เรายังอยู่ในระยะแรกๆ
ของการพยายามทำความเข้าใจ สิ่งที่เรียกว่าสุขภาพจิต
ไม่ว่าจะมีเชื้อชาติ วัฒนธรรม หรือชนชั้นใด
ปัญหาสุขภาพจิต เป็นปัญหาสุขภาพระดับสากล
ดิฉันเป็นทุกข์กับโรคย้ำคิดย้ำทำ
ผมสามารถลุกขึ้นแต่งตัว และอยู่ท่ามกลางคนมีระดับ
ทั้งที่ข้างในรู้สึกปวดร้าวมาก
ทุกคนคิดว่าเราป่วยแล้วเราก็หาย
แต่ไม่ใช่แบบนั้นเลย
ผมไม่คิดว่า จะมีใครที่ไม่มีสมาชิกครอบครัว
สักคนที่ไม่ได้ทุกข์ทรมาน จากอาการซึมเศร้า วิตกกังวล
โรคซึมเศร้าควบคุมผม…
ข่าวดีคือไม่มีคำว่าสาย สำหรับการเยียวยา
คนที่ทุกข์ใจสามารถมาแบบทุกข์ๆ
เรามีโอกาสที่ยิ่งใหญ่
เราเพียงต้องอยู่ถูกที่
ทุกคนมีความทุกข์ที่แบกไว้
ทุกคนมีเรื่องเล่า
หลายคนทั่วโลก
ประสบกับความเจ็บปวด ทางจิตใจ ทางจิตวิทยา ทางอารมณ์
ใช่
ที่พวกเขาอาจไม่รู้ตัว
โดยเฉพาะเมื่อปีนี้ได้แสดงให้เราเห็น
ด้วยกระจกบานใหญ่ ที่สะท้อนความเป็นมนุษย์ของเรา…
- ครับ - ว่าเราเป็นใคร
ปัญหาใดก็ตามที่คุณมี ก่อนโควิด-19
ปัญหานั้นทวีคุณ
- ครับ - ดิฉันเลยคิดว่าสำหรับหลายคน
ความโดดเดี่ยวและความเหงา กลายเป็นปัญหาใหญ่
เหมือนมีกระจกสะท้อนความเศร้าโศก
เพราะความเศร้าโศก ไม่ใช่แค่การสูญเสียใครสักคน
ความเศร้าโศกคือการสูญเสีย อะไรก็ตามที่สำคัญ
เด็กๆ เศร้าโศกที่ไม่ได้ฉลอง การเรียนจบมัธยมศึกษา
ที่วาดฝันมาตั้งนาน
- การอยู่กับเพื่อนๆ - การอยู่กับเพื่อนๆ
การไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างที่เคยใช้
ดังนั้นปีนี้ได้หล่อหลอมตัวเรา ด้านวัฒนธรรม
ในทางที่หลายคนอาจยังไม่อาจยอมรับได้
ในช่วงแรกๆ มีบางคนพูดว่า โควิดเป็นตัวสร้างความเท่าเทียม
- ผมไม่เห็นด้วยเลย - ไม่ได้สร้างความเท่าเทียม
ผู้คนที่เคยทุกข์ยาก ตอนนี้ทุกข์ยากหนักกว่าเดิม
- จริงมาก - มีหนึ่งสิ่ง
ที่ทุกคนทั่วโลกน่าจะเห็นตรงกัน
คือทุกคนสัมผัสประสบการณ์ ของสิ่งเดียวกันในรูปแบบที่ต่างกันไป
จริงค่ะ ดังนั้นผลกระทบ ที่โควิด-19 มีต่อผู้คน…
จะแสดงออกมาในรูปแบบ…
ที่เราไม่เคยคาดคิดมาก่อน
ถ้าเราพยายาม ที่จะควบคุมและจัดการอยู่แล้ว
ก่อนหน้าที่จะเกิดเรื่องนี้
ปีนี้พิสูจน์ให้เห็นว่าผู้คน 99.9% หรือไม่ก็ 100%
- ได้ประสบกับบาดแผลทางใจ… - บาดแผลทางใจรูปแบบหนึ่ง
