மக்கள் தங்கள் மனநலப் பிரச்சனைகளைப் பற்றி பேசுகையில்
மிகவும் தொடர்புபடுத்தக்கூடிய விஷயங்களில் ஒன்றாக...
பலரும் அனுபவித்திருப்பதாக நான் நம்புவது,
முதலாவதாக, ஏதோ தவறாக உள்ளது என்பதை ஒப்புக்கொள்வதும்
அதோடு உதவி கேட்க வேண்டிய தேவையும்தான்.
இப்போது எல்லோரும் வித்தியாசமானவர்கள், அதில் நான் கற்றுக்கொண்டது என்னவென்றால்
உங்களிடம் என்ன தவறாக உள்ளது என்பதல்ல, உங்களுக்கு என்ன நேர்ந்தது என்பதை பற்றியது.
அது ஒரு முக்கியமான விஷயமென்று நான் நினைக்கிறேன்
ஏனென்றால் இதில் எந்த அவமானமும் இல்லை.
உண்மையில், என் சொந்த அனுபவத்தைக் கொண்டு இது போன்ற
சிக்கல்களையும் மன வேதனையையும் எதிர்கொண்ட
மற்றவர்களுக்கு... உறுதுணையாகவோ உதவவோ முடியும்.
எப்படியாவது மற்றவர்களுக்கு உதவ முடியும் என்று நினைத்தபோது வாழ்க்கை மேம்பட்டது
அதற்காக தொழிலை, வாழ்க்கையை, ஒரு நோக்கத்தை செலவிட்டேன்.
ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்ற இந்த இதயப்பூர்வமான விருப்பத்தை ஏற்படுத்தியது
என் மாணவர்களுடனான எனது அனுபவம்தான்.
தென்னாப்பிரிக்காவில் உள்ள பள்ளியிலிருந்து எனது மாணவர்களை இங்கு கல்லூரி செல்ல
முறையாக அழைத்து வந்தேன்.
முதல் மாணவி, ஐவி லீக் பள்ளியில் முதலாம் ஆண்டு,
தனிமைப்படுத்தப்பட்டதாகவும் மிகவும் தனியாகவும் உணர்ந்தாள்.
கொஞ்சம் நேரம் ஒதுக்கி அவளுடன்,
பேசலாமென்று நினைத்தேன், பிறகு அவள் தற்கொலை செய்துகொள்ள
முயன்றதாக எனக்கு அழைப்பு வந்தது.
பிறகு இன்னொரு மாணவி, பிறகு இன்னொரு மாணவி,
பிறகு இன்னொரு மாணவி அதோடு இன்னொரு...
நான், "என்ன நடக்கிறது?" என்று வியந்தேன்
உண்மை என்னவென்றால், ஹாரி,
நான் பல இரவுகளை மனநல மருத்துவ அறையில் கழித்திருக்கிறேன்.
அப்போதுதான் நான் புரிந்துகொள்ள ஆரம்பித்தேன்.
ஏதோவொன்றை நாம் செய்யவில்லை, ஏதோவொன்றை தவறவிட்டிருக்கிறேன்,
ஏதோவொன்று இருக்கிறது...
ஆரம்பத்தில் எனக்கு கூட புரிய... "மனச்சோர்வில் இருப்பதாக சொல்கிறீர்களா?"
தெரியுமா,
மனச்சோர்வு குறித்து நிறைய நிகழ்ச்சிகளை செய்த ஒருவரிடமிருந்து வருவது...
எவ்வளவு நாட்களாக மனச்சோர்வில் இருக்கிறீர்கள்?
-கடந்த ஜூலை முதல். -மனஉளைச்சல் எனக்கு எப்போதும் இருந்துள்ளது.
எனக்கு அந்த குரல் கேட்கிறது. என்ன அது?
என்னுடைய ஐந்து வயதில் பாலியல் வன்புணர்வு செய்யப்பட்டேன்.
மனநோயைக் கண்டறிய மக்களுக்கு உதவ என் குரலைப் பயன்படுத்த விரும்பினேன்.
-எனக்கு இருமுனையப் பிறழ்வு இருக்கிறது. -குடிப்பழக்கத்தால் குடும்பத்தை இழந்தேன்.
என்னால் வாழ்க்கையை சமாளிக்க முடியுமென்று தோன்றவில்லை.
பரவாயில்லை. அழுதுவிடுங்கள்.
தொடக்கத்தில், இது எவ்வளவு தீவிரமானது என்று புரியவில்லை.
எல்லா கார்களையும் நாங்கள் கொடுத்த அந்த பிரபலமான நாளில்,
கார்களை கொடுத்தது மட்டும் எனக்கு முக்கியமாக தெரியவில்லை
அதை தேவையான மக்களுக்கு கொடுத்ததுதான் முக்கியமாக தெரிந்தது.
உங்கள் பெட்டிகளை திறங்கள். ஒன்று, இரண்டு, மூன்று!
உங்களுக்கு கார் கிடைத்துவிட்டது!
உங்களுக்கு கார் கிடைத்துவிட்டது! எல்லோருக்கும் கார் கிடைத்துவிட்டது!
மக்கள் அங்கு இருந்தனர், ஏனென்றால் ஒரு கார் என்பது
ஒரு வேலையைத் தக்கவைத்துக்கொள்வதற்கும்,
அல்லது தங்கள் குழந்தைகளை பள்ளியிலிருந்து அழைத்து வருவதற்கும்
ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும்.
கார் என்பது இன்றியமையாத தேவை.
அலெக்ஸ் அவர்களில் ஒருவர்.
அலெக்ஸ் ஒரு வீடற்ற பெண்,
வாழ்க்கையில் அவள் பல இன்னல்களை சந்தித்திருந்தபோதிலும்,
குடும்பப் பிரச்சனைகள் இருந்தபோதிலும், என்னை கவர்ந்த விஷயம் என்னவென்றால்,
அவளால் பள்ளிப்படிப்பை முடிக்க முடிந்ததுதான்.
ஓப்ரா மற்றும் அலெக்ஸ்
நான் கனவில் இருந்தது போல உணர்ந்தேன்.
ஒரு கற்பனை கதை போல இருந்தது.
நான் தெருவில் இருந்து இந்த நிலைமைக்கு வந்திருக்கிறேன்.
நான் வளர்ந்த பருவத்தின் பெரும்பகுதி என் அப்பா சிறையில் இருந்தார்.
என் அம்மாவை அப்பா வெறித்தனமாக அடிப்பார், எப்போதும் வீட்டில் சண்டையாக இருக்கும்.
சண்டைகள், உடல் ரீதியான கொடுமை.
உன்னை நினைத்து பெருமையடைகிறேன்.
நீ நரகத்தை அனுபவித்திருக்கிறாய்,
நாங்கள் நம்புகிறோம்... நான் நம்புகிறேன் உனக்குத் தேவை
உன்னை நம்பும் ஒருவர், நான் உன்னை நம்புகிறேன்.
நான் உன்னை நம்புகிறேன்.
என்னையே நான் அலெக்ஸிடம் கண்டேன்.
என் பாட்டி என்னை வளர்த்த வழியில்.
மூன்று, நான்கு, ஐந்து மற்றும் ஆறு வயதில் என்னை அடித்தார்கள்.
எந்த ஒருவரும் அதை கடந்துவர முடியும் என்றால் அதற்கு காரணம்
"நான் உன்னைப் பார்க்கிறேன், எனக்குப் புரிகிறது"
என்று சொல்லும் அந்த ஒருவர்தான் என்று எப்போதும் நினைத்தேன்.
எனக்கு அவ்வாறு இருந்தது என் ஆசிரியர்கள்.
திருமதி. டன்கன்.
அவர்தான் எனக்கு ஆறுதல். அவரிடம்தான் எனக்குள் உள்ள மதிப்பை நான் அறிந்தேன்.
எனக்கு திருமதி. டன்கன் செய்ததை நான் வேறொருவருக்கு செய்ய நினைக்கிறேன்.
நன்றி, கடவுளே.
நான் அலெக்ஸிடம் கவனித்தது என்னவென்றால் அவளுக்கு ஊக்கம் தேவைப்பட்டது,
ஆதரவு தேவைப்பட்டது, கல்லூரியில் சேர அவளை நம்பி
உதவித்தொகை வழங்க ஒருவர் தேவைப்பட்டார்,
லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் மாநகர கல்லூரி
அவர் என்னை நம்பியது சரியான முடிவுதான்
என்பதை நான் அவருக்கு நிரூபிக்க வேண்டியிருந்தது.
துரதிர்ஷ்டவசமாக, நான் 12 வயதிற்குரிய கல்வி அறிவோடுதான் கல்லூரியில் சேர்ந்தேன்.
எனது முதல் செமஸ்டரில் தோற்றேன். அனைத்திலும் எஃப் தரம்.
கல்லூரியின் ஆரம்பத்தில் அவளுக்கு பிரச்சனைகள் இருந்தன.
சிகிச்சையாளர் ஒருவரை பரிந்துரைத்தேன்.
"இவர் தவறான சிகிச்சையாளர்" என்றாள்.
எனவே வேறொரு சிகிச்சையாளரைக் கண்டறிந்தேன்.
கல்லூரிக்கு பிறகு, காலங்கள் கடந்தன,
எப்போதும் ஒரு ஆதரவான நண்பராகவும் வழிகாட்டியாகவும் இருக்க முயற்சித்தேன்.
ஆனால் எப்போதும் பிரச்சனை இருந்துகொண்டே இருந்தது.
"இது உதவாது" அல்லது "இந்த வேலைக்கு விண்ணப்பிக்க போகிறேன்,"
பிறகு அதுவும் உதவாது என்பது போல.
கடைசியாக, அவளுடைய வாழ்க்கையை முழுமை பெற செய்யும் அந்த ஒரு
வேலைக்கு போகட்டும் என்று நான் நினைத்தேன்,
அது நான் அவளை முதலில் சந்தித்த இடமான கவனென்ட் இல்லத்துக்கு திரும்பிச் செல்வது.
நான் உற்சாகமாக இருந்தேன்.
இதுதான் கவனென்ட் இல்லம், 18 முதல் 21 வயதுள்ள வீடற்ற இளைஞர்களுக்கான விடுதி.
நான் முதலில் ஹாலிவுட்டுக்கு வந்ததும் 11 மாதங்கள் இங்கே தங்கினேன்.
-வணக்கம். -மதிய வணக்கம். எப்படி இருக்கிறாய்?
கவனென்ட் இல்லத்துக்காக வேலை செய்கிறேன்,
தங்கள் கதைகள் குறித்து எனது குழந்தைகள் பேசுவதை கேட்கும்போது,
அது எதிர்மறையான உணர்வை தூண்டுவதாக இருந்தது.
கவனென்ட் இல்லத்தில் வேலை ஆறு மாதங்கள் நீடித்தது,
பிறகு நான் முன்பு அனுபவித்திராத வகையில்
அவள் முடிச்சுகளை அவிழ்க்கத் தொடங்கினாள்.
எனக்கு உதவி தேவை.
நானே எனக்கு உதவ வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்
ஏனென்றால் யாரிடமும் தீர்வு கிடைக்கவில்லை.
யாருக்கும் தெரியவில்லை.
பல நாட்கள் "என்ன மாதிரியான உலகம் இது?" என்று என்னை நானே கேட்டுக்கொள்வேன்.
ஆஹா, எனக்கு புரியாத ஒரு விஷயத்தில் நான்
இப்போது ஈடுபட்டிருப்பதை அப்போதுதான் உணர்ந்தேன்.
அது என்னைப் பயமுறுத்தியது.
உட்கார்ந்துகொண்டு தற்கொலை செய்ய வேண்டும் என்று யோசிப்பேன்.
ஆனால் எதற்கு? நான் சாக விரும்பவில்லை.
வேண்டாம்... என் வாழ்க்கையை எனக்குப் பிடிக்கும்.
