamaya başlamışsın. Sorun yok." denmedi.
"Daha önce böyle hissettim." veya "Bunu konuşalım." denmedi.
Daha çok panik oluştu.
Beklediğimden daha fazla panik.
Çocuğumun depresyonda olduğu gerçeğiyle
yüzleşemeyeceğimi hissettim.
Hasta olduğunu bir kabul edersem…
FIONA JUAN CRYSTAL'IN ANNESİ
…hep hasta kalmasından korktum.
O yüzden onu doktora götürmeyi erteledim.
Uzun vadeli bir soruna dönüşmesinden endişelendim.
Ablası Crystal'ın doktora gitmesi gerektiğini söyledi.
Bu problemle sonunda öyle yüzleştik.
Annemle aynı konuşmayı
defalarca yapmışızdır.
İlişkimiz pek ilerleme gösteremedi
çünkü annem endişelerini
ağlayarak falan ifade etmeye takılmıştı.
Ama ona bunu yaptığında…
CELINE JUAN CRYSTAL'IN ABLASI
…ben sana bakmalıymışım gibi geliyor
ama bana bakman için sana açılmaya çalışıyorum dedin mi?
-Bunu ifade ettin mi? -Sanırım ettim. Birkaç kere.
-O ne dedi? -"Çok özür dilerim."
Sonra… Bilmem ki bu…
Annemle bunu konuşuyoruz, anne olması lazım, değil mi?
Bize destek olması lazım.
O yüzden zayıflığını gösterdiğinde "Olamaz.
Temeller sağlam değil." diye düşünüyor.
"Güçlü olamazsam
çocuklarım nasıl benden güç alır." diyor.
Ve Uzak Doğu kültüründe güçlü olmak duygularını göstermemek demek.
Yardıma ihtiyacı olan bendim ama sanki ben anneme
destek oluyordum.
Bununla baş etmesini hâlâ öğrenmeye çalışıyorum.
Özellikle de seninle nasıl konuşacağımı bilmezken.
Veya bundan bahsetmek istemediğinde.
Ya da iyiyim dediğinde ama iyi olmadığını hissettiğimde.
Genelde birbirimize sarılıp ağlarız. Sonra da…
Tamam ama sorun hâlâ duruyor.
Ama bence…
Onunla ne zaman konuşsan sorunu çözmek istiyorsun.
Mutlu olmasını istiyorsun.
Ama bu öyle bir şey değil.
Mei-Mei bizi sadece içini dökmek için arıyor.
Sadece duygularını dökmek, duygularını paylaşmak için.
Ve tek yapmamız gereken orada olmak.
"Tamam. Yanındayız. Ne lazım?" demek.
-Yapabileceğiniz bir şey yok. -Evet.
Onun dışında.
Size düşen sadece o.
-Tamam. -Yanımda olmak. Terapistim değilsiniz.
Sizinle bir şeyleri çözmeye çalışmıyorum, anlatabildim mi?
Benzer sorunlar yaşadığımı bana hatırlatıyorsun.
Sence birbirimize benziyor muyuz?
Bilmem.
Yaşadıklarını bana hiç anlatmadın.
Ama belki de. Bazı yönlerden benziyoruz.
Etrafımdakiler çok düşündüğümü söylerdi.
"Çok düşünüyorsun…"
"Her şeyi sahipleniyorsun. Niye düşünüyorsun…"
Ama içinde bir boşluk var.
Bu…
Bir göçmen olarak hayatımda hep stres vardı.
Arabamda sürekli ağlardım.
Mutsuz olduğumdan değil. Çaresiz hissettiğimden.
Ama çocuklarıma hiç söylemedim.
Onlara haksızlıkmış gibi geliyor.
Onları buraya getiren benim.
Onlar için her şeyi hazırlamalıydım.
Ona iyi bir hayat sunmalıydım.
Pardon, nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum.
Bir dakika… izin verirseniz.
Yardım edebilen bir anneymiş gibi hissetmiyorum.
Deniyorum ama beceremiyorum.