- รูปแบบหนึ่งอย่างเป็นทางการ - ใช่
หรือความเศร้าโศก หรือความสูญเสีย
- ค่ะ - ผมได้ยินคนพูดว่า
"ความเจ็บปวดที่ไม่ได้ถูกเปลี่ยน จะถูกส่งต่อ"
นั่นคือการแสดงออก ใช่ไหมครับ
ผู้คนที่เจ็บปวด เจ็บปวดอย่างเข้าใจได้
จากการเลี้ยงดู จากสภาพแวดล้อม
สิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกเขา สิ่งที่ประสบ สิ่งที่เห็น
ไม่ว่าจะเป็นอะไร ถ้าเรา ไม่เปลี่ยนสิ่งนั้น ไม่ทำความเข้าใจ
ความเจ็บปวดนั้น จะแสดงออกเป็นอาการต่างๆ
ที่ควบคุมไม่ได้และไม่รู้จะมาเมื่อใด
เป็นสิ่งที่ยังไม่ได้รับการแก้ไข และกัดกินเราอยู่ข้างใน
แต่เราไม่รู้ตัว และนี่คือ…
ผมเป็นคนหนึ่งเลยที่รู้ตัว
ตอนแรกผมกลัวตอนที่ไปรับ การบำบัดครั้งแรก กลัวจะสูญเสีย…
คุณเริ่มการบำบัดเมื่อไร
- สี่ปีที่แล้ว - สี่ปียังผ่านมาไม่นานมาก
ใช่ แต่การบำบัดสี่ปี
สำหรับคนคนหนึ่งที่ไม่เคยคิด ว่าตัวเองจะต้องการหรือยอมไปบำบัด
นับเป็นเวลาที่นานอยู่
ผมไม่ได้อยู่ในสภาพแวดล้อม ที่ส่งเสริมให้พูดถึงเรื่องนี้
เรื่องนี้ถูกทับไว้
แล้วอะไรทำให้คุณ คิดว่าคุณต้องไปบำบัด
อดีต เพื่อรักษาตัวเองจากอดีต
(แฮร์รี)
เป็นเวลาหลายต่อหลายปี ที่ผมไม่คิดถึงเรื่องนี้เลย
ไม่ได้จดจ่ออยู่กับเรื่องนี้ ไม่ได้รับรู้
ผมอยากเป็นคนปกติมาตลอด
(โรงเรียนเวเธอร์บี)
ไม่ใช่ "เจ้าชายแฮร์รี" เป็นแค่ "แฮร์รี"
เป็นชีวิตที่งุนงง
แต่โชคร้ายที่พอผมนึกถึงคุณแม่
ความคิดแรกจะเหมือนเดิมเสมอ ซ้ำแล้วซ้ำอีก
รัดเข็มขัดอยู่ในรถ
พร้อมกับพี่ชายที่อยู่ในรถเช่นกัน
คุณแม่เป็นคนขับ ถูกไล่ด้วยมอเตอร์ไซค์สาม สี่ ห้าคัน
ปาปารัสซีตามติด
แล้วคุณแม่ไม่เคยขับได้เพราะน้ำตา
ไม่มีเกราะป้องกัน
หนึ่งในความรู้สึกที่ผมมีมาตลอด คือความรู้สึกที่ทำอะไรไม่ได้
อายุน้อยไป เป็นผู้ชาย แต่อายุน้อยไป ที่จะช่วยผู้หญิงคนหนึ่ง
ในกรณีนี้คือคุณแม่ของคุณ
และเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นทุกๆ วัน
- พอได้แล้วค่ะ ขอบคุณ - ครับ
ขอรูปดีๆ สักรูปได้ไหมครับ
ทุกวันจนถึงวันที่คุณแม่เสียชีวิต
เรายังคงตามติดความคืบหน้านอกปารีส…
(31 สิงหาคม 1997)
ที่เจ้าหญิงไดอานาได้รับบาดเจ็บสาหัส ในอุบัติเหตุรถยนต์
สหายของพระองค์ โดดี อัล-ฟาเยด เสียชีวิตแล้ว
