తమ మానసిక సమస్యల గురించి ప్రజలు మాట్లాడే విషయానికి వస్తే
వాటిలో పోల్చుకోదగిన విషయం ఒకటి ఏంటంటే...
ఎక్కువమంది ప్రజలకు అనుభవమయ్యేది ఏంటని అడిగితే,
మొదటగా, ఏదో తప్పు జరుగుతోందని ఒప్పుకోవడం
సహాయం కోసం అడగాలనే అవసరాన్ని గుర్తించడం.
ప్రతి ఒక్కరూ భిన్నంగా ఉంటారు, కానీ దాన్నుండి నేను అర్థం చేసుకుంది ఏంటంటే
"నీ సమస్య ఏంటి?" అని కాకుండా "నీకు ఏం జరిగింది?" అని అడగాలి.
అది చాలా ముఖ్యమైన విషయమని నా అభిప్రాయం
ఎందుకంటే అందులో సిగ్గుపడాల్సిన విషయమేమీ లేదు.
నిజానికి నాలాంటి సమస్యలున్నవారు,
నాలాగా వేదన అనుభవిస్తున్న వారికి
సాయం చేయడానికి నా అనుభవంలో ఎదురైన ఏ అంశమైనా ఉపయోగపడొచ్చు.
ఇతరులకి ఏ విధంగా సాయం చేయాలి అనుకుని, అందుకోసం నా కెరీర్ నీ, ఒక జీవితకాలాన్ని,
ఒక ప్రయోజనాన్ని చేకూర్చే పనిచేస్తున్నానంటే నా జీవితానికి సార్ధకత చేకూరినట్లే.
ఏదో ఒకటి చేయాలని నాకు బలంగా అనిపించడానికి కారణం
నా విద్యార్థినులతో ఎదురైన అనుభవాలు.
సౌత్ ఆఫ్రికాలోని నా స్కూల్లో చదివిన అమ్మాయిలని కాలేజీ చదువుల కోసం
ఇక్కడికి తీసుకొని వచ్చినపుడు కలిగిన అనుభవాలు.
ఐవీ లీగ్ స్కూల్లో మొదటి ఏడాదిలో చేరిన అమ్మాయి
చాలా ఒంటరిగా, వేరుపడినట్లు ఫీలయింది.
తనతో కొంత సమయం గడిపి మాట్లాడితే,
సమస్య పరిష్కారం అవుతుందని అనుకున్నాను,
ఆమె ఆత్మహత్య చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించిందని తర్వాత ఒక కాల్ వచ్చింది.
తర్వాత మరో అమ్మాయి, ఆ తర్వాత మరో అమ్మాయి,
మళ్ళీ ఇంకో అమ్మాయి, ఇంకో అమ్మాయి...
అప్పుడు నేను, "అసలు ఏం జరుగుతోంది?" అనుకున్నాను.
వాస్తవం ఏంటంటే, హ్యారీ,
నేను సైకియాట్రిక్ వార్డులో ఎన్నో రాత్రులు గడిపాను.
అప్పుడే నేను అర్థం చేసుకోవడం ప్రారంభించాను.
మనం ఏదో చేయడం లేదు, ఏదో మిస్సవుతున్నాం,
ఏదో నేను...
నేను మిస్సవుతున్నా, ప్రారంభంలో అసలు... "డిప్రెషన్ వచ్చింది అంటే అర్థం ఏంటి?"
తెలుసా,
నిర్వహించిన వ్యక్తిగా ఉండికూడా ఏదో మిస్సవుతున్నాను.
మీరు ఎంతకాలం నుండీ డిప్రెషన్ అనుభవిస్తున్నారు?
-గత జూలై నుండి. -ఆందోళన. నా జీవితం మొత్తం ఆందోళనే.
నేను ఏదో గొంతు వింటున్నాను. అదేంటి?
నాకు ఐదు సంవత్సరాల వయస్సులో లైంగిక దాడికి గురయ్యాను.
తమ మానసిక అనారోగ్యాన్ని ప్రజలు గుర్తించడానికి నేను సాయపడాలని అనుకున్నాను.
-నాకు బైపోలార్ డిప్రెషన్ ఉంది. -మద్యపానం వల్ల నా కుటుంబాన్ని కోల్పోయాను.
నేను జీవితాన్ని ఎదుర్కోగలనని అనిపించడం లేదు.
కానివ్వండి. రోజూ ఏడుస్తూనే ఉంటాం.
సమస్య ఎంత తీవ్రమైందో నాకు ప్రారంభంలో అర్థం కాలేదు.
మనం కార్లను దానం చేసిన గొప్ప రోజున,
కేవలం కార్లను దానం చేయడం మాత్రమే నా దృష్టిలో ముఖ్యం కాదు,
కానీ వాస్తవానికి అవి ఎవరికి అవసరమో, వాళ్ళకు ఇవ్వడం ముఖ్యం.
మీ బాక్సులు తెరవండి. వన్, టూ, త్రీ!
మీకు కార్ దొరికింది! మీకు కార్ దొరికింది!
మీకు కార్ దొరికింది! ప్రతి ఒక్కరికీ కార్ దొరికింది!
అక్కడికి జనం రావడానికి కారణం
వాళ్ళ ఉద్యోగాన్ని నిలుపుకోడానికి,
సమయానికి పిల్లల్ని స్కూలు నుండి తేవడానికి
వాళ్ళకు కారు అవసరం.
నిజానికి కారు ఒక నిత్యావసర వస్తువైంది.
అలాంటి వాళ్ళలో అలెక్స్ కూడా ఒకరు.
అలెక్స్ ఒక నిరాశ్రయురాలు
జీవితం ఎన్నో సవాళ్ళను విసిరినప్పటికీ,
ఎన్నో కుటుంబ సమస్యలు ఉన్నప్పటికీ, నన్ను బాగా ఆకట్టుకున్న అంశం ఏంటంటే
ఆమె తన స్కూలు చదువు పూర్తి చేసింది.
ఓప్రా మరియు అలెక్స్
నాకు కలలో ఉన్నట్లుగా అనిపించింది.
అదేదో రాకుమారి కథలాగా తోచింది.
రోడ్డుమీద నివసించే దాన్నల్లా ఉన్నట్లుండి అంతా మారిపోయింది.
నా జీవితంలో అధికభాగం మా నాన్న జైల్లోనే ఉన్నాడు.
మా అమ్మని దారుణంగా హింసించేవాడు, మా ఇంట్లో ఎప్పుడూ గందరగోళంగా ఉండేది.
గొడవలు, శారీరక హింస.
నిన్ను చూస్తే చాలా గర్వంగా ఉంది.
నువ్వు నరకాన్ని అనుభవించావు,
మేము నమ్మేది ఏంటంటే నీకు కావలసినదల్లా... నేను నమ్మేది ఏంటంటే,
నీ మీద నమ్మకం ఉన్నవాళ్లు కావాలి, నేను నమ్ముతున్నాను.
నేను నమ్ముతున్నాను. నేను నమ్ముతున్నాను.
నేను నిన్ను నమ్ముతున్నాను.
అలెక్స్ లో నన్ను నేను చూసుకున్నాను.
మా అమ్మమ్మ కూడా నన్ను అలాగే పెంచింది.
మూడు, నాలుగు, ఐదు, ఆరేళ్ళ వయసులో ఎలా తన్నులు తిన్నదీ గుర్తొచ్చింది.
ఎవరైనా అలాంటి పరిస్థితుల్లోంచి బయటపడగలగడానికి,
"నీకు నేనున్నాను, నిన్ను అర్థం చేసుకున్నాను"
అని చెప్పే వ్యక్తి ఒక్కరైనా ఉండడమే కారణమని నా ఉద్దేశం.
నావరకూ నా టీచర్లు ఆ పని చేశారు.
మిసెస్ డంకన్.
తనే నాకు స్వాంతన. నాకంటూ ఒక విలువుందని తనవల్లే తెలిసింది.
మిసెస్ డంకన్ ఏదైతే అందించారో, కొందరికైనా అలాంటి స్వాంతన చేకూర్చాలని భావించాను.
థాంక్యూ, దేవుడా.
నేను అలెక్స్ లో గమనించింది ఏంటంటే, తనకు ప్రోత్సాహం కావాలి
తనకు మద్దతు కావాలి, తన మీద నమ్మకం ఉన్నవారు ఎవరైనా కావాలి,
కాలేజీలో చదువుకునేందుకు స్కాలర్ షిప్ ఇచ్చేవారు కావాలి.
లాస్ ఏంజెల్స్ సిటీ కాలేజ్
ఆమె నా మీద ఉంచిన నమ్మకానికి
నేను న్యాయం చేస్తానని తనకు నిరూపించాలి.
దురదృష్టవశాత్తూ పన్నెండో తరగతి విద్యార్థి స్థాయితో నేను కాలేజీలో ప్రవేశించాను.
నా మొదటి సెమిస్టర్ ఫెయిల్ అయ్యాను. అన్నిట్లో ఎఫ్ గ్రేడ్ వచ్చింది.
కాలేజీలో చేరిన కొద్దిరోజుల్లోనే తనకు సమస్యలు ఎదురయ్యాయి.
థెరపిస్ట్ దగ్గరికి పంపించాను.
"ఈ థెరపిస్ట్ సరిగా చూడడం లేదు" అని ఆమె నాకు చెప్పింది.
అప్పుడు నేను మరో థెరపిస్ట్ ని ఎంపిక చేశాను.
కాలేజీ పూర్తయ్యాక, ఏళ్ళు గడిచే కొద్దీ,
నేను తనకి ఎప్పుడూ మద్దతుగా, ఒక మార్గదర్శిగా ఉండాలనే ప్రయత్నించాను.
కానీ ఎప్పుడూ ఏదో ఒక సమస్య ఉండేది.
"అది సరిగాలేదు" లేదంటే "నేను ఈ ఉద్యోగానికి అప్లై చేద్దామనుకుంటున్నాను", ఇలాంటివి.
మళ్ళీ అది కూడా వర్కవుట్ అయ్యేది కాదు.
చివరికి, తనకు బాగా నచ్చే ఉద్యోగం తను ఎక్కడ పెరిగిందో
అక్కడైతే బాగుంటుందని నాకు అనిపించింది,
నేను తనని మొట్టమొదటిసారి కలిసిన చోటు, కొవనెంట్ హౌస్.
నేను చాలా ఉత్సాహపడ్డాను.
ఇదే కొవనెంట్ హౌస్, 18 నుండి 21 ఏళ్ళ లోపు యువతకు ఆశ్రయం కల్పించే చోటు.
నేను మొదటిసారి హాలీవుడ్ కు రాకముందు ఇక్కడ 11 నెలలు గడిపాను.
-బ్యూనోస్. -గుడ్ ఆఫ్టర్ నూన్. ఎలా ఉన్నారు?
కొవనెంట్ హౌస్ కోసం పనిచేస్తున్నపుడు,
ఎంతోమంది పిల్లలు తమ తమ కథలు చెబుతున్నపుడు,
అది నాలో అలజడి రేపేది.
కొవనెంట్ హౌస్ లో ఉద్యోగం ఆరునెలలు కొనసాగింది
ఆ తర్వాత ఆమె గతంలో ఎన్నడూ లేని విధంగా
తన బాధను బయటపెట్టడం మొదలుపెట్టడాన్ని నేను గమనించాను.
నాకు సాయం కావాలి.
ఎవరి దగ్గరా పరిష్కారాలు ఉండవు కాబట్టి
నాకు నేనే సాయం చేసుకోవాలని తెలుస్తోంది.
ఎవరికీ తెలియవు.
ఎన్నోసార్లు నాలో నేనే అనుకున్నాను, "అసలు ఏంటిదంతా?" అని.
అప్పుడే నాకు అర్థం కాని కొత్త విషయంలోకి
నేను ఇప్పుడు అడుగుపెట్టానని మొదటిసారి గుర్తించాను.
నాకు భయమేసింది.
చనిపోవాలనే ఆలోచన నన్ను వదిలిపోవడం లేదు.
కానీ ఎందుకు? నాకు చావాలని లేదు.
నాకు... నా జీవితం నాకిష్టం.
నా గతం నాకు నచ్చలేదు. నా ప్రస్తుత జీవితం నాకిష్టం, నేను...