எனக்கு கடந்த காலத்தை பிடிக்காது. எனக்கு தற்போதைய வாழ்க்கையைத்தான் பிடிக்கும்...
இன்றும் நான் யார் என்பதில் ஒரு பகுதியாக எனது கடந்த காலம் இருப்பது கோபமூட்டுகிறது.
அதில் எனக்கு எந்த விருப்பமும் இல்லை.
அவள் சுவரில் தலையை
மோதிக்கொள்வதாக என்னிடம் சொல்ல ஆரம்பித்தாள்.
அலெக்ஸ் அனுபவித்த உளவியல் மற்றும் உணர்ச்சி
போராட்டங்கள் எதையும் கையாள நான் தயராக இருக்கவில்லை.
எனவே தி மெடோஸ் மனநல சிகிச்சை மையத்தில் அவளுக்கான ஒரு இடத்தைப் பார்த்தேன்.
என் எல்லா குறிப்பேடுகளையும் வைத்திருந்தேன்.
அவற்றில் சில நான் ஒன்பதாவது படிக்கும்போது எழுதியது.
"என் பிறந்தநாளன்று என் அப்பா எப்போதும் சிறையில்தான் இருக்கிறார்
ஏனென்றால் அவர் என் அம்மாவை கொடுமைபடுத்தினார்" என எழுதியிருக்கிறேன்.
"என் மொத்த வாழ்க்கையும் சீர்குலைந்துவிட்டது."
"இறப்பதை பற்றி நினைக்கிறேன். அது என்னை பயமுறுத்துகிறது. நானே பயமுறுத்துகிறேன்."
என் மனநோய்
பிரச்சனைகள் 13, 14 வயது வரை சென்றிருப்பது
கிறுக்குத்தனம்.
சரி. அலெக்ஸ்.
உன் முதல் அடியை முன்வைப்பதற்கான நாள்.
ஓ, கடவுளே.
பதற்றமாக இருக்கிறேன்.
-உன்னால் முடியும். -சரி.
சரி.
முதல் பாகம்.
"என் அப்பா என் அம்மாவை துன்புறுத்தினார் அதோடு அவர் ஒரு குடிகாரர்."
"என் அம்மா என்னை துன்புறுத்தினார், குழந்தையில் என்னை கொடுமைபடுத்தினார்."
"அவர் உடல் ரீதியாக, மன ரீதியாக, வார்த்தையால் துன்புறுத்துவார்.
அழ முடியாது, அழ அனுமதிக்கப்படவில்லை.
வாழ்க்கை முழுவதும் பிடிஎஸ்டி-யுடன் எந்த திறமையுமின்றி வாழ்வதை வெறுக்கிறேன்.
அது போரில் தோற்ற உணர்வை தந்தது.
போர்க்களத்தில் தோற்றுப்போய் நிற்கதியாக நான் நிற்பதைப் போல,
கொல்லப்படுவதற்காக காத்திருந்தேன், ஆனால் எதுவும் என்னை கொல்லவில்லை."
அவள் தனக்கு பிடிஎஸ்டி இருப்பதாக என்னிடம் முதல்முறை சொன்னது நினைவிருக்கிறது.
என்னிடம் அதற்கு எந்த எதிர்வினையும் இல்லை
ஏனென்றால் அது போர்வீரர்களிடம்தான் இருக்குமென்று நினைத்தேன்.
அது ஏதோ நிஜமான ஒன்றைப் போல மனதில் பதியவில்லை.
அதிர்ச்சிக்குப் பிறகான மன அழுத்தப் பாதிப்பு முதலில் ஓய்வுபெற்ற
போர் வீரர்களிடம் தான் காணப்படும்.
மன வேதனையைப் பற்றி கடந்த 30 ஆண்டுகளில் நாம் கற்றுக்கொண்ட விஷயங்களில் ஒன்று,
பார்வை மற்றும் ஒலி ஆகிய இரண்டும் இணையாக நிகழ்கையில், மூளை அவற்றை இணைக்கும்.
டாக்டர் புரூஸ் பெர்ரி சீனியர் ஃபெல்லோ, சைல்டுடிரௌமா அகாடமி
அது நிஜ இணைப்புகளை உருவாக்குகிறது, ஒரு நினைவை உருவாக்குகிறது.
ஆனால் மூளையின் கீழ் பகுதியால் நேரத்தைச் சொல்ல முடியாது.
எனவே இளம் பருவத்தில் இருக்கும்போது வளரும் மன வேதனை உள்ளவர்களின்
மூளையின் கீழ் பகுதிகளில் இந்த சிறிய அதிர்ச்சி தரக்கூடியவை இருக்கும்.
சில தூண்டுதல் குறிப்புகள், அந்த நிகழ்வை நினைவூட்டுபவை,
அவர்களுக்கு அதிகப்படியான மன உளைச்சலைக் கொடுக்கும்,
மேலும் அவர்கள் அதை சமாளிப்பது மிகவும் கடினம்.
சிகிச்சையில் உள்ள முரண்பாடு என்னவென்றால்,
இந்த எளிய நேரடி சிகிச்சைகள் உங்களுக்கு கிடைக்காது.
அது பிடிஎஸ்டி-யோ, மனச்சோர்வோ, பதட்ட கோளாறோ, பிளவுபட்ட மனநோயோ,
அவை அனைத்தும் இரண்டு அடிகள் முன்னேறினால்
ஒரு அடி சறுக்கும் வகைதான்,
இது உதவ நினைக்கும் குடும்பத்தினருக்கும், நண்பர்களுக்கும் கடினமாக்குகிறது.
கடந்த நான்கு மாதங்கள் நோக்கம் கொண்டதாக இருந்தன.
நான் தி மெடோஸிலிருந்து வெளியேறுகிறேன்.
அதோடு வெளியே ஒரு பரந்த உலகம் இருக்கிறது.
இங்கே பெற்ற அனுபவத்தோடு வெளியேறுகிறேன், என்னால் வாழ முடியுமென்று நினைக்கிறேன்.
தெரியுமா?
ஹேய், அலெக்ஸ்.
-ஹேய். -ஓ, உன் பின்னலைப் பார்.
-உன் பின்னல் எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது. -அவற்றை பிடித்திருக்கிறதா?
-ஆம், பிடித்திருக்கிறது. அவை மிகவும் அழகு. -நன்றி.
உன்னுடைய திட்டம் என்ன? என்ன நடக்கிறது?
அங்கிருந்து எப்போது வெளியேறப்போகிறாய்?
ஒரு வாரம் இருக்கிறது.
சரி. எப்படி நீ உன்னையே கவனித்துக்கொள்ள போகிறாய்?
அதற்கு என்ன திட்டம் வைத்திருக்கிறாய்?
ஒரு புதிய வேலையை தேட வேண்டும்.
அது என்ன வேலை?
அது ஒரு நல்ல கேள்வி.
அதைத்தான் நானும் கண்டுபிடிக்க விரும்புகிறேன்.
வேலை தேடுவதைத்தான் நான் தொடங்க வேண்டும், தெரியுமா?
-நான்... -முதலில் இருந்து தொடங்குகிறாய்.
ஆம்.
எனக்குத் தெரியும்.
இந்த இடத்தை விட்டு கிளம்பியதும் நீ எங்கு சென்று தங்கப்போகிறாய்?
சில நாட்கள்தான் உள்ளன.
இங்கிருந்து கிளம்புகிறாய், பிறகு வேறு எங்கு செல்வாய்?
எனக்குத் தெரியவில்லை.
உன்னை நீயே எப்படி கவனித்துக்கொள்ள போகிறாய் என்பதற்கு ஒரு வழியை கண்டுபிடி.
வாழ்க்கை முழுவதும் என்னை நான் கவனித்து கொள்ளவில்லையா? எனக்குத் தெரியும்.
சிகிச்சைக்கு பிறகு என்னை கவனித்துக்கொள்ள தான் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். புரிகிறது.
என் மன உளைச்சலுக்கு முன்பு நான் ஒரு வேலையில் இருந்தேன்.
என்னை நானே கவனித்துக்கொண்டேன், தெரியுமா?
என்னை நானே கவனித்துக்கொள்ள எனக்குத் தெரியும்.
இப்போது எல்லாவற்றையும் மீண்டும் தொடங்குகிறேன்.
கடந்த காலத்தைப் பற்றி பேசவில்லை.
-நிகழ்காலத்தைப் பற்றி பேசுகிறேன். -எனக்குத் தெரியும்.
அப்போது என்னால் முடிந்தால், இப்போதும் என்னால் முடியும்.
-நான் அதற்கு கொஞ்ச காலம் ஆகும். -சரி, அதை நம்புகிறேன்.
-அவ்வளவுதான். -அதை நம்புகிறேன்.
-சரி. -உன்னால் முடியும் என நம்புகிறேன்.
என்னால் முடியும்.
சரி. பத்திரமாக இரு.
-நீங்களும்தான். பை. -பை.
இது மிக கடினம், சில நேரங்களில் அவருக்கு புரியவில்லையோ என தோன்றுகிறது.
அவர் என்னால் ஏமாற்றமடைவதை நான் விரும்பவில்லை.
ஏனென்றால் பிடிஎஸ்டி-யை குணமாக்க முடியாது,
எனவே நான் எந்த நிலையிலிருந்து வருகிறேன் என்பதைப் பற்றிய அதிக புரிதல் வேண்டும்.
எனக்கு அலெக்ஸை 16 வருடங்களாக தெரியும்.
அவள் விசால மனமுடையவள்.
பெரிய அன்பான இதயம் படைத்தவள், நல்லது செய்ய நினைப்பவள்.
அவள் சுயமாக சம்பாதிக்கும் நிலைமைக்கு வர உதவுவதே எனது குறிக்கோள்.
ஆனால் நான் தவறுகளை செய்திருக்கிறேன்.
என் எதிர்பார்ப்பு தவறானது என்பதை புரிந்துகொண்டேன்.
நான் மனநோயை கணக்கிலேயே எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.
அலெக்ஸுடனான எனது பயணம், நான் முன்பு அணுகியதை விட மிகவும்
வித்தியாசமான முறையில் மன ஆரோக்கியத்தைப் பார்க்க காரணமாக அமைந்தது.
"உங்களுக்குத் தேவை," வின்ஃப்ரே மோலினாவிடம் சொன்னார், "உங்களை நம்பும் ஒருவர்."
அதுபோன்ற ஒரு உரையாடலை நாங்கள் செய்வது இது முதல்முறை அல்ல.
அன்பால் நிறைந்த இடத்திலிருந்து அவர் வருவதை நான் அறிவேன்.
நாங்கள் இருவரும் கற்றுக்கொள்கிறோம்.
அவரை பொறுத்தவரை, பிடிஎஸ்டி மற்றும் கெட்ட கனவுகளுடன்
போராடும் ஒருவருடன் அவர் இருந்ததில்லை.
இது ஒன்றும் நான்கு மாதங்களில், ஆறு மாதங்களில், ஒரு வருடத்தில்
குணப்படுத்தக்கூடிய நோயில்லை, இது வாழ்க்கை முழுவதும் இருக்கக்கூடியது.
சிகிச்சை சார்ந்த மாற்றம் சிகிச்சையைப் பற்றியது அல்ல.
"சரியான மருந்து கிடைத்தது" என்பது பற்றிய அல்ல.
"சரியாக நோயறியப்பட்டது" என்பது பற்றிய அல்ல.
அதை பற்றியது அல்ல.
இது மாற்றமில்லாத உறவைப் பற்றியது.
இந்த ஒரு நபர் இருந்தார், ஒரு ஆசிரியர், ஒரு பயிற்சியாளர்,
ஒரு குடும்ப உறுப்பினர் இருந்தார் என்பது பற்றியது.
இது நீங்கள் சொந்தமானவர் என்ற உணர்வு, நீங்கள் இணைந்திருப்பதை பற்றியது.
