เมื่อผู้คนพูดถึง ปัญหาสุขภาพจิตของตัวเอง
หนึ่งอย่างที่ผม คิดว่าเข้าถึงได้ง่ายมาก
ที่ผมเชื่อว่าหลายคนต้องเผชิญ
อันดับแรกคือการยอมรับ ว่ามีอะไรผิดปกติ
และความต้องการที่จะขอความช่วยเหลือ
แต่ละคนไม่เหมือนกัน แต่ผมได้เรียนรู้ว่า
ไม่ใช่ว่าคุณผิดปกติ แต่เกิดอะไรขึ้นกับคุณ
และผมว่านี่เป็นจุดที่สำคัญมาก
เพราะไม่มีอะไรที่ต้องละอาย
จริงๆ ผมสามารถใช้ส่วนใดก็ได้ จากประสบการณ์ของผม
ที่อาจช่วยเหลือคนอื่น
ที่มีปัญหาคล้ายๆ กัน มีบาดแผลทางใจคล้ายๆ กัน
ชีวิตของดิฉันเองดีขึ้นเมื่อดิฉัน คิดว่าดิฉันสามารถช่วยเหลือคนอื่น
และดิฉันได้ใช้อาชีพการงาน ทั้งชีวิตเพื่อทำสิ่งนั้น
สิ่งที่ทำให้ดิฉันเกิดความรู้สึก อย่างแรงกล้าที่จะทำอะไร
คือประสบการณ์จากเด็กๆ ของดิฉัน
ครั้งแรกที่ดิฉันพาเด็กๆ จากโรงเรียนของดิฉันในแอฟริกาใต้
เพื่อเข้าวิทยาลัยที่นี่
เด็กผู้หญิงคนแรก ปีแรก ที่มหาวิทยาลัยในเครือไอวีลีก
รู้สึกเหงาและโดดเดี่ยวมาก
ดิฉันคิดว่าดิฉันสามารถคุยได้
ใช้เวลากับเธอ แต่แล้วดิฉันได้รับโทรศัพท์
ว่าเธอพยายามที่จะฆ่าตัวตาย
แล้วก็มีเด็กอีกคนหนึ่ง และอีกคนหนึ่ง
และอีกคน และอีกคน…
ดิฉันรู้สึกว่า "เกิดอะไรขึ้น"
คุณแฮร์รี ความจริงก็คือ
มีหลายต่อหลายคืน ที่ดิฉันอยู่ในแผนกจิตเวช
ดิฉันจึงเริ่มเข้าใจ
มีสิ่งที่เราไม่ได้ทำ มีสิ่งที่ดิฉันไม่เข้าใจ
มีสิ่งที่…
ตอนแรกดิฉันเองยังไม่เข้าใจ "หมายความว่าไงคุณซึมเศร้า"
แบบว่า
จากคนที่ทำรายการมากมาย เกี่ยวกับโรคซึมเศร้า
รอบนี้คุณมีอาการซึมเศร้า มานานเท่าไรแล้ว
- ตั้งแต่กรกฎาคมปีที่แล้ว - ภาวะวิตกกังวล ดิฉันมีมาทั้งชีวิต
ดิฉันได้ยินเสียงนี้ เสียงนี้คืออะไร
ดิฉันถูกล่วงละเมิดทางเพศ ตอนที่ดิฉันอายุห้าขวบ
ดิฉันอยากใช้เสียงของดิฉัน เพื่อช่วยให้คนเข้าใจปัญหาสุขภาพจิต
- ดิฉันเป็นโรคไบโพลาร์ - ผมสูญเสียครอบครัวจากการติดสุรา
ดิฉันรู้สึกว่าไม่สามารถจัดการ กับชีวิตตัวเอง
เอาเลย เราร้องกันทุกวัน
แต่ในช่วงแรก ดิฉัน ไม่เข้าใจว่าเรื่องนี้หนักขนาดไหน
ในวันที่โด่งดังที่เราแจกรถกัน
สิ่งที่สำคัญสำหรับดิฉัน ไม่ใช่แค่การแจกรถ
แต่แจกรถให้คน ที่จำเป็นต้องใช้จริงๆ
เปิดกล่องได้เลย หนึ่ง สอง สาม
คุณได้รถ คุณได้รถ
คุณได้รถ ทุกคนได้รถ
สำหรับคนที่อยู่ตรงนั้น รถคือกุญแจสำคัญ
ในการรักษางานที่ทำไว้
หรือกุญแจสำคัญในการที่จะสามารถ
ไปรับลูกๆ ที่โรงเรียน
รถเป็นความจำเป็นพื้นฐาน
และคุณอเล็กซ์เป็นหนึ่งในนั้น
คุณอเล็กซ์เป็นหญิงสาวไร้บ้าน
ที่ถึงแม้จะเจอ กับเหตุการณ์มากมายในชีวิต
แม้จะมีปัญหาทางครอบครัว สิ่งที่ดิฉันประทับใจที่สุด
คือเธอสามารถเรียนจบได้
(โอปราห์กับอเล็กซ์)
รู้สึกเหมือนฝันไป
เหมือนนิทานซินเดอร์เรลลา
จากเด็กข้างถนนมาเจอกับโอกาสเหล่านี้
ดิฉันเติบโตมาโดยที่คุณพ่อ อยู่ในคุกเป็นส่วนใหญ่
คุณพ่อทุบตีคุณแม่ มีความวุ่นวายในบ้านตลอดเวลา
การทะเลาะ การทำร้ายร่างกาย
ดิฉันภูมิใจในตัวคุณมาก
คุณรอดจากนรก
เราเชื่อว่าสิ่งเดียวที่คุณต้องการ ดิฉันเชื่อว่าสิ่งเดียวที่คุณต้องการ
คือคนที่เชื่อในตัวคุณ และดิฉันเชื่อ
ดิฉันเชื่อ
ดิฉันเชื่อในตัวคุณ
ดิฉันเห็นตัวเองในตัวอเล็กซ์
วิธีที่คุณยายเป็นคนเลี้ยงดูดิฉัน
ดิฉันถูกตีตอนอายุสาม สี่ ห้า และหกขวบ
ดิฉันคิดมาเสมอว่าเหตุผล ที่ใครก็ตามประสบความสำเร็จ
เป็นเพราะถ้าเรามีเพียงหนึ่งคน
ที่พูดว่า "ฉันเห็นคุณ ฉันเห็นคุณ ฉันเข้าใจคุณ"
สำหรับดิฉัน คนนั้นคือครูของดิฉัน
ครูดันแคน
เธอเป็นที่พักพิง เธอทำให้ดิฉันเห็นคุณค่าของตัวเอง
ดิฉันอยากจะมอบสิ่ง ที่ครูดันแคนมอบให้ดิฉัน
ขอบคุณพระเจ้า
สิ่งที่ดิฉันเห็นในตัวอเล็กซ์ คือเธอต้องการกำลังใจ
เธอต้องการความช่วยเหลือ เธอต้องการให้ใครเชื่อในตัวเธอ
เธอต้องการทุนการศึกษา เพื่อเรียนระดับวิทยาลัย
(วิทยาลัยแห่งเมืองลอสแอนเจลิส)
ดิฉันต้องทำให้คุณโอปราห์เห็น
ว่าดิฉันจะทำให้เธอรู้สึกว่า เธอตัดสินใจถูกที่เลือกดิฉัน
โชคร้ายที่ดิฉันเข้าเรียนในวิทยาลัย ด้วยระดับการศึกษาของเด็ก 12 ขวบ
ดิฉันตกการศึกษาเทอมแรก F, F, F, F, F
ช่วงเข้าวิทยาลัยแรกๆ เธอประสบปัญหา
ดิฉันแนะนำนักบำบัดให้
เธอบอกว่า "นักบำบัดคนนี้ไม่เหมาะสม"
ดิฉันเลยไปหานักบำบัดอีกคน
หลังจากเรียนจบวิทยาลัย หลายปีผ่านไป
ดิฉันพยายามเป็นเพื่อน และผู้ให้คำแนะนำที่ดี
แต่จะมีปัญหาเสมอ
"งานนี้ไม่ได้" หรือ "ฉันจะสมัครงานนี้"
แล้วงานนั้นก็ไม่ได้
ในที่สุด งานที่ดิฉันคิดว่าจะเป็นงาน
ที่จะเป็นจุดบรรจบ ที่สวยงามในชีวิตเธอ
การกลับไปสถานที่แรกที่ดิฉันพบเธอ นั่นคือ Covenant House
ดิฉันตื่นเต้นมาก
นี่คือ Covenant House ที่พักพิง สำหรับเด็กไร้บ้านอายุ 18 ถึง 21
ดิฉันอยู่ที่นี่ 11 เดือน ตอนที่มาที่ฮอลลีวูดครั้งแรก
- สวัสดี - สวัสดีค่ะ สบายดีไหมคะ
พอทำงานที่ Covenant House
เวลาที่ดิฉันได้ยินเด็กๆ หลายคน พูดถึงเรื่องราวของตัวเอง
ความรู้สึกแย่ๆ ของดิฉันจะถูกสะกิด
เธอทำงานที่ Covenant House ได้หกเดือน
แล้วดิฉันสังเกตเธอเริ่มมีอาการ
ในรูปแบบที่ดิฉันไม่เคยเห็นมาก่อน
ฉันต้องการความช่วยเหลือ
เหมือนฉันต้องช่วยตัวเอง
เพราะไม่มีใครมีคำตอบ
ไม่มีใครรู้
หลายครั้งในหนึ่งวัน ดิฉันจะถามตัวเอง "นี่มันคืออะไร"
ตอนนั้นแหละที่ดิฉันตระหนักว่าโห
ดิฉันได้ก้าวเข้ามาในสถานการณ์ ที่ดิฉันไม่ได้เข้าใจอย่างแท้จริง
นั่นทำให้ดิฉันกลัว
ฉันจะนั่งอยู่ตรงนั้น รู้สึกอยากฆ่าตัวตาย