Ona yardım edemiyorum.
Çok suçluluk duyuyorum.
Sizi önemsemediğimi… düşünmenizi istemiyorum.
Ama neler çektiğinize yeterince dikkat etmedim.
Her konuşmamızdan sonra ilerleme göstermeyebiliyoruz.
Beni anlıyor musun? Ama en azından
hep deniyoruz ve sanırım denediğimiz için…
…yeni şeyler öğreniyoruz.
Beni anlıyor musun?
Benden çok daha güçlü olduğunu kavrıyorum.
Crystal terapiye gitmem için beni teşvik etti.
Eve döndüğümden beri bir sürü konuşma yaptık.
Bunu çözmeye çalışmak bizi yakınlaştırdı.
Arkadaşlarım var, terapistim var, köpeğim var.
Depresyondan bahsetmek onu kontrol etmeyi kolaylaştırıyor.
Bu dönem okula ara verdim.
Artık terapide üstünde çalıştığım başka şeyler de var.
Bir şeyi yaşamanın doğru yolu yok.
O da hikâyenizin parçası olacak.
İyi. Vur, vur. İşte böyle. Haydi.
İşte böyle. Güzel. Vur.
Neredeyse on yıldır olimpiyatlara gitmek için çalışıyorum.
Çalış.
Herkes altın madalya almamı bekliyor.
Haydi. Daha kısa. Böyle. Süre doldu.
Çok iyi.
Ama OKB yüzünden zorluk çekiyorum.
Başlangıçta yardım istemedim çünkü ihtiyacım olduğunu düşünmedim.
Sonra çok kötü bir sinir krizi geçirdim
ve profesyonel yardıma ihtiyaç duyduğumu anladım.
Kısır döngüydü…
Yüzünü yıka, ellerini yıka, çöpü çıkar,
pat, pat, pat, hiç durmadan.
Temizlenme ihtiyacı hiç değişmiyor.
Duramıyordum, sinirim bozuluyordu
ve lavaboya ve duvara vuruyordum.
İleri geri yürüyordum. Kaslarım geriliyordu.
Ve çok hızlı… nefes alıyordum.
Üç gün iki saat uykuyla durduğum oldu.
Hayal görüyorsunuz. Düzgün düşünemiyorsunuz.
"Böyle yaşamamak çok daha kolay olurdu. Böyle yaşamamak mı?
O zaman var olma." gibi düşüncelerim oluyordu.
O gecenin ilerleyen saatlerinde yere yığıldım, telefonumu aldım.
Koçumu aradım.
Kapıyı açtım,
her yer temizlik malzemesi doluydu.
Odasında, yerde oturuyor, titriyordu.
KAY KOROMA ABD BOKSU YARDIMCI KOÇU
"Neler oluyor?" dedim.
"Haydi Gin, dalga geçme."
"Hayır. Bu ciddi.
Artık yapamayacağım. Yapmak istemiyorum." dedi.
Anlatabildim mi? "Galiba sonuna geldim."
"Ginny, kendini öldürmekten bahsediyor gibi konuşuyorsun." dedim.
Onu tutmak gerekti.
"Ginny, toparlan. Buraya gel.
Bunu yapmayacağız. Kendini öldürdüğünü görmeyeceğim." falan.
"Ölmeyeceğiz. Çünkü kendine zarar vermeye
çalışırsan araya gireceğim." dedim ona.
Nasıl baş edeceğini nereden bildin?
Sadece içgüdülerin sayesinde mi yoksa…
Beni ağlatmaya çalışıyor Russ.
Beni ağlatmaya çalışıyor. Yapmayacağım.
O gece benim için çok dokunaklıydı
çünkü üzülerek söylüyorum ama bana ölümü düşündürdü.
Kendini öldüren bir sürü insan tanıyorum.
-Söylediklerim yüzünden mi? -Veya öyle şeyler yapan. Evet.
"Artık böyle yaşamak istemiyorum." diyordum.
"Hayır." dedim.