அதை நீங்கள் வைத்துக்கொள்ள முடியாது. அவை என்னுடையது, அப்பா.
என் வீரர்கள் தான் சிறந்தவர்கள். இவற்றை நீங்கள் வைத்துக்கொள்ளலாம்.
இவர்கள் உங்களுக்கு. உங்களிடம் இவர்கள் ஏற்கனவே இருந்ததால் நான் எடுக்கிறேன்.
என் குழந்தை பருவம் மகிழ்ச்சியானதாக இருந்தது.
விவாகரத்தால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தை நான்.
எனக்கு இரண்டு தனிக்குடும்பங்கள் இருந்தன.
ஸாக்
ஆனால் சின்னஞ்சிறு வயதிலிருந்தே என் வாழ்க்கையில் நிறைய மகிழ்ச்சி இருந்தது,
அதோடு என் அப்பாவை பொறுத்தவரை
ஒரு பெற்றோராக, அவர் ஒரு சிறந்த நண்பராக இருந்தார்.
ராபின் வில்லியம்ஸிற்கு ஹலோ சொல்லுங்கள். ராபின்.
என் மகனின் புகைப்படம் இதோ. நாங்கள்...
-அவன் பெயர் என்ன? -அவன் பெயர் ஸாக்கரி.
ஸாக்கரி, இது திரு. மெக்பெர்சன்.
-என்ன வயதாகிறது? -நான்கு வயது.
ஓ, சரி. உன் அப்பா ஒரு சிறந்த மனிதர்.
இது என் மகனுக்காக. ஒரு புகைப்படம் எடுக்க முடியுமா?
அவர் அதிகம் என்னுடன் இருக்க மாட்டார்,
ஆனால் அவருடன் நேரத்தை செலவிட எனக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கும்போது...
கோப்ராதான் தலைவன்.
...இருவருக்கும் பிடித்த ஒன்றில் பொழுதை போக்குவோம்: கணினி, வீடியோ விளையாட்டுகள்,
அறிவியல் புனைக்கதை மற்றும் அவர் சேகரித்த பொம்மை வீரர்களுடன்.
நான்... நான் அதில் மூழ்கிவிடுவேன்.
என் அப்பா செய்த அருமையான விஷயம் இதுதான் என்று நினைக்கிறேன்.
-ஹாய். -இவர்களை மருத்துவமனைக்கு கூட்டி போகணும்.
கோலா பில்லை விரைவாக மருத்துவமனைக்கு கூட்டிப் போக வேண்டும்.
ஓ, ஆம். கோலா பில் கவனமாக இருப்பான்.
அவனுக்கு காயமாகிவிட்டது.
நான் நிச்சயமாக நேசிக்கப்பட்டே வளர்ந்தேன்.
ஆனால் என் அப்பா தனது வாழ்வின் பெரும் பகுதி
மனநல பிரச்சனைகளை சந்தித்தார்.
பதற்றம், மன அழுத்தம், மற்றும் குடி பழக்கம்.
ஒரு தலைமுறை சார்ந்த பிரச்சனை நடந்துகொண்டிருக்கிறது.
நான் என் வாழ்க்கை முழுவதும் மனநல பிரச்சனைகளைச் சந்தித்தேன்.
பெருவிருப்ப கட்டாய மனப்பிறழ்வு இருந்தது,
இரவு படுக்க செல்லும் முன் சில செயல்களை எண்ண வேண்டும்.
விஷயங்கள் மேலுள்ள பிடிப்பு.
ஒரு குழந்தையாக நான் நன்றாக தூங்கியதில்லை. மோசமான தூக்கமின்மை நோய் இருந்தது.
எனக்கு நிறைய ஆற்றலும், வேகமான சிந்தனையும் இருக்கிறது, அதை ஓரளவிற்கு பெற்றுள்ளேன்.
கடவுளே, இது நம்பமுடியாதது, நான் இவனுக்கு நல்ல விஷயங்களை செய்கிறேன்.
முயற்சிக்கிறேன். நான் சொன்னேன், "அவனை டிஸ்னிலேண்டிற்கு அழைத்துச் செல்வேன்.
அது வேடிக்கையாக இருக்கும். மூன்று வயது குழந்தைக்கு மிக்கி மவுஸ், ஆம்.
மூன்று வயது குழந்தைக்கு மிக்கி மவுஸ், அது நம்பமுடியாததாக இருக்கும்" என்று.
மூன்று வயது குழந்தைக்கு மிக்கி மவுஸ் என்பது ஆறு அடி எலியாகத் தெரியும்.
மிக்கி போகிறது, "ஹியா, சிறிய நண்பா!"
காலை வணக்கம், ஸாக்கரி.
என்ன?
நான் வளர்இளம் பருவத்தில் இருப்பதால்
மது மற்றும் போதை வஸ்துக்களின் பயன்பாட்டால் என் மனது அமைதியடைவதை உணர்ந்தேன்.
வேகமான சிந்தனையை சமாளிக்க மது மற்றும்
போதைப்பொருள் போன்ற வஸ்துக்களை சார்ந்திருப்பது என்
வாழ்க்கையில் மிகவும் சாதாரண விஷயமாக மாறியது.
என்னுடைய தனித்தன்மைகள் அவருடையதைப் போல இருப்பதை உணர தொடங்கினேன்.
என் பதற்றம், அதிப்படியான மனஅழுத்தம், ஓசிடி,
போதைப்பொருட்கள், குடிப்பது அவரைப் போலவே இருந்தது.
இவற்றை எடுத்துக்கொள்ளாத போது விஷயங்கள் சமாளிக்க முடியாதவையாக இருந்தன.
நான் மது அருந்தினால்
திடீரென்று சிந்தனை மிகவும் தனித்துவமாகும்.
அது, "ஓ, நான் குடிக்கிறேன்"... திடீரென்று மனம் அமைதியடைகிறது என்பது போல.
பொறுமையாக இருக்க வேண்டும் என நினைப்பேன். "முட்டாளே" என்று இதயம் சொல்லும்.
மக்கள் உங்களைப் பார்த்தால், அவர்கள் நினைக்கலாம்
உங்கள் உடலில் போதைப்பொருட்களை வைத்து பரிசோதனை செய்கிறீர்கள் என்று.
-மருந்தை சொல்கிறீர்கள். -ஆம்.
இல்லை. நானில்லை.
அது எனது அடையாளத்தின் ஒரு அங்கமாக மாறியது.
"நான் இதைச் செய்தால், என்னால் இந்த நாளை சமாளிக்க முடியும்" என்பது போல.
வினோதமான விஷயம் என்னவென்றால், நான் கிளர்ச்சியூட்டும் மருந்துகளை எடுப்பேன்.
நான் அமைதியாக இருக்க கொக்கெயின் போன்றவற்றைப் பயன்படுத்துவேன்.
அதைப் பற்றி என் அப்பாவிடம் பேசினேன். அவரும் அப்படியேதான்.
ஒளிப்பதிவாளருக்கு கோபமூட்டுவோம். "இல்லை."
கவனம் செலுத்தவும் ஓய்வெடுப்பதற்கும் அவர் கிளர்ச்சியூட்டும் மருந்தை பயன்படுத்துவார்.
"லிப்ஸ்டிக் இருக்கிறதா?"
அவர் குடிப்பதை நிறுத்த முடிவு செய்த பிறகுதான்
நாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் ஆழமான, அளவிட முடியாத புரிதலுடன்
இருக்க ஆரம்பித்தோம் என நினைக்கிறேன்,
அப்போதுதான் எனக்கு ஒரு பிரச்சனை இருப்பதை முதலில் உணர்ந்தேன்.
எனவே நாங்கள் அதைப் பற்றியே பேசுவோம்.
நான் அவரை நன்றாக தெரிந்துகொள்ள விரும்பினேன்
ஏனென்றால் அவர் அனுபவித்த விஷயங்கள் எனக்கு உண்மையில் புரியவில்லை.
அவருக்கு நடுக்குவாத நோய் இருப்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டபோது...
நான் அவருக்காக கவலைப்பட்டேன்.
ஆனால் எனக்கு குழப்பமாக இருந்தது.
அவர் விரும்பி செய்யும் மகிழ்வித்தல் மற்றும் நடித்தல் போன்ற
விஷயங்களைச் செய்வதற்கான தனது திறனை இழந்துவருவதாக நினைத்தார்.
நான் என் அப்பாவிடம் பார்த்தது மிகுந்த விரக்தியைத்தான்.
அவருடைய நோய் மெதுவாக தீவிரமடைந்துகொண்டிருந்தது.
நான் அப்போதும் குடித்துக்கொண்டிருந்தேன்.
நான் அதிகமாக குடித்தேன், எரிச்சலடைந்தேன்
ஏனென்றால் நான் என் அப்பாவுக்கு எப்படி உதவுவது என்று தெரியவில்லை.
அவருடைய வாழ்க்கையின் இறுதிக் கட்டம் முழுவதும் ஒவ்வொரு நாளும்
கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு நாளும் அவருடன் பேசினேன்.
நடிகர் ராபின் வில்லியம்ஸ் தனது 63வது வயதில்
தற்கொலை செய்துகொண்டார்.
ராபின் வில்லியம்ஸ் மேற்கு கடற்கரையில் காலமானார். அவருக்கு வயது 63.
நான் ராபின் வில்லியம்ஸை பற்றி யோசித்தேன்.
இது முற்றிலும் அதிர்ச்சி தருவது மற்றும் கொடுமையானது.
ராபின் வில்லியம்ஸ் 63 வயதில் காலமானார்
நான் அதிர்ந்துவிட்டேன்.
அவரது இறப்பு இந்த உலகளாவிய நிகழ்வை உருவாக்கியது.
நான் வெளிப்படையாக வருத்தப்பட்டேன்.
ராபின் வில்லியம்ஸ்
தனிமையில் வருத்தப்படுவது எப்படி என்று தெரியவில்லை.
நான் நானாக இருக்கவும், இதையெல்லாம் எதிர்கொள்ளவும்
நான் தயாராக இல்லை.
ஆனால் புல்லட் என்ன செய்யும்?
அது அவனது கவசத்தை துளைத்து அவனை காயப்படுத்தும்.
-அவர் இறக்கவில்லையா? -இறக்கவில்லை.
அதனால்தான் டாம் கேட்டும், ஆர்ட்வார்க் அல்லும் அவனை உள்ளே கொண்டு போகிறார்கள்.
நான் அவரிடம் சொல்ல விரும்பிய விஷயங்களும்
அதோடு அவருடன் பேச வேண்டிய விஷயங்களும் இருக்கிறது,
அதோடு... அதில் சிலவற்றை செய்ய எனக்கு வாய்ப்பு கிடைத்தது,
ஆனால் நான் விரும்பிய அளவுக்கு இல்லை.
அதன் காரணமாக என் வாழ்க்கை நிர்வகிக்க முடியாததாக மாறியது.
நான் கோபப்பட்டேன், வருந்தினேன்
அதோடு நான் எதையும் உணர விரும்பவில்லை.
அதோடு...
எனவே...
அது உறவில் பிளவை ஏற்படுத்தியது.
நான் அளவுக்கு அதிகமாக குடித்தேன்.
குடும்பத்துடனான எனது உறவு பாதிப்படைந்தது.
எனக்கு மனச்சிதைவு ஏற்பட்டது.
மக்களுடன் சகஜமாக பழகுவதும்...
சகஜமாக உரையாடுவதும்
எனக்கு கடினமாக இருந்தது
ஏனென்றால் நான் மனமுடைந்ததாகவும் தனிமைப்படுத்தப்பட்டதாகவும் உணர்ந்தேன்.
தங்கள் துயரத்தோடு கடினமான காலகட்டத்தில் வாழும் மக்கள் பலருக்கும்,
போதைக்கு அடிமையாகுதல் என்பது ஒரு பெரும் பாதிப்புதான்.