แต่ทำไม ฉันไม่อยากตาย
ฉันไม่ได้… ฉันรักชีวิตตัวเอง
ฉันไม่รักอดีตของฉัน ฉันรักชีวิตปัจจุบัน และฉัน…
ฉันโกรธที่อดีตของฉัน ยังเป็นส่วนหนึ่งของตัวฉันวันนี้
ฉันไม่ได้เลือก
เธอเริ่มเล่าให้ดิฉันฟัง
ว่าเธอเอาหัวโขกกำแพงคอนกรีต
ดิฉันไม่พร้อมที่จะรับมือ
กับทุกอย่างที่เป็นตัวตนของเธอ
ดิฉันเลยติดต่อให้เธอได้รับการรักษา ที่ศูนย์การบำบัดทางจิต The Meadows
ดิฉันเก็บสมุดบันทึกไว้ทั้งหมด
บางเล่มเขียนมา ตั้งแต่อยู่มัธยมศึกษาปีที่สาม
เขียนว่า "พ่อฉันอยู่ในคุก ในวันเกิดฉันทุกปี
เพราะเขาทำร้ายแม่ของฉันมาก"
"ทั้งชีวิตฉันยุ่งเหยิง"
"ฉันคิดถึงความตาย นั่นทำให้ฉันกลัว ฉันกลัวตัวเอง"
เหลือเชื่อมาก
ที่สุขภาพจิตของดิฉัน เริ่มมานานขนาดนั้น
ตั้งแต่อายุ 13 หรือ 14 ปี
เอาละ อเล็กซ์
วันนี้เป็นวันที่คุณ จะได้เล่าถึงก้าวแรกของคุณ
โอ้โห
ฉันกังวล
- คุณทำได้ - ค่ะ
เอาละ
จุดเริ่มต้น
"คุณพ่อของฉันชอบทำร้ายคุณแม่ คุณพ่อติดเหล้า"
"คุณแม่ชอบทำร้ายฉัน และทรมานฉันตอนเป็นเด็ก"
"คุณแม่จะทำร้ายทางร่างกาย อารมณ์ และคำพูด
ไม่สามารถร้องไห้ได้ ไม่ได้รับอนุญาตให้ร้องไห้
ฉันเกลียดตัวเองที่ต้องอยู่กับ PTSD ทั้งชีวิตและไม่มีทักษะอะไรเลย
เหมือนการต่อสู้ที่ไม่มีทางชนะ
เหมือนยืนแพ้อย่างโดดเดี่ยว กลางสนามรบ
รอให้ใครมาปลิดชีวิต แต่ไม่มีอะไรมาฆ่าฉัน"
จำได้ว่าครั้งแรกที่เธอบอกดิฉัน ว่าเธอเป็นโรค PTSD
ดิฉันคิดว่า ดิฉันไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไร
เพราะดิฉันคิดว่า นั่นเป็นสิ่งที่ทหารประสบ
ไม่ได้รู้สึกว่าเป็นสิ่ง ที่มีอยู่จริง
แต่ก่อน โรคเครียดหลังเหตุการณ์ร้ายแรงมักใช้
กับทหารผ่านศึกที่เป็นหน่วยสู้รบ
หนึ่งสิ่งที่เราเรียนรู้ในช่วง 30 ปี ที่ศึกษาเรื่องบาดแผลทางใจ
เมื่อมีสองอย่างเกิดขึ้นพร้อมกัน ภาพกับเสียง สมองของเราเชื่อมโยงกัน
(ดร. บรูซ เพอร์รี นักวิชาการอาวุโส จาก ChildTrauma Academy)
เป็นการเชื่อมโยงทางกายภาพ เป็นการสร้างความทรงจำ
แต่ส่วนล่างของสมองไม่สามารถบอกเวลา
คนที่ได้รับบาดแผลทางใจสมัยเด็ก ตอนที่อายุยังน้อย
พวกเขาจะมีกับดักระเบิดเล็กๆ เต็มเลย ในช่วงล่างของสมอง
สิ่งที่ทำให้รำลึกถึง สิ่งย้ำเตือนใดๆ ถึงเหตุการณ์นั้น
จะทำให้พวกเขาวิตกกังวล และรู้สึกท่วมท้น
และยากที่จะหลีกเลี่ยง
ส่วนหนึ่งของปัญหาในการบำบัด
คือเราจะไม่ได้เห็นผลแบบเส้นตรงง่ายๆ
ไม่ว่าจะเป็นโรค PTSD โรคซึมเศร้า ภาวะวิตกกังวล หรือโรคจิตเภท
ทุกโรคมีลักษณะการดีขึ้นสองก้าว และแย่ลงหนึ่งก้าว
ดีขึ้นหนึ่งก้าว แย่ลงสองก้าว
ซึ่งทำให้เป็นเรื่องยากสำหรับ ครอบครัวและเพื่อนฝูงที่พยายามช่วย
สี่เดือนที่ผ่านมา ดิฉันตั้งใจมาก
ดิฉันกำลังจะได้ออกจาก The Meadows
โลกใบนี้กว้างใหญ่เหลือเกิน
ดิฉันกำลังถอดล้อฝึก แต่ดิฉันรู้ว่าตัวเองปั่นได้
เข้าใจใช่ไหม
สวัสดีอเล็กซ์
- สวัสดี - ดูเปียคุณสิ
- ชอบเปียคุณมาก - ชอบเหรอคะ
- ชอบๆ สวยดี - ขอบคุณค่ะ
คุณมีแผนอย่างไร ช่วงนี้มีอะไร
คุณจะถูกปล่อยตัวเมื่อไร
เหลืออีกหนึ่งสัปดาห์ค่ะ
โอเค แล้วจะดูแลตัวเองอย่างไร
มีแผนเรื่องนี้ไหม
ฉันอยากได้งานใหม่
งานนั้นคืออะไร
เป็นคำถามที่ดี
นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องคิด
นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องเริ่มหา
- ฉันต้อง… - ต้องเริ่มจากตรงนี้
ค่ะ
เข้าใจ
พอออกจากสถานที่แห่งนี้แล้ว คุณจะไปอยู่ไหน
คุณยังมีเวลาสองสามวัน
คุณจะออกจากที่นี่ แล้วจะไปไหนต่อ
ไม่รู้ค่ะ
คุณต้องคิดให้ออก ว่าคุณจะดูแลตัวเองอย่างไร
ไม่คิดเหรอว่าฉันดูแลตัวเอง มาทั้งชีวิตแล้ว ฉันรู้เรื่องนี้ดี
ฉันแค่ต้องเรียนรู้ที่จะดูแลตัวเอง หลังการรักษาอย่างไร ฉันเข้าใจ
ก่อนที่ฉันซึมเศร้า ฉันมีงานทำ
ฉันดูแลตัวเองมาตลอด
ฉันรู้วิธีการดูแลตัวเอง
ตอนนี้ฉันแค่ต้องเริ่มใหม่หมด
ฉันไม่ได้พูดถึงอดีต ฉันไม่ได้พูดถึงอดีต
- ฉันแค่พูดถึงตอนนี้ - ฉันรู้
แต่ถ้าตอนนั้นฉันทำได้ ตอนนี้ฉันก็ทำได้
- ฉันต้องใช้เวลา - ใช่ ฉันเชื่อ
- เท่านั้นเอง - ฉันเชื่อ ฉันเชื่อ
- ค่ะ - ฉันเชื่อคุณทำได้
ฉันจะทำให้ได้
ฉันจะทำ
เอาละ ดูแลตัวเองด้วย
- ดูแลตัวเองเช่นกันค่ะ - บาย
มันยากเพราะบางครั้ง ดิฉันรู้สึกว่าเธอไม่เข้าใจ
ดิฉันแค่ไม่อยากให้เธอ ผิดหวังในตัวดิฉัน
เพราะ PTSD รักษาไม่หาย
เลยอยากให้เข้าใจดิฉันมากขึ้น ว่าดิฉันรับมือกับอะไรอยู่
ดิฉันรู้จักอเล็กซ์ร่วม 16 ปีแล้ว
เธอเป็นคนมีน้ำใจมาก
มีใจที่เต็มไปด้วยความรัก อยากจะทำทุกอย่างให้ดี
เป้าหมายของดิฉันคือการช่วยให้เธอ ไปถึงจุดที่เธอยืนด้วยตัวเองได้
แต่บางครั้งดิฉันก็ทำพลาด
ดิฉันตระหนักว่าความคาดหวัง ของดิฉันมีจุดบอด
ดิฉันไม่ได้คิดถึง เรื่องปัญหาสุขภาพจิตเลย
การเดินทางของดิฉันกับอเล็กซ์ ทำให้ดิฉันมองเรื่องสุขภาพจิต
ในมุมที่แตกต่างมากจากที่ดิฉันเคยมอง
("สิ่งเดียวที่คุณต้องการ" วินฟรีย์ บอกโมลินา "คือคนที่เชื่อในตัวคุณ")
ไม่ใช่ครั้งแรกที่ดิฉัน กับคุณโอปราห์มีบทสนทนาแบบนี้
ดิฉันรู้ว่าเธอพูดจากความรัก
เราทั้งคู่ต่างเรียนรู้กันไป
ตัวเธอเองไม่เคยใกล้ชิด กับคนที่เป็นโรค PTSD
และต้องต่อสู้กับฝันร้าย
ไม่ใช่เป็นสิ่งที่จะ…
หายไปในสี่เดือน หกเดือน หนึ่งปี เป็นการเดินทางทั้งชีวิต
การเปลี่ยนแปลง ในเชิงการบำบัดไม่ใช่เรื่องการบำบัด
ไม่ใช่เรื่อง "ฉันได้ยาที่ถูกต้อง"
ไม่ใช่เรื่อง "ฉันได้คำวินิจฉัยที่ถูกต้อง"
ไม่ใช่เรื่องเหล่านั้นเลย