อาจมีปาปารัสซี เกี่ยวข้องกับอุบัติครั้งนี้
ช่างภาพที่ติดตามองค์หญิง
ตามการรายงานบางแห่ง คืออยู่บนมอเตอร์ไซค์
ที่อาจส่งผล ให้เกิดอุบัติเหตุดังกล่าว
เมื่อผมถูกพรากแม่ไป ตอนอายุ 12
ก่อนวันเกิดครบ 13 ปีของผม
ผมไม่ต้องการชีวิตนั้น
การต้องเศร้าโศกจากการตายของคุณแม่ ไปพร้อมกับโลก
สำหรับผม สิ่งที่ผมจำได้ขึ้นใจที่สุด
คือเสียงเกือกม้าบนคอนกรีต
ตามถนนเดอะมอลล์ ถนนอิฐแดง
ในตอนนั้น เราทั้งคู่ช็อก
เหมือนผมไม่ได้อยู่ในร่างของตัวเอง
แค่ทำไปตามที่ทุกคนคาดหวังให้ทำ
แสดงความรู้สึกเพียงหนึ่งในสิบ ที่คนอื่นแสดง
ชาร์ลส์ ชาร์ลส์
ผมพูดว่า "นี่คือแม่ผม คุณไม่เคยเจอเธอด้วยซ้ำ"
วิลเลียม วิลเลียม
อย่างที่คุณว่า…
ดิฉันพยายามจะไม่น้ำตาไหล
แต่ระหว่างที่คุณพูด ดิฉันคิดอยู่
พวกเราที่ชื่นชม และรักคุณแม่ของคุณอยู่ห่างๆ
น่าจะได้ประมวลเหตุการณ์การจากไป ของเธอมากกว่าคุณ
แน่นอนครับ
ผมโกรธมาก กับสิ่งที่เกิดขึ้นกับคุณแม่
และการที่ความยุติธรรมไม่ได้เกิดขึ้น
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจากเหตุการณ์นั้น
กลุ่มคนที่ไล่ล่าคุณแม่ เข้าไปในอุโมงค์นั้น
เป็นกลุ่มคนเดียวกับที่ถ่ายภาพคุณแม่ นอนเสียชีวิตอยู่หลังรถคันนั้น
ในช่วงที่มีอารมณ์โกรธ ฉันอยากจะไปบุกร้านขายของชำทุกร้าน
บุกนิตยสารที่โหดร้ายทั้งหมดนั่น และเผาทิ้งให้หมด
(ความโกรธเกรี้ยว กับภาพของไดอานาที่ใกล้เสียชีวิต)
(ควรละอายแก่ใจ)
ผมไม่อยากนึกถึงคุณแม่
เพราะถ้าผมนึกถึงคุณแม่
ผมจะถูกย้ำเตือนว่าผม เอาคุณแม่กลับมาไม่ได้
รังแต่จะทำให้ผมเศร้า การนึกถึงเรื่องเศร้ามีประโยชน์อะไร
มีประโยชน์อะไรในการนึกถึง
คนที่เราสูญเสียไป และไม่มีวันได้กลับคืนมา
ผมเลยตัดสินใจที่จะไม่พูดถึง
- มีใครรอบตัวคุณพูดถึงไหมคะ - ไม่มีใครพูดถึงเลย
วางแผนมาเรียบร้อยแล้วสินะ
หลังจากเหตุการณ์นั้น ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี
ผมเอาหัวมุดดิน นิ้วอุดหู และใช้ชีวิตต่อไป
ถ้ามีใครถามว่า… ผมเคยพูดแล้ว
ถ้าใครถามว่า "สบายดีไหม" ผมจะตอบว่า "สบายดี"
ไม่ได้สุข ไม่ได้ทุกข์ แค่สบายดี คำว่า "สบายดี" เป็นคำตอบที่ง่าย
แต่จริงๆ จิตใจของผมวุ่นวายไปหมด
ทุกครั้งที่ผมใส่สูทผูกเนคไท และต้องทำตามหน้าที่
ผมจะบอกตัวเองว่า "เอาละ ปั้นหน้าได้"