போதைக்கு அடிமையாகுதல் அமெரிக்காவில் இப்போது பெரிய சிக்கலாக இருக்கிறது...
கென் டக்வொர்த் - முதன்மை மருத்துவ அதிகாரி, மன நல நோய்க்கான தேசிய கூட்டமைப்பு
...ஆனால் இது ஒரு தார்மீக தோல்வியாக அல்லாமல் ஒரு உயிரியல்
பாதிப்பாக நாங்கள் இதைப் பார்க்கிறோம்.
இனி அதை போதைப்பொருள் துஷ்பிரயோக சீர்குலைவு என்று அழைக்கப்போவதில்லை,
போதைப்பொருள் பயன்பாட்டு சீர்குலைவு என்று அழைக்கப்போகிறோம்.
இது மிகவும் முக்கியம்.
உங்களிடம் ஒரு உயிரியல் பாதிப்பு இருக்கிறது, உங்கள் நடத்தை அதை பாதிக்கிறது.
இந்த வகையில் அது துல்லியமாக நீரிழிவு நோய் அல்லது
நாம் தார்மீக ரீதியில் இழிவாக எண்ணாத நோய்களைப் போன்றது.
ஒவ்வொருவரும் வித்தியாசமானவர்.
ஒவ்வொருவரின் மீண்டு வரும் பயணத்தின்
தனித்துவத்தை தான் நான் பாராட்ட விரும்புகிறேன்.
எனக்கு உதவி தேவைப்பட்டது.
எனக்கு அதிர்ச்சிக்குப் பிறகான மன அழுத்தப் பாதிப்பு இருப்பது கண்டறியப்பட்டது.
அது ஒரு மாற்றத்திற்கான அழைப்பு.
நான் என் வாழ்க்கையை மாற்ற வேண்டும்.
நான் போதைப்பொருள் பயன்படுத்துவதை நிறுத்திவிட்டு
அவை எவ்வளவு வேதனையை தந்தாலும் நான் அவற்றை அனுபவிக்க வேண்டிய வழியில்
விஷயங்களை அனுபவிக்க வேண்டும்.
என் அனுபவத்தை பகிரவும், பலகீனமானவனாக இருக்கவும்,
அதை திருப்பி கொடுக்கவும்... நான் ஒரு வழியை தேட வேண்டும்.
அது என்னை மனநலம் குறித்து வழிகாட்டும் பாதைக்கு அழைத்துச் சென்றது.
ராபின் வில்லியம்ஸின் மூத்த மகன் ஸாக்
இன்செபரபிள் என்ற குழுவின் ஒரு அங்கத்தினர் ஆவார், இது கட்டுப்படியாகும் செலவில்
மனநல சிகிச்சை பெறும் வசதியை அதிகரிக்கிறது.
அமெரிக்கர்கள் இடையே மன அழுத்தம் அதிகரித்து வருகிறது.
ஸாக் வில்லியம்ஸை வரவேற்கிறோம். எங்களுடன் இணைந்ததற்கு நன்றி.
அதை ஒரு பலவீனமாக கருதும் நம் மனநிலையை மாற்றிக்கொண்டு
அதை ஒரு பலமாக கருத வேண்டும் என நினைக்கிறேன்.
நிவர்த்தி செய்யும் உணர்வைத் தொடர்ந்து உணர நான் தொடர்ந்து...
சேவையில் கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்பது தெளிவாகிவிட்டது.
என்னால் சும்மா உட்கார முடியாது என்பதால்.
ஸாக் தந்தையாவதற்கு தயாராக இருக்கிறார்.
சுய முன்னேற்றத்தில் ஸாக்கின் ஈடுபாட்டால் நான் மிகவும் ஈர்க்கப்பட்டேன்.
வாழ்க்கையில் ஒன்றாக முன்னேற ஆர்வமுள்ள, நல்ல நிலையில் இருக்க
நம்மை மாற்றிக் கொள்ளும் ஒரு துணையை நான் விரும்பினேன்.
ஒலிவியா ஜூன் ஸாக்கின் மனைவி
நான் அதை ஸாக்கிடம் கண்டேன்.
ஒலிவியா என் துயரங்களை குணப்படுத்தி நான் வெளிப்படையாக இருப்பதற்கு உதவினார்.
நான் குடிக்கப்போவதில்லை என்று முடிவுசெய்தேன்.
போதை பழக்கத்திற்கு வழிவகுத்த அடிப்படை அறிகுறிகளுக்கு
நான் தொடர்ந்து சிகிச்சை மேற்கொள்கிறேன்.
அது ஒரு பயணம்.
இந்த விஷயங்களை பார்த்துவிட்டு "ஆஹா, ஒரு தலைமுறைக்கான
பிரச்சனை நடந்து கொண்டிருக்கிறது" என்று சொல்வது வந்தபின் காப்பது மட்டுமே.
ஒரு பெற்றோராக இருக்க பிடித்திருக்கிறது.
இதுதான் வாழ்வின் மிகச்சிறந்த விஷயம்.
ஒரு தலைமுறை சுழற்சியை தகர்க்க ஒரு வாய்ப்பு இருப்பதாக நான் நினைக்கிறேனா?
ஆம். ஒரு பெரிய வாய்ப்பு இருப்பதாக நான் நினைக்கிறேன்.
என் மகனுக்காக தெளிவான கண்களையும் கவனத்தையும் காட்ட.
அவனுக்காக உடன் இருக்க.
என் மகன் என்னைப் பார்த்து அவனுடைய கண்களால்
"சரி, அது என்னவாக இருக்கும்?" என்று கேட்கும் காலம் இருந்தது.
ஹேய், ஸாக், அது...
எனக்குத் தெரியவில்லை.
ஆனால் காலப்போக்கில்,
நீ என் கையை பிடித்துக்கொண்டு, சில நகைச்சுவைகளை சொல்லி, மகிழ்ச்சியாக இரு.
ஹேய், நாம் எப்படி மெட்ரோபொலிட்டன் ஓப்ரா ஹவுஸுக்கு வந்தோம்?
பணத்தால்.
ஆம். உன்னால் முடியும்.
நீ பயப்படவில்லை, இல்லையா?
இல்லை. அடச்சே.
எல்லோருக்கும் ஒருவித வலி இருக்கும்.
நீங்கள்தான் மிகவும் வெற்றிகரமான, சந்தோஷமான நபர் என்று நினைக்கலாம்.
அப்படியென்றால் உங்கள் வாழ்க்கை சீராக இருப்பதாக அர்த்தமல்ல.
அப்படித்தான் ஒரு தருணமோ,
அல்லது தொடர் அனுபவங்களோ, நிகழ்வுகளோ,
உங்களை, "எனக்கு உதவி தேவை. ஒருவேளை நான் அதிகமாக குடிக்கலாம்,
இதை அதிகம் செய்கிறேனா?" என்று சொல்ல வைத்திருக்கும்.
ஏதாவது சம்பவம் நடந்ததா?
இல்லை. எனக்கு நெருக்கமான சிலர் "அநேகமாக இது இயல்பான நடத்தை இல்லை.
அநேகமாக நீ இதை கவனிக்க வேண்டும்"
அல்லது "நீ உதவி கோர வேண்டும்"
என்று சொல்லத் தொடங்கியபோதுதான்...
திடீரென நான்
-"எனக்கு உதவி வேண்டாம்" என்றேன். -தேவையில்லை.
இப்போது வந்ததற்கு பிறகு, திரும்பி பார்த்தால், அது காலத்தை பொருத்தது.
எனது 20 களின் பிற்பகுதியில் எல்லாமே எனக்கு மிகவும் பரபரப்பாக இருந்தது.
-ஆம். -மிகவும் களைப்பாக உணரும் அளவுக்கு.
நான் எல்லா இடங்களுக்கும் பயணம் செய்தேன்
ஏனென்றால் குடும்பத்தின் கண்ணோட்டத்திலிருந்து
"நம்மில் ஒருவர் அங்கு போக வேண்டும்" நேபாலுக்கு. ஹாரி, நீ போ"
என்று சொல்லக்கூடிய
ஆளாக இருந்தது நான்தான்.
சொன்னதும் சரி என்பவன் நான்தான். எப்போதும் சரி என்பவன் நான்தான்.
ஆனால் ஆம் என்று சொல்லி சொல்லி ஒரு கட்டத்தில் மன சோர்வு ஏற்பட்டது.
அது யாரோ ஒருவர் மூடியை திறந்தது போல.
பல வருடங்களாக நான் அடக்கி வைத்திருந்த உணர்வுகள்
திடீரென வெளியே வந்தன.
நான் பொது மருத்துவர்களை, மருத்துவர்களை சிகிச்சையாளர்களைப் பார்த்தேன்.
மாற்று சிகிச்சையாளர்களைப் பார்த்தேன். எல்லா வகையான மக்களையும் பார்த்தேன்.
ஆனால் மேகனைச் சந்திப்பதும், அவளுடன் இருப்பதும்தான் சரிசெய்தது.
-நிஜமாகவா? -நான் சிகிச்சையை பெற்று என்னை
சரிசெய்யாவிட்டால், என் வாழ்நாள் முழுவதும் என்னுடன் இருக்க வேண்டிய
இந்த பெண்ணை நான் இழப்பேன் என்று எனக்குத் தெரிந்தது.
எங்கள் உறவின் ஆரம்பத்தில் நிறைய கற்றுக்கொண்டோம்.
பிரிட்டிஷ் அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்த நிறுவனத்தின்
மேடையின் பின்புறம் வருவது அவருக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது.
"நீ ஒருவரை சந்திக்க வேண்டும்" என்று அவர் சொன்னது, அது நாங்கள்
மேற்கொண்ட வாதத்தின் எதிர்வினையாக இருந்தது.
அந்த வாதத்தில்,
எனக்கே தெரியாமல், மீண்டும் 12 வயது ஹாரியாக மாறினேன்.
நான் சிகிச்சையைத் தொடங்கிய தருணம், அநேகமாக எனது இரண்டாவது அமர்வுக்குள்,
என் சிகிச்சையாளர் என்னிடம்
"நீங்கள் 12 வயது ஹாரிக்கு திரும்புவது போல் தெரிகிறது" என்றார்.
நான் சற்று அவமானமாகவும் சங்கடமாகவும் உணர்ந்தேன்.
"எவ்வளவு தைரியம்? என்னை குழந்தை என்று அழைக்க?" என தோன்றியது.
அவர் அதற்கு, "இல்லை, குழந்தை என்று அழைக்கவில்லை.
நீங்கள் குழந்தையாக இருந்தபோது உங்களுக்கு நடந்ததற்கு அனுதாபத்தையும்
பச்சாதாபத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறேன்.
நீங்கள் அதை எண்ணிப்பார்க்கவில்லை, அதைப் பற்றி பேச அனுமதிக்கப்படவில்லை,
திடீரென்று இப்போது அது வெவ்வேறு வழிகளில் அனுமானமாக வருகிறது" என்றார்.
எனக்கு ஒரு கற்றல் பயணத்தின் தொடக்கம் அதுதான்.
இந்த குடும்பத்திற்குள், இந்த நிறுவனத்திற்குள்
கட்டுப்பாட்டுக்குள் வாழ்ந்திருக்கிறேன் என்பதை அறிந்தேன்.
நான் ஒரு சிந்திக்கும் முறை அல்லது மனநிலையில் கிட்டத்தட்ட சிக்கிக்கொண்டேன்.
எங்கள் உறவு பகிரங்கப்படுத்தப்பட்ட முதல் எட்டு நாட்களுக்குள்,
ஹாரியின் காதலி கறுப்பினத்தை சேர்ந்தவர் என சொன்னார்கள்.
கறுப்பினத்தை சேர்ந்தவர்
அவருடைய கறுப்பின டிஎன்ஏ அரச வம்சத்தை கெடுத்துவிடும் என்றும்.