ทั้งหมดทั้งมวล นี่คือเรื่องของความสัมพันธ์
มีบุคคลคนหนึ่ง มีครูคนหนึ่ง
โค้ชคนหนึ่ง สมาชิกในครอบครัวคนหนึ่ง
เป็นความรู้สึกว่าเรามีที่ยืน รู้สึกว่าเราเชื่อมโยงถึงกัน
เก็บอันนั้นไม่ได้ เป็นของหนูนะพ่อ
ทหารของหนูดีที่สุด พ่อเอากลุ่มนี้ไปได้
หนูเอากลุ่มนี้ หนูมีกลุ่มนี้แล้ว แล้วพ่อเอากลุ่มนี้
ผมมีวัยเด็กที่มีความสุข
พ่อแม่ของผมหย่ากัน
ผมมีครอบครัวทั้งสองฝั่ง
(แซค)
แต่ผมมีความสุขตั้งแต่อายุยังน้อย
แล้วเมื่อพูดถึงคุณพ่อ
ในฐานะผู้ปกครอง คุณพ่อเป็นเพื่อนที่ดี
ขอต้อนรับคุณโรบิน วิลเลียมส์ คุณโรบิน
นี่คือรูปของลูกชายผม ถ้าเรา…
- อ่า เขาชื่ออะไร - ชื่อแซคารี
แซคารี นี่คือคุณแมคเพอร์สัน
- อายุเท่าไรครับ - สี่ขวบ
อ่า โอเค พ่อหนูเป็นคนที่ดีมาก
นี่สำหรับลูกชายผม ถ่ายรูปให้หน่อยได้ไหมครับ
คุณพ่อไม่ค่อยอยู่บ้าน
แต่พอผมได้มีโอกาสใช้เวลากับคุณพ่อ…
ผู้นำคือโคบรา
เราได้ใช้เวลาด้วยกันในงานอดิเรกร่วม อย่างเกมคอมพิวเตอร์ วิดีโอเกม
ไซไฟ และทหารของเล่นที่คุณพ่อสะสม
ผมชอบของสะสมเหล่านั้นมาก
คิดว่าเป็นสิ่งที่เท่ที่สุด ที่คุณพ่อของผมสนใจ
- สวัสดี - ต้องพาพวกเขาไปโรงพยาบาล
ต้องรีบพาโคอาลา บิลล์ไปโรงพยาบาล
ใช่แล้ว โคอาลา บิลล์ระมัดระวังมาก
เขาได้รับบาดเจ็บ
ผมเติบโตมาด้วยความรักแน่นอน
แต่คุณพ่อผมมีปัญหาด้านสุขภาพจิต
ตลอดช่วงชีวิตส่วนใหญ่ของคุณพ่อ
มีภาวะวิตกกังวล ซึมเศร้า และการเสพติด
เป็นปัญหาที่สืบทอดกันมา
ผมเองประสบกับปัญหาด้านสุขภาพจิต มาทั้งชีวิต
ผมเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ
ต้องนับการกระทำต่างๆ ก่อนเข้านอนตอนกลางคืน
หมกมุ่นกับสิ่งต่างๆ
ตอนเด็กๆ ไม่ค่อยได้นอน ผมเป็นโรคนอนไม่หลับรุนแรง
ผมมีพลังงานล้นและสมองที่วุ่นวาย ซึ่งผมรับการสืบทอดมาในระดับหนึ่ง
โห เหลือเชื่อมาก ผมพยายามทำอะไรดีๆ ให้เขา
ผมพยายาม ผมบอกว่า "เดี๋ยวจะพาเขาไปดิสนีย์แลนด์
น่าสนุกดี มิกกี้เมาส์ สำหรับเด็กอายุสามขวบ
มิกกี้เมาส์สำหรับเด็กอายุสามขวบ น่าจะตื่นเต้นดี"
มิกกี้เมาส์สำหรับเด็กอายุสามขวบ คือหนูยักษ์สูงหกฟุต
มิกกี้พูดว่า "ว่าไงตัวน้อย"
สวัสดี แซคารี
อะไรนะ
พอผมเป็นวัยรุ่น
ผมพบว่าการใช้สุราและยาเสพติด ช่วยให้จิตใจผมสงบลง
กลายเป็นอะไรที่ปกติสำหรับผม
ที่จะพึ่งสุรากับยาเสพติด และอะไรแบบนั้น
เพื่อช่วยรับมือกับสมองที่วุ่นวาย
ผมเริ่มเห็นบางส่วนของตัวเอง ที่เหมือนกับคุณพ่อ
ภาวะวิตกกังวล อาการซึมเศร้า โรคย้ำคิดย้ำทำ
ยาเสพติด การดื่มสุราเหมือนคุณพ่อ
ถ้าผมไม่ใช้สิ่งเหล่านี้รักษาตัวเอง ผมจะรู้สึกว่าทุกอย่างยากเกินไป
พอเพิ่มแอลกอฮอล์เข้าไปอีก
อยู่ดีๆ ความคิด ก็จะคิดอยู่อย่างเดียว
แบบว่า "อ้อ ฉันดื่มอยู่" แล้ว… อยู่ดีๆ ใจก็เย็นลง
ผมคิดในใจว่าต้องช้าลง ต้องช้าลง หัวใจผมพูดว่า "ไอ้โง่"
เวลาคนเห็นคุณ พวกเขาคงคิดว่า
คุณทดลองใช้สารแปลกปลอมในร่างกายคุณ
- ยารักษาน่ะเหรอ - ใช่
ไม่ ผมไม่
แล้วกลายเป็นส่วนหนึ่งของตัวตนผม
ผมจะรู้สึกว่า "ผมจะทำให้ได้ เพื่อให้ผ่านพ้นวันนี้ไป"
สิ่งที่แปลกคือผม จะใช้ยาประเภทกระตุ้น
ผมจะใช้โคเคนและอะไรแบบนั้น เพื่อสงบสติ
ผมพูดกับคุณพ่อเรื่องนี้ คุณพ่อก็คล้ายๆ กัน
ทำให้ช่างกล้องโกรธดีกว่า "ไม่"
เขาจะใช้ยากระตุ้น เพื่อให้มีสมาธิและผ่อนคลาย
"ลิปสติกฉันติดยัง"
ผมว่าช่วงที่เราเริ่ม
ที่จะเข้าใจกันและกันมากขึ้น และลึกซึ้งขึ้น
คือตอนที่คุณพ่อตัดสินใจ หยุดดื่มแอลกอฮอล์
ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียว กับตอนที่ผมเริ่มตระหนักว่าผมมีปัญหา
เราเลยคุยกันเรื่องนี้
ผมอยากจะเข้าใจคุณพ่อมากขึ้น
เพราะผมไม่ได้เข้าใจอย่างแท้จริง ว่าคุณพ่อผ่านอะไรมาบ้าง
ตอนที่คุณพ่อได้รับการวินิจฉัย ว่าเป็นโรคพาร์กินสัน…
ผมเป็นห่วงคุณพ่อ
แต่ผมสับสน
คุณพ่อรู้สึกว่าความสามารถ ในการทำสิ่งที่เขารัก
ซึ่งประกอบด้วยการสร้างความบันเทิง และการแสดง เริ่มจะหายไป
สิ่งที่ผมเห็นในตัวคุณพ่อ คือความขุ่นเคืองมหาศาล
เขาค่อยๆ เหม่อลอยไป
ตอนนั้นผมยังดื่มอยู่
ผมเริ่มรู้สึกว่าทุกอย่างหนัก เริ่มท้อแท้
เพราะผมไม่แน่ใจ ว่าจะช่วยคุณพ่อได้อย่างไร
ผมคุยกับคุณพ่อเกือบทุกวัน แทบจะทุกวัน
ตลอดช่วงสุดท้ายของชีวิตคุณพ่อ
นักแสดงโรบิน วิลเลียมส์ เสียชีวิตแล้วในวัย 63 ปี
จากการฆ่าตัวตาย
โรบิน วิลเลียมส์เสียชีวิต ที่ชายฝั่งตะวันตก เขาอายุ 63 ปี
ผมนึกถึงเรื่องของโรบิน วิลเลียมส์
เป็นเรื่องที่น่าตกใจและน่าสลดใจมาก
(โรบิน วิลเลียมส์เสียชีวิตในวัย 63)
ผมช็อก
การตายของคุณพ่อ ทำให้เกิดเหตุการณ์ทั่วโลก
ผมมีอาการเศร้าโศกต่อหน้าสาธารณะ
(โรบิน วิลเลียมส์)
ผมไม่รู้วิธีจัดการ ความเศร้าโศกคนเดียว
ผมยังไม่พร้อมที่จะอยู่นิ่งๆ คนเดียว
และสัมผัสกับทุกความรู้สึก
แต่กระสุนทำอะไร
เจาะทะลุเกราะและทำร้ายเขา
- ไม่ตายเหรอ - เขาไม่ตาย
เจ้าทอมแคตกับอาร์ดวาร์กแอล เลยต้องช่วยเขา
มีหลายสิ่งที่ผมอยากจะบอกคุณพ่อ
มีหลายสิ่งที่อยากคุยกับคุณพ่อ
และแม้ผมมีโอกาส ที่จะทำบางสิ่งเหล่านั้น
แต่ยังไม่ได้ทำในระดับที่ต้องการ
และผมเริ่มจัดการชีวิตไม่ได้ เพราะอย่างนี้ส่วนหนึ่ง
ผมแค่โกรธและเสียใจ
และไม่อยากจะรู้สึกอะไร
และ…
แล้ว…
นั่นทำให้ทุกอย่างพัง
ผมดื่มหนักเลย
ทำลายความสัมพันธ์กับครอบครัวของผม
ผมเริ่มมีอาการวิกลจริต
เป็นเรื่องยากสำหรับผมที่จะ…
ปฏิสัมพันธ์ปกติกับผู้คน
ยากที่จะสนทนากับผู้คนตามปกติ