มองกระจก "เอาละ ไปได้"
ก่อนที่ผมจะออกจากบ้าน เหงื่อผมไหลเต็มตัว ใจผมเต้น…
ผมอยู่ในภาวะการตอบสนองแบบสู้หรือหนี อาการแพนิก ภาวะวิตกกังวลรุนแรง
ช่วงอายุประมาณ 28 ถึง 32
เป็นช่วงชีวิต ที่เหมือนตกอยู่ในฝันร้าย
ผมตื่นตระหนกทุกครั้งที่ต้องขึ้นรถ
และทุกครั้งที่ผมเห็นกล้อง
ความรู้สึกเป็นอย่างไร
ผมจะเริ่มเหงื่อตก
จะรู้สึกเหมือนอุณหภูมิร่างกาย
อุ่นกว่าคนอื่นในห้องสองหรือสามองศา
ผมจะบอกตัวเองว่าหน้าผมแดงก่ำ
และทุกคนเห็นว่าผมรู้สึกอย่างไร
แต่จะไม่มีใครรู้ว่าทำไม ผมเลยรู้สึกอับอาย
ความคิดนี้จะหลอกหลอน
จะรู้สึกว่าทุกคนกำลังจ้องเราอยู่
เหงื่อหยดเดียว จะรู้สึกเหมือนมีเหงื่อท่วมหน้า
เหงื่อออกไม่หยุด ในหัวก็จะคิดตลอดว่า
"น่าอายจริงๆ พวกเขาจะคิดยังไงกับเรา
พวกเขาไม่รู้เลย เราบอกเขาไม่ได้"
และทุกที่ที่ไป ทุกครั้งที่เจอใคร
เหมือนผมกำลังถูกดูดพลังไป
ซึมซับอารมณ์ความรู้สึกของผู้อื่น
สุดท้ายผมจะพบ คนที่เหงื่อตกยิ่งกว่าผม
แล้วผมจะหยุดเพื่อพูดคุยกับเขา
ทุกอย่างจะสงบลง แล้วผมจะไปต่อได้
ผมยอมดื่มแอลกอฮอล์ ผมยอมเสพยา
ผมยอมที่จะทำอะไรก็ตามที่ทำให้รู้สึก
ถึงความรู้สึกต่างๆ น้อยลง
แต่ผมค่อยๆ ตระหนักว่าเอาละ ผมไม่ได้ดื่มตั้งแต่จันทร์ถึงศุกร์
แต่ผมน่าจะดื่ม เท่ากับการดื่มทั้งสัปดาห์
ในหนึ่งวัน อาจเป็นคืนวันศุกร์หรือวันเสาร์
ผมจะพบว่าตัวเองดื่ม ไม่ใช่เพราะสนุกกับการดื่ม
แต่เพราะพยายามที่จะปกปิดบางอย่าง
ตอนนั้นคุณรู้ตัวไหมคะ
ว่าคุณพยายามจะปกปิดอะไรอยู่
ไม่ครับ ไม่รู้ตัวเลย
นั่นเป็นวิธีที่สมองของผมบอก ว่าผมกำลังต่อสู้อยู่
แต่ผมไม่เคยรู้ ผมจะรู้ได้อย่างไร
ช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิต คือช่วงสิบปีในกองทัพ
อย่างไม่ต้องสงสัย
เพราะผมได้ใส่เครื่องแบบ เหมือนคนอื่นๆ
ผมต้องฝึกแบบเดียวกับคนอื่นๆ
ผมเริ่มจากไม่มีอะไรเลย เหมือนกับคนอื่นๆ
ไม่มีการปฏิบัติพิเศษ เนื่องด้วยสถานะของผม
นั่นไง
นั่นเป็นที่ที่ผม รู้สึกเป็นคนปกติมากที่สุด
ในช่วงที่ผมหนุ่มๆ ช่วงที่ผมรู้สึกดีที่สุด
คือตอนที่อยู่อัฟกานิสถาน อยู่ห่างไกลสื่อ
แต่ผมจะต้องจัดการกับความหลังของผม เพราะที่นั่นมีความโกรธ
ช่วงอายุ 20 ปลายๆ ผมเริ่มตั้งคำถาม