'மேகனின் வாரிசு நம் அரச குடும்பத்துக்கு களங்கம் விளைவிக்கும்'
பின்தொடர்ந்து படம்பிடிக்கப்படுவோம், துரத்தப்படுவோம், துன்புறுத்தப்படுவோம்.
கேமராக்களின் கிளிக் சத்தமும், ஃப்ளாஷ்ஸும் என் இரத்தத்தை கொதிக்க வைக்கிறது.
என்னை கோபப்படுத்துகிறது. என் அம்மாவுக்கு நடந்ததையும்
நான் சிறுவனாக அனுபவித்ததையும் நினைவூட்டுகிறது.
அது போதும்.
பாரம்பரிய ஊடகங்கள் மட்டுமல்லாமல்
சமூக ஊடக தளங்களுடன் அது மேலும் மோசமடைந்தது.
நான் மேகன் மார்க்கலை வெறுக்கிறேன்!!!
நான் முற்றிலும் உதவியற்றவனாக உணர்ந்தேன்.
#மேகன்மார்க்கில்லைஸ்
என் குடும்பத்தினர் உதவுவார்கள் என நினைத்தேன்.
ஆனால் எல்லா கேள்விக்கும், கோரிக்கைக்கும், எச்சரிக்கைக்கும், அது எதுவாக இருந்தாலும்,
அதற்கு கனத்த மௌனம் அல்லது புறக்கணிப்பே பதிலாக கிடைத்தது.
நாங்கள் அதைச் செயல்படுத்த நான்கு வருடங்கள் செலவிட்டோம்.
நாங்கள் அங்கேயே இருந்து கடமையையும்,
வேலையையும் செய்வதற்கும் எங்களால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்தோம்.
ஆனால் மேகன் சிரமப்பட்டார்.
ஒரு தொண்டு நிகழ்ச்சிக்காக லண்டனின் ராயல் ஆல்பர்ட் ஹாலுக்குள் நாங்கள் செல்லும்போது
எங்கள் கைகளை இருக்கப் பற்றியிருக்கும் புகைப்படத்தை மக்கள் பார்த்திருக்கிறார்கள்.
அப்போது அவர் ஆறு மாத கர்ப்பமாக இருந்தார்.
மக்களுக்கு புரியாத விஷயம் என்னவென்றால், அன்று மாலை
மேகன் தற்கொலை எண்ணங்களையும்
அவர் வாழ்க்கையை எப்படி
முடித்துக் கொள்ளப் போகிறார் என்பதற்கான நடைமுறைகளையும் என்னுடன் பகிர்ந்துகொண்டார்.
அவருடைய தெளிவான சிந்தனைதான் அவருக்கு பயங்கரமான விஷயமாக இருந்தது.
அவர் அதை இழக்கவில்லை.
அவர் பைத்தியம் இல்லை.
அவர் மருந்துகளையோ, மாத்திரைகளையோ, மதுவையோ எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.
முற்றிலும் நிதானமாக இருந்தார். முற்றிலும் விவேகமாக இருந்தார்.
இருந்தாலும் இரவின் அமைதியில்
இந்த எண்ணங்கள் அவரை எழுப்பியிருக்கின்றன.
அதற்கு தீர்வுகாண முடியாமல் அவரைத் தடுத்தது என்னவென்றால்,
அது எனக்கு எவ்வளவு நியாயமற்றது என்பதுதான்.
என் அம்மாவுக்கு நடந்த எல்லாவற்றிற்கும் பிறகு,
இப்போது என் வாழ்க்கையில் வயிற்றில் ஒரு குழந்தையுடன், எங்கள் குழந்தையுடன்
இருக்கும் இன்னொரு பெண்ணை இழக்கும் நிலை ஏற்படும்.
நான் அதைக் கையாண்ட விதம் குறித்து சற்று வெட்கப்படுகிறேன்.
நிச்சயமாக நாங்கள் இருக்கும் அமைப்பு மற்றும்
எங்களுக்கு உள்ள பொறுப்புகள் மற்றும் கடமைகள் காரணமாக,
விரைவாக கொஞ்சம் அரவணைத்துக்கொண்டோம்...
பிறகு உடைகளை மாற்றிக்கொண்டு
பாதுகாவலருடன் வாகனத்தில் ஒரு தொண்டு நிகழ்வுக்காக
ராயல் ஆல்பர்ட் ஹாலுக்கு செல்ல வேண்டியிருந்தது.
பிறகு அத்தனை கேமராக்களுக்கு முன்பு இறங்கி எல்லாம் சரி என்பது போல பாசாங்கு செய்தோம்.
"என்ன தெரியுமா? இன்றிரவு நாங்கள் போகப்போவதில்லை"
என்று சொல்லும் வாய்ப்பு இல்லை.
ஏனென்றால், அதிலிருந்து கிளம்பும் கதைகளை கற்பனை செய்து பாருங்கள்.
நானும் என் மனைவியும் அந்த நாற்காலிகளில் கையை இறுகப் பற்றிக்கொண்டிருந்தபோது,
விளக்குகள் அணைந்த தருணம் மேகன் அழத் தொடங்கிவிட்டார்.
நான் அவருக்காக வருந்துகிறேன், ஆனால் இந்த சூழ்நிலையில் சிக்கிக்கொண்டோமே என்று
என் மீது நிஜமாக கோபம் வந்தது.
இது மோசமடைந்ததற்கும், என் குடும்பத்திற்கு திரும்பிச் செல்லவும் நான் வெட்கப்பட்டேன்.
உங்களிடம் நேர்மையாக சொல்வதென்றால்,
இதை புரிந்துகொள்ளும் என் வயதை ஒத்த பலரைப் போல,
எனக்குத் தேவையானது என் குடும்பத்தினரிடம் கிடைக்காது என்பது எனக்குத் தெரியும்.
பிறகு எனக்கு ஒரு மகன் பிறந்தான்,
நான் அவனது கண்களைப் பார்க்கும் ஒவ்வொரு முறையும் என் மனைவியின் வாழ்க்கையும்
என் அம்மாவைப் போலவே முடிவடையுமா, இவனை நானே தனியாக
வளர்க்க வேண்டியிருக்குமா என்று யோசிப்பதை விட நான்
அவன் மீது மட்டுமே கவனம் செலுத்துவேன்.
வெளியேறுவதற்கான மிகப்பெரிய காரணங்களில் அதுவும் ஒன்று.
பயத்தின் மூலம் சிக்கியிருப்பதாகவும் கட்டுப்படுத்தப்படுவதாகவும் உணர்வது,
ஊடகங்கள் மற்றும் அமைப்பால்...
அவை ஒருபோதும் இந்த வகையான அதிர்ச்சியைப் பற்றி பேசுவதை ஊக்குவிக்கவில்லை.
ஆனால் நிச்சயமாக இப்போது நான் ஒருபோதும் மௌனத்துக்குள் தள்ளப்படமாட்டேன்.
உயர்நிலைப் பள்ளியின் இறுதி ஆண்டு உண்மையில் இழந்ததைப் போல உணர்ந்தேன்.
எனக்கு இந்த உணர்வு தோன்றியது, அது என்னவென்று சரியாக தெரியவில்லை,
ஆனால் என்னவென்று எனக்கு தெரிந்திருக்கக்கூடும்,
ஆனால், இது உண்மையில் நடக்கிறது,
என்னைச் சுற்றியுள்ளவர்களிடம் இதை எவ்வாறு தெரிவிப்பது?
கிரிஸ்டல்
"சரி, ஒருவேளை எனக்கு மன உளைச்சல் ஏற்பட்டிருக்கலாம்"
என்று தோன்றியது கல்லூரியின் முதல் ஆண்டு.
மூன்றாம் பிரிவு டென்னிஸ் விளையாடுவதில் நான் உற்சாகமாக இருந்தேன்,
ஆனால் கல்லூரி பற்றி தவறாக புரிந்து வைத்திருந்தேன் என்று நினைக்கிறேன்.
முதல் முறையாக வீட்டிலிருந்து விலகி இருப்பது ஒரு பெரிய மாற்றமாக இருந்தது.
நான் வளாகத்தில் சுற்றவே சிரமப்பட்டேன்,
என் அறையை விட்டு வெளியேறும் சக்தியே எனக்கில்லை.
கல்லூரிக்குச் செல்வது நான் மனச்சோர்வை கையாண்ட விதத்தை மாற்றியது,
ஏனென்றால் எப்போதும் உங்களைச் சுற்றி மக்கள் இருப்பார்கள்,
எனவே ஒவ்வொன்றையும் ஒவ்வொரு இடத்தில் கட்டுப்படுத்த வேண்டியிருந்தது.
மனம் உடைவதற்கெல்லாம் நேரம் இல்லை என்பது போல.
மதியம் 12 மணி முதல் 1 மணி வரை அதை செய், பிறகு வகுப்புக்குச் செல்,
பிறகு இரவு 8 மணிக்கு பார்த்துக்கொள்வோம்.
உன் அறை நண்பர் இல்லாதபோது நீ மீண்டு மனம் உடையலாம்.
என் மனம் ஒரு குழப்பத்தில் இருந்தது, எதிலும் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை.
நான் நிஜமாக எப்போது மகிழ்ச்சியாக இருந்தேன் என்பது கூட நினைவில் இல்லை.
நான் மிகவும் வேதனைப்பட்டேன், அது நிற்கவில்லை.
சில நேரங்களில் நானே என் பிரச்சனைகளை பெரிதாக்குகிறோனோ என்று தோன்றும்?
நான் சூழலுக்கேற்ப மாறவில்லையா? எனக்குத் தெரியாது.
முக்கால்வாசி எல்லா மனநல நோய்களும் 25 வயதிற்கு முன்பே ஏற்படுகிறது.
நீங்கள் யார் என்பதைக் கண்டுபிடிக்க முயற்சிக்கும் காலகட்டத்தில் இருந்தால்.
கூடுதல் சவால் கொடுக்கப்பட்டால்,
அவற்றை உங்கள் அடையாளத்துடன் ஒருங்கிணைக்க வேண்டிய ஒரு நிபந்தனை,
மக்கள் எதிர்கொள்ளும் மிகப்பெரிய சவால்களில் ஒன்று என நினைக்கிறேன்.
"இதுதான் நானா? இதுதான் நான் யார் என்பதன் ஒரு பகுதியா?
இதனுடன் வாழ நான் கற்றுக்கொள்ள முடியுமா?
இது எப்போதாவது மீண்டும் தோன்றுமா?"
கல்லூரிகளும் பல்கலைக்கழகங்களும் பெரிதும் வேறுபடுகின்றன.
ஒருங்கிணைந்த மனநல அமைப்பு இல்லை.
தொழில்முறை உதவியைக் கண்டுபிடிப்பது மிகவும் கடினம்.
எனக்கு உதவி தேவைப்பட்டபோது கல்வி வசதிகளுக்கு விண்ணப்பித்தேன்.
நான் மனச்சோர்வடைந்தேன் என்பதை எப்படியாவது
நிரூபிக்க வேண்டியிருந்ததால் வெறுப்படைந்தேன்.
அதை எப்படிச் செய்வது என்று எனக்குத் தெரியாது.
நிறைய இடைக்காலத் தேர்வுகள் இருந்தன,
மேலும் டென்னிஸில் நிறைய அழுத்தமும் ஏற்பட்டது.
எனவே தேசிய போட்டியிலிருந்து எனது அணியுடன் திரும்பி வந்த பிறகு,
என் மனம் உடைந்தது என்று நினைக்கிறேன்.
அதனால் நான் வீட்டிற்கு சென்றேன்.
எனது பெற்றோர் தைவானில் இருந்து குடிபெயர்ந்தவர்கள்.