เพราะผมรู้สึกพังและโดดเดี่ยว
สำหรับหลายคน ที่มีปัญหากับความเศร้าโศกของตน
อาการเสพติดเป็นสิ่งที่พึงระวัง เป็นอย่างมาก
การเสพติดเป็นวิกฤตใหญ่ ในอเมริกาตอนนี้…
(เคน ดักเวิร์ธ หัวหน้าฝ่ายการแพทย์ สมาพันธ์แห่งชาติด้านโรคทางจิต)
แต่เราเริ่มมองว่าเป็นความเสี่ยง ทางพันธุกรรม
แทนความล้มเหลวทางศีลธรรม
เราเลยไม่เรียกกันว่าความผิดปกติ ในการใช้สารในทางที่ผิดแล้ว
แต่เรียกว่าความผิดปกติ ในการใช้สารเสพติด
เป็นเรื่องสำคัญมาก
คุณมีความเสี่ยงทางพันธุกรรม และพฤติกรรมของคุณส่งผลต่อความเสี่ยง
ซึ่งคล้ายกับโรคเบาหวานเลย
หรือโรคอื่นๆ ที่เราไม่ได้ใช้ศีลธรรมมาวัด
แต่ละคนไม่เหมือนกัน
สิ่งที่ผมเห็นค่ามากๆ
คือความแตกต่างในเส้นทางการฟื้นฟู สำหรับแต่ละคน
ผมต้องการความช่วยเหลือ
ผมได้รับการวินิจฉัย ว่าเป็นโรคเครียดจากเหตุการณ์ร้ายแรง
นั่นทำให้ผมตื่นตระหนัก
ผมต้องเปลี่ยนชีวิตตัวเอง
ผมต้องเลิกพยายาม ที่จะใช้ยารักษาตัวเองด้วย
และสัมผัสกับสิ่งต่างๆ ในทางที่ควรสัมผัสและรู้สึก
ถึงความเจ็บปวดเต็มรูปแบบ
ผมต้องหาหนทาง ที่จะแบ่งปันประสบการณ์ของผม
แสดงมุมที่อ่อนแอ… และให้คุณค่ากับสังคม
ทำผมเริ่มรณรงค์เรื่องสุขภาพจิต
แซค ลูกชายคนโต ของโรบิน วิลเลียมส์
อยู่ในกลุ่มที่ชื่อว่า Inseparable ซึ่งสนับสนุนการเพิ่มการเข้าถึง
บริการสุขภาพจิตคุณภาพสูงที่ไม่แพง
(โรคซึมเศร้าเพิ่มขึ้น ในชาวอเมริกันทุกคน)
ยินดีต้อนรับคุณแซค วิลเลียมส์ ขอบคุณมากที่มาวันนี้
ผมว่าเราต้องเปลี่ยนมุมมอง จากการมองว่าเป็นจุดอ่อน
เป็นการมองว่าเป็นจุดแข็ง
ผมตระหนักว่าผมต้องมุ่งเน้น
การบริการเพื่อที่จะรู้สึก ถึงความอิ่มเอม
คงเป็นเพราะผมอยู่นิ่งๆ ไม่เป็น
ดิฉันรู้ว่าแซคพร้อมมาก ที่จะเป็นพ่อคน
ดิฉันชื่นชมความมุ่งมั่น ที่จะพัฒนาตัวเองของแซค
ดิฉันอยากได้คู่ชีวิต ที่อยากเติบโตไปด้วยกัน
พร้อมที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง ให้เป็นคนที่ดีขึ้น
(โอลิเวีย จูน ภรรยาของแซค)
และดิฉันพบสิ่งนี้ในตัวแซค
โอลิเวียช่วยการรักษาตัวของผม ทำให้ผมยอมเปิดใจ
ผมตั้งใจจะไม่ดื่ม
และผมยังคงรักษา อาการแอบซ่อนต่างๆ ต่อไป
ที่ทำให้ผมมีพฤติกรรมเสพติด
นั่นเป็นการเดินทาง
เราจะเห็นสิ่งเหล่านี้ เมื่อนึกย้อนถึง
และรู้สึกว่า "โห เป็นปัญหาที่สืบทอดกันมา"
ผมชอบการเป็นพ่อมาก
เป็นสิ่งที่ดีที่สุด
ผมรู้สึกไหมว่าจะมีโอกาส ทำลายวงจรการสืบทอดนี้
ครับ ผมว่ามีโอกาสที่ใหญ่มาก
ที่จะอยู่เคียงข้างลูกชาย ด้วยสติและความมุ่งมั่น
เป็นแรงใจให้เขา
มีบางเวลาที่ลูกชายจะมองผม ด้วยสายตาบางอย่าง
แบบ "สรุปจะเอายังไง"
นี่แซค คือ…
ไม่รู้สิ
แต่บางทีระหว่างทาง
จับมือพ่อ เล่ามุกตลก และเฮฮา
ไปพิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทันยังไง
ด้วยเงิน
ใช่ ไปกันเลย
ไม่กลัวใช่ไหม
ไม่ ช่างเหอะ
ทุกคนมีรูปแบบของความเจ็บปวด
เราอาจคิดว่าเราเป็นคนที่ประสบ ความสำเร็จที่สุด มีความสุขที่สุด
นั่นไม่ได้หมายความว่าชีวิตเราลงตัว
มีช่วงเวลาหนึ่งไหม มีช่วงเวลาหนึ่งๆ
หรือชุดประสบการณ์ การพบเจอ เหตุการณ์หนึ่ง
ที่บังคับให้คุณพูดว่า "ฉันต้องการความช่วยเหลือ"
ฉันอาจจะดื่มมากไป ทำอันนี้มากไป
มีเหตุการณ์เฉพาะไหมคะ
ไม่มีครับ มีเพียงคน ที่ใกล้ชิดผมบางคน
เริ่มพูดว่า "บางที นี่ไม่ใช่พฤติกรรมที่ปกติ
บางทีอาจต้องคิดทบทวนเรื่องนี้"
หรือ "บางที อาจต้องไปขอความช่วยเหลือ"
ทันทีเลยผมรู้สึก
- แบบ "ไม่จำเป็น" - ไม่แน่นอน
แล้วพอมองกลับไป ล้วนเป็นเรื่องของจังหวะ
ช่วงอายุ 20 ปลายๆ ทุกอย่างในชีวิตเริ่มวุ่นวาย
- ค่ะ - จนถึงจุดที่เหนื่อยล้า
ผมเดินทางไปทั่ว
เพราะในมุมมองของครอบครัว
ผมเป็นคนเดียวที่รู้สึกว่า "เราต้องให้ใครสักคนไป
เนปาล
แฮร์รีไปแล้วกัน"
ผมเป็นคนที่ตกลงเสมอ เป็นคนที่พร้อมที่จะตกลงเสมอ
แต่การบอกว่าได้ ได้ และได้นั้น แน่นอนว่านำพาไปสู่ความเอือมระอา
เหมือนมีคนเปิดฝาออก
ทุกอารมณ์ความรู้สึกที่ผม กดทัดไว้เป็นระยะเวลาหลายปี
อยู่ดีๆ ก็ผุดขึ้นมา
ผมไปพบแพทย์ประจำตัว แพทย์อื่นๆ ไปพบนักบำบัด
ไปพบนักบำบัดทางเลือก ไปพบคนมากมาย
แต่เป็นการได้พบและอยู่กับเมแกน
- จริงเหรอ - ที่ผมรู้ว่าถ้าผมไม่รับการบำบัด
และแก้ไขตัวเอง ผมจะสูญเสียผู้หญิงคนนี้ไป
ซึ่งเป็นคนที่ผมมองว่าผม สามารถอยู่ด้วยตลอดชีวิต
ในช่วงต้นของความสัมพันธ์ เรามีอะไรที่ต้องเรียนรู้กันมาก
เธอตกใจที่ได้เห็นเบื้องหลัง
ของสถาบันนี้ ของราชวงศ์อังกฤษ
พอเธอพูดว่า "ฉันว่าคุณต้องพบใครสักคน"
นั่นเป็นปฏิกิริยา ต่อการถกเถียงที่เรามี
และในการถกเถียงนั้น
ซึ่งผมไม่รู้ตัว ผมกลับไปเป็นแฮร์รีวัย 12 ปี
ทันทีที่ผมเริ่มรับการบำบัด น่าจะเป็นเซสชันที่สองของผม
นักบำบัดหันมาหาผมและพูดว่า
"ฟังดูเหมือนคุณ กลับไปเป็นแฮร์รีวัย 12 ปี"
ผมเกิดความรู้สึกอายและไม่ยอมรับ
แบบ "กล้าดียังไง กำลังบอกว่าผมเป็นเด็กเหรอ"
เธอตอบว่า "เปล่า ไม่ได้บอกว่าคุณเป็นเด็ก
ฉันกำลังแสดงความเห็นอกเห็นใจคุณ
สำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นกับคุณ ตอนที่คุณเป็นเด็ก
คุณไม่เคยได้ประมวลผล ไม่เคยได้รับอนุญาตให้พูดถึง
แล้วอยู่ดีๆ เรื่องนี้ แสดงออกมาในหลายรูปแบบ"
นั่นคือจุดเริ่มต้น ของเส้นทางการเรียนรู้ของผม
ผมเริ่มตระหนักว่าที่ผ่านมา ผมมีชีวิตอยู่ในโลกเล็กๆ
กับครอบครัวนี้ กับสถาบันนี้
ผมเหมือนถูกกักขัง ในกระบวนการคิดหรือวิธีคิด