Bunu duyar duymaz "Olamaz." dedim. Öyle ölen,
kendini öldüren arkadaşlarım oldu.
Arkadaşları kendini öldüren insanlar tanıyorum.
"Hayır. Bu iş ciddi." dedim içimden.
Kimseyi arayamam diye düşündüm. Yanında olmalıyım.
İlk iş o. Yanında olmak,
yanında olduğumu bilmeni sağlamak.
"Acı çekeceksek birlikte çekeceğiz."
O zaman boksun söz konusu olamayacağını anladım.
Hayatın daha önemli.
Dünya şampiyonluğu umurumda değil.
Altın madalya da.
Seni eve götürelim. Terapiye sokalım.
Bana geldiğin, bana ulaştığın,
"Koç Kay, sana ihtiyacım var." dediğin için seni seviyorum.
-Ah. -Evet.
-Haydi. Gitme vakti. -Çalışma vakti.
Bazı akıl sağlığı sorunları geçicidir.
Hayatın iniş çıkışları.
Ama bazıları tedavi edilemez, sadece semptomları kontrol altına alınır.
En önemli akıl sağlığı sorularından biri de
"Onunla iyi bir hayat yaşanabilir mi?"
Bazıları onunla coşar.
Bazıları onun sayesinde güçlenir.
Kişiden kişiye değişir.
Her birey farklıdır.
Bir sürü insan acı çekiyor
ve en iyi sonuçlar, tıp bilimi bir tedavi planıyla
birleştiğinde alınıyor.
Hayatınızı kurma edimi, iyileşmeye doğru giden süreç.
Selam! Nasılsın?
İyi.
-Tamam. Peki… -Oraya koy.
İşte. Sihrini konuştur.
Niye buraya koymuyorsun?
Tanrım. Sen gelmeden hemen önce temizlemiştim.
-Daha şimdi temizledim. -Tamam.
Biliyorum. Bana kendimi iyi hissettiriyor.
Ginny ile arkadaş olabilmemin tek yolu
ne düşünüyorsam anında söylemek.
İyi bir arkadaşlığımız var.
Tanıdığım kimseyle Ginny ile konuştuğum gibi konuşamam.
MIKAELA MAYER - GINNY'NİN EN İYİ ARKADAŞI 2016 ABD OLİMPİYAT TAKIMI BOKSÖRÜ
Ama arkadaşlığımızın var olmasını sağlayan bu.
Çünkü her şeyi içime atsam,
söyleyemeyeceğimi hissetsem
"Bunu yapamam. Yapamam." derdim.
Yani arabadaki mikroplar yüzünden endişelisin
ama bu salatalıktaki tarım ilacı seni endişelendirmiyor?
Hayır, her koşulda yıkardım
ama ambalajlı olduğu için sabunlamam gerekmezdi.
En iyi arkadaşıyım. Buna katlanabiliyorum.
Kavga ederiz, bağrışırız ve iyi olacağımızı biliriz.
İlişkimiz böyle.
Hem arkadaş hem ruh eşiyiz. Bir yolunu buluruz.
Olgunlaşmış avokado alamaz mıydın? Lanet.
Bulduklarımın en iyisi onlardı.
Birkaç tane daha yok muydu?
-Ne demek istiyorsun? -Bu da ne demek?
Bu da ne demek?
ÖNCEKİ SAATLERDE…
Siktir. Pardon.
Aman Tanrım.
Bunları almalıyım ama yemeyeceğim.
Kabuğunu yemediğin hâlde onları attın mı?
Boş ver.
Avokadonun kabuğunu yemiyorsun ki Ginny.
Biliyorum. Ama…
-Kesmen bitti mi? -Bir yöntemi var.
Olimpiyatlardan sonra her şey değişecek.
Olimpiyatlara gitmenin verdiği denge olmayacak.
Onun için endişeleniyorum.
Şimdi tekrar kötüye giden tek şey
mendilleri veya eldivenleri çıkarışım var ya?
O iyice kötüye gitti.