உங்கள் பிரச்சனைகளை எப்படி கையாள்வது
என தெரிந்தால், நீங்கள் வலுவாக இருப்பீர்கள் என்ற விதத்தில் வளர்க்கப்பட்டோம்.
என் குடும்பத்தில் மன ஆரோக்கியம் பற்றி யாரும் பேசியதில்லை.
முதல் தலைமுறை ஆசிய அமெரிக்கராக
நான்தான் உரையாடலைத் தொடங்க வேண்டியிருந்தது.
அது "ஓ," என்ற ஆச்சரியம் இல்லாமல்,
"நீ சிலவற்றை கேள்வி கேட்க தொடங்கிவிட்டாய், பரவாயில்லை" என்பது போல இருந்தது.
"நானும் இப்படி உணர்ந்திருக்கிறேன்" அல்லது, "இதைப் பற்றி பேசலாம்" என்பது போல.
இது பதட்டம் போன்றது.
நான் நினைத்ததை விட அதிக பதட்டம்.
நிலைமையை என்னால் எதிர்கொள்ள முடியாது என தோன்றியது,
என் மகள் மனச்சோர்வடைந்ததை ஏற்றுக்கொள்வது.
அவளுக்கு உடம்பு சரியில்லை என்று ஒப்புக்கொண்டால் அவள் என்றென்றும்...
ஃபியோனா ஜுவான் கிரிஸ்டலின் அம்மா
...உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருப்பாளோ என்று கவலைப்பட்டேன்.
அதனால்தான் அவளை மருத்துவரிடம் அழைத்துச் செல்வதில் தாமதம் ஏற்பட்டது.
இது ஒரு நீண்டகால பிரச்சனையாக மாறுமோ என்று நான் கவலைப்பட்டேன்.
அவள் டாக்டரைப் பார்க்க வேண்டும் என்று அவளுடைய சகோதரி சொன்னாள்.
அப்படித்தான் இறுதியாக பிரச்சனையை எதிர்கொண்டோம்.
அம்மாவுக்கும் எனக்கும்
ஒரே உரையாடல்தான் திரும்பத்திரும்ப நடந்தது.
எனவே, அழுகை மற்றும் அது போன்ற விஷயங்களின் மூலம் அம்மா தனது
கவலையை வெளிப்படுத்துவது சரியா என்ற உண்மையில் நாங்கள் இன்னும்
சிக்கிக்கொண்டிருக்கும்போது எங்கள் உறவின் அடிப்படையில் முன்னேறுவது கடினம்.
ஆனால் நீங்கள் அப்படி செய்தால் நான் உங்களை கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று...
செலீன் ஜுவான் கிரிஸ்டலின் சகோதரி
...எனக்குத் தோன்றுகிறது ஆனால் நான் வெளிப்படையாக பேசும்போது நீங்கள்
புரிந்துகொண்டால் என்னைக் கவனித்துக்கொள்ள முடியும் என்று அவரிடம் சொன்னீர்களா?
-அதை அவரிடம் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறீர்களா? -ஆம். ஓரிரு முறை.
-அவர் என்ன சொன்னார்? -"கடவுளே, நான் மிகவும் வருந்துகிறேன்"
பிறகு எனக்குத் தெரியாது, அது அப்படியே...
அம்மாவும் நானும் இதைப் பற்றி பேசுகிறோம், அவர் அம்மாவாக இருக்க வேண்டும், இல்லையா?
அவர் எங்களுக்கு ஆதரவாக இருக்க வேண்டும்,
எனவே "ஓ, இல்லை. அஸ்திவாரமே பலவீனமாக இருக்கிறது" என்று அவர்
பலவீனத்தைக் காட்டுவது பற்றி நினைத்தார்.
"நான் ஆதரவாக இருக்க முடியாது,
வலுவாக இல்லை என்றால் என் குழந்தைகள் எப்படி என்னை சார்ந்து இருப்பார்கள்”, புரிகிறதா?
ஆசிய கலாச்சாரத்தில் உறுதி என்றால் உங்கள் உணர்ச்சிகளைக் வெளிக்காட்டக்கூடாது.
அதாவது, எனக்கு உதவி தேவைப்பட்டபோது நான் என் அம்மாவை ஏதோவொன்றில் வழிநடத்த
முயற்சிப்பது போல் உணர்ந்தேன்.
இதை எப்படி கையாள்வது என்பதை நான் இன்னும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
குறிப்பாக உங்களுடன் எப்படி தொடர்புகொள்வது என எனக்குத் தெரியாதபோது.
அல்லது நீங்கள் அதைப் பற்றி பேச விரும்பாதபோது.
அல்லது நீ நலமாக இருப்பதாக சொல்லும்போது, நீ நலமாக இல்லை என நான் உணரும்போது.
வழக்கமாக நாங்கள் ஒருவரை ஒருவர் கட்டிப்பிடித்து அழுவோம்...
சரி. ஆனால் பிரச்சனை இன்னும் உள்ளது.
ஆனால், நான் நினைக்கிறேன்...
அவளோடு பேசும்போது, நீங்கள் சிக்கலை தீர்க்க வேண்டும்.
அவள் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதை நீங்கள் உறுதிப்படுத்த வேண்டும்.
ஆனால் அது விஷயமில்லை.
கிறிஸ்டல் நம்மை அணுகும்போது, மனம்திறந்து பேச விரும்புகிறாள்.
வெறும் அவளுடைய உணர்ச்சிகளை வெளியேற்ற, பகிர்ந்து கொள்ள.
பிறகு நாம் "சரி, ஆம். சரி. நாங்கள் உனக்காக இருக்கிறோம்.
உனக்கு என்ன வேண்டும்?" என்பது போல பேச வேண்டும்.
-நீங்கள் எதுவும் செய்ய முடியாது. -ஆம்.
அதைத் தவிர.
அது உங்களுடைய ஒரே வேலை.
-சரி. -கூட இருங்கள். நீங்கள் சிகிச்சையாளர் அல்ல.
நான் உங்களுடன் எதையாவது கண்டுபிடிக்க முயற்சிக்கவில்லை, நான் சொல்வது புரிகிறதா?
எனக்கும் இதேபோன்ற போராட்டங்கள் இருந்ததை நீ நினைவூட்டுகிறாய்.
நாம் இருவரும் ஒரேமாதிரியானவர்கள் என நினைக்கிறாயா?
எனக்குத் தெரியவில்லை.
உங்கள் கதையை என்னிடம் சொன்னதில்லை.
ஆனால் இருக்கலாம். அதாவது, சில நேரங்களில் நாம் ஒரேபோல இருக்கலாம்.
என்னைச் சுற்றியுள்ளவர்கள் நான் அதிகம் சிந்திப்பதாக சொல்வார்கள்.
"நீ அதிகமாக சிந்திக்கிறாய்."
"உனக்கு எல்லாம் இருக்கிறது. ஏன் சிந்திக்கிறாய்..."
ஆனால் இன்னும் நீங்கள் உள்ளே வெறுமையை உணர்வீர்கள்.
அது, என் வாழ்க்கையில்...
குறிப்பாக ஒரு குடியேறியவராக நிறைய மன அழுத்தம் இருந்தது.
நான் என் காரில் நிறைய அழுவேன்.
எதைப் பற்றியும் சோகமாக உணர்ந்ததோடு அல்லாமல் உதவியற்றவளாக உணர்ந்தேன்.
ஆனால் ஒருபோதும் என் மகள்களிடம் சொன்னதில்லை.
அது அவளுக்கு மிகவும் நியாயமற்றது போல் உணர்கிறேன்.
நான்தான் அவர்களை இங்கு அழைத்து வந்தவள்.
நான் அவர்களுக்காக எல்லாவற்றையும் அமைத்திருக்க வேண்டும்.
அவளுக்கு ஒரு நல்ல வாழ்க்கையை கொடுத்திருக்க வேண்டும்.
மன்னிக்கவும், அதை எப்படி சொல்வதென்று தெரியவில்லை.
என்னை... ஒரு நிமிடம் பொறுங்கள்.
நான் உதவக்கூடிய ஒரு அம்மா அல்ல என்பது போல் உணர்கிறேன்.
நான் உதவ முயற்சிக்கிறேன், ஆனால் என்னால் முடியவில்லை.
நான் நிஜமாகவே அவளுக்கு உதவ முடியவில்லை.
நான் மிகவும் குற்ற உணர்ச்சியுடன் இருக்கிறேன்.
நான் உங்களை பற்றி கவலைப்படவில்லை என்று... நீங்கள் நினைப்பதை நான் விரும்பவில்லை.
ஆனால் நீ என்ன அனுபவித்தாய் என்பதில் நான் போதுமான கவனம் செலுத்தவில்லை.
ஒவ்வொரு உரையாடலுக்குப் பிறகும் நாம் முன்னேறாமல் போயிருக்கலாம்.
நான் சொல்வது புரிகிறதா? குறைந்தது,
நாங்கள் எப்போதுமே முயற்சிக்கிறோம், ஏனென்றால் நாம் முயற்சிப்பதால்தான்...
புதிய விஷயங்களைக் கற்றுக்கொள்கிறோம்.
நான் சொல்வது புரிகிறதா?
அவள் என்னை விட தைரியசாலி என்பதை உணர்கிறேன்.
கிரிஸ்டல் என்னையும் சிகிச்சைக்கு செல்ல ஊக்குவித்தாள்.
நான் வீட்டில் இருப்பதால், நிறைய உரையாடினோம்.
இதற்கு ஒன்றாக தீர்வு காண முயற்சிப்பது எங்களுக்குள் நெருக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.
நண்பர்கள் உள்ளனர், எனது சிகிச்சையாளர் இருக்கிறார், நாய் உள்ளது.
மனச்சோர்வைப் பற்றி பேசுவது அதை மேலும் சமாளிக்க செய்கிறது.
நான் இந்த செமஸ்டருக்கு போகப்போவதில்லை.
நான் இப்போது சிகிச்சையில் நிறைய விஷயங்களை செய்கிறேன்.
எதையாவது செயலாக்க சரியான வழி என்று ஒன்று இல்லை.
இது உங்கள் கதையின் ஒரு பகுதியாக இருக்கும்.
நல்லது. குத்து. இதோ. குத்து.
ஜின்னி
அப்படித்தான். நல்லது. குத்து.
ஒலிம்பிக்கில் பங்கேற்க பத்து ஆண்டுகளாக பயிற்சி செய்கிறேன்.
குத்து.
எல்லோரும் நான் தங்கம் வெல்வதை எதிர்பார்க்கிறார்கள்.
வா. குறைத்துக்கொள். நேரம் ஆகிறது.
அருமை.
ஆனால் நான் எனது ஓசிடி-யுடன் போராடுகிறேன்.
ஆரம்பத்தில் நான் உதவி பெற விரும்பவில்லை, எனக்கு உதவி தேவை என்று நினைக்கவில்லை.
நான் மிகவும் மோசமான மன அழுத்தத்தை அனுபவித்தேன்,
தொழில்முறை உதவி தேவை என்பதை உணர்ந்தேன்.
நான் இந்த தீய சுழற்சியில் மாட்டிக்கொண்டேன்...
முகத்தை சுத்தம் செய்வது, கைகளை கழுவுவது, குப்பைகளை வெளியே கொண்டு போவது,
இதையே இடைவிடாது செய்தல்.
சுத்தமாக இருக்க வேண்டும் என்ற உணர்வு மாறவில்லை.
என்னால் நிறுத்த முடியவில்லை, அதனால் மிகவும் விரக்தியடைந்து,
அருகில் உள்ள சின்கை அல்லது சுவரைத் தாக்கினேன்.
முன்னும் பின்னும் தேய்ப்பது வேகமெடுத்தது. என் தசைகள் இறுக்கமடைந்தன.
நான்... மிகவும் கடினமாக சுவாசித்தேன்.
நான் மூன்று நாட்களுக்கு இரண்டு மணிநேரம் தான் தூங்கினேன்.