నేను ఇప్పుడు ఇలా ఉండడానికి నా గతం కారణమన్న విషయం నేను తట్టుకోలేకపోతున్నాను.
నాకు అందులో ఎలాంటి ఛాయస్ లేదు.
తన తలని కాంక్రీట్ గోడకి
గుద్దుకుంటున్నానని ఆమె నాకు చెప్పడం మొదలుపెట్టింది.
ఈ యువతి ఎదుర్కొంటున్న వేదనని,
నేను హ్యాండిల్ చేయగల స్థితిలో లేను.
కాబట్టి మెడోస్ సైకియాట్రిక్ ట్రీట్మెంట్ సెంటర్లో తనని చేర్పించాను.
నేను నా డైరీలన్నీ దాచిపెట్టాను.
వీటిలో నేను తొమ్మిదో తరగతిలో ఉన్నప్పటివి కూడా ఉన్నాయి.
అందులో నేను, "నా ప్రతి పుట్టినరోజుకూ మా నాన్న జైల్లోనే ఉండేవాడు
ఎందుకంటే ఆయన మా అమ్మని దారుణంగా హింసించేవాడు."
"నా జీవితం మొత్తం నాశనమైంది."
"నేను చావు గురించి ఆలోచిస్తున్నా. నాకు భయమేస్తోంది. నామీద నాకే భయమేస్తోంది."
నా మానసిక స్థితి ఆ వయసులో కూడా,
అంటే 13, 14 ఏళ్ళ వయసులో కూడా
అలా ఉండడం దారుణంగా ఉంది.
ఓకే. అలెక్స్.
మీ మొదటి అడుగు వేయాల్సిన రోజు ఇదే.
ఓరి దేవుడా.
నాకు కంగారుగా ఉంది.
-మీరు చేయగలరు. -అవును.
సరే అయితే.
ముందుగా మొదటి భాగం.
"మా నాన్న మా అమ్మని ఎప్పుడూ హింసించేవాడు, పెద్ద తాగుబోతు."
"మా అమ్మ నాపట్ల దారుణంగా ప్రవర్తించేది, చిన్నపిల్లనని కూడా లేకుండా హింసించేది."
"తను నన్ను శారీరకంగా, మానసికంగా, తిట్లతో హింసించేది.
ఏడవలేక పోయేదాన్ని, ఏడవడానికి కూడా అనుమతి ఉండేది కాదు.
జీవితం మొత్తం పి.టి.ఎస్.డితో, బయటపడే దారి లేకుండా గడపాలనే ఆలోచనని ద్వేషిస్తున్నాను.
యుద్ధంలో ఓడిపోయినట్లు అనిపిస్తోంది.
నేను యుద్ధభూమిలో ఒంటరిగా ఓడిపోయి నిలబడినట్లు అనిపిస్తోంది,
చావుకోసం ఎదురుచూస్తూ ఉన్నాను, కానీ ఏదీ నన్ను చంపడం లేదు."
తనకు పి.టి.ఎస్.డి. ఉందని మొదటిసారి నాతో చెప్పిన విషయం బాగా గుర్తుంది
నాలో ఎటువంటి స్పందనా లేదు
ఎందుకంటే అది సైనికులకు వచ్చే జబ్బు కదా అనుకున్నాను.
దాన్ని ఒక నిజమైన వ్యాధిగా నేను గుర్తించలేదు.
పోస్ట్ ట్రామాటిక్ స్ట్రెస్ డిజార్డర్ యుద్ధంలో పాల్గొన్న వ్యక్తులకు
వచ్చే వ్యాధిగానే మొదట గుర్తించారు.
అయితే 30 ఏళ్ళుగా ట్రామా గురించి అధ్యయనం చేసే క్రమంలో మేము నేర్చుకున్నది ఏంటంటే,
ఒక దృశ్యం, ఒక శబ్దం, ఈ రెండు అంశాలూ కలిసి జరిగినపుడు, మన మెదడు వాటిని కలుపుతుంది.
డాక్టర్ బ్రూస్ పెర్రీ సీనియర్ ఫెలో, చైల్డ్ ట్రామా అకాడమీ
అది భౌతిక సంబంధాల్ని ఏర్పరుస్తుంది, ఒక జ్ఞాపకాన్ని సృష్టిస్తుంది.
కానీ మెదడులో కింది భాగం సమయాన్ని గుర్తించలేదు.
కాబట్టి బాల్యంలో ఉన్నప్పుడు వారిలో ట్రామా అభివృద్ధి చెందితే,
వారి మెదడు కింది భాగంలో చిన్న చిన్న ల్యాండ్ మైన్స్ లాంటివి తయారవుతాయి.
కొన్ని ఉత్తేజపరిచే సంకేతాలు, ఆ సంఘటనకు చెందిన ఏదైనా జ్ఞాపకం,
వారిలో ఆందోళనను కలగజేసి, వారిని ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తుంది
ఆ పరిస్థితిని ఎదుర్కోవడం తేలికైన విషయం కాదు.
చికిత్సలో ఎదురయ్యే ప్రధాన గందరగోళం ఏంటంటే
వాటి మధ్యలో ఉండే స్వల్ప తేడాలను గుర్తించడం కష్టం.
అది పి.టి.ఎస్.డినా, డిప్రెషనా, ఆందోళనా లేక ఇంకేదైనా మనోవైకల్యమా చెప్పడం కష్టం.
వీటన్నిటిలో రెండడుగులు ముందుకు వేస్తే ఒకడుగు వెనక్కి, లేదా ఒకడుగు ముందుకు వేస్తే
రెండడుగులు వెనక్కివేసే ధోరణి కనిపిస్తుంది,
అలాంటి వారికి సాయం చేయాలని ప్రయత్నించే కుటుంబానికి, స్నేహితులకు కష్టమవుతుంది.
గత నాలుగు నెలలూ కష్టంగా గడిచాయి.
నేను మెడోస్ నుండి బయటికి రావడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాను.
బయట పెద్ద ప్రపంచం ఉంది.
కాబట్టి నేను స్వంతగా నా జీవితాన్ని నడిపించాలని అనుకుంటున్నాను.
తెలుసా?
హాయ్, అలెక్స్.
-హాయ్. -ఓహ్, నీ జడలు భలే ఉన్నాయి.
-నీ జడలు నచ్చాయి. -బాగా నచ్చాయా?
-అవును, బాగున్నాయి. అందంగా ఉన్నాయి. -థాంక్యూ.
అయితే, నీ ప్లాన్ ఏంటి? ఏం జరుగుతోంది?
అక్కడినుండి బయటికి ఎప్పుడు వస్తున్నావు?
అదీ, ఇంకో వారం రోజులుంది.
ఓకే. మరైతే ఇకపై ఎలాంటి జాగ్రత్తలు తీసుకోబోతున్నావు?
ఏం ప్లాన్ చేశావు?
కొత్త ఉద్యోగంలో చేరాలని అనుకుంటున్నాను.
ఏ ఉద్యోగంలో?
అది చాలా మంచి ప్రశ్న.
ఆ విషయంలోనే ఏదో ఒక నిర్ణయం తీసుకోవాలి.
ఉద్యోగ వేట మొదలుపెట్టాలనే అంటున్నాను.
-నేను... -అదే, అంటే బేసిక్.
అవును.
నాకు తెలుసు.
అయితే, ఈ ఫెసిలిటీ నుంచి బయటికొచ్చాక ఎక్కడ ఉండబోతున్నావు?
కొద్దిరోజులే ఉన్నాయి మరి.
ఇక్కడినుండి బయటపడి ఎక్కడికి వెళతావో చెప్పు?
నాకు తెలీదు.
నీ గురించి నువ్వు ఎలా పట్టించుకోబోతున్నావో నువ్వు కనిపెట్టాలి.
నా జీవితమంతా నన్ను నేను పట్టించుకోలేదా? ఆ విషయం నాకు తెలుసు.
ఈ చికిత్స పూర్తయ్యాక ఇప్పుడు నా గురించి పట్టించుకోవడం నేర్చుకోవాలి. అర్థమయింది.
నేను డిప్రెషన్ బారిన పడక ముందు నాకో ఉద్యోగం ఉండేది.
నా గురించి నేనే పట్టించుకుంటున్నట్లు కాదా?
నన్ను నేను ఎలా పట్టించుకోవాలో నాకు తెలుసు.
ప్రస్తుతం నేను మొదటి మెట్టునుండీ ప్రారంభించబోతున్నాను.
నేను గతం గురించి మాట్లాడడం లేదు. నేను గతం గురించి మాట్లాడడం లేదు.
-నేను ప్రస్తుతం గురించి మాట్లాడుతున్నాను. -నాకా విషయం తెలుసు.
అయితే నేను అప్పుడే చేయగలిగానంటే ఇప్పుడు తప్పకుండా చేయగలను.
-అందుకు నాకు కొంచెం సమయం పడుతుంది. -అవును, ఒప్పుకుంటున్నాను.
-అంతే. -నేను నమ్ముతున్నాను. నేను నమ్ముతున్నాను.
-అవును. -నీ మీద నాకు నమ్మకం ఉంది.
నేను చేస్తాను.
చేస్తాను.
సరే అయితే. జాగ్రత్తగా ఉండు.
-మీరు కూడా. బై. -బై.
చాలా కష్టంగా ఉంది, కొన్నిసార్లు నేను చెప్పేది తనకి అర్థం కానట్లు అనిపిస్తుంది.
నా గురించి తను అసంతృప్తిగా ఫీలవడం నాకు ఇష్టం లేదు.
ఎందుకంటే పి.టి.ఎస్.డి నయం కాదు,
నా పరిస్థితి ఏంటని మరింతగా అవగాహన చేసుకోవడానికే ఇదంతా.
నాకు అలెక్స్ 16 ఏళ్ళుగా తెలుసు.
తన మనసు చాలా గొప్పది.
అందరినీ ప్రేమించే హృదయం ఉంది, చక్కగా ఉండాలనుకుంటుంది.
తన కాళ్ళమీద తాను నిలబడగలిగేలా తనకు మనోధైర్యం అందించడమే నా లక్ష్యం.
కానీ నేను తప్పులు చేశాను.
నా ఉద్దేశాన్ని తప్పుగా అర్థం చేసుకుందని గుర్తించాను.
నేను తన మానసిక ఆరోగ్యాన్ని పరిగణలోకి తీసుకోలేదు.
గతంలో కంటే భిన్నమైన రీతిలో మానసిక ఆరోగ్యాన్ని పరిగణించాలని
అలెక్స్ తో నా ప్రయాణం నాకు నేర్పింది.
"కావలసినదల్లా," విన్ఫ్రే మోలినాతో అంది, "నీ మీద నమ్మకం ఉన్నవారు."
మా ఇద్దరి మధ్యా ఇలాంటి సంభాషణ జరగడం అదేమీ మొదటిసారి కాదు.
ఆమె ప్రేమని అనుభవించిన చోటునుండి వచ్చింది.
మేమిద్దరం నేర్చుకుంటున్నాం.
తను ఇంతవరకూ పి.టి.ఎస్.డితో, పీడకలలతో
సతమతమవుతున్న వారిని చూడలేదు.
అది కేవలం నాలుగు నెలలో, ఆరు నెలలో, ఏడాది పాటో
ఉండి నయమయ్యే సమస్య కాదు, ఇదొక జీవితకాలపు ప్రయాణం.
చికిత్స అనంతర మార్పు చికిత్స గురించి కాదు.
"నాకు సరైన మందు దొరికింది" అనే విషయం గురించి కాదు.
"నా సమస్యని సరిగా గుర్తించారు" అనే విషయం గురించి కూడా కాదు.
వాటి గురించి అస్సలు కానే కాదు.
అది పూర్తిగా సంబంధం గురించే.
ఒక వ్యక్తి కావొచ్చు, ఒక టీచర్ కావొచ్చు,
కోచ్ కావొచ్చు, ఒక కుటుంబ సభ్యుడు కావొచ్చు.
ఒక అనుబంధం ఉన్న భావన, వారితో ఏదో విధంగా ముడిపడిన భావన.
అవి నువ్వు తీసుకోకూడదు. అవి నావి, నాన్నా.