ภายในแปดวันแรกที่ความสัมพันธ์ ของเราเป็นที่รับรู้ของสาธารณะ
มีการพูดว่าผู้หญิงของแฮร์รี ส่งตรงมาจากคอมป์ตัน
(ส่งตรงมาจากคอมป์ตัน)
และดีเอ็นเอต่างชาติของเธอ จะทำให้สายเลือดราชวงศ์หม่นหมอง
"เมล็ดพันธุ์ของเมแกน จะทำให้ราชวงศ์เราด่างพร้อย"
เราถูกตาม ถูกถ่ายรูป ถูกไล่ติดตาม ถูกรังควาน
เสียงชัตเตอร์กล้องและแฟลช ทำให้ผมโกรธจนเลือดเต้น
มันทำให้ผมโกรธ ทำให้นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับคุณแม่
และสิ่งที่ผมประสบตอนเป็นเด็ก
พอได้แล้วค่ะ
แต่หนักกว่าเดิมอีก
เพราะไม่เพียงแต่มีสื่อดั้งเดิม แต่ยังมีแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียด้วย
(ฉันเกลียดเมแกน มาร์เคิล)
ผมรู้สึกว่าตัวเองทำอะไรไม่ได้
(#เมแกนมาร์คัลโกหก)
ผมคิดว่าครอบครัวผมจะช่วย
แต่ทุกคำขอ คำร้องขอ คำเตือน อะไรก็ตาม
มีแต่ความเงียบกริบ หรือความไม่สนใจใยดี
เราใช้เวลาสี่ปี ในการพยายามทำให้ทุกอย่างดีขึ้น
เราทำทุกอย่างที่เราสามารถทำได้
ที่จะอยู่ตรงนั้นและรับบทบาท ทำงานตามหน้าที่ต่อไป
แต่เรื่องนี้ส่งผลต่อจิตใจของเมแกน
หลายคนคงเห็นภาพถ่ายที่เราบีบมือกัน
ขณะที่เราเดินไปงานเพื่อการกุศล ที่รอยัล อัลเบิร์ต ฮอลล์ในลอนดอน
ตอนนั้นเธอตั้งครรภ์ได้หกเดือน
บางทีสิ่งที่คนไม่เข้าใจ คือก่อนหน้านั้นในเย็นวันนั้น
เมแกนตัดสินใจเล่าให้ผมฟัง
ถึงความคิดที่จะฆ่าตัวตาย
และวิธีการต่างๆ ที่เธอจะใช้จบชีวิตตัวเอง
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับเธอ คือความชัดเจนในความคิด
เธอไม่ได้สติแตก
เธอไม่ได้บ้า
เธอไม่ได้ใช้ยาเอง ไม่ว่าจะเป็นเม็ดยาหรือแอลกอฮอล์
เธอมีสติสัมปชัญญะเต็มร้อย
แต่ในช่วงค่ำคืน
ความคิดเหล่านี้ทำให้เธอตื่นขึ้น
สิ่งที่หยุดยั้งเธอไม่ให้ทำ
คือความไม่ยุติธรรมสำหรับผม
หลังจากทุกอย่าง ที่เกิดขึ้นกับคุณแม่ของผม
แล้วการที่ต้องอยูในจุด ที่ต้องสูญเสียผู้หญิงอีกคนในชีวิต
ที่มีลูกอยู่ในท้อง ลูกของเรา
ผมค่อนข้างละอายใจ กับวิธีที่ผมจัดการกับเรื่องนี้
แน่นอนว่าเป็นเพราะระบบที่เราอยู่
และหน้าที่ความรับผิดชอบที่เรามี
เรากอดกันแป๊บเดียว…
จากนั้นก็ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้า
โดดขึ้นรถไปพร้อมกับขบวนรถตำรวจ
และขับไปที่รอยัล อัลเบิร์ต ฮอลล์ สำหรับงานเพื่อการกุศล
ก้าวออกไปเจอกำแพงกล้อง และทำเป็นว่าทุกอย่างโอเค
ไม่มีตัวเลือกที่จะพูดว่า "เอางี้
คืนนี้เราจะไม่ไป"
เพราะจะมีเรื่องราวมากมาย ที่จะเกิดขึ้นหากทำอย่างนั้น
ขณะที่ภรรยาผมและผม นั่งกุมมือกันในเก้าอี้ตรงนั้น
พอแสงไฟดับลง เมแกนเริ่มร้องไห้
ผมรู้สึกสงสารเธอ แต่ผมโกรธตัวเองมากๆ ด้วย
ที่เราติดอยู่ในสถานการณ์นี้
ผมอับอายที่มันเลวร้ายถึงขั้นนี้ และอับอายที่จะพูดกับครอบครัว
เพราะหากจะพูดตรงๆ
หลายคนในวัยเดียวกับผม น่าจะเข้าใจ
ผมรู้ว่าครอบครัว จะให้สิ่งที่ผมต้องการไม่ได้
แล้วผมก็มีลูกชาย
ผมอยากตั้งใจเลี้ยงเขา
มากกว่าที่ต้องกังวล ทุกครั้งที่มองตาเขา
ว่าชีวิตภรรยาของผม จะจบลงเหมือนคุณแม่หรือไม่
และผมจะต้องเลี้ยงดูเขาด้วยตัวเอง
นั่นคือเหตุผลที่ใหญ่ที่สุดให้ออกมา
การถูกกักขัง และถูกบังคับด้วยความกลัว
ทั้งจากสื่อและระบบเอง…
ซึ่งไม่เคยส่งเสริมให้พูดถึง บาดแผลทางใจแบบนี้
แต่ตอนนี้ผมจะไม่ยอม ถูกข่มเหงให้เงียบ
ตอนมัธยมศึกษาปีที่สี่ ดิฉันรู้สึกหลงทางมาก
ดิฉันมีความรู้สึกหนึ่ง ไม่แน่ใจว่าคืออะไรกันแน่
แต่ดิฉันอาจจะรู้ว่าคืออะไร
แต่สิ่งนี้เกิดขึ้นจริงเหรอ
แล้วจะพูดกับคนรอบข้างอย่างไร
(คริสตัล)
จุดที่ดิฉันรู้สึกว่า "โอเค บางทีฉันอาจจะซึมเศร้า"
คือตอนปีหนึ่งของมหาวิทยาลัย
ดิฉันตื่นเต้นที่จะได้เล่นเทนนิส ใน Division III
แต่ดิฉันน่าจะตั้งความหวังผิดๆ เกี่ยวกับชีวิตในมหาวิทยาลัย
การอยู่ห่างไกลบ้านเป็นครั้งแรก เป็นความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
ดิฉันลากตัวเอง ผ่านพื้นที่มหาวิทยาลัย
แทบไม่มีพลังที่จะออกจากห้องตัวเอง
การไปมหาวิทยาลัยเปลี่ยนวิธี ที่ดิฉันจัดการกับอาการซึมเศร้า
เพราะมีคนรายล้อมอยู่ตลอด
ต้องมีการจัดแบ่งความรู้สึกเยอะมาก
เช่น ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะร้องไห้
ต้องทำระหว่างเที่ยงจนถึงบ่ายโมง จากนั้นก็ไปเข้าเรียน
และอาจร้องอีกทีประมาณสองทุ่ม
ร้องไห้อีกรอบได้ ตอนที่รูมเมตไม่อยู่ห้อง
สมองของดิฉันวุ่นวาย ไม่มีสมาธิเลย
จำไม่ได้จริงๆ ว่าเคยมีความสุขจริงๆ เมื่อไร
ดิฉันรู้สึกว่าตัวเองเจ็บมาก และไม่หายไป
บางครั้งก็คิดว่าเราทำให้ปัญหา ของเราใหญ่กว่าความเป็นจริงไหม
เราไม่อดทนพอไหม ไม่รู้สิ
สามในสี่อาการ ด้านสุขภาพจิตจะเกิดขึ้นก่อนอายุ 25
ในช่วงชีวิตนั้น เรากำลังพยายามหาตัวตนของเรา
เมื่อมีความท้าทายเพิ่มเข้ามา
อาการที่เราต้องรวมเป็นหนึ่งเดียว กับอัตลักษณ์ของเรา
ผมว่านี่คือหนึ่งในความท้าทาย ที่ใหญ่ที่สุดที่คนเจอ
"นี่คือตัวฉันหรือเปล่า นี่คือส่วนหนึ่งของฉันหรือเปล่า
ฉันเรียนรู้ ที่จะอยู่กับสิ่งนี้ได้ไหม
สิ่งนี้จะกลับมาอีกไหม"
วิทยาลัยและมหาวิทยาลัยแต่ละที่ แตกต่างกันมาก
ไม่มีระบบสุขภาพจิตที่สอดคล้องกัน
อาจเป็นเรื่องยากมาก ที่จะได้รับความช่วยเหลือจากมืออาชีพ
ดิฉันยื่นคำขอ ความช่วยเหลือจากมหาวิทยาลัย
ซึ่งน่าหงุดหงิดมากเพราะรู้สึกว่า
ดิฉันต้องหาวิธี พิสูจน์ว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้า
ซึ่งไม่รู้จริงๆ ว่าต้องทำอย่างไร