"เราควรอยู่ตรงนี้จริงๆ เหรอ"
นั่นเป็นช่วงที่ผมเริ่มรู้สึกว่า "เราจะหนีเรื่องนี้ไปตลอดไม่ได้"
สมาชิกในครอบครัวพูดว่า "แค่เล่นตามเกมแล้วชีวิตจะง่ายขึ้น"
แต่ผมมีลักษณะเหมือนคุณแม่ ในตัวผมเยอะ
ผมรู้สึกว่าผมเป็นคนนอกระบบ
แต่ยังติดอยู่ตรงนั้น
วิธีเดียวที่จะปลดปล่อยตัวเอง และแหกออกมา
คือการพูดความจริง
(ราชาด)
ผมเป็นเชฟมาทั้งชีวิต
ตั้งแต่เด็ก ทุกคนรู้ว่าผมจะเป็นเชฟ
ทุกคนเป็นอย่างไรบ้าง ผมคือเชฟราชาด ผมก่อตั้ง Black Food Collective
ผมเริ่ม Black Food Collective ในปี 2017 งานแรกของเราคือ AfroTech
ทุกคนมาช่วยพวกเขา ขนของลงจากรถไได้ไหมครับ
- การประชุมเป็นไงบ้างวันนี้ - ดีค่ะ
คนต่อแถวตรงนี้ไม่ดี
หนึ่งอย่างที่หายไปในอุตสาหกรรมอาหาร
คือธุรกิจอาหารของคนผิวดำ
ผมเชฟราชาด ผมเป็นผู้จัดงานนี้ครับ
(แชมเปี้ยน Chopped เชฟราชาด)
อาหารสามารถดึงคน จากทุกวิถีชีวิตมาที่โต๊ะอาหาร
- นี่เลยพ่อหนุ่ม - ขอบคุณครับ ขอบคุณ
คนชอบพูดว่า "ถ้าคุณไม่เป็นเชฟ ก็ต้องเป็นนักเทศน์"
ภารกิจของเราคือการสร้าง ธุรกิจเหล่านี้และส่งเสริมให้เติบโต
โดยการแสดงให้เห็นว่าพวกเขา สามารถสร้างความมั่งคั่งได้
จากภายในชุมชนและครอบครัว
เพื่อให้ยั่งยืนไปตลอดชีวิต
ทุกครั้งที่ผมอยู่กับผู้คน และพูดสิ่งต่างๆ
ผู้คนจะพูดว่า "โอ้โห สิ่งที่คุณพูดมีพลังจังเลย"
ผมจะตอบว่า "นั่นไม่ใช่ผม"
นั่นไม่ใช่ราชาด
ผมเรียนรู้วิธีใส่หน้ากากมาดีมาก
ผมสามารถลุกขึ้นแต่งตัว และอยู่ท่ามกลางคนมีระดับ
และปั้นหน้ายิ้ม และอารมณ์ดี
ทั้งที่ข้างในรู้สึกปวดร้าวมาก
สิ่งเล็กๆ น้อยๆ ในวัยเด็ก ส่งผลต่อชีวิตอย่างมาก
ตอนที่ผมเด็กมากๆ มีตำรวจมาบุกบ้านเรา
และคุณพ่อถูกจับเข้าคุก
ผมจำได้ว่าไปเยี่ยมเขาในคุก
พอโตขึ้น ผมได้เห็นอะไรหลายอย่าง
ผมมีเพื่อนที่ติดยาเสพติด
ผมมีเพื่อนที่เดินไปเดินมา พูดแต่กับตัวเอง
ผมมี…
คนเหล่านี้ ผู้ชายผิวดำเหล่านี้ ที่ผมรู้จัก
ทั้งโตกว่าและเด็กกว่า ที่เผชิญกับ…
หรือไม่เผชิญกับอะไรเลย
เวลาที่ผมมองพวกเขา…
เวลาที่มองพวกเขา ผมเห็นตัวเอง
ประชากรทั่วไปมีภาพลบๆ
(เสียงของดร. บรูซ เพอร์รี)
(นักวิชาการอาวุโส ChildTrauma Academy)
เกี่ยวกับผู้ที่มีปัญหาด้านสุขภาพจิต
และสิ่งที่ตลกร้ายก็คือผมไม่คิดว่า จะมีใครที่ไม่มีสมาชิกครอบครัว