నా సైనికులే బెస్ట్. నువ్వు వీళ్ళందరినీ తీసుకోవచ్చు.
నువ్వు వీటిని తీసుకో. వీళ్ళు నీకు, నేను వీళ్ళని తీసుకుంటాను.
నా బాల్యం బాగా గడిచింది.
నా తల్లిదండ్రులు విడాకులు తీసుకున్నారు.
నాకు రెండు కుటుంబాలు ఉండేవి.
జాక్
అయితే నా జీవితంలో చిన్ననాటి నుండీ సరదాగా, సంతోషంగా ఉండేది,
మా నాన్న విషయానికి వస్తే
తండ్రిగా కంటే ఒక గొప్ప స్నేహితుడిగా ఉండేవారు.
దయచేసి రాబిన్ విలియమ్స్ కు హలో చెప్పండి. రాబిన్.
ఇదిగో నా కొడుకు ఫోటో. ఒకవేళ మనం...
-అతని పేరేంటి? -అతని పేరు జాకరీ.
జాకరీ, ఈయన మిస్టర్ మెక్ ఫెర్సన్.
-అతని వయసెంత? -వాడికి నాలుగేళ్ళు.
ఓహ్, ఓకే. మీ నాన్న అద్భుతమైన వ్యక్తి.
ఇది నా కొడుకు కోసం. ఒక ఫోటో తీసుకోవచ్చా?
ఆయన ఎక్కువగా తిరుగుతూ ఉండేవారు,
కానీ అతనితో గడిపే అవకాశం నాకు దొరికినపుడు మాత్రం...
లీడర్ కోబ్రా.
...మా ఇద్దరి హాబీలూ ఒకేలా ఉండేవి: కంప్యూటర్ గేమ్స్, వీడియో గేమ్స్,
సైన్సు ఫిక్షన్, ఆయన సైనికుల బొమ్మలు సేకరించేవారు.
నేను కూడా... నాకు కూడా ఎంతో నచ్చేది.
మా నాన్నకి అలాంటి హాబీ ఉండడం నాకు నచ్చింది.
-హాయ్. -వీళ్ళని హాస్పిటల్ కి తీసుకెళ్ళాలి.
కోలా బిల్ ని వెంటనే హాస్పిటల్ కి తీసుకెళ్ళాలి.
ఓహ్, అవును. కోలా బిల్ తో జాగ్రత్త.
అతనికి గాయమైంది.
నాకు బాల్యంలో ఎంతో ప్రేమ దక్కింది.
కానీ మా నాన్న తన జీవితంలో అధిక భాగం మానసిక సమస్యలతో
బాధపడుతూనే ఉన్నారు.
ఆందోళన, డిప్రెషన్, అడిక్షన్ చాలా ఎక్కువగా ఉండేవి.
ఈ సమస్య వంశపారంపర్యంగా కొనసాగుతూ ఉన్నట్లుగా ఉంది.
నా జీవితం మొత్తం మానసిక ఆరోగ్య సమస్యలు అనుభవించాను.
నాకు అబ్సెసివ్ కంపల్సివ్ డిజార్డర్ ఉంది,
రాత్రిళ్ళు పడుకోబోయేముందు కొన్ని పనుల్ని లెక్కబెట్టే వాడిని.
కొన్ని వస్తువుల పట్ల వ్యామోహం.
పిల్లవాడిగా ఎక్కువగా నిద్రపోయేవాడిని కాదు. నాకు నిద్రలేమి సమస్య దారుణంగా ఉండేది.
బోలెడంత శక్తి, మనసు పరుగులు తీస్తూ ఉండేది, కొంతవరకూ అది కూడా వారసత్వంగా వచ్చిందేమో.
దేవుడా, అద్భుతం, నేను వాడికోసం మంచి పనులు చేయాలని ప్రయత్నిస్తున్నాను.
ప్రయత్నిస్తున్నా. నేనన్నాను, "నిన్ను డిస్నీ ల్యాండ్ కి తీసుకెళ్తాను.
చాలా బాగుంటుంది. మూడేళ్ళ వాడికోసం మిక్కీ మౌస్, అవును.
మూడేళ్ళ వాడికోసం మిక్కీ మౌస్, అది అద్భుతంగా ఉంటుంది."
మూడేళ్ళ వాడికోసం మిక్కీ మౌస్ పనికిమాలిన చెత్త విషయం.
అప్పుడు మిక్కీ అంటుంది, "హాయ్, బుడ్డోడా!"
గుడ్ మార్నింగ్, జాకరీ.
ఏంటి?
నాకు యుక్త వయసు వచ్చేసరికి
మందు తాగడం, డ్రగ్స్ తీసుకోవడం నా మనసుని శాంతపరుస్తాయని అర్థమైంది.
నా అనుభవంలో మందు,
డ్రగ్స్ పై ఆధారపడడం సాధారణ విషయంగా మారింది.
పరిగెత్తే మనసుని శాంతపరచడం కోసం.
మా నాన్న లక్షణాలు నాక్కూడా కొన్ని వచ్చాయని అర్థమవడం మొదలైంది.
నా ఆందోళన, డిప్రెషన్, ఓసీడి
డ్రగ్స్, అతనిలాగే తాగుడు.
నేను స్వయంగా మందు తీసుకోకముందు, పరిస్థితులు ఉక్కిరిబిక్కిరిగా అనిపించేవి.
మిక్స్ లోకి ఆల్కహాల్ కలపగానే ఉన్నట్టుండి నా ఆలోచన
ఒక దారిన పడినట్లు అనిపించేది.
"ఓహ్, నేను తాగుతున్నానా" అనుకునే వాడిని... నా మనసు ప్రశాంతంగా ఉండేది.
నేను నెమ్మదించాలి అని అనుకున్నప్పటికీ, నా మనసు "పిచ్చివాడా" అనేది.
మీరు మీ శరీరంపై రకరకాల డ్రగ్స్ తో
ప్రయోగాలు చేస్తూ ఉంటారని జనం బహుశా అనుకుంటూ ఉంటారు.
-మీ ఉద్దేశం, మెడికేషనా. -అవును.
లేదు. నేను తీసుకోను.
అది నా గుర్తింపులో ఒక భాగంగా మారిపోయింది.
"అవి తీసుకుంటే గానీ, ఈరోజు గడపలేను" అనుకునేవాడిని.
విచిత్రమైన విషయం ఏంటంటే, నేను పైస్థాయి డ్రగ్స్ తీసుకునే వాడ్ని.
నన్ను శాంతపరచడానికి కొకైన్ లాంటివి మాత్రమే వాడే వాడిని.
దాని గురించి మా నాన్నతో మాట్లాడాను. ఆయన కూడా అంతే.
ఇప్పుడు కెమెరామెన్ కి పిచ్చెక్కిద్దాం. "వద్దు."
ఫోకస్ చేయడానికి, రిలాక్స్ అవడానికి ఆయనకూడా అవే వాడేవారు.
"నేను లిప్స్టిక్ పూసుకున్నానా?"
మేమిద్దరం ఒకరి గురించి ఒకరం
లోతుగా తెలుసుకోవడం మొదలుపెట్టాకే
మేము మందు మానేయాలని నిర్ణయించుకున్నాం,
ఆ సమయంలోనే నాకు సమస్య ఉందని నేను మొదటిసారిగా గుర్తించాను.
కాబట్టి మేము దాని కోసం గట్టిగా ప్రయత్నించాం.
అతని గురించి మరింత బాగా తెలుసుకోవాలని ప్రయత్నించాను
ఎందుకంటే ఆయన ఎలాంటి సమస్యలు ఎదుర్కొన్నారో నాకు నిజంగా అర్థం కాలేదు.
ఆయనకి పార్కిన్సన్స్ వ్యాధి సోకిందని పరీక్షల్లో తెలియగానే...
ఆయనకోసం ఎంతో బాధపడ్డాను.
కానీ ఆయన గందరగోళానికి గురయ్యారు.
ఆయనకి ఎంతో ఇష్టమైన పనులు అందరినీ ఎంటర్టైన్ చేసే, ప్రదర్శనలు
ఇవ్వగలిగే సామర్థ్యం కోల్పోతున్నానని ఆయన భావించారు.
మా నాన్నలో తారాస్థాయిలో నిరాశ గమనించాను.
ఆయన నెమ్మదిగా కుంగిపోతున్నారు.
అప్పటికి నేనింకా తాగుడు మానలేదు.
నాకు ఉక్కిరిబిక్కిరిగా అనిపించింది, విసుగెత్తి పోయాను
ఎందుకంటే మా నాన్నకి ఏ విధంగా సాయపడాలో నాకు తెలియలేదు.
ఆయనతో దాదాపు ప్రతిరోజూ మాట్లాడేవాడ్ని, ప్రతిరోజూ కుదరకపోయినా
ఆయన జీవితం చివరిదశలో రోజూ మాట్లాడాను.
యాక్టర్ రాబిన్ విలియమ్స్ 63 ఏళ్ళ వయసులో
ఆత్మహత్య చేసుకుని చనిపోయారు.
రాబిన్ విలియమ్స్ వెస్ట్ కోస్టులో చనిపోయారు. ఆయన వయసు 63.
నేను రాబిన్ విలియమ్స్ గురించే ఆలోచిస్తున్నాను.
ఇది పూర్తిగా షాకింగ్ గా ఉంది, ఇంకా భయానకంగా ఉంది.
63 ఏళ్ళ వయసులో మృతి చెందిన రాబిన్ విలియమ్స్
నేను షాక్ అయ్యాను.
ఆయన మరణంతో ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఒక ఈవెంట్ మొదలైంది.
నేను బహిరంగంగా దుఃఖిస్తున్నాను.
రాబిన్ విలియమ్స్
ప్రైవేటుగా ఎలా దుఃఖించాలో నాకు తెలీదు.
నాకు నేనుగా దీన్ని తట్టుకోగలిగే
పరిస్థితిలో లేను.
బుల్లెట్ ఏం చేసింది?
అతని కవచంలోంచి చొచ్చుకుపోయి గాయపరిచింది.
-అయితే చనిపోలేదా? -అతను చనిపోలేదు.
కానీ అందుకే టామ్ క్యాట్, ఆర్ద్వాక్ ఎ.ఐ. అతన్ని తీసుకుంటున్నారు.
నేను ఆయనతో చెప్పాలనుకున్న విషయాలు కొన్ని ఉన్నాయి
నేను అతనితో చర్చించాలనుకున్న విషయాలు కొన్ని ఉన్నాయి,
ఇంకా... వాటిలో కొన్ని చేయడానికి నాకు అవకాశం దొరికింది కూడా,
కానీ నేను ఆశించినంతగా మాత్రం కాదు.
అందువల్ల నా జీవితం నా నియంత్రణలో లేకుండా పోయింది.
నాకు చాలా కోపంగా, బాధగా ఉండేది
ఎలాంటి భావాన్ని ఫీలవ్వాలని ఉండేది కాదు.
ఇంకా...
ఇంకా దానివల్ల...
పరిస్థితి చేయిదాటి పోయింది.
నేను విపరీతంగా తాగేవాడ్ని.
నా కుటుంబంతో సంబంధాలు చెడగొట్టుకున్నాను.
మతిభ్రమలు కలిగేవి.
ప్రజలతో మామూలుగా ప్రవర్తించడం...
చాలా కష్టంగా ఉండేది,
జనంతో మామూలు సంభాషణ కూడా జరపలేకపోయేవాడ్ని
ఎందుకంటే అంత ఒంటరిగా, కుంగిపోయినట్లుగా అనిపించేది.
తమ దుఃఖం కారణంగా కష్టమైన పరిస్థితులు ఎదుర్కొంటున్న వ్యక్తులకు,
ఎడిక్షన్ పెద్ద బలహీనతగా మారడం స్పష్టమైన విషయం.
ప్రస్తుతం అమెరికాలో ఎడిక్షన్ చాలా పెద్ద సమస్య...
కెన్ డక్ వర్త్ - చీఫ్ మెడికల్ ఆఫీసర్, నేషనల్ ఎలయన్స్ ఆన్ మెంటల్ ఇల్నెస్
...అయితే మనం ఈ సమస్యని ఒక నైతిక వైఫల్యంగా కాక,
జీవ సంబంధమైన బలహీనతగా చూడాలి.