Kirayı, yiyeceklerinin parasını, sağlık sigortasını
ödemesi gerekecek.
Temizlik malzemelerine haftada 300 dolar harcıyordu.
Ayda 1.200 dolar eder.
Faturaların tavan yapacak.
Biliyorum. Bunu düşündüm. İyi ki hatırlattın yani.
Ve burada benimle yaşayamazsın.
-Tamam. -Tabii ki yaşayabilirsin.
Evet.
Sinir krizi, iyi bir andı
çünkü herkesin "Tek başıma yapamayacağım.
Yardım almalıyım." dedirten bir ana ihtiyacı vardır.
OKB'yi bir gecede aşamayacağını biliyorum
ama kontrol edebildiği bir noktaya getirelim.
GINNY'NİN AİLESİNİN EVİ
12 yaşından beri mücadele ediyor. Hatta daha bile öncesi.
Sekiz, dokuz yaşlarındaydı.
BOB FUCHS GINNY'NİN BABASI
30 dakika duş almak zorunda kalmak.
Sekiz yaşında bir çocukla konuşuyorsunuz.
"Duştan çık. Yatağa git."
Yapamıyordu.
Muhtemelen berbat bir babaydım.
Duştan çıkması için suyu keserdim.
-Faydası olmadı. -İşe yaramadı ama…
Başka sorunlara yol açıyordu.
Çocuklarınızın mükemmel bir hayatı olmasını istersiniz, değil mi?
Ama mükemmel değil.
Yakın bile değil.
Bu, Ginny'nin banyosu.
PEG FUCHS GINNY'NİN ANNESİ
Duş perdesini en az haftada bir kez indirir.
Tüm kancaları çıkarır
ve bulaşık makinesinde yıkamamı ister.
Walmart'tan aldığı malzemelerle doldurduğu çöp tenekelerinden biri.
Daha büyük bir tane.
İçi dolu iki çöp kutusu daha.
Bence boksta iyiye gittikçe
üstündeki stres de artıyor.
Bir numarada kalma stresi her şeyi kötüleştiriyor.
Dişlerimi fırçalamak 30 dakikamı alıyor.
O gün nasıl hissettiğime, endişe seviyeme bağlı olarak
bazen daha bile uzun.
Bir şeyi paketten çıkarırken
bir şeyler doğru gelmezse kirli olduğu anlamına gelir.
Diğer akıl sağlığı sorunları gibi
obsesif kompulsif bozukluğun sebebi de
biyolojik, çevresel, psikolojik etkenler gibi
bir sürü farklı unsurun bileşimidir.
OKB'li bazı insanlar…
DR. ANGELA SMITH GINNY'NİN TERAPİSTİ
…"doğru hissin" peşindedir.
Ginny, sevdiği hisse kavuşmak için bir ritüel gerçekleştirir.
Bazen istediği hisse kavuşur,
bu da ritüeli güçlendirir ve kısır döngüyü devam ettirir.
Siktir.
O iki diş fırçası da bana kirlenmiş gibi geliyor.
Sadece bu kaldı.
O yüzden şimdi yapacağım şu.
Günün kalanında başka işim olmadığı için
markete gidip daha fazla diş fırçası alacağım.
Döngüyü kırmaya çalışıyoruz.
Dışarı çıkıp ellerini kirletelim mi?
-Tamam. -Pekâlâ.
Çok iyi görünüyorsun.
Peki ellerini kirletmek için ne yapacağız?
Çöple başlayabiliriz.
En etkili davranış terapisi
tepki engellemeli karşılaşmadır.
Rahatsızlık veren hisler yaratan şeyden kaçmak yerine
ona yaklaşırsınız.
-Tamam. -Burada amacın ne?
Ellerimi olabildiğince kirletmek.
Bunu neden yapıyoruz?
Kirli hissetmek konusunda rahat hissetmem
ve…
…hemen aşırı el yıkama dürtüsüne kapılmamam için.
-Kirli geliyor mu? -Evet.
Tamam.
-Bunlarla ne yapıyoruz? -Tamam.