สักคนที่ไม่ได้ทุกข์ทรมาน
จากอาการซึมเศร้า วิตกกังวล การใช้ และพึ่งยาในทางที่ผิด บาดแผลทางใจ
ถ้านับสี่อย่างนี้ ก็คงกระทบ 80% ของประชากรแล้ว
ผู้คนจะไม่ลังเลใจเลย
ที่จะพูดว่าลูกตัวเองเป็นมะเร็ง และจะไปรับการรักษา
แต่พวกเขาอายที่จะพูดว่า "ลูกของฉันเป็นโรคซึมเศร้า
และต้องไปรับการรักษา"
ผมเลยคิดว่าสังคมเรา ยังต้องพัฒนาอีกมาก
ผมถูกสร้าง ให้รู้สึกไม่ปลอดภัย
ที่จะออกมาพูดความจริงเรื่องนี้
"เงียบๆ ไว้" "อย่าพูดแบบนั้น" "ไม่ ใจเย็นก่อน"
"ไม่ได้ นายพูดมากไป"
หลังเผชิญกับโรคซึมเศร้าและวิตกกังวล ผมสูญเสียความรักในการทำอาหาร
หายไปเลย
(Chopped)
ในปี 2018 ผมชนะรายการ Chopped
เชฟราชาด อาร์มสเตด คุณคือแชมเปี้ยนรายการ Chopped
ดื่มด่ำกับชัยชนะสักครู่ก่อนรับ เงินรางวัล 10,000 เหรียญเข้าธนาคาร
ขอบคุณ
ผมไม่ได้ดูรายการ Chopped ตอนที่มีผมแข่งด้วยซ้ำ
ผมจำได้ว่าช่วงที่ทำรายการนั้น ผมประสบกับความเจ็บปวดแค่ไหน
ภายในหนึ่งปี ชีวิตผมทั้งชีวิต เปลี่ยนไปเลย
ผมหย่า ปิดกิจการร้านอาหารสองแห่ง ไม่มีรถ
เครดิตร่วง
ผมพูดจากมุมมองของชายผิวดำ
เราพยายามทำหลายอย่างที่ถูกต้อง
ที่เราได้รับการสั่งสอนมาว่าควรทำ
ควรเป็นอย่างไร ควรปฏิบัติตัวอย่างไร
ควรใช้ชีวิตอย่างไร
โดยไม่รู้ว่ามีคลื่นใต้น้ำ
สถานที่เช่ารถบอกผม ว่าผมตรงตามคำบรรยายลักษณะ
ของผู้ชายที่ใช้บัตรเครดิตปลอม
ผมถูกกักขังไว้สักครู่ เพราะผมเป็นคนผิวดำ
ผู้ชายคนนี้จอดรถผิดกฎหมาย โพสต์ในเฟซบุ๊กเลย
ผมจอดรถสองวินาที ไม่ต้องโพสต์ในเฟซบุ๊ก
นี่เป็นการป้องกันตัวของผม เพราะการที่คุณโทรเรียกตำรวจ
การที่คุณเรียกตำรวจจับคน
เพราะเขาจอดรถ เป็นเวลาสองวินาทีนั้นน่ารังเกียจ
- ใช่ พอมีหนึ่งคนแล้วต่อมาจะเป็นฝูง - โดยเฉพาะเมื่อ…
จนบางครั้งทำให้เรา อยากจะยอมแพ้
ทำให้เราอยากจะสู้ให้มากกว่าเดิม
แต่ก็เป็นหนึ่งในสิ่งที่เราต้อง…
เราต้องมองให้เห็นความหวัง ในความมืดมิดนี้
ในชุมชนคนดำ
เราถูกสอนให้เข้าโบสถ์ ปรึกษากับพระเจ้า
แล้วทุกอย่างจะดีขึ้น
การบำบัดเป็นสิ่งต้องห้ามในชุมชนคนดำ
เราไม่ทำกัน
ผมเลยต้องเก็บทุกอย่างไว้
ตอนนี้ผมเป็นโรคซึมเศร้าและวิตกกังวล
บางครั้งผมคิดอยากฆ่าตัวตาย
เป็นความรู้สึกที่หนักที่สุดในชีวิต