కాబట్టి మనం దీన్ని డ్రగ్స్ దుర్వినియోగ రుగ్మత అనిగాక,
డ్రగ్స్ వినియోగ రుగ్మత అని పిలుస్తాం.
ఇది చాలా ముఖ్యమైనది.
మీకొక జీవ సంబంధమైన బలహీనత ఉంటుంది, దాన్ని మీ ప్రవర్తన ప్రభావితం చేస్తుంది.
ఈ విధంగా ఇది కూడా నైతికత గురించి మాట్లాడని
డయాబెటిస్ లేదా మరో జబ్బు లాంటిదే.
ప్రతి వ్యక్తీ వేరుగా ఉంటారు.
ప్రతి వ్యక్తీ కోలుకునే ప్రయాణం
ఎంత ప్రత్యేకంగా ఉంటుందో, దాని ప్రత్యేకతను నేను అభినందిస్తున్నాను.
నాకు సాయం కావాలి.
నాకు పోస్ట్ ట్రామాటిక్ స్ట్రెస్ డిజార్డర్ ఉందని నిర్ధారణ అయింది.
అదొక మేలుకొలుపు లాంటిది.
నేను నా జీవితాన్ని మార్చుకోవాలి.
సొంతగా మందులు వాడడం మానుకోవాలి
వేటిని ఎలా అనుభూతి చెందాలో అలాగే అనుభూతి చెందాలి, ఆ అనుభవం ఎంత
బాధాకరంగా ఉన్నప్పటికీ అందుకు సిద్ధపడాలి.
నా అనుభవాన్ని పంచుకునే మార్గాన్ని కనిపెట్టాల్సిన అవసరం ఉంది
సున్నితంగా ఉంటూ... తిరిగి అనుభవాల్ని పొందాలి.
అదే నన్ను మానసిక ఆరోగ్య సలహాదారునిగా మారడానికి దోహదపడింది.
రాబిన్ విలియమ్స్ పెద్ద కొడుకు జాక్
ఇన్సపరబుల్ అనే సంస్థలో భాగమయ్యారు. అత్యాధునిక మానసిక చికిత్సను భరించే
స్థోమతలేనివారికోసం ఉద్దేశించబడిన సంస్థ ఇది.
అమెరికన్లందరిలో డిప్రెషన్ సమస్య పెరుగుతూ పోతోంది
వెల్కమ్, జాక్ విలియమ్స్. మాతో ఉన్నందుకు మీకు చాలా థాంక్స్.
దాన్ని ఒక బలహీనతగా చూడకుండా ఒక బలంగా గుర్తించేలా
మన మైండ్ సెట్ ని మార్చుకోవాలని నా ఉద్దేశం.
నాలో సంతృప్తి భావన కొనసాగాలంటే నేను సేవా కార్యక్రమాలపై...
దృష్టి పెట్టడాన్ని మానకూడదని నాకు చాలా స్పష్టంగా అర్థమయింది.
ఎందుకంటే బహుశా నేను కుదురుగా ఒకచోట ఉండలేను.
జాక్ తండ్రి కావడానికి పూర్తి సిద్ధంగా ఉన్నాడని నాకు అర్థమయింది.
జాక్ చేయాలని తలపెట్టిన సేవా కార్యక్రమాలతో నేను నిజంగా చాలా ఇంప్రెస్ అయ్యాను.
ఇద్దరం కలిసి ఎదగడంలో ఆసక్తి కలిగిన భాగస్వామి కావాలని కోరుకున్నాను,
మేము మరింత మంచివారిగా మారడానికి దోహదపడుతుంది.
ఒలీవియా జూన్ జాక్ భార్య
నాకు జాక్ లో అది కనబడింది.
త్వరగా కోలుకోవడానికి, మనసు విప్పి మాట్లాడడానికి ఒలీవియా నాకెంతో సాయంచేసింది.
నేను తాగుడు జోలికి వెళ్ళకుండా ఉన్నాను.
నేను వాటికి బానిస కావడానికి కారణమైన
అసలు లక్షణాలకు చికిత్స తీసుకుంటున్నాను.
అదొక ప్రయాణం.
ఊరికే పైపైన విషయాల్ని చూసి
"వావ్, అక్కడ... అక్కడ ఒక వారసత్వ సమస్య నడుస్తోంది" అనుకోవచ్చు.
నేను తండ్రినవడం నాకు నచ్చింది.
ఇప్పటివరకూ నా జీవితంలో జరిగిన గొప్ప విషయమది.
వంశపారంపర్యంగా వస్తున్న సమస్యని నేను ఛేదించే అవకాశం ఉందని నేను భావిస్తున్నానా?
అవును. చాలా పెద్ద అవకాశం ఉందని అనుకుంటున్నాను.
నా కొడుకు దృష్టిలో స్పష్టత, దూరదృష్టి ఉన్నవాడిగా ఉండాలి.
తనకు అందుబాటులో ఉండాలి.
నా కొడుకు నా కళ్ళలోకి చూస్తూ ఒక రకమైన చూపు చూసిన సందర్భాలు ఉన్నాయి
ఎలాగంటే, "సరే, ఏం జరగబోతోంది?"
హేయ్, జాక్, అది...
నాకు తెలీదు.
అయితే దారిలో నా చేయి పట్టుకుని,
జోకులు చెప్పుకుంటూ సరదాగా గడపొచ్చు.
హేయ్, నువ్వు ఓపెరా హౌస్ కి ఎలా వెళతావు?
డబ్బుతో.
అవును. కమాన్, ఫ్రెండ్.
నీకు భయమేస్తోంది, కదూ?
లేదు. అస్సలు కాదు.
ప్రతి ఒక్కరికీ ఏదో ఒక బాధ ఉంది.
మీరు ఎంతో విజయవంతమైన వారు, సంతోషకరమైన వ్యక్తినని అనుకోవచ్చు.
దానర్థం మీ జీవితం పక్కాగా ఉందని కాదు.
అయితే మీ జీవితంలో "నాకు సాయం కావాలి.
నేను మరీ ఎక్కువగా తాగుతున్నానేమో, నేను మరీ ఎక్కువగా చేస్తున్నానేమో?" అని
అనేలా ఒక్కసారైనా లేదా కొన్ని అనుభవాలు
లేదా సంఘటనలు లేదా పరిస్థితులు ఎదురయ్యాయా?
అలాంటి సంఘటన ఏదైనా జరిగిందా?
లేదు. నాకు దగ్గరి వాళ్ళలో కొందరు చెప్పడం మొదలుపెట్టినపుడు మాత్రమే
"ఇది మామూలు ప్రవర్తన కాదనుకుంటా.
బహుశా దీని గురించి నువ్వు పట్టించుకోవాలేమో"
లేదా "బహుశా నువ్వు ఎవరి సాయమైనా తీసుకోవాలేమో" అని చెప్పారు.
అప్పుడు నేను వెంటనే...
-అంటే, "నాకు ఎలాంటి సాయం వద్దు." -కానే కాదు.
ఇప్పుడు వెనక్కి తిరిగి చూస్తే, అంతా అప్పటి కాలాన్ని బట్టి ఆధారపడి ఉంది.
నా ఇరవైల చివరికాలంలో పరిస్థితులన్నీ ఉక్కిరిబిక్కిరి చేసేలా ఉండేవి.
-అవును. -ఇకపై నావల్ల కాదన్నట్లుగా.
నేను అన్నిచోట్లకీ తిరిగే వాడిని
ఎందుకంటే, మా కుటుంబం వైపునుండి చూస్తే,
ఎక్కడికి వెళ్ళాలన్నా నావైపే చూసేవారు, "అక్కడికి ఎవరైనా వెళ్ళాలి.
నేపాల్.
హ్యారీ, నువ్వెళ్ళు."
నేను ఎప్పుడూ సరే అనేవాడిని. ఎప్పుడూ కాదని చెప్పేవాడిని కాదు.
కానీ అన్నిసార్లు అవునని చెప్పీ చెప్పీ, చివరికి అగ్ని పర్వతం ఒక్కసారిగా బద్దలైంది.
ఎవరో నిప్పు రాజేసినట్లుగా తయారైంది పరిస్థితి.
ఎన్నో ఏళ్ళపాటు అణిచిపెట్టిన ఎమోషన్స్ అన్నీ
ఒక్కసారిగా తన్నుకుని బయటికి వచ్చాయి.
ఫిజీషియన్స్ నీ, డాక్టర్లనీ, థెరపిస్ట్ లనీ కలిశాను.
ప్రత్యామ్నాయ చికిత్సలు చేసేవాళ్ళని కలిశా. అన్నిరకాల వాళ్ళనీ కలిశాను.
కానీ మేఘన్ ని కలవడం, తనతో ఉండడం...
-నిజంగా? -నేను నయం చేసుకోకపోతే,
నన్ను నేను సరిచేసుకోకపోతే, ఈ అమ్మాయిని కోల్పోతాననిపించింది.
ఎవరితోనైతే నా జీవితం మొత్తం గడపాలని అనుకున్నానో తనని.
మా సంబంధం ప్రారంభం నుండీ నేను నేర్చుకోవాల్సింది ఎంతో ఉంది.
ఒక్కసారిగా తెరవెనక బ్రిటిష్ రాయల్
ఫ్యామిలీలో భాగం అవడంతో ఆమె షాక్ అయింది.
మా ఇద్దరికీ వాదన జరిగిన తర్వాత, "నువ్వు ఎవరినైనా కలవడం
మంచిదని అనుకుంటున్నాను" అని తను చెప్పింది.
ఆ వాదనలో,
నాకు తెలియకుండానే, నేను 12 ఏళ్ళ హ్యారీలా ప్రవర్తించాను.
నేను థెరపీ ప్రారంభించిన వెంటనే, బహుశా నా రెండవ సెషన్ అనుకుంటాను,
నా థెరపిస్ట్ నావైపు తిరిగి ఇలా అన్నారు,
"నువ్వు 12ఏళ్ళ వయసున్న హ్యారీలాగా ప్రవర్తిస్తున్నావు."
నాకు కొంచెం సిగ్గుగా అనిపించి డిఫెన్స్ లో పడ్డాను.
"ఎంత ధైర్యం? నన్ను పిల్లాడినంటారా?" అన్నాను.
అప్పుడు ఆమె, "లేదు. మిమ్మల్ని పిల్లాడు అనడం లేదు.
మీరు చిన్న పిల్లాడిగా ఉన్నప్పుడు మీకు జరిగిన దానిపట్ల
నాకు జాలి, సానుభూతి కలుగుతోంది.
మీరు దాన్ని బయటపెట్టలేదు, దాని గురించి మాట్లాడే అవకాశం దొరకలేదు,
కానీ ఇప్పడు అదంతా ఒక్కసారిగా రకరకాలుగా బయటికి తన్నుకుని వస్తోంది."
నేర్చుకునే నా ప్రయాణం అప్పుడే మొదలైంది.
నేను ఈ కుటుంబంలో, ఈ సంస్థలో
ఒక బుడగలో నివసిస్తున్నానని అర్థమయింది.
నేను ఆ ఆలోచనా విధానంలో, ఆ మైండ్ సెట్లో దాదాపు ఇరుక్కుపోయాను.
మా ఇద్దరి సంబంధం గురించి బహిరంగంగా వెల్లడించిన మొదటి ఎనిమిది రోజుల్లోనే,
హ్యారీ గర్ల్ ఫ్రెండ్ హిప్ హాప్ సంస్కృతికి చెందిందని పుకార్లు పుట్టించారు.
ఆమె ఉత్సాకరమైన డి.ఎన్.ఎ రాయల్ రక్తాన్ని ఉత్తేజపరుస్తుందని మాట్లాడారు.
'మేఘన్ బిడ్డ రాయల్ ఫ్యామిలీకి కళంకం'
మమ్మల్ని ఫాలో చేసేవారు, ఫోటోలు తీసేవారు, వెంటబడి వేధించేవారు.
కెమెరాల క్లికింగ్ సౌండ్, వాటి ఫ్లాష్ లైట్లని చూస్తే నా రక్తం మరిగిపోయేది.
నాకు కోపం వచ్చేది. మా అమ్మకు ఏదైతే జరిగిందో, చిన్నవాడిగా
నాకు ఎదురైన అనుభవాల దగ్గరికి నన్ను తీసుకెళ్ళేది.