มีการสอบกลางภาคจำนวนมาก
และมีแรงกดดันมากจากการเล่นเทนนิส
หลังจากที่ไปแข่งระดับประเทศกับทีม
ดิฉันอาการกำเริบหนัก
ดิฉันเลยกลับบ้าน
คุณพ่อคุณแม่อพยพมาจากไต้หวัน
เราได้รับการเลี้ยงดูในรูปแบบ
ที่ถ้าเรารู้วิธีจัดการปัญหาของเรา เราจะแข็งแกร่งขึ้น
ครอบครัวของดิฉัน ไม่คุยเรื่องสุขภาพจิตกัน
ดิฉันต้องเป็นคนเริ่มการสนทนา
ในฐานะชาวอเมริกันเชื้อสายเอเชีย
ไม่ใช่ว่า "โอ้" แบบ
"เราเริ่มตั้งข้อสงสัยและนั่นโอเค"
แบบ "ฉันก็เคยรู้สึกมาก่อน" หรือ "เรามาคุยกัน"
แต่เป็นเหมือนความกระวนกระวาย
เกินกว่าที่ดิฉันอยากจะรับมือ
ดิฉันรู้สึกว่า ไม่สามารถเผชิญหน้ากับสถานการณ์นี้
การยอมรับว่าลูกของดิฉันซึมเศร้า
ดิฉันกลัวว่าเมื่อใดที่ดิฉัน ยอมรับว่าลูกป่วย…
(ฟีโอนา ฮวน แม่ของคริสตัล)
ลูกจะต้องป่วยไปตลอด
ดิฉันเลยล่าช้าที่จะพาลูกไปพบแพทย์
ดิฉันกลัวว่าจะกลายเป็นปัญหาระยะยาว
พี่สาวเธอบอกว่าเธอต้องไปหาหมอ
เราเลยเผชิญหน้ากับปัญหาในที่สุด
คุณแม่กับดิฉันได้มี
การพูดคุยเหมือนเดิมซ้ำแล้วซ้ำอีก
เลยยากที่จะมีการพัฒนา ในแง่ของความสัมพันธ์ของเรา
เมื่อเราเองยังติดอยู่ กับการที่แม่สามารถ
แสดงความกังวลของแม่ ผ่านการร้องไห้หรืออะไรแบบนั้น
แต่เคยบอกแม่ไหมว่าเวลาที่ทำแบบนั้น…
(เซลีน ฮวน พี่สาวของคริสตัล)
นั่นทำให้เรารู้สึกว่าเรา ต้องเป็นฝ่ายดูแลแม่
ในขณะที่ตัวเราพยายามเปิดใจ เพื่อให้แม่เข้าใจและดูแลเรา
- เคยบอกแม่ไหม - น่าจะเคยบอกสองสามครั้ง
- แม่ว่ายังไง - "โอ้พระเจ้า แม่เสียใจ"
แล้วก็จะ… ไม่รู้สิ ไม่…
แม่กับพี่จะคุยกันว่าแม่ จะต้องเป็นแม่ใช่ไหม
จะต้องอยู่เคียงข้างเรา
การที่แม่แสดงความอ่อนแอ แม่จะคิดว่า "โอ้ไม่
รากฐานนั้นโซเซ"
แล้ว "ลูกๆ ของฉัน
จะพึ่งพิงฉันได้ยังไง ถ้าฉันไม่สามารถช่วยเหลือและแข็งแรง"
ในวัฒนธรรมเอเชีย ความแข็งแกร่ง หมายถึงการไม่แสดงความรู้สึก
ดิฉันรู้สึกว่าตัวเอง พยายามเป็นผู้นำให้คุณแม่
ในขณะที่ตัวเองต้องการความช่วยเหลือ
แม่ยังต้องเรียนรู้ วิธีการรับมือกับเรื่องนี้
โดยเฉพาะเมื่อแม่ ไม่รู้จะสื่อสารกับลูกยังไง
หรือเมื่อลูกไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้
หรือเมื่อลูกบอกว่าโอเค แต่แม่รู้สึกว่าไม่โอเค
ปกติเราจะแค่กอดกันและร้องไห้ แล้ว…
โอเค แต่ปัญหายังอยู่
แต่หนูว่า…
ทุกครั้งที่แม่คุยกับน้อง แม่อยากแก้ปัญหา
แม่อยากให้น้องมีความสุข
แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่น้องต้องการ
เวลาที่น้องมาคุยกับเรา น้องแค่อยากระบาย
แค่ระบายอารมณ์ แบ่งปันความรู้สึก
เราแค่ต้องอยู่ตรงนั้น และพูดว่า "โอเค
โอเค เราอยู่นี่แล้ว น้องต้องการอะไร"
- แม่ทำอะไรไม่ได้ - อืม
ยกเว้นเรื่องนั้น
ทำแค่นี้
- โอเค - แค่อยู่กับหนู แม่ไม่ใช่นักบำบัด
หนูไม่ได้พยายามจะหาคำตอบกับแม่ เข้าใจหนูใช่ไหม
ลูกทำให้แม่นึกได้ ว่าแม่ก็มีปัญหาคล้ายๆ กัน
คิดว่าเราเหมือนกันไหม
ไม่รู้สิ
แม่ไม่เคยเล่าเรื่องของแม่ให้ฟัง
อาจจะเหมือน บางครั้งเราก็คล้ายกัน
คนรอบตัวแม่ เคยพูดว่าแม่เป็นคนคิดมากไป
"เธอคิดมากไป"
"เธอมีทุกอย่าง ทำไมต้องคิด…"
แต่ข้างในรู้สึกว่างเปล่า
คือ…
ชีวิตดิฉันมีความเครียดมาก โดยเฉพาะการเป็นคนอพยพ
จะร้องไห้ไม่หยุดในรถ
ไม่ใช่ว่ารู้สึกเศร้าหรืออะไร แค่รู้สึกว่าทำอะไรไม่ได้
แต่ไม่เคยบอกลูกๆ
รู้สึกว่าไม่ยุติธรรมสำหรับเธอ
ดิฉันเป็นคนพาพวกเขามาที่นี่
ดิฉันควรมีทุกอย่างพร้อมให้พวกเขา
ดิฉันควรให้ชีวิตที่ดีกับพวกเขา
ขอโทษค่ะ ดิฉันพูดไม่เป็น
ขอเวลา… สักครู่
ดิฉันแค่รู้สึกว่าตัวเอง ไม่ใช่แม่ที่สามารถช่วยอะไรได้
ดิฉันพยายามช่วย แต่ทำไม่ได้
ดิฉันช่วยเธอไม่ได้จริงๆ
แม่รู้สึกผิดมาก
แม่ไม่อยากให้ลูกคิดว่าแม่ไม่สนใจลูก
แต่แม่ไม่ได้ใส่ใจมากพอ กับสิ่งที่ลูกเผชิญ
เราอาจไม่ได้มีความคืบหน้า หลังทุกการสนทนา
เข้าใจหนูไหม อย่างน้อย…
เราพยายามตลอด และหนูว่าเพราะเราพยายาม…
เราได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ
เข้าใจใช่ไหมคะ
ดิฉันตระหนักว่าเธอ แข็งแกร่งกว่าดิฉันมาก
คริสตัลแนะนำให้ดิฉันไปรับการบำบัด
เมื่อดิฉันได้อยู่บ้าน เราได้คุยกันเยอะ
การพยายามแก้ปัญหาร่วมกัน ทำให้เราใกล้ชิดกันมากขึ้น
หนูมีเพื่อน หนูมีนักบำบัด หนูมีน้องหมาของหนู
การพูดถึงอาการซึมเศร้า ทำให้รับมือกับอาการได้ดีขึ้น
ดิฉันจะพักการเรียนหนึ่งเทอม
ตอนนี้มีอย่างอื่นที่ดิฉัน ต้องตั้งใจทำในการบำบัด
การประมวลผลต่างๆ ไม่มีวิธีที่ถูก
เป็นเพียงส่วนหนึ่ง ของเรื่องราวของเรา
ดี แย็บๆ อย่างนั้น เอาเลย
(จินนี)
นั่นแหละ ดี ไปๆ
ดิฉันฝึกมาเกือบสิบปีแล้ว กว่าจะไปถึงโอลิมปิก
ฝึกหนัก
ทุกคนคาดหวังให้ดิฉัน คว้าเหรียญทอง
นั่นแหละ เร็วขึ้น นั่นแหละ เวลา
ดีมาก
แต่ดิฉันต้องต่อสู้กับโรคย้ำคิดย้ำทำ
ตอนแรกดิฉันไม่อยากไปบำบัด เพราะคิดว่าไม่จำเป็น
แล้วดิฉันก็อาการกำเริบอย่างหนัก
และพบว่าดิฉันต้องการ ความช่วยเหลือจากมืออาชีพ
ดิฉันอยู่ในวงจรของ…
ล้างหน้า ล้างมือ เอาขยะไปทิ้ง
บึ้ม บึ้ม บึ้ม ไม่หยุด
ไม่ได้รู้สึกว่าสะอาดขึ้นเลย
ดิฉันหยุดไม่ได้และจะหงุดหงิดมาก
จนทุบอ่างหรือกำแพงที่อยู่ข้างๆ
แล้วจะเดินวนไปวนมา กล้ามเนื้อเกร็ง
แล้วดิฉันจะ… หายใจแรงมาก
มีอยู่สามวันติด ที่ดิฉันนอนแค่สองชั่วโมง
เราจะเพ้อ เราจะคิดอะไรไม่ออก
จะเกิดความคิดว่า "คงง่ายกว่านี้มาก ถ้าชีวิตไม่เป็นอย่างนี้
แล้วจะทำยังไง ไม่ต้องอยู่เลยแล้วกัน"