கற்பனை பிம்பங்கள் தோன்றும். சரியாக சிந்திக்க முடியாது.
"இதுபோன்று வாழாமல் இருப்பது எளிதாக இருந்திருக்கும். எப்படி இதுபோன்று
வாழாமல் இருப்பது? அப்போது வாழாதே" போன்ற எண்ணங்கள் தோன்றியது.
அன்று இரவின் பிற்பகுதியில் தரையில் விழுந்து, என் தொலைபேசியை எடுத்தேன்.
எனது பயிற்சியாளரை அழைத்தேன்.
நான் கதவைத் திறந்தால்
எல்லா இடங்களிலும் சுத்தம் செய்யும் பொருட்கள் கிடந்தன.
அவள் அறையில் உட்கார்ந்திருந்தாள், நடுங்கினாள், தரையில் இருந்தாள்.
கே கொரோமா அமெரிக்க குத்துச்சண்டை உதவி பயிற்சியாளர்
"ஓ, என்ன நடக்கிறது?" என்று தோன்றியது, புரிகிறதா?
நான், "அட, ஜின், விளையாடுவதை நிறுத்து" என்றேன்.
அவள், "இல்லை. இது நிஜம்தான்.
இல்லை, இதை இனி என்னால் செய்ய முடியாது. அதை செய்ய விரும்பவில்லை" என்றாள்.
புரிகிறதா? "இது எனக்கு ஒரு முடிவு என்று நினைக்கிறேன்."
"ஜின்னி, நீ தற்கொலை பற்றி பேசுகிறாய் என்று நினைக்கிறேன்" என்றேன்.
நான் அவளைப் பிடித்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது.
நான், "ஜின்னி, அட அதை விடு.
நீ அப்படி செய்யப்போவதில்லை. நீ தற்கொலை செய்வதை என்னால் பார்க்க முடியாது" என்றேன்.
"நாம் இறக்க மாட்டோம். ஏனென்றால், உன்னை நீயே
காயப்படுத்த முயன்றால் நான் தடுப்பேன்" என்று அவளிடம் சொன்னேன்.
அதை எவ்வாறு கையாள்வது என்று எப்படித் தெரியும்? நீங்கள்...
உங்கள் உள்ளுணர்வினால் சென்றீர்களா அல்லது...
அவள் என்னை அழ வைக்க முயற்சிக்கிறாள், ரஸ்.
அவள் என்னை அழ வைக்க முயற்சிக்கிறாள். நான் அதை செய்யப்போவதில்லை.
அந்த இரவு என் மனதை தொட்டது
ஏனென்றால், அதைச் சொல்வதற்கு வருந்துகிறேன், அது என்னை மரணம் பற்றி சிந்திக்க வைத்தது.
எனக்குத் தெரிந்த நிறைய பேர் தற்கொலை அல்லது...
-நான் சொன்னதன் காரணமாகவா? -...அது போன்றவற்றைச் செய்தார்கள். ஆம்.
எனக்கு நினைவிருக்கிறது, "நான் இனி இப்படி வாழ விரும்பவில்லை" என்று சொன்னேன்.
ஆம். "இல்லை" என்று.
அதை கேட்டபோது "அடடா" என் நண்பர்கள் அப்படி இறந்திருக்கிறார்கள் என தோன்றியது.
என் நண்பர்கள் தற்கொலை செய்திருக்கிறார்கள்.
எனக்குத் தெரிந்தவர்கள், அவர்களின் நண்பர்கள் தற்கொலை செய்திருக்கிறார்கள்.
"ஓ, இல்லை. இது இப்போது தீவிரமடைகிறது."
நான் யாரையும் அழைக்க முடியாது. நான் அங்கு செல்ல வேண்டும்.
அங்கு செல்ல வேண்டியதுதான் முதல் விஷயம்,
நான் இருக்கிறேன் என்பதைத் தெரியப்படுத்தி
"காயப்படுத்திக்கொள்ள போகிறோம் என்றால், நாம் ஒன்றாக செய்வோம்" என்று செய்வது.
அப்போதுதான், குத்துச்சண்டை இனி முக்கியமில்லை என தெரிந்தது.
உன் வாழ்க்கைதான் முக்கியம்.
உலக சாம்பியன்ஷிப் பற்றி நான் கவலைப்படவில்லை.
தங்கப் பதக்கங்கள், எதைப் பற்றியும் கவலைப்படவில்லை.
விரைவில் உன்னை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்வோம். சிகிச்சையில் சேர்ப்போம்.
என்ன தெரியுமா? என்னை அழைத்து "பயிற்சியாளர் கே,
எனக்கு இப்போது உங்கள் உதவி தேவை" என்று நீ சொன்னதுக்காக உன்னை நேசிக்கிறேன்.
-அடடா. -ஓ, ஆம்.
-போ. பயிற்சிக்கான நேரம். -பயிற்சிக்கான நேரம்.
சில மனநல நோய்கள் தற்காலிகமானவை.
சில வந்து வந்து போகும்.
இன்னும் சில அறிகுறிகளை நிர்வகிக்க முடியும், ஆனால் குணப்படுத்த முடியாது.
மனநல நோய்கள் பற்றிய பெரிய கேள்விகளில் ஒன்று
"நீ அதனுடன் எவ்வளவு நன்றாக வாழ முடியும்?" என்பதுதான்.
சிலர் அதனுடன் நன்றாக வாழ்வார்கள்.
சிலர் இதன் காரணமாவே நன்றாக வாழ்வார்கள்.
இது மிகவும் தனிப்பட்ட நிகழ்வு.
ஒவ்வொருவரும் வித்தியாசமனவர்.
நிறைய பேர் கஷ்டப்படுகிறார்கள்.
மீட்பு கட்டமைப்போடு நீங்கள் சிறந்த மருத்துவ அறிவியலை இணைக்கும்போது
சிறந்த முடிவுகள் நிகழ்கின்றன.
உண்மையான வாழ்க்கையை உருவாக்குவது, குணமடைவதற்கான பயணம்.
ஹேய்! எப்படி இருக்கிறாய்?
நலமாக.
-சரி. எனவே... -இங்கே வை.
இதோ. உன் மாயாஜாலத்தை செய்.
அதை இங்கே வைக்க முடியாது தெரியுமா?
ஓ, கடவுளே, நீ வருவதற்கு முன்புதான் இதை சுத்தம் செய்தேன்.
-நான் உண்மையில் சுத்தம் செய்தேன். -தெரியும்.
எனக்குத் தெரியம். அது என்னை இயல்பாக மாற்றியது.
ஜின்னியுடன் நட்பாக இருக்க எனக்கு ஒரே வழி,
நான் நினைக்கும் போது என்ன நினைக்கிறேன் என்பதை அவளிடம் சொல்ல முடிவது மட்டுமே.
எங்களுக்குள் இந்த நட்பு இருக்கிறது.
ஜின்னியுடன் நான் பேசுவதைப் போல தெரிந்த வேறு யாருடனும் என்னால் பேச முடியவில்லை.
மிக்கேலா மயர் - ஜின்னியின் நெருங்கிய தோழி 2016 அமெரிக்க ஒலிம்பிக் குத்துச்சண்டை அணி
ஆனால் அதுதான் நாங்கள் நட்போடு இருக்க அனுமதிக்கிறது.
ஏனென்றால், நான் எல்லாவற்றையும் யோசித்துக்கொண்டு
அவளிடம் அதைச் சொல்ல முடியாது என்று தோன்றினால்
"என்னால் இதைச் செய்ய முடியாது" என்று தோன்றும்.
எனவே நீ வண்டியைப் பற்றி கவலைப்படுகிறாய்
ஆனால் இந்த வெள்ளரிக்காயில் உள்ள பூச்சிக்கொல்லிகளை பற்றி இல்லையா?
இல்லை, நான் அதையும் கழுவுவேன்.
ஆனால் பிளாஸ்டிக் உறையில் இருப்பதால் சோப் பற்றி கவலைப்படமாட்டேன்.
நான் அவளுடைய நெருங்கிய தோழி. இதை என்னால் சமாளிக்க முடியும்.
நாங்கள் சண்டையிட்டாலும், கத்தினாலும் சமாதானமாகிவிடுவோம்.
அதுதான் எங்கள் உறவு.
நாங்கள் ஆத்மார்த்தமான நண்பர்கள், இதற்கு ஒரு தீர்வை கண்டுபிடிப்போம்.
பழுத்த அவகேடோ பழங்கள் கிடைக்கவில்லையா? அடடா.
இல்லை... அதுதான் இருப்பதிலேயே பழுத்தது.
இன்னும் சில அவகேடோக்கள் கிடைக்கவில்லையா?
-என்ன சொல்கிறீர்கள்? -அதற்கு என்ன அர்த்தம்?
அதற்கு என்ன அர்த்தம்?
இதற்கு முன்பு...
ச்சே. மன்னிக்கவும்.
ஓ, கடவுளே.
நான் இதை வாங்குவேன், ஆனால் சாப்பிடமாட்டேன்.
தோலை சாப்பிடாவிட்டாலும் அவற்றை தூக்கி எறிந்தாயா?
அதைப் பற்றி கவலைப்படாதே.
அவகேடோக்களின் தோலை நாம் சாப்பிடமாட்டோம், ஜின்னி.
எனக்குத் தெரியும். உஷ்!
-இறுதியாக நறுக்கிவிட்டாயா? -அதாவது, இயந்திரம் போல.
ஒலிம்பிக்கிற்குப் பிறகு விஷயங்கள் மாறப்போகின்றன.
ஒலிம்பிக்கிற்கு செல்வது தனக்கு அளித்த அந்த நிலைத்தன்மையை அவள் கொண்டிருக்கப்போவதில்லை.
நான் அவளைப் பற்றி கவலைப்படுகிறேன்.
இப்போது மீண்டும் மோசமாகிவிட்ட ஒரே விஷயம்
நான் எப்படி டிஸ்யுக்களை எடுப்பேன் அல்லது கையுறைகளை எப்படி கழற்றுவேன் என்பதுதான்.
அது மிகவும் மோசமாகிவிட்டது.
அவள் வாடகைக்கு, உணவுக்கு தனது சுகாதார காப்பீட்டிற்கு
பணம் செலுத்த வேண்டும்.
அவள் ஒரு வாரத்திற்கு 300 டாலர்களை கடையில் செலவழிக்கிறாள்.
அதாவது மாதத்துக்கு 1200 டாலர்கள்.
உன்னுடைய எல்லா பில்களும் உயரப்போகின்றன.
இல்லை, தெரியும். நானும் அதை நினைத்தேன். நினைவுபடுத்தியதற்கு நன்றி.
அதோடு நீ என்னுடன் இங்கே வசிக்க முடியாது.
-சரி. -உன்னால் முடியும்.
ஆம்.
அவளுடைய மன அழுத்தம், நல்லதுதான்
ஏனென்றால் "சரி, இதை என்னால் செய்ய முடியாது,
எனக்கு உதவி தேவை" என்று சொல்வதற்கு எல்லோருக்கும் அந்த தருணம் தேவை.
ஒரே இரவில் இந்த ஓசிடி-யிலிருந்து அவள் விடுபட மாட்டாள்,
ஆனால் அதை நிர்வகிக்கக்கூடிய நிலைக்கு கொண்டு வருவோம்.
ஜின்னியின் குடும்ப வீடு
அவள் 12 வயதிலிருந்து இதை எதிர்த்துப் போராடுகிறாள்.
அவளுடைய எட்டு வயதில், ஒன்பது வயதில்.
பாப் ஃபுச் ஜின்னியின் தந்தை
மேலும் 30 நிமிடங்கள் குளிக்க வேண்டும்.
நீங்கள் எட்டு வயது குழந்தையிடம்
"குளித்தது போதும் வா. படுக்கைக்குச் செல்" என சொல்லும்போது
அவளால் அதை செய்ய முடியவில்லை.