เหมือนมีตุ้มน้ำหนักรั้งอยู่
เพราะผมพยายามใช้ชีวิต ให้เป็นปกติ
ผมเป็นแบบนี้
"โอเคๆ แค่ไปต่อ ไปต่อเลย ไปต่อ ไปต่อ"
ความทรงจำวัยเด็กผุดขึ้นมา
และความกลัวครอบงำผม
แต่ผมต้องเดินต่อไป เพราะถ้าไม่เดินต่อไป
ผมจะทำอะไร
ผมรู้สึกเหมือนหนูแฮมสเตอร์ ที่วิ่งอยู่บนล้อ
ได้แต่ไป ไป ไป แต่จริงๆ ไม่ได้ไปไหนเลย
ผมไม่รู้ว่าการไปบำบัด จะน่ากลัวอย่างนี้
มีหลายพันหลายล้านอย่าง ที่อยู่ในหัวผมตอนนี้
แค่…
แค่เมื่อเช้านี้จะลุกออกจากเตียง ยังยากมาก
เป็นวันหนึ่งๆ ที่การลุกขึ้นมา เป็นเรื่องยากสำหรับผม
การที่จะตื่นขึ้น และก้าวเท้าหนึ่งข้างหน้าเท้าอีกข้าง
เพราะทุกอย่างบอกเรา
"เลื่อนนัดไปเลย ทำอย่างนี้สิ ทำอย่างนั้นสิ
น่าจะทำอย่างนี้และไม่ต้องลุก เราควรพักผ่อน"
และความคิดดีๆ แบบนั้น
แต่… ผมต้องปล่อยผ่าน
ผมเรียนรู้ว่าเมื่อเราพูดถึงบางอย่าง เราให้ชีวิตกับสิ่งเหล่านั้น
สิ่งที่บางครั้งผมพยายามไม่พูดถึง
และพยายามไม่เล่าให้ใครฟัง
ในการบำบัด เราต้องเล่าถึงสิ่งเหล่านั้น
ถ้าอยากให้ได้ผลจริงๆ
ผมเลยไม่สบายตัว
ผมรู้สึกว่าหนักอยู่
แต่ก็…
บางอย่างที่ผม…
บางสถานการณ์ที่ผมเล่าให้เธอฟัง เธอก็แบบ…
"โห
นั่นเป็นสัญญาณเตือนที่ใหญ่มาก"
มีการย้อนหลายความรู้สึก
โห
ถึงจุดที่ว่าถ้าผม ไม่ซื่อสัตย์กับตัวเอง
ถ้าผมไม่รู้สึกถึงทุกอย่าง ที่กำลังเผชิญอยู่ตอนนี้
ถ้าผมพยายามที่จะโกหกหรือปิดบัง
สถานการณ์นี้จะเริ่มอันตราย
ต้องถอดหน้ากากนั้นออก
นั่นเป็นหนทางเดียวที่ผมจะหลุดพ้นได้ ผมต้องถอดหน้ากากออก
สุขภาพสมองของคุณสำคัญมากพอกัน
กับส่วนอื่นๆ ในร่างกายคุณ
การที่จะฝึกสมองเหมือนเป็นกล้ามเนื้อ
ผมรู้ว่าสมองไม่ใช่กล้ามเนื้อ แต่การที่สามารถฝึกสมอง…
มากพอๆ กับที่เราใส่ใจ สุขภาพทางกายของเรา…
- ค่ะ - เราจึงควรใส่ใจ…
ใส่ใจสุขภาพจิตของเรา
ทั้งสองไม่ได้แยกกัน เรารู้อยู่ ทั้งสองเชื่อมโยงกัน
แต่ในสังคมทั่วโลก
ด้วยภาพลบๆ และทุกอย่าง ที่ถูกเชื่อมโยง
สุขภาพจิตถูกละเลย แต่เป็นอาการบาดเจ็บที่มองไม่เห็น
และสิ่งที่เรามองไม่เห็น และสิ่งที่เราไม่เข้าใจ
เรามักกลัว
และเป็นเรื่องยาก ที่จะพูดถึงอะไรสักอย่าง
ที่หลายคนไม่รู้สึก
แบบนั้น แบบนั้น แย็บเลย
อย่างนั้น อย่างนั้น ต่ำไว้
คอมโบ คางต่ำ คางต่ำ