คืนนั้นดิฉันล้มไปกองกับพื้น หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
โทรหาโค้ชของดิฉัน
ผมเปิดประตูเข้ามา
เห็นอุปกรณ์ทำความสะอาด และสิ่งอื่นๆ เต็มไปหมด
เธอนั่งอยู่ในห้อง ตัวสั่นและอยู่ที่พื้น
(เคย์ โคโรมา โค้ชผู้ช่วย สมาคมมวยของสหรัฐฯ)
ผมคิดในใจ "เกิดอะไรขึ้น"
แบบว่า "ไม่เอาน่าจิน หยุดเล่นได้แล้ว"
เธอตอบว่า "ไม่ใช่ เรื่องนี้จริงจัง
ฉันทำแบบนี้ไม่ได้แล้ว ฉันไม่อยากทำแล้ว"
แบบว่า "ฉันว่าฉันมาถึงจุดจบแล้ว"
ผมบอกว่า "จินนี ฟังเหมือนคุณ กำลังคิดที่จะฆ่าตัวตาย"
ผมต้องจับเธอไว้
ผมพูดว่า "จินนี มานี่ มานี่
เราจะไม่ทำแบบนี้ ผมจะเห็นคุณฆ่าตัวตายไม่ได้"
ผมบอกเธอว่า "เราจะไม่ตาย
เพราะถ้าคุณพยายามจะทำร้ายตัวเอง ผมจะเอาตัวมากันไว้"
ทำไมโค้ชถึงรู้ว่าต้องจัดการอย่างไร หรือแค่…
โค้ชใช้สัญชาตญาณหรือว่าโค้ช…
รัส เธอพยายามจะทำให้ผมร้องไห้
เธอพยายามจะทำให้ผมร้องไห้ ผมจะไม่ร้อง
คืนนั้นผมเกิดความรู้สึกมากมาย
เพราะ… ขอโทษที่ต้องพูด แต่มันทำให้ผมนึกถึงความตาย
ผมรู้จักคนหลายคนที่ฆ่าตัวตาย…
- เพราะสิ่งที่ฉันพูดน่ะเหรอ - หรือทำร้ายตัวเอง ใช่
จำได้ เพราะฉันพูดว่า "ฉันไม่อยากมีชีวิตแบบนี้แล้ว"
อืม แล้วแบบว่า "ไม่"
ตอนที่ได้ยิน ผมคิดเลย "เฮ้ย" ผมมีเพื่อนที่ตายแบบนั้น
ผมมีเพื่อนที่ฆ่าตัวตาย
ผมมีคนที่ผมรู้จัก ที่เพื่อนของพวกเขาฆ่าตัวตาย
ผมเลยรู้สึก "โอ้ไม่ เรื่องนี้เรื่องใหญ่แล้ว"
แล้วผมโทรหาใครไม่ได้ ผมต้องตรงไปเลย
นั่นคือความคิดแรก คือไปให้ถึงที่ก่อน
และให้คุณรู้ว่าผมอยู่ตรงนั้น แบบ…
"ถ้าเราจะเจ็บ เราจะเจ็บด้วยกัน"
ตอนนั้นผมรู้เลยว่า การต่อยมวยไม่สำคัญเลย
ชีวิตคุณต้องมาก่อน
ผมไม่สนใจเรื่องแชมเปี้ยนโลก
ไม่สนใจเรื่องเหรียญทองอะไรทั้งนั้น
เราต้องพาคุณกลับบ้านโดยเร็วที่สุด เราต้องพาคุณไปรับการบำบัด
ต้องอย่างนั้น และผมขอบคุณที่เรียกผม
ที่ขอความช่วยเหลือจากผมและพูดว่า "โค้ชเค ฉันต้องการคุณตอนนี้"
- โห - ใช่ๆ
- ไป ได้เวลาเริ่ม - ทำงาน ทำงาน
อาการทางจิตบางอย่าง เป็นอาการชั่วคราว
บ้างขึ้นๆ ลงๆ
อาการอื่นๆ อาจรับมือได้ แต่ไม่หายสนิท
หนึ่งในคำถามใหญ่ๆ เกี่ยวกับอาการทางสุขภาพจิต
คือ "เราจะอยู่กับมันอย่างไร"
บางคนมีชีวิตที่ดีมาก
บางคนมีชีวิตที่ดีเนื่องจากอาการนี้
เป็นปรากฏการณ์เฉพาะบุคคล
แต่ละคนแตกต่างกัน
หลายคนทุกข์ทรมาน
และผลลัพธ์ที่ดีที่สุดมาจากการรวม วิทยาศาสตร์การแพทย์ที่ดีที่สุด
กับแนวทางการฟื้นฟู
ส่วนของการพยายามสร้างชีวิต เส้นทางสู่การรักษาตัวเอง
เฮ้ เป็นไงบ้าง
ดีๆ
- เอาละ คือ… - วางตรงนี้ได้
เอาไปเลย รังสรรค์ได้ตามใจ
ทำไมไม่วางไว้ตรงนี้
ให้ตายสิ ฉันเพิ่งทำความสะอาดตรงนี้ ก่อนที่เธอมา
- ฉันเพิ่งทำความสะอาดไปเมื่อกี้เลย - โอเค
รู้แล้ว มันแค่ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น
ทางเดียวที่ดิฉันจะมีมิตรภาพกับจินนี
คือการที่สามารถบอกเธอได้ว่าดิฉัน คิดอย่างไรในทุกเวลา
มิตรภาพเราเป็นแบบนั้น
ดิฉันไม่สามารถพูดคุยกับใครได้ อย่างที่ทำกับจินนี
(มิเคลา เมเยอร์ เพื่อนสนิทของจินนี นักต่อยมวยโอลิมปิกทีมสหรัฐฯ 2016)
แต่นั่นเป็นสิ่งที่ทำให้ มิตรภาพของเราคงอยู่ได้
เพราะถ้าดิฉันเก็บทุกอย่างไว้ และรู้สึกในทางใดทางหนึ่ง
ว่าไม่สามารถพูดกับเธอได้
ดิฉันจะรู้สึกว่า "ฉันทำไม่ได้ ฉันทำไม่ได้"
เธอกังวลเรื่องรถเข็น
แต่ไม่สนใจยาฆ่าแมลง ที่อยู่บนแตงกวาลูกนี้
ไม่ ฉันก็จะล้างอยู่ดี
แต่จะไม่เป็นกังวลเรื่องสบู่ เพราะสบู่อยู่ในถุงพลาสติก
ดิฉันเป็นเพื่อนสนิทของเธอ ดิฉันอยู่กับสิ่งนี้ได้
เราสามารถทะเลาะกัน ตะโกนใส่กัน แต่เรายังโอเค
ความสัมพันธ์เราเป็นแบบนั้น
เราเป็นเนื้อคู่เพื่อนสนิท และเราเข้าใจกัน
หาอาโวคาโดสุกๆ มาไม่ได้หรือไง
ลูกนั้นสุกที่สุดแล้วที่เจอ
เจออาโวคาโดอีกไม่ใช่เหรอ
- หมายความว่าไง - หมายความว่าไง
หมายความว่าไง
(ก่อนหน้านี้…)
เฮ้ย โทษที
ให้ตายสิ
ฉันต้องซื้อแล้วแหละ แต่จะไม่กิน
เธอโยนทิ้งไปเลย ทั้งที่เราไม่กินเปลือกเหรอ
ไม่ต้องคิดเรื่องนั้นแล้ว
จินนี เราไม่กินเปลือกอยู่แล้ว
รู้แล้วน่า เงียบได้แล้ว
- สับละเอียดเลยไหม - มีระบบอยู่
หลังจากโอลิมปิก ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป
เธอจะไม่มีความมั่นคง ที่โอลิมปิกให้กับเธอ
ดิฉันเป็นห่วงเธอ
สิ่งเดียวที่เริ่มแย่ลงอีกครั้ง
คือรู้ใช่ไหมที่ฉันชอบหยิบ ทิชชูหรือถุงมือไม่หยุด
นั่นเริ่มแย่มากๆ
เธอจะต้องจ่ายค่าเช่า จ่ายค่าอาหารเอง
จ่ายค่าประกันสุขภาพเอง
เธอซื้อของทำความสะอาด สัปดาห์ละ 300 เหรียญ
นั่นเท่ากับ 1,200 เหรียญต่อเดือน
บิลของเธอจะสูงปรี๊ด
ฉันรู้ ฉันคิดเรื่องนั้นแล้ว ขอบคุณที่ย้ำ
และอยู่กับฉันที่นี่ไม่ได้
- โอเค - เธอก็รู้ว่าอยู่ได้
อืม
การที่เธอปล่อยโฮออกมา เป็นเรื่องที่ดี
เพราะทุกคนต้องมีช่วงเวลาแบบนั้น
ที่แบบ "โอเค ฉันจัดการเองไม่ได้ ฉันต้องการความช่วยเหลือ"
ดิฉันรู้ว่าเธอคงไม่หาย จากโรคย้ำคิดย้ำทำเพียงชั่วข้ามคืน
แต่เราต้องพยายามควบคุม ให้อยู่ในระดับที่รับมือได้
(บ้านครอบครัวของจินนี)
เธอต่อสู้กับโรคนี้ ตั้งแต่อายุ 12 ปี หรือนานกว่านั้น
ตอนที่เธออายุแปดหรือเก้าขวบ
(บ็อบ ฟุคส์ พ่อของจินนี)
เธอต้องอาบน้ำนาน 30 นาที
เวลาที่พูดกับเด็กอายุแปดขวบว่า
"หยุดอาบได้แล้ว ไปนอน"
และเธอทำไม่ได้
ตอนนั้นผมคงเป็นพ่อที่แย่มาก
ผมจะไปปิดน้ำและบังคับให้เธอออกมา