ఇక చాలు.
అయితే ఈసారి అది కేవలం సాంప్రదాయ మీడియాకు
మాత్రమే పరిమితం కాకుండా, సోషల్ మీడియా వేదికల్లో కూడా దారుణమైన స్థితికి చేరింది.
మేఘన్ మార్కిల్ ని ద్వేషిస్తున్నాను!!!
నేను పూర్తి నిస్సహాయుడిగా ఫీలయ్యాను.
నా కుటుంబం సాయం చేస్తుందని అనుకున్నాను.
కానీ అడిగిందీ, అభ్యర్ధించింది, హెచ్చరించింది, ఏదైనా గానీ,
ప్రతి విషయం పట్ల ఏమీ స్పందించకుండా, నిర్లక్ష్యంగా వ్యవహరించారు.
మా సంబంధాన్ని మెరుగుపరుచుకోవడం కోసం నాలుగేళ్ళు గడిపాం.
ఎప్పటిలాగే ఉంటూ, చేయాల్సింది చేస్తూ
ఉండడం కోసం మేము చేయగలిగిన ప్రతి విషయం చేశాం.
కానీ మేఘన్ సంఘర్షణకి లోనైంది.
లండన్లోని రాయల్ ఆల్బర్ట్ హాల్లో జరిగిన ఒక చారిటీ కార్యక్రమం కోసం మేము ఒకరి చేతులు
ఒకరం పట్టుకుని నడుచుకుంటూ వెళ్ళిన ఫోటో జనం చూసే ఉంటారు.
ఆ సమయంలో తను ఆరు నెలల గర్భవతి.
ప్రజలకు అర్థం కాని విషయం ఏంటంటే ఆరోజు సాయంత్రం
మేఘన్ నాతో ఒక విషయం పంచుకుంది
తనకు ఆత్మహత్య ఆలోచనలు వస్తున్నాయనీ
తన జీవితాన్ని ఎలా ముగించాలి అన్న విషయంలో సాధ్యాసాధ్యాల గురించి మాట్లాడింది.
ఆమెకు ఆ విషయం పట్ల ఉన్న స్పష్టతే ఆమెకు భయం కలిగించే విషయం.
తను మతి స్థిమితం కోల్పోలేదు.
తనకి పిచ్చి ఎక్కలేదు.
తనేమీ మందుల రూపంలో, లేదా ఆల్కహాల్ రూపంలో డ్రగ్స్ తీసుకోవడం లేదు.
ఆమె ఏ మత్తు ప్రభావంలో లేదు. ఆమె పూర్తి తెలివితో ఉంది.
అయినా కూడా రాత్రిళ్ళు నిద్ర మధ్యలో
ఈ ఆలోచనలు తనని లేపేవి.
అయితే తను ఆ పని చేయకపోవడానికి కారణం అది నాపై
ఎలాంటి ప్రభావం చూపుతుందనే ఆలోచన కావొచ్చు.
మా అమ్మ విషయంలో జరిగింది చూశాక
నా జీవితంలో మరో మహిళని కోల్పోయే పరిస్థితికి చేరుకోవడం
అదికూడా తన కడుపులో ఒక బిడ్డతో, మా బిడ్డ.
నేను ఆ విషయం పట్ల వ్యవహరించిన తీరు కొంచెం సిగ్గుగా అనిపించింది.
మేము ఉన్న వ్యవస్థ కారణంగా,
మాకున్న బాధ్యతలు, చేయాల్సిన విధుల కారణంగా,
మేము త్వరగా ఓదార్చుకుని...
గబగబా తయారయ్యాం
పోలీస్ ఎస్కార్ట్ ఉన్న కాన్వాయ్ లోకి ఎక్కాం
రాయల్ ఆల్బర్ట్ హాల్ లో జరిగే చారిటీ కార్యక్రమానికి బయలుదేరాం.
కెమెరాల గోడ ముందుకు చేరి ఏమీ జరగనట్లు, అంతా బాగున్నట్లు ప్రవర్తించాం.
"మీకో విషయం తెలుసా? ఈరోజు మనం అక్కడికి వెళ్ళడం లేదు"
అని అనుకునే అవకాశం అక్కడ లేదు.
ఎందుకంటే ఆపని చేస్తే బయలుదేరే పుకార్ల గురించి ఊహించుకోండి.
నేను, నా భార్య ఒకరి చేతులు ఒకరం పట్టుకుని ఆ కుర్చీల్లో కూర్చుని ఉన్నప్పుడు,
లైట్లు పక్కకు పోగానే, మేఘన్ ఏడవడం మొదలుపెట్టేది.
తనపట్ల నాకు చాలా జాలేసింది, అదే సమయంలో మేము ఇలాంటి పరిస్థితిలో చిక్కుకుపోయినందుకు
నామీద నాకే చాలా కోపంగా ఉంది.
పరిస్థితి ఇంత దిగజారినందుకు, కుటుంబం దగ్గరికి వెళ్ళడానికి సిగ్గుపడ్డాను.
ఎందుకంటే నిజాయితీగా చెప్పాలంటే,
నా వయసులో ఉన్న ఎందరికో ఈ విషయంలో పోలిక ఉండచ్చు,
నాకు కావలసింది నా కుటుంబం దగ్గరినుండి దొరకదని నాకు అర్థమయింది.
తర్వాత నాకు కొడుకు పుట్టాడు,
వాడి కళ్ళలోకి చూసినపుడల్లా నా భార్యకి కూడా మా అమ్మకి పట్టిన
గతే పడితే, అప్పుడు వాడ్ని నేనే పెంచి పెద్దజేయాలనే
ఆలోచనకు బదులుగా నా దృష్టి మొత్తం
పూర్తిగా వాడిమీదే కేంద్రీకరించాను.
మేము అక్కడినుండి వెళ్ళిపోవడానికి అదే ముఖ్యకారణం.
మీడియా చేతిలో, అలాగే మానసిక సమస్యల గురించి మాట్లాడడాన్ని
ఎంతమాత్రం ప్రోత్సహించని ఈ వ్యవస్థ చేతిలో
చిక్కుకుపోయినట్లు, భయం నియంత్రణలో ఉన్నట్లు అనిపించేది.
కానీ ఖచ్చితంగా ఇకపై నిశ్శబ్దంగా ఉండకూడదని నిర్ణయించుకున్నాను.
కాలేజీలో చేరిన మొదటి ఏడాది నాకు చాలా కష్టంగా గడిచింది.
నా మనసులో ఒక భావం ఉండేది, కానీ అది ఏంటనేది స్పష్టంగా తెలిసేది కాదు
చూచాయగా పలానా అని తెలుస్తూ ఉండుండొచ్చు,
కానీ అది నిజంగా జరుగుతోందా
నా చుట్టూ ఉన్న వాళ్ళతో ఈ విషయం ఎలా చెప్పాలి?
క్రిస్టల్
"ఓకే, నాకు డిప్రెషన్ వచ్చిందనుకుంటా" అనుకున్న సందర్భం కూడా ఉంది.
అది కాలేజీలో మొదటి సంవత్సరం.
డివిజన్ త్రీ టెన్నిస్ ఆడేందుకు ఉత్సాహంగా ఉన్నాను,
అయితే కాలీజీ ఎలా ఉంటుంది అన్న విషయంలో నాకు తప్పు అవగాహన ఉన్నట్లుంది.
మొదటిసారి ఇంటినుండి దూరంగా ఉండడం, ఒక పెద్ద మార్పు.
నేను క్యాంపస్ లో బలవంతంగా నడిచేదాన్ని,
నా గది వదిలి బయటకు వచ్చేంత శక్తి నాకు ఉండేది కాదు.
కాలేజీకి వెళ్ళడం వల్ల డిప్రెషన్ ని హ్యాండిల్ చేసే పద్ధతి మారింది
ఎందుకంటే ఎప్పుడూ చుట్టూ జనం ఉంటారు,
కాబట్టి నా మనసులో భావాల్ని నియంత్రించాల్సి వచ్చేది.
అంటే, ఏడవడానికి ఇది సరైన సమయం కాదు.
మధ్యాహ్నం 12 నుంచి ఒంటిగంట వరకూ బాధపడి, అప్పుడు క్లాసుకి వెళ్ళాలి,
తర్వాత బహుశా రాత్రి ఎనిమిది గంటలకు బాధపడొచ్చు.
మీ రూమ్మేట్ గదిలో లేని సమయంలో మళ్ళీ ఇంకోసారి బాధపడొచ్చు.
నా మనసంతా గందరగోళంగా, దేనిమీదా దృష్టి పెట్టలేకుండా ఉండేదాన్ని.
నేను మనస్పూర్తిగా సంతోషంగా ఎప్పుడు ఫీలయ్యానో కూడా నాకు సరిగా గుర్తులేదు.
నన్ను నేను గాయపరుచుకోవాలనే ఆలోచన పదేపదే కలిగేది, అది ఆగేది కాదు.
కొన్నిసార్లు అనుకునేదాన్ని, నేను నా సమస్యల్ని బూతద్దంలోంచి చూస్తున్నానా?
నాకు మతి స్థిమితం తప్పుతోందా? ఏమో తెలీదు.
అన్ని మానసిక సమస్యలలో మూడు వంతులు 25 ఏళ్ళలోపు వయసులోనే వస్తాయి.
ఆ వయసులో మీరు ఎవరనే విషయాన్ని తెలుసుకోవడం కోసం ప్రయత్నిస్తూ ఉంటారు.
దాంతోపాటు అదనంగా మరో సవాలు విసురుతుంది,
మీ గుర్తింపులోకి మిమ్మల్ని మీరు ఇముడ్చుకునే ప్రయత్నం చేయాలి
అదే నా ఉద్దేశంలో ప్రజలు ఎదుర్కొనే అతిపెద్ద సవాళ్లలో ఒకటి.
"నేను ఎవరిని? నీలో ఇదికూడా భాగమేనా?
దీంతోపాటు జీవించడం నేను నేర్చుకోగలనా?
ఇది నన్ను వదిలిపోదా?"
కాలేజీలు, యూనివర్సిటీలు విపరీతమైన మార్పుని తీసుకొస్తాయి.
సమన్వయం కలిగిన మానసిక ఆరోగ్య వ్యవస్థ లేదు.
నిపుణుల సహాయం దొరకడం చాలా కష్టమవుతుంది.
నాకు సహాయం అవసరమైనప్పుడు, విద్యా వసతుల కోసం అప్లై చేశాను.
అది చాలా విసుగ్గా అనిపించింది, ఎందుకంటే
నాకు డిప్రెషన్ ఉందని ఏదో విధంగా నిరూపించుకోవాలి అన్నట్లుగా ఉంది పరిస్థితి.
ఆ పని ఎలా చేయాలో నాకు తెలీదు.
మధ్యలో బోలెడన్ని మిడ్ టర్మ్ పరీక్షలు
టెన్నిస్ వల్ల బోలెడంత ఒత్తిడి.
నా టీంతో కలిసి నేషనల్స్ నుండి తిరిగి వచ్చాక,
నాకు మనసంతా, అంటే, దుఃఖం తట్టుకోలేకపోయాను.
కాబట్టి ఇంటికి వెళ్లాను.
నా తల్లిదండ్రులు తైవాన్ నుండి వలస వచ్చారు.
మమ్మల్ని ఎలా పెంచారంటే,
మీ సమస్యలతో వ్యవహరించడం ఎలాగో తెలిస్తే, మీరు బలవంతులుగా ఉన్నట్లే.
మా ఇంట్లో మానసిక ఆరోగ్యం గురించి ఎప్పుడూ చర్చ జరగలేదు.
కాబట్టి మొదటి తరం ఆసియన్ అమెరికన్ గా
నేను ఆ సంభాషణ మొదలుపెట్టాల్సి వచ్చింది.
"ఓహ్, నువ్వు అన్నిటినీ ప్రశ్నించడం
మొదలుపెట్టావా, పరవాలేదు" అన్న విధంగా అది జరగలేదు.
"గతంలో కూడా ఇలా అనిపించింది" లేదా "దీని గురించి మాట్లాడుకుందాం" అన్నట్లు లేదు.
ఒక భయాందోళనకరమైన పరిస్థితి.