ดิฉันเหลือเวลาอีกหกเดือน ก่อนแข่งโอลิมปิก
ตอนนี้ดิฉันอยู่ในอันดับสามของโลก
และทุกคนคาดหวังให้ดิฉัน…
ไม่เพียงแต่ไปโตเกียว แต่ให้คว้าเหรียญทองด้วย
การได้ดูเธอในสังเวียน เธอสามารถยืนทั้งนัด
แล้วปล่อยไปหนึ่งหมัดและชนะไปเลย
ผมรู้สึกว่านั่นคือผลงานชิ้นเอก
(เวอร์จิเนีย ฟุคส์ คริสตินา ครูซ)
แชมเปี้ยน…
เวอร์จิเนีย ฟุคส์
(จินนี)
ตอนที่ดิฉันเป็นเด็ก ชอบพูดว่า "ฉันไม่มีโรค"
แบบ "ฉันไม่ป่วย"
มือสูงหน่อย
ช่วงมัธยมต้น ดิฉันเป็นโรคกลัวอ้วน
เริ่มจากการควบคุมอาหาร แล้วเริ่มหนักข้อมากขึ้น
และดิฉันชอบผลลัพธ์ที่ได้
จนดิฉันน้ำหนักลดมาก
จนแพทย์และคุณพ่อคุณแม่ กังวลว่าดิฉันจะไปถึงจุด
ที่จะฆ่าตัวตายหรืออดข้าวตาย
พวกเขาเลยส่งดิฉัน ไปรักษาแบบผู้ป่วยใน
แพทย์ที่นั่นค้นพบว่า
สิ่งที่ทำให้เกิดโรคกลัวอ้วนจริงๆ
คือโรคที่เรียกว่าโรคย้ำคิดย้ำทำ
(โคโลราโด สปริงส์ โอลิมปิกซิตี สหรัฐอเมริกา)
(บ้านมวยที่ภาคภูมิ แห่งสหรัฐอเมริกา)
ตอนที่อยู่โคโลราโด สปริงส์ ดิฉันมีห้องของตัวเอง
บางครั้งห้องนี้แทบจะเป็นเหมือนคุก
(ทำความสะอาดรองเท้าต่อยมวย)
(ฟัน ทำความสะอาด)
เหมือนโรคย้ำคิดย้ำทำ สามารถทำงานได้เต็มที่
ไม่มีคนอื่นอยู่
แล้วดิฉันจะทำความสะอาดอยู่อย่างนั้น จนถึงตีห้า
ดิฉันต้องใช้รองเท้าต่อยมวยในการซ้อม
แต่ดิฉันใส่ไม่ได้หากไม่สะอาด
ดิฉันซักรองเท้าบ่อย เพราะในหัวของดิฉัน
พื้นรองเท้าสกปรกมาก
ดิฉันจึงเกลียด ความรู้สึกของการสวมรองเท้าที่สกปรก
ให้ตายสิ
แล้ว…
รองเท้าโดนแขนดิฉัน
ดิฉันเลยต้องไปล้างมือ
วงจรอุบาทว์เป็นอย่างนี้
เวลาที่ทำความสะอาดอะไร ดิฉันจะสัมผัสความสกปรก
แล้วต้องไปล้างตัวเอง
โอเค ต้องใช้สบู่
ตอนแรกนึกว่าจะใช้เวลาสิบนาที แต่…
ดิฉันจะบอกตัวเองอีกครั้ง เวลาที่เป็นอย่างนี้
จากนั้นทุกอย่างเปลี่ยน
หลายครั้งที่สบู่ต้องตกมาบนมือ ในลักษณะหนึ่ง ไม่งั้น…
ไม่งั้นจะไม่รู้สึกสะอาด อย่างที่อยากให้เป็น
ดิฉันรู้สึกเหมือนต้องใช้สบู่สองชนิด จึงจะสะอาด
ไม่รู้จริงๆ ว่าทำไม แต่สมองบอกดิฉันอย่างนั้น
ตรงนี้คือจุดที่รองเท้าโดนตัวดิฉัน
โดนตรงข้อมือ ดิฉันเลยพยายามทำให้สบู่
ตกลงมาที่ข้อมือตรงที่รองเท้าสัมผัส
คือ…
โรคย้ำคิดย้ำทำจะรู้สึกเหมือนกับดัก
พยายามบอกตัวเองให