- แน่นอนว่านั่นไม่ได้ช่วย - ใช่ วิธีนั้นใช้ไม่ได้ แต่…
ทำให้เกิดปัญหามากขึ้น
เราแค่อยากให้ลูกของเรา มีชีวิตที่สมบูรณ์แบบ
แบบนี้ไม่สมบูรณ์แบบ
ไม่ใกล้เคียงเลย
นี่คือห้องน้ำของจินนี
(เพ็ก ฟุคส์ แม่ของจินนี)
เธอจะเอาม่านอาบน้ำลง อย่างน้อยสัปดาห์ละครั้ง
เอาตะขอออกหมด
และขอให้ดิฉันล้างในเครื่องล้างจาน
และนี่คือถังขยะอันหนึ่งของเธอ ที่เต็มไปด้วยของทำความสะอาดจากห้าง
อันนี้ก็ถังใหญ่อีกถัง
อีกสองถังที่เต็มไปด้วยของ
ดิฉันว่ายิ่งเธอต่อยมวยเก่งขึ้น
เธอมีความเครียดเพิ่มขึ้น
ที่จะคงความเป็นที่หนึ่ง และอะไรแบบนั้น ทำให้อาการแย่ลง
ดิฉันอาจแปรงฟัน นานถึง 30 นาที
บางครั้งนานกว่านั้น อยู่ที่ว่าวันนั้นรู้สึกอย่างไร
หรือวิตกกังวลระดับไหน
พอดิฉันดึงของออกจากห่อ
ถ้ารู้สึกไม่ดีตอนที่ดึงออกมา นั่นหมายความว่ามันไม่สะอาด
คล้ายๆ กับอาการทางสุขภาพจิตอื่นๆ
มีหลายปัจจัยประกอบกัน
ที่ทำให้เกิดโรคย้ำคิดย้ำทำ
ทั้งปัจจัยด้านพันธุกรรม สิ่งแวดล้อม และจิตวิทยา
บางคนที่เป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ…
(ดร. แอนเจลา สมิธ นักบำบัดของจินนี)
พวกเขาจะหาความรู้สึกที่ "ใช่"
จินนีจะทำสิ่งต่างๆ เพื่อที่จะได้ ความรู้สึกนั้นที่เธอชอบ
บางครั้งความรู้สึกที่เธอชอบจะมา
เลยเป็นการส่งเสริม และทำให้เธอทำต่อไป
โอ้ย
ดิฉันรู้สึกว่าแปรงสีฟันทั้งสองอัน ไม่สะอาด
และดิฉันเหลือแค่สองอันนี้
สิ่งที่ดิฉันจะทำ
เพราะดิฉันไม่มีเรื่องอื่น ที่ต้องทำวันนี้
คือการออกไปที่ร้าน และซื้อแปรงสีฟันมาเพิ่ม
เราพยายามจะทำลายวงจรนั้น
ออกไปข้างนอกให้มือสกปรกกันดีไหม
- โอเค - เอาละ
คุณดูดีมาก
เราจะทำอะไรให้มือคุณเปื้อนดี
เราเริ่มที่ขยะก็ได้
การบำบัดเชิงพฤติกรรม ที่ได้ผลดีที่สุด
เรียกว่าการเผชิญ ที่มีการป้องกันปฏิกิริยาตอบรับ
โดยเราจะเข้าหาแทนที่จะหลีกเลี่ยง
สิ่งที่ทำให้เกิด ความรู้สึกไม่สบายใจเหล่านั้น
- โอเค - เป้าหมายคุณคืออะไร
ทำให้มือสกปรกที่สุด
เราทำอย่างนี้ทำไม
เพื่อให้รู้สึกคุ้นชินกับความสกปรก
และไม่…
เกิดความรู้สึกอย่างรุนแรง ว่าต้องไปล้างออกโดยทันที
- รู้สึกว่าสกปรกไหม - ใช่
โอเค
- เราจะทำอะไรกับสิ่งนี้ - โอเค
- โอเค - อืม
เราอยากสร้างสถานการณ์ ที่ไม่ได้ง่ายที่จะไปล้างออก
ค่ะ คุณอยากให้ฉันเอามาแตะหน้าเหรอ
- ฉัน… - ฉันรู้ว่าคุณอยากให้ฉันแตะหน้า
การบำบัดแบบเผชิญหน้านั้นยากมาก
สำหรับดิฉัน การบำบัดวิธีนี้ยากกว่า
การสปาร์ริงกับคู่ซ้อมแปดรอบ ถึงสิบเท่า
โอเค ฉันจะทำ
โอเค
- ฉันรู้สึกนิดหน่อยว่า… - อืม
ฉันจะพยายามเต็มที่
องค์ประกอบสำคัญมากของการบำบัด แบบเผชิญหน้าคือความร่วมมือ
- โอเค - เป้าหมายของการบำบัดนี้
คนไข้เป็นผู้กำหนด
ส่วนหมอจะไปตามคนไข้
- เพื่อไม่ให้เกิดความง่ายในการกำจัด - ค่ะ
คนไข้ของดิฉัน ทำสิ่งที่ยากมากๆ
สิ่งที่ทำให้เกิดความทุกข์ใจ
- คุณจับอะไรได้อีก - จับขยะนั้นก็ได้
- แค่หยิบขึ้นมา - โอเค
- สิ่งนี้ - โอเค
- พวกเขากินโดนัท - ใช่
ดิฉันอยากให้คนไข้ได้เรียนรู้ว่า ความทุกข์ใจนั้นจะไม่ทำอันตรายพวกเขา
ดีค่ะจินนี หายใจ
ไม่เป็นไรที่เรารู้สึกไม่โอเคแบบนี้
โอเค
เธอมีคนรอบตัวที่คอยสนับสนุน
ใช่ เธอทำอะไรไม่ได้ หากขาดคนกลุ่มนั้น
ลูกมีเพื่อนที่ดี เพราะลูกเป็นเพื่อนที่ดี
ไม่เคยเห็นใครเป็นเพื่อนที่ภักดี เท่าลูก ลูกภักดีต่อเพื่อนมาก
- ขอบคุณค่ะแม่ - แต่…
เพราะลูกตรงไปตรงมา
- ก็ใช่ - แม่บอกรัสแบบนี้
เธอพูดออกมาตรงๆ เลย ว่า "โอเค คืออย่างนี้
อาจจะฟังดูแปลก แต่หนูเป็น โรคย้ำคิดย้ำทำ นี่คือตัวตนของหนู"
พวกเขาก็แบบ "โอเค"
มิเคลาใช้เวลาเรียนรู้ที่จะรับมือ นานที่สุดเลย
- เธอจะ… - ใครนะ
เธอจะทำให้ภาวะวิตกกังวลที่มี เพิ่มขึ้น… มิเคลา
เธอจะพูดว่า "หยุด หยุดได้แล้ว"
ต้องบอกเธอว่า "มิเคลา แบบนี้ไม่ช่วย ไม่ช่วยเลย"
เธอก็จะว่า "อะไรนะ" เธอไม่รู้จะช่วยอย่างไร
เธอยังเรียนรู้อยู่
- เธอยังคงเรียนรู้อยู่ - ตอนนั้นแม่ก็ไม่รู้
คือ… ลูกก็ช่วย เพราะดิฉันจะพูดว่า "จินนี…"
ถ้าเธอทำอะไรสักอย่าง แล้วดิฉันพูดว่า "จินนี หยุด"
เธอจะบอกว่า "แม่ นั่นทำให้แย่ลง หนูต้องเริ่มใหม่หมด"
ดิฉันเลยเรียนรู้ว่าต้องปล่อยเธอ
- ดิฉันต้องปล่อยให้เธอเป็นแบบนั้น - นั่นยากมาก
แม้ว่าจะทำให้ดิฉันแทบเป็นบ้า เพราะเธอใช้สบู่กับน้ำมากเหลือเกิน
ดิฉันต้องถอยหลังมา
เพราะถ้าพูดอะไร เรื่องราวจะยิ่งแย่
และถ้าเธออารมณ์ขึ้น ดิฉันก็จะขึ้นตาม เลย…
ใช่ เราเพียงแค่…
ไม่ใช่ว่าแค่สอนคนที่ประสบปัญหานี้
แต่ต้องสอนคนรอบข้างด้วย ว่าจะช่วยได้อย่างไร
แต่หนูรักพ่อกับแม่
หนูรู้สึกผิดสำหรับทุกอย่าง
นี่ไง ดิฉันไม่อยากให้เธอรู้สึกผิด นั่นทำให้ดิฉันเป็นทุกข์
หนูรู้ว่าแม่ไม่อยากให้รู้สึก แต่อดไม่ได้
- หนูแค่… - ผิดเรื่องอะไร
ที่พ่อแม่ต้องทนกับพฤติกรรมแบบนี้
การที่ความวิตกกังวลของหนู ทำให้พ่อแม่วิตกกังวลตาม
พวกเราเป็นคนที่โชคดีที่สุดในโลก
ที่สุดเลย
เธอเป็นเด็กที่เลี้ยงง่ายไหม ไม่
- กลุ่มคนที่โชคดีที่สุดในโลก - เธอเป็นเด็กที่เลี้ยงยากไหม ใช่
ขอบคุณค่ะพ่อ
ด้วยโรคย้ำคิดย้ำทำ ชีวิตของเธอ
ยากกว่าปกติสิบเท่า
แต่เธอมีเป้าหมาย
และจะชิงเหรียญทองให้ได้
ดี หมัดซ้ายดี
อย่ารู้สึกอับอายเพราะเรามีปัญหา
เพราะเราทุกคนมีปัญหาแตกต่างกันไป
ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ ยกเว้นดิฉัน
ดิฉันล้อเล่น
คำบรรยายโดย ธัญญา ศรีธัญญลักษณา