నేను ఊహించిన దానికంటే చాలా ఎక్కువగా.
నా బిడ్డ డిప్రెషన్ కు గురైందన్న
పరిస్థితిని ఎదుర్కోలేనని అనిపించింది.
ఒకసారి తను జబ్బు పడిందని నేను ఒప్పుకుంటే...
ఫియోనా జువాన్ క్రిస్టల్ తల్లి
...తను ఎప్పటికీ అలాగే ఉంటుందనిపించింది.
అందుకే తనని డాక్టర్ దగ్గరికి తీసుకెళ్ళకుండా ఆలస్యం చేశాను.
అదొక దీర్ఘకాలిక సమస్యలా మారుతుందని భయపడ్డాను.
తనని డాక్టర్ దగ్గరికి తీసుకెళ్లాలని వాళ్ళ అక్క చెప్పింది.
అప్పుడే మేము సమస్యని చివరికి ఎదుర్కొన్నాం.
మా అమ్మకీ, నాకూ
ఒకే విషయం మీద ఎన్నోసార్లు చర్చలు జరిగాయి.
కాబట్టి మా సంబంధం పరంగా చూస్తే పురోగతి సాధించడం కష్టమయింది
ఎందుకంటే తను ఏడవడమో మరేదో చేయడం ద్వారా
తన ఆందోళనని బయటపెట్టే పరిస్థితి సరైనదే అనుకునే చోటే మేము చిక్కుకుపోయాం.
కానీ అలా ఏడిస్తే నా సంగతి వదిలేసి...
సెలీన్ జువాన్ క్రిస్టల్ అక్క
...తన గురించి పట్టించుకోవాల్సి వస్తోందన్న విషయం అమ్మతో చెప్పావా?
మనసువిప్పి మాట్లాడాలని ప్రయత్నిస్తుంటే, తను అర్థం చేసుకుని పట్టించుకోవాలి కదా?
-ఆ విషయం తనతో చెప్పావా? -అవును, చెప్పాను. కొన్నిసార్లు చెప్పాను.
-అప్పుడు తను ఏమంది? -"ఓహ్, ఓరి దేవుడా, నన్ను క్షమించు"
అని మళ్ళీ... నాకు తెలీదు, అదసలు, ఏమో...
అమ్మ, నేను దీని గురించి మాట్లాడుకున్నాం, తను అమ్మలా ప్రవర్తించాలి, అవునా?
అవసరమైనపుడు తను మనకి అందుబాటులో ఉండాలి
తన వరకూ బలహీనత చూపించడం అంటే, తను ఇలా అనుకుంటూ ఉండొచ్చు, "ఓహ్, నో.
మన పెంపకం చాలా బాగుంది కదా."
ఇంకా, "నా పిల్లలకి అవసరమైనపుడు,
నేను అందుబాటులో లేకుండా, ధృడంగా ఉండకపోతే వాళ్ళు నాపై ఎలా ఆధారపడతారు" అనుకోవచ్చు.
ఉమ్, ఆసియా సంస్కృతుల్లో ధృడంగా ఉండడమంటే భావోద్వేగాలని బయటపెట్టకపోవడమనే భావన ఉంది.
నా ఉద్దేశంలో, నాకు సాయం అవసరమైనపుడు ఎందులోంచో మా అమ్మని నడిపించడానికి
ప్రయత్నిస్తున్నట్లు అనిపించింది.
దాంతో ఎలా వ్యవహరించాలో నేను ఇప్పటికీ నేర్చుకోవాలి.
ముఖ్యంగా నీతో ఎలా సంభాషించాలో నాకు తెలియని పరిస్థితిలో.
లేదా దాని గురించి నువ్వు మాట్లాడాలని అనుకోనప్పుడు.
లేదా నువ్వు బానే ఉన్నానని చెప్పినప్పటికీ, నువ్వు బాగా లేవని నేను అనుకుంటున్నప్పుడు.
సాధారణంగా మనం ఒకరినొకరం కౌగిలించుకుని ఏడుస్తాం. తర్వాత...
ఓకే. కానీ సమస్య అలాగే ఉంటుంది.
అయితే, నా ఉద్దేశంలో...
తనతో మాట్లాడే ప్రతిసారీ, సమస్యని పరిష్కరించాలని అనుకుంటున్నావు.
తను సంతోషంగా ఉందని నిర్ధారించుకోవాలనుకుంటున్నావు.
కానీ విషయం అది కాదు.
మీ-మీ, తను మన దగ్గరికి వచ్చినపుడు, తన బాధ పంచుకోవాలని అనుకుంటోంది.
తన భావాల్ని బయటికి తీయాలని, తన భావాల్ని పంచుకోవాలని అనుకుంటుంది.
అలాంటప్పుడు మనం తనకోసం అందుబాటులో ఉండాలి, "ఓకే, అవును.
ఓకే. మేమున్నాం. నీకేం కావాలో చెప్పు?"
-నువ్వు చేయగలిగింది వేరే ఏమీ లేదు. -అవును.
కేవలం అది మాత్రమే.
అది మాత్రమే చేయాల్సింది.
-ఓకే. -అందుబాటులో ఉండు. నువ్వు థెరపిస్టువి కాదు.
నేను ఏదో తేల్చుకోవాలనే ప్రయత్నం చేయట్లేదు, నా ఉద్దేశం అర్థమయిందా?
నాకూ ఇలాంటి సమస్యలుండేవని నువ్వు గుర్తు చేస్తున్నావు.
మనిద్దరం ఒకేలా ఉన్నామంటావా?
నాకు తెలీదు.
నీ కథ ఎప్పుడూ నాకు చెప్పలేదు.
అయ్యుండొచ్చు. నా ఉద్దేశం, కొన్నిసార్లు మనిద్దరం ఒకేలా ఉంటాం.
నేను ఎక్కువగా ఆలోచిస్తానని నా చుట్టూ ఉన్నవాళ్ళు అంటుండేవారు.
"నువ్వు ఎక్కువగా ఆలోచిస్తావు."
"నీ దగ్గర అన్నీ ఉన్నాయి. అలాంటప్పుడు..."
కానీ మనసులో ఇప్పటికీ శూన్యంగా అనిపిస్తోంది.
అది...
వలస వచ్చిన కారణంగా, నా జీవితంలో ఎంతో ఒత్తిడి ఉండేది.
నా కారులో కూర్చుని ఏడుస్తూ ఉండేదాన్ని.
నాకేదో బాధలున్నాయని నా ఉద్దేశం కాదు. కానీ చాలా నిస్సహాయంగా అనిపించేది.
కానీ నా పిల్లలతో ఎప్పుడూ చెప్పలేదు.
వాళ్ళకు అది అన్యాయం చేసినట్లు అవుతుందని అనుకున్నాను.
వాళ్ళని ఇక్కడికి తీసుకొచ్చింది నేనే.
వాళ్ళకోసం అన్నీ సిద్ధంగా ఉంచి ఉండాల్సింది.
తనకి మంచి జీవితం అందించి ఉండాల్సింది.
సారీ, ఎలా చెప్పాలో నాకు అర్థం కావట్లేదు.
నన్ను... ఒక్క క్షణం ఆగనివ్వండి.
నేను సాయం చేయగలిగే తల్లిగా ఉండగలనని అనుకోవడం లేదు.
నేను సాయం చేయాలని ప్రయత్నించినా కుదరడం లేదు.
నేను తనకి నిజంగానే సాయం చేయలేను.
నాకు చాలా సిగ్గుగా ఉంది.
నేను నీ గురించి పట్టించుకోవడం లేదని... అనుకోవడం నాకు ఇష్టం లేదు.
కానీ నువ్వు ఎదుర్కొంటున్న సమస్య పట్ల కావలసినంత దృష్టి పెట్టలేదు.
బహుశా ప్రతి సంభాషణ తర్వాతా మేము పురోగతి సాధించకపోవచ్చు.
నా ఉద్దేశం అర్థమయిందా? అది కనీసం,
మేము ఎప్పుడూ ప్రయత్నిస్తూ ఉన్నాం, ఇంకా అలా ప్రయత్నిస్తున్నాం కాబట్టే...
కొత్త విషయాలు నేర్చుకుంటున్నాం.
నా ఉద్దేశం అర్థమయిందా?
తను నాకంటే ఎంతో ధృడంగా ఉందని నాకు అర్థమయింది.
నన్ను కూడా థెరపీకి వెళ్ళమని క్రిస్టల్ ప్రోత్సహించింది.
నేను ఇంట్లో ఉన్నాను కాబట్టి బోలెడన్ని చర్చలు చేసేవాళ్ళం.
దీన్ని పరిష్కరించడం కోసం కలిసి గడిపిన సమయం ఖచ్చితంగా మా ఇద్దరినీ మరింత దగ్గర చేసింది.
నాకు స్నేహితులున్నారు, థెరపిస్ట్ ఉన్నారు, ఒక కుక్క ఉంది.
డిప్రెషన్ గురించి మాట్లాడడం వల్ల దాన్ని మేనేజ్ చేయడం మరింత తేలికైంది.
ఈ సెమిస్టర్ లెక్కలో లేనట్లే.
ప్రస్తుతం నేను థెరపీ మీదే ఎక్కువగా దృష్టిపెట్టాలని అనుకుంటున్నాను.
దేన్నైనా ప్రాసెస్ చేయడానికి ఇదే సరైన మార్గం అని ఏదీ ఉండదు.
అది మీ కథలో ఒక భాగంగా ఉంటుంది.
గుడ్. మళ్ళీ, మళ్ళీ. అలాగే కానివ్వు. కమాన్.
జిన్నీ
అంతే. గుడ్. మళ్ళీ, మళ్ళీ.
నేను ఒలింపిక్స్ కి చేరుకోవడానికి పదేళ్లుగా కష్టపడుతున్నాను.
మళ్ళీ.
నేను గోల్డ్ మెడల్ సాధించాలనే అందరూ ఎదురుచూస్తున్నారు.
కమాన్. దూరం తగ్గించు. అంతే. టైం.
బాగా చేశావు.
కానీ నేను ఓసీడితో పోరాడుతున్నాను.
మొదట్లో సాయం కావాలనుకోలేదు, ఎందుకంటే సాయం తీసుకోవాల్సిన అవసరం ఉందని నాకనిపించలేదు.
తర్వాత నేను చాలా దారుణంగా మెంటల్ బ్రేక్ డౌన్ ఎదుర్కొన్నాను.
అప్పుడే నాకు నిపుణుడి సాయం అవసరమని అర్థమైంది.
నేనొక విషవలయంలో చిక్కుకుపోయాను...
మొహం శుభ్రం చేయాలి, చేతులు కడుక్కోవాలి, చెత్త బయటపడేయాలి,
ఒకదాని తర్వాత ఒకటిగా, నాన్ స్టాప్ గా.
శుభ్రం చేసుకోవాలన్న ఆలోచనలో మార్పు రావడం లేదు,
నేను ఆపలేకపోతున్నాను, నామీద నాకే చాలా విసుగు పుట్టింది
నా పక్కనే ఉన్న సింక్ కో, గోడకో కొట్టుకున్నాను.
ముందుకీ వెనక్కీ పరిగెత్తుతూ ఉన్నాను. నా కండరాలు బిగుసుకుపోయాయి.
నా పరిస్థితి... ఊపిరి తీసుకోవడం కూడా కష్టంగా తోచింది.
మూడు రోజుల్లో, నేను కేవలం రెండు గంటలే నిద్రపోయాను.
మీ మతి భ్రమిస్తుంది, మీ మెదడు సూటిగా ఆలోచించలేదు.
నాకు ఎలాంటి ఆలోచనలు వచ్చేవంటే, "దేవుడా, ఇలా బతకడం కంటే మామూలుగా బతకడం మేలు.
మరి మామూలుగా బతకడం ఎలా? అయితే చచ్చిపో."
ఆరోజు రాత్రి నేలపై పడి ఉన్న నేను ఫోన్ చేతిలోకి తీసుకున్నాను.
నా కోచ్ కి కాల్ చేశాను.
నేను తలుపు తెరిచాను,
ఎక్కడ చూసినా శుభ్రం చేసే వస్తువులే చిందరవందరగా పడి ఉన్నాయి.