-Tamam. -Evet.
Sadece yıkamanın kolay olmadığı bir nokta istiyoruz.
Evet. Yüzüme mi süreyim?
-Ben… -Yüzüme sürmemi istediğini biliyorum.
Karşılaşma terapisi çok zor.
Benim için antrenmanda ringde
rakibimle dövüşmekten on kat daha zor.
Tamam. Bunu yapacağım.
Tamam.
-Ben biraz… -Evet.
Bunu yapmayı kabul ediyorum.
Karşılaşma terapisinin en önemli unsuru, iş birliği.
-Tamam. -Bu tedavinin amaçlarını
hasta belirler.
Doktoru ona uyar.
-Artık kolayca kurtulamazsın. -Evet.
Hastalarım ağır duygusal strese yol açan
çok zor şeyler yapıyor.
-Başka neye dokunabilirsin? -Sanırım çöpe.
-Alabilirim. -Tamam.
-Bu şey. -Tamam.
-Donut yemişler. -Evet.
Bu duygusal stresin kendilerine zarar vermeyeceğini öğrenmelerini istiyorum.
Güzel Ginny. Nefes al.
Bu şekilde iyi hissetmemekte bir sakınca yok.
Tamam.
İyi bir destek grubu var.
Evet. Onlar olmasa hiçbir şey yapamazdı.
İyi bir dost olduğun için iyi dostların var.
Hiç bu kadar sadık bir dost görmedim. Arkadaşlarına çok sadıksın.
-Sağ ol anne. -Ama
sen dürüst olduğun için.
-Evet. -Russ'a öyle dedim.
Gelip dedi ki "Olay şu.
Tuhaf gelebilir ama benim OKB'm var. Ben buyum."
Onlar da "Tamam." dediler.
Mikaela uzun süre ne yapacağını bilemedi.
-O… -Kim?
Anksiyetemi kötüleştirirdi. Mikaela.
"Dur. Durmalısın." derdi.
"Mikaela, yardımcı olmuyorsun." derdim.
"Ne?" derdi. Nasıl yardım edeceğini bilmiyordu.
Hâlâ öğreniyor.
-Kesinlikle hâlâ öğreniyor. -Ben de bilmiyordum.
Senin yardımın oldu çünkü "Ginny…" derdim.
Bir şey yapıyorsa "Ginny, dur." derdim.
"Anne, bu kötüleştiriyor. Baştan başlamam gerekecek." derdi.
Ben de onu rahat bırakmayı öğrendim.
-Onu rahat bırakmam gerek. -Çok zor.
Çok fazla sabun ve su kullandığı için beni delirtse de
geri çekilmeliyim.
Çünkü bir şey söylersem kötüleşiyor.
O kötüleşirse ben kötüleşiyorum, yani…
Evet, özetle biz… Evet.
Sadece bunu yaşayan kişiye değil, çevresindekilere de
faydalı olacak becerileri öğretmek gerekiyor.
Ama sizi seviyorum.
Her şey yüzünden çok suçluluk duyuyorum.
Suçluluk duymasını istemiyorum. Bana acı veren bu.
İstemediğini biliyorum ama öyle.
-Ben sadece… -Ne için suçluluk?
Size bunları yaşattığım için.
Endişelerim yüzünden endişe çektiğiniz için.
Dünyanın en şanslı insanlarıyız.
İstisnasız.
Kolay bir çocuk muydu? Hayır.
-Dünyanın en şanslı insanları. -Zor bir çocuk muydu? Evet.
Sağ ol baba.
Hayatı OKB yüzünden
on kat daha zor.
Ama bir hedefi var
ve altın madalya kazanacak.
Güzel. İyi soldu.
Çektiğiniz zorluklar yüzünden asla kendinizden utanmayın.
Çünkü hepimiz bir şeyler yüzünden zorlanıyoruz.
Kimse mükemmel değil. Ben hariç.
Şaka yapıyorum.
Alt yazı çevirmeni: Zeynep Simpson