அதாவது, மோசமான அப்பாவாக இருந்தேன்,
அவள் குளியலில் இருந்து வெளியே வருவதற்கு தண்ணீரை நிறுத்திவிடுவேன்.
-அது உதவவில்லை. -ஆம், அது வேலை செய்யவில்லை ஆனால்...
அது மேலும் சிக்கல்களை ஏற்படுத்தியது.
உங்கள் குழந்தைகள் சரியான வாழ்க்கையை வாழ விரும்புவீர்கள், இல்லையா?
எனவே அது சரியாக இல்லை.
நல்ல வாழ்க்கைக்கு அருகில் கூட இல்லை.
எனவே இதுதான் ஜின்னியின் குளியலறை.
பெக் ஃபுச் ஜின்னியின் தாய்
திரையை அவள் வாரத்திற்கு ஒரு முறையாவது கழற்றிவிடுவாள்.
எல்லா கொக்கிகளையும் கழற்றி
அவற்றை பாத்திரங்கழுவியில் என்னை கழுவ சொல்வாள்.
வால்மார்ட்டில் வாங்கிய பொருட்கள் நிறைந்த அவளது குப்பைத் தொட்டிகளில் ஒன்று இதோ.
இதோ இன்னும் பெரிய ஒன்று.
இன்னும் இரண்டு குப்பைகள் இருக்கும் தொட்டிகள் உள்ளன.
குத்துச்சண்டையில் அவள் தேர்ச்சிபெற, தேர்ச்சிபெற
அவளுக்கு அதிக மன அழுத்தம் ஏற்பட்டது என்று நினைக்கிறேன்,
முதலிடம் பற்றியெல்லாம் பேசுவது, ஆம், நிச்சயமாக அதை மோசமாக்கியிருக்கும்.
பல் துலக்குவதற்கு 30 நிமிடங்கள் ஆகலாம்,
சில நேரங்களில் நான் அந்த நாளை எப்படி உணர்கிறேன் அல்லது எனது
பதட்ட நிலையை பொறுத்து கூடுதலாக ஆகலாம்.
பேக்கிலிருந்து பொருட்களை எடுக்கும்போது,
அது சரியாக தோன்றவில்லை என்றால் அது அசுத்தமானது என்று பொருள்.
பிற மனநல நோய்களைப் போலவே
பல காரணிகளின் கலவையானது
பெருவிருப்ப கட்டாய மனப்பிறழ்வின் வளர்ச்சிக்கு பங்களிக்கிறது,
உயிரியல், சுற்றுச்சூழல் மற்றும் உளவியல் காரணிகள் உட்பட.
ஓசிடி உள்ள சிலருக்கு...
டாக்டர் ஏஞ்சலா ஸ்மித் ஜின்னியின் சிகிச்சையாளர்
...இந்த "சரியானது" என்ற உணர்வை பின்பற்றுகிறார்கள்.
ஜின்னி தனக்கு பிடித்த ஒரு உணர்வைப் பெறுவதற்காக ஒரு சிலவற்றை செய்வார்.
சில நேரங்களில் அவள் விரும்பும் உணர்வைப் பெறுவாள்,
ஆனால் அது மேலும் வலுப்படும், அதுதான் சுழற்சியைத் தொடரச் செய்யும்.
அடச்சே.
எனவே இந்த இரண்டு பிரஷ்களும் எனக்கு அசுத்தமானதாக தோன்றுகிறது,
இதுதான் மீதி இருப்பது.
எனவே நான் இப்போது என்ன செய்வேன்,
ஏனென்றால், இன்று எனக்கு எந்தக் கடமையும் இல்லை,
கடைக்குச் சென்று இன்னும் பிரஷ்களை வாங்க வேண்டும்.
நாங்கள் அந்த சுழற்சியை உடைக்க முயற்சிக்கிறோம்.
வெளியே சென்று உன் கைகளை அழுக்காக்குவோமா?
-சரி. -சரி.
ஓ, நீ நன்றாக இருக்கிறாய்.
எனவே, உன் கைகளை அழுக்காக்க என்ன செய்வோம்?
குப்பைத்தொட்டியிலிருந்து தொடங்கலாம்.
மிகவும் பயனுள்ள சிகிச்சை
தடுப்பு எதிர்ப்புணர்வை எதிர்கொள்ளுதல் என அழைக்கப்படுகிறது,
இதில் நீங்கள் சங்கடமான உணர்வுகளை ஏற்படுத்தும் விஷயங்கள்
தவிர்ப்பதை விட அதை அணுகுவீர்கள்.
-சரி. -இங்கே உன் இலக்கு என்ன?
கைகளை முடிந்தவரை அழுக்காக்குவது.
நாம் ஏன் இதைச் செய்கிறோம்?
அழுக்காக இருந்தாலும் நான் சௌகர்யமாக உணர்வதற்கும்
அதை உடனடியாக...
கழுவ வேண்டும் என்ற தூண்டுதல் ஏற்படக்கூதாது என்பதற்காகவும்.
-இது அழுக்காக இருக்கிறதா? -ஆம்.
சரி.
-இவற்றை நாம் என்ன செய்வது? -சரி.
-சரி. -ஆம்.
எனவே அவ்வளவு எளிதாக கழுவ முடியாத இடைத்தை அழுக்காக வேண்டும்.
சரி. நான் அதை என் முகத்தில் தடவ வேண்டுமா?
-நான்... -நான் அதை என் முகத்தில் -தடவ நீ விரும்புவது தெரியும்.
இந்த எதிர்கொள்ளும் சிகிச்சை மிகவும் கடினமானது.
என் ஸ்பேரிங் கூட்டாளருடன்
எட்டு சுற்று பயிற்சி செய்வதை விட அது எனக்கு பத்து மடங்கு கடினம்.
சரி, நான் இதை செய்கிறேன்.
சரி.
-நான் கொஞ்சம்... -ஆம்.
நான் அதற்கு உறுதியளிப்பேன்.
வெளிப்பாடு சிகிச்சையின் மிக முக்கியமான கூறு ஒத்துழைப்பு.
-சரி. -சிகிச்சையின் குறிக்கோள்கள்
நோயாளியால் அமைக்கப்படுகின்றன.
மருத்துவர் அவர்களின் வழியைப் பின்பற்றுவார்.
-எனவே அதை போக்குவது அவ்வளவு எளிதல்ல. -ஆம்.
எனது நோயாளிகள் குறிப்பிடத்தக்க மன உளைச்சலை ஏற்படுத்தும்
மிகவும் கடினமான காரியங்களைச் செய்கிறார்கள்.
-வேறு எதையெல்லாம் தொடுவாய்? -அந்த குப்பைதொட்டியை.
-அதை எடு. -சரி.
-இந்த பொருள். -சரி.
-டோனட்களை போட்டிருக்கிறார்கள். -ஆம்.
இந்த மன உளைச்சல் அவர்களுக்கு தீங்கு செய்யாது என அவர்கள் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
நல்லது, ஜின்னி. சுவாசி.
இது போல சரியில்லை என்று நினைப்பது பரவாயில்லை.
சரி.
ஆதரவானவர்கள் அவளைச் சுற்றி இருக்கிறார்கள்.
ஆம். அந்த ஆதரவு குழு இல்லாமல் அவளால் செயல்பட முடியாது.
நீ ஒரு நல்ல நண்பர் என்பதால் உனக்கு நல்ல நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள்.
அத்தகைய விசுவாசமான நண்பரை பார்த்ததில்லை. நீயும் நண்பர்களுக்கு நம்பகமாக இருக்கிறாய்.
-நன்றி, அம்மா. -ஆனால் மீண்டும்,
நீ நேர்மையாக இருப்பதால்தான்.
-ஆம். -அதைத்தான் ரஸிடம் சொன்னேன்.
சரி, அவள் வெளியே வந்து, "சரி, இதோ.
இது விசித்திரமாக தோன்றலாம். எனக்கு ஓசிடி உள்ளது. இதுதான் நான்" என்று கூறினாள்.
அதற்கு அவர்கள், "சரி" என்றார்கள்.
மிக்கேலாவுக்கு நீண்ட காலமாக இதை எவ்வாறு கையாள்வது என தெரியவில்லை.
-அவள்... -யார்?
அவள் என் மன உளைச்சலை மோசமாக்குவாள்... மிக்கேலா.
அவள், "நீ அதை நிறுத்து" என்று சொல்வாள்.
நான், "மிக்கேலா, நீ உதவி செய்யவில்லை" என்று சொல்வேன்.
அவள், "என்ன?" என்பாள். அவளுக்கு எப்படி உதவுவது என்று தெரியவில்லை.
அதாவது, அவள் இன்னும் கற்கிறாள்.
-நிச்சயமாக இன்னும் கற்கிறாள். -நானும் அதை செய்யவில்லை.
நீ எனக்கு உதவியிருக்கிறாய், ஏனென்றால் நான் "ஜின்னி..."
அவள் ஏதாவது செய்தால், "ஜின்னி, நிறுத்து" என்பேன்,
அவள் "அம்மா, அது மோசமாகிறது, நான் மீண்டும் தொடங்க வேண்டும்" என்பாள்.
எனவே அவளை தனியாக விட்டுவிட நான் கற்றுக்கொண்டேன்.
-நான் அவளை தனியாக விட்டுவிட வேண்டும். -அது கடினமானது.
இவ்வளவு சோப்பு மற்றும் தண்ணீரைப் பயன்படுத்துகிறாள் என்று கோபமூட்டினாலும்.
நான் பின்வாங்க வேண்டும்.
ஏனென்றால் நான் ஏதாவது சொன்னால் அது மேலும் அதிகரிக்கும்.
அது அவளை மோசமடைய செய்தால், அது என்னை மோசமடைய செய்யும், எனவே...
ஆம், அடிப்படையில் நாங்கள்... ஆம்.
அதனுடன் போராடும் நபருக்கு கற்பிப்பது மட்டுமல்ல
அவர்களைச் சுற்றியுள்ளவர்களும் உதவும் திறன்களை கற்க வேண்டும்.
ஆனால் நான் உங்களை நேசிக்கிறேன்.
எல்லாவற்றையும் பற்றி எனக்கு மிகவும் குற்ற உணர்வு ஏற்படுகிறது.
அவள் குற்ற உணர்வை நான் விரும்பவில்லை. அதுதான் எனக்கு வேதனை அளிக்கிறது.
அதாவது, அது எனக்குத் தெரியும், இருந்தாலும் அது ஏற்படுகிறது.
-நான்... -எதற்காக குற்ற உணர்வு?
உங்களை சிரமப்படுத்தியதற்காக.
என் மன உளைச்சலால் உங்களுக்கு மன உளைச்சலை ஏற்படுத்தியதற்காக.
இந்த பூமியிலேயே நாங்கள்தான் அதிர்ஷ்டசாலிகள்.
வேறு யாரும் இல்லை.
அவள் எளிதான குழந்தையா? இல்லை.
-பூமியில் அதிர்ஷ்டசாலிகள். -அவள் கடினமான குழந்தையா? ஆம்.
ஆஹா. நன்றி, அப்பா.
ஓசிடி-இன் காரணமாக அவளது வாழ்க்கை,
பத்து மடங்கு கடினமானது.
ஆனால் அவளுக்கு ஒரு குறிக்கோள் இருக்கிறது.
அவள் ஒரு தங்க பதக்கம் வெல்வாள்.
நல்லது. இடது கை.
உங்கள் போராட்டங்களால் ஒருபோதும் உங்களைப் பற்றி வெட்கப்படாதீர்கள்.
நாம் அனைவரும் ஏதோவொரு விஷயத்தில் போராடுகிறோம்.
என்னைத் தவிர வேறு யாரும் சரியானவர்கள் அல்ல.
விளையாட்டுக்குச் சொன்னேன்.
வசன தமிழாக்கம் அருண்குமார்