తను తన గదిలో కింద కూర్చుని ఉంది, వణుకుతూ ఉంది.
కే కొరోమా యు.ఎస్.ఎ బాక్సింగ్ అసిస్టెంట్ కోచ్
"ఓహ్, ఏం జరుగుతోంది?" అనుకున్నాను.
"కమాన్, జిన్, ఆటలు కట్టిపెట్టు" అన్నాను.
తను, "లేదు. లేదు. ఇదంతా నిజం.
లేదు, ఇకపై నేనిలా చేయలేను. నాకు చేయాలని లేదు" అంది.
నా ఉద్దేశం అర్థమయిందా? "ఇదే నా ముగింపు" అంది.
అందుకు నేను, "జిన్నీ, నిన్ను నువ్వే చంపుకునేలా ఉన్నావు" అన్నాను.
తనని పట్టుకోవాల్సి వచ్చింది.
"జిన్నీ, ఇక్కడికి రా. నా దగ్గరికి రా.
నువ్వు ఇకపై ఇలా చేయాల్సిన అవసరం లేదు. నువ్వు చనిపోతుంటే చూడలేను" అన్నాను.
నేను తనతో, "నువ్వు చనిపోవు.
ఎందుకంటే నిన్ను నువ్వు గాయపరుచుకుంటే నేను అడ్డం వస్తాను" అన్నాను.
దాంతో ఎలా డీల్ చేయాలో నీకెలా తెలిసింది? కేవలం...
నీకు అనిపించింది చేశావా లేక నువ్వు...
తను నన్ను ఏడిపించాలని చూస్తోంది, రస్.
తను నన్ను ఏడిపించాలని చూస్తోంది. నేను ఏడవబోవడం లేదు.
ఆ రాత్రి నేను చాలా డిస్టర్బ్ అయ్యాను
ఎందుకంటే, ఇలా చెబుతున్నందుకు సారీ, నన్ను చావు గురించి ఆలోచించేలా చేసింది.
చాలామంది ఆత్మహత్య చేసుకున్నవాళ్ళని, తమని గాయపరుచుకున్న వాళ్ళని
-నేను మాట్లాడిన దానివల్లా? -...నేను చూశాను. అవును.
ఎందుకంటే నాకు బాగా గుర్తుంది, "నాకు ఇలా బతకాలని లేదు" అన్నాను.
అవును. ఇది వినగానే, "లేదు.
ఆ మాటలు వినగానే, నేను "దేవుడా." నా స్నేహితులు ఇలా చావడాన్ని చూశాను.
ఆత్మహత్యలు చేసుకున్నస్నేహితుల్ని చూశాను.
నాకు తెలిసిన వాళ్ళు కూడా తమ స్నేహితులు ఆత్మహత్య చేసుకోవడాన్ని చూశారు.
ఇంకా అనుకున్నాను, "ఓహ్, నో. ఇది నిజంగా సీరియస్ విషయం."
అప్పుడు ఎవరికీ ఫోన్ చేయలేను. ముందు వెళ్ళాలి.
ముందుగా చేయాల్సింది తన దగ్గరికి వెళ్ళడం,
ఉన్నానని నీకు తెలిసేలా చేయడం.
"ఏదైనా జరిగే పరిస్థితి ఉంటే, ఇద్దరం కలిసి గాయపడదాం."
అప్పుడే బాక్సింగ్ సంగతి తర్వాత చూద్దాం అనుకున్నాను.
ముందు నీ జీవితం ముఖ్యం అనుకున్నాను.
వరల్డ్ ఛాంపియన్ షిప్ ని పక్కన పెట్టు.
నేను దేన్నీ, గోల్డ్ మెడల్ నీ పట్టించుకోను.
వీలైనంత త్వరగా ముందు ఇంటికి చేర్చాలి. నిన్ను థెరపీలో చేర్పించాలి.
ఇంకో విషయం. నాకు కాల్ చేసి,
"కోచ్ కే, మీ సాయం నాకు అవసరం" అని అడిగినందుకు ఐ లవ్ యు.
-దేవుడా. -ఓహ్, అవును.
-వెళ్ళు. వెళ్ళాల్సిన సమయమైంది. -పని చేయాలి. పని సమయం.
కొన్ని మానసిక ఆరోగ్య పరిస్థితులు స్వల్పకాలికం.
కొన్ని వచ్చి పోతుంటాయి.
కొన్ని వేరే లక్షణాలు నియంత్రించవచ్చు గానీ నయం చేయడం కుదరదు.
మానసిక ఆరోగ్య పరిస్థితులకు సంబంధించి పెద్ద ప్రశ్నల్లో ఒకటి
"దాన్ని మీరు ఎంత బాగా తట్టుకోగలరు?"
కొందరు దాంతోపాటే అభివృద్ధి చెందుతారు.
కొందరు దాని కారణంగా అభివృద్ధి చెందుతారు.
ప్రతి ఒక్కరిదీ ఒక ప్రత్యేక పరిస్థితి.
ప్రతి వ్యక్తీ ప్రత్యేకం.
ఎంతోమంది వ్యక్తులు బాధపడుతున్నారు.
ఉత్తమ వైద్య విజ్ఞానాన్ని, కోలుకోవడానికి పట్టే ఫ్రేం వర్క్ ని మిళితం చేస్తే
ఉత్తమమైన ఫలితాలు అందుతాయి.
దాన్ని జీవితంలో ఒక భాగంగా భావిస్తూనే, మెరుగుపడేందుకు ప్రయాణాన్ని కొనసాగించాలి.
హేయ్! ఎలా ఉన్నావు?
బాగున్నాను.
-సరే అయితే. అయితే... -దాన్ని ఇక్కడ పెట్టు.
ఇదిగో. మీ మ్యాజిక్ చేసి చూపించు.
దాన్ని ఇక్కడ పెట్టొచ్చు కదా?
ఓహ్, ఓరి దేవుడా, నువ్వు ఇక్కడికి రాకముందే నేను దీన్ని శుభ్రం చేశాను.
-నిజంగా ఇప్పుడే శుభ్రం చేశాను. ఇప్పుడే. -ఓకే.
నాకు తెలుసు. నాకు హాయిగా అనిపిస్తుంది.
నేను జిన్నీతో స్నేహం చేయగలగడానికి ఒకే ఒక మార్గం
నాకు ఎప్పుడు ఏది అనిపిస్తే అది తనతో చెప్పగలగడం.
మా మధ్య అలాంటి స్నేహం ఉంది.
నేను జిన్నీతో మాట్లాడే పద్ధతిలో వేరే ఎవరితోనూ మాట్లాడలేను.
మికేలా మేయర్ - జిన్నీ బెస్ట్ ఫ్రెండ్ 2016 టీం యు.ఎస్.ఎ ఒలింపిక్ బాక్సర్
కానీ మా స్నేహం ఇలా కొనసాగడానికి కారణం కూడా అదే.
ఎందుకంటే నా మనసులో ఉన్నది చెప్పకుండా అలాగే దాచుకుంటే,
అంటే, నేను తనతో చెప్పకూడదు అనుకుంటే,
"నేను ఇలా చేయకూడదు. ఇలా చేయకూడదు" అనుకుంటూ ఉంటాను.
నువ్వు దోసకాయల మీదున్న పురుగుమందుల గురించి
కాకుండా అవి పెట్టిన చోటు గురించి బాధపడుతున్నావా?
లేదు, నేను వాటిని బాగా కడుగుతాను.
కానీ నేను సోప్ గురించి కూడా బాధపడను, ఎందుకంటే అది ప్లాస్టిక్ బ్యాగులో ఉంది.
నేను తన బెస్ట్ ఫ్రెండ్ ని. నేను అన్నీ భరించగలను.
మేం గొడవపడతాం, అరుచుకుంటాం, మళ్ళీ మామూలుగా అయిపోతాం.
మా మధ్య స్నేహం అలాంటిది.
మా ఇద్దరి మధ్యా ఎంతో అనుబంధం ఉంది, ఏ సమస్య వచ్చినా పరిష్కరించుకోగలం.
బాగా పండిన అవకాడోలు తెస్తావా? ఛ.
లేదు, అది... బాగా పండిన వాటిలో నాకు ఇదే దొరికింది.
ఇంకొన్ని అవకాడోలు దొరికాయా?
-ఏంటి నీ ఉద్దేశం? -నీ ఉద్దేశం ఏంటీ అంటున్నా?
నీ ఉద్దేశం ఏంటో చెప్పు?
అంతకుముందు...
అరె ఛ. సారీ.
ఓహ్, ఓరి దేవుడా.
అయితే నేను వీటిని కొంటాను గానీ తినబోయేది లేదు.
నువ్వు వాటిని పడేశావా, తొక్కలు తినవు కదా?
దాని గురించి వదిలేయ్.
అవకాడో తొక్కలు తినం కదా జిన్నీ.
తినమని తెలుసు. కేవలం...
-సన్నగా కోయనా? -అదీ, నా ఉద్దేశం, అదొక వ్యవస్థ.
ఒలింపిక్స్ తర్వాత పరిస్థితులు మారబోతున్నాయి.
ఒలింపిక్స్ కి వెళ్ళబోతూ ఉండడం వల్ల తనకి వచ్చిన స్థిరత్వం తర్వాత ఉండదు.
నేను తన గురించి కంగారు పడట్లేదు.
మళ్ళీ అధ్వాన్నంగా మారిన ఒకే ఒక విషయం ఏంటంటే
నేను టిష్యూస్ నీ, గ్లోవ్స్ నీ బయటకు తీసే పద్ధతి.
అది మరింత దిగజారింది.
తను ఇంటి అద్దె కట్టుకోవాలి, తన తిండి తనే సంపాదించాలి,
మెడికల్ ఇన్స్యూరెన్స్ కి కూడా కట్టాలి.
ప్రతివారం క్లీనింగ్ పరికరాల కోసం 300ల డాలర్లు ఖర్చుపెడుతోంది.
అంటే నెలకు 1200ల డాలర్లు.
బిల్లులు ఆకాశాన్ని అంటుతూ ఉంటాయి.
లేదు, నాకు తెలుసు. దానిగురించి ఆలోచించాను. గుర్తు చేసినందుకు థాంక్యూ.
నువ్వు ఇక్కడ నాతో ఉండలేవు.
-ఓకే. -నువ్వు ఉండొచ్చని నీకు తెలుసు.
అవును.
తనకు జరిగిన బ్రేక్ డౌన్, నిజానికి అవసరమే
ఎందుకంటే ప్రతిఒక్కరికీ తమ సమస్య తెలుసుకోవడానికి అలాంటిది ఏదో ఒకటి జరగాలి
అప్పుడే వాళ్ళు, "ఓకే, నేను దీన్ని ఒంటరిగా ఎదుర్కొలేను. నాకు సాయం కావాలి" అనుకుంటారు.
తనకున్న ఓసీడి రాత్రికి రాత్రే పోదని నాకు తెలుసు,
అయితే ముందు దాన్ని మేనేజ్ చేయగలిగే స్థాయికి తీసుకురావాలి.
జిన్నీ వాళ్ళ కుటుంబం ఉండే ఇల్లు
తనకు 12 ఏళ్ళ వయసునుండీ తను దీంతో పోరాడుతోంది. బహుశా అంతకంటే ముందుకూడా.
తనకు ఎనిమిదేళ్ళు, తొమ్మిదేళ్ళు ఉండుండొచ్చు.
బాబ్ ఫూక్స్ జిన్నీ తండ్రి
అరగంట సేపు స్నానం చేయడం.
ఎనిమిదేళ్ళ అమ్మాయితో మాట్లాడేటపుడు,
"స్నానం చేసింది చాలు, వెళ్లి పడుకో" అని చెబితే,
తను అలా చేయలేకపోతుంది.
నా ఉద్దేశం, బహుశా నేనొక చెడ్డ తండ్రిని అయ్యుండొచ్చు
నేను పంపు కట్టేసి, తను అక్కడినుండి బయటికి వచ్చేలా చేసేవాడ్ని.
-అలా చేయడం వల్ల ఎలాంటి ఉపయోగం జరగలేదు. -అవును, అది ఉపయోగపడలేదు, కానీ...
అది మరిన్ని సమస్యల్ని సృష్టించింది.
మీ పిల్లలు సరైన జీవితం గడపాలనే కదా మీరు కోరుకునేది, అవునా?
అది సరిగ్గా లేదు.
కనీసం దరిదాపుల్లో కూడా లేదు.
ఇదిగో ఇదే జిన్నీ బాత్ రూమ్.
పెగ్ ఫూక్స్ జిన్నీ తల్లి
ఆ షవర్ కర్టెన్ ని వారానికి ఒకసారైనా తీసేస్తుంది.
దాని హుక్స్ మొత్తం తీసేసి
డిష్ వాషర్లో వేసి కడగమంటుంది.
తన చెత్త బుట్టలో వాల్ మార్ట్ నుండి తెచ్చిన క్లీనింగ్ సామాను డబ్బాలు ఉండేవి.
ఇక్కడ ఇంకో పెద్దది ఉంది.
మరో రెండిటి నిండా కూడా అవే.
నా ఉద్దేశంలో తను బాక్సింగ్ లో మెరుగయ్యే కొద్దీ
బాక్సింగ్ వల్ల తనపై ఒత్తిడి పెరిగేకొద్దీ,
నెంబర్ వన్ గా ఉండాలనే ఒత్తిడి లాంటి దానివల్ల పరిస్థితి మరింత దిగజారింది.
బ్రష్ చేసుకోవడానికి కనీసం అరగంట పడుతుంది,
ఆరోజు నా పరిస్థితిని బట్టి, నా ఆందోళన స్థాయి ఎంత ఉందన్న దాన్నిబట్టి
ఇంకా ఎక్కువ సమయం కూడా పట్టొచ్చు.
నేను ప్యాకెట్లోంచి వస్తువుల్ని బయటికి తీసేటపుడు,
సరిగా అనిపించకపోతే, దానర్థం నేను తీసేటపుడు అది కలుషితం అయిందని అర్థం.
ఇతర మానసిక ఆరోగ్య పరిస్థితులలాగే
అబ్సెసివ్ కంపల్సివ్ డిజార్డర్
వృద్ధి చెందడానికి కొన్ని అంశాలు కలిసి దోహదం చేస్తాయి,
జీవసంబంధమైనవి, పర్యావరణ సంబంధమైన వాటితో పాటు మానసిక అంశాలు కూడా ఉంటాయి.
ఓసీడి ఉన్న కొందరు వ్యక్తులకు...
డాక్టర్ ఏంజెలా స్మిత్ జిన్నీ థెరపిస్ట్
..."సరిగ్గా ఉండాలి" అనే ఫీలింగ్ ఎక్కువగా కలుగుతూ ఉంటుంది.
తనకు నచ్చిన ఫీలింగ్ కలిగే వరకూ జిన్నీ ఆ పని చేస్తూనే ఉంటుంది.
కొన్నిసార్లు తనకి కావలసిన ఫీలింగ్ కలుగుతుంది
కాబట్టి ఆ భావన బలోపేతం చేయబడుతుంది, మళ్ళీ ఆ వలయం కొనసాగేలా చేస్తుంది.
అరె ఛ.
నా దగ్గరున్న రెండు టూత్ బ్రష్ లూ నాకు కలుషితం అయినట్లు అనిపిస్తున్నాయి
కానీ నా దగ్గర ఇవే ఉన్నాయి.
కాబట్టి ఇప్పుడు నేను ఏం చేస్తానంటే,
ఎందుకంటే ఈరోజు నాకు వేరే పనులు లేవు కాబట్టి,
షాపుకు వెళ్లి మరికొన్ని టూత్ బ్రషులు కొనుక్కొస్తాను.
మేము ఆ వలయాన్ని ఛేదించాలని ప్రయత్నిస్తున్నాం.
మనం బయటికి వెళ్లి చేతుల్ని మురికి చేసుకుందామా?
-ఓకే. -సరే అయితే.
ఓహ్, నువ్వు చాలా అందంగా ఉన్నావు.
సరే, చేతుల్ని మురికి చేసుకోవడానికి ఏం చేయబోతున్నాం?
మనం ఎప్పుడూ చెత్తతో మొదలు పెట్టొచ్చు.
ప్రవర్తనలో మార్పుకోసం చేసే చికిత్సలో అత్యంత సమర్థవంతమైన దాన్ని
'ఎక్స్పోజర్ విత్ రెస్పాన్సివ్ ప్రివెన్షన్' అంటారు,
మీలో అసౌకర్యమైన భావనల్ని కలగజేసే విషయాల్ని
తప్పించుకోవడానికి బదులుగా వాటిని ఎదుర్కొంటారు.
-ఓకే. -ఇక్కడ నీ లక్ష్యం ఏంటి?
ఎంత వీలైతే అంత మురిగ్గా చేసుకోవడం.
మనం ఈ పని ఎందుకు చేస్తున్నట్లు?
ఎందుకంటే మురికి అయినా నేను ఇబ్బందిని ఫీలవకుండా ఉండేందుకు
ఇంకా...
ఆ మురికిని వెంటనే కడిగేసుకోవాలనే కోరికని నియంత్రించుకోవడం కోసం.
-మురిగ్గా అనిపిస్తోందా? -అవును.
ఓకే.
-వీటితో ఏం చేయాలి? -ఓకే.
-ఓకే. -అవును.
కడుక్కోవడానికి తేలిగ్గా ఉండనిచోట దాన్ని తగిలేలా చేసుకోవాలి.
అవును. దాన్ని మొహానికి పూసుకోమంటున్నారా?
-నేను... -మొహానికి పూసుకోవాలని అనుకుంటున్నారు కదూ.
ఎక్స్పోజర్ థెరపీ చాలా కష్టంగా ఉంది.
నా ట్రైనింగ్ పార్టనర్ తో ఎనిమిది రౌండ్లు
బాక్సింగ్ చేసిన దానికంటే ఈ పని పదిరెట్లు కష్టంగా ఉంది.
ఓకే, నేనిది చేస్తాను.
ఓకే.
-నాకు కొంచెం... -అవును.
నేను చెప్పినట్లే చేస్తాను.
ఎక్స్పోజర్ థెరపీ విషయంలో అన్నిటికంటే ముఖ్యమైన అంశం సహకారం.
-ఓకే. -చికిత్సలో లక్ష్యాలను
పేషెంటే నిర్ణయిస్తారు.
వాళ్ళు చెప్పినదాన్నే డాక్టర్ అనుసరిస్తారు.
-కాబట్టి తప్పించుకోవడం అంత సులభం కాదు. -అవును.
నా పేషెంట్లు నిజంగా చాలా కష్టమైన పనులు చేస్తున్నారు,
దానివల్ల గణనీయమైన స్థాయిలో మానసిక క్షోభకు గురవుతారు.
-ఇంకా ఏమేం ముట్టుకోగలవు? -ఆ చెత్తని ముట్టుకుంటాను.
-దాన్ని తీసుకో. -ఓకే.
-ఇది కూడా. -ఓకే.
-వాళ్ళు డోనట్స్ తిన్నారు. -అవును.
మానసిక క్షోభ వాళ్ళకు హాని చేయదనే విషయాన్ని వాళ్ళు నేర్చుకోవాలని కోరుకుంటున్నాను.
గుడ్, జిన్నీ. ఊపిరి పీల్చు.
ఇలా చేస్తున్నపుడు నచ్చకపోవడం సర్వ సాధారణం.
ఓకే.
తన చుట్టూ తనకు మద్దతిచ్చే వాళ్ళు ఉన్నారు.
అవును. వారి మద్దతు లేకుండా ఆమె పనిచేయలేదు.
నువ్వు మంచి స్నేహితురాలివి కాబట్టే నీకు మంచి ఫ్రెండ్స్ ఉన్నారు.
నీలా విధేయంగా ఉండే ఫ్రెండ్ ని చూళ్ళేదు. అంటే, ఫ్రెండ్స్ పట్ల చాలా విధేయతతో ఉంటావు.
-థాంక్స్, అమ్మా. -కానీ మళ్ళీ చెప్పేదేమంటే,
నువ్వు నిజాయితీగా ఉండడమే కారణం.
-అదీ, అవును. -నేను రాస్ కి అదే చెప్పాను.
తను బయటికి వచ్చి ఏమందంటే, "ఓకే, అసలు విషయం.
మీకు వినడానికి వింతగా అనిపించొచ్చు. నాకు ఓసీడి ఉంది. ఇదే నేను" అన్నది.
అప్పుడు వాళ్ళు, "ఓకే" అన్నారు.
చాలాకాలం పాటు దాంతో ఎలా డీల్ చేయాలో మికేలాకి తెలీలేదు.
-తను, చెప్పాలంటే... -ఎవరు?
తను నా ఆందోళనని ఇంకా ఎక్కువ చేస్తుంది... మికేలా.
తను ఏమంటుందంటే, "ఆపు. నువ్విక ఆపాలి."
"మికేలా, ఇలా చేయడం వల్ల ఉపయోగం లేదు" అంటాను.
తను, "ఏంటి?" అంటుంది. తనకు ఎలా సాయం చేయాలో తెలీదు.
నా ఉద్దేశం, తనింకా నేర్చుకుంటోంది.
-తను ఖచ్చితంగా ఇంకా నేర్చుకుంటోంది. -నేను కూడా నేర్చుకున్నాను.
నువ్వు నాకు సాయం చేశావు, ఎందుకంటే నేనంటాను "జిన్నీ..."
తను ఏదైనా చేస్తుంటే నేను, "జిన్నీ, ఆపు" అంటాను.
అప్పుడు తను, "అమ్మా, అలా అనకు. నేను మళ్ళీ మొత్తం మొదలుపెట్టాల్సి ఉంటుంది."
తనని ఒంటరిగా ఎలా వదిలేయాలో నేను నేర్చుకున్నాను.
-నేను తనని ఒంటరిగా వదిలేయాలి. -అది చాలా కష్టం.
తను బోలెడంత సబ్బు, నీళ్ళు వాడి నాకు పిచ్చెక్కిస్తున్నా కూడా.
నేను వెనక్కి తగ్గాలి.
ఎందుకంటే నేనేదైనా చెబితే, పరిస్థితి మరింత దిగజారుతుంది.
తన పరిస్థితి దిగజారితే, నా పరిస్థితి కూడా దిగజారుతుంది, కాబట్టి...
అవును, మేము కేవలం... అవును.
దాంతో పోరాడే వ్యక్తికి మాత్రమే కాకుండా తనతో ఉండే
వారికి కూడా తనకు ఎలా సాయం చేయాలో నేర్పుతూ ఉంటాం.
కానీ మీరంటే నాకు చాలా ఇష్టం.
నేను అన్నిటిపట్లా చాలా సిగ్గు పడుతున్నాను.
తను సిగ్గుగా ఫీలవ్వాలని నేను అనుకోవట్లేదు. నన్ను బాధపెట్టే విషయం అదే.
నువ్వు అనుకోవట్లేదు కానీ నేను అనుకుంటాను.
-నేను కేవలం... -దేనికి సిగ్గు పడాలి?
మిమ్మల్నందరినీ కష్టపెట్టినందుకు.
నా ఆందోళన వల్ల మీ అందరికీ ఆందోళన కలిగించినందుకు, అన్నిటికీ.
మేము ఈ భూమ్మీదే అదృష్టవంతులం.
చాల్లెండి నాన్నా.
తనని పెంచడం తేలికా? అంటే కాదు.
-భూమ్మీదే అదృష్టవంతులు. -తనని పెంచడం కష్టమా? అంటే అవును.
ఆహ్. థాంక్స్, నాన్నా.
ఓసీడి కారణంగా
తన జీవితం పదిరెట్లు కష్టంగా ఉంటుంది.
కానీ తనకొక లక్ష్యం ఉంది.
తను గోల్డ్ మెడల్ సాధిస్తుంది.
మంచిది. ఎడమ చేత్తో బాగా చేశావు.
నీ సమస్యల కారణంగా నీమీద నువ్వు ఎప్పుడూ సిగ్గుపడకు.
ఎందుకంటే మనందరం ఏదో ఒక సమస్యతో పోరాడుతున్నాం.
ఎవ్వరూ పర్ఫెక్ట్ కాదు. నేను తప్ప.
నేను జోక్ చేయడం లేదు.
సబ్ టైటిల్స్ అనువదించింది: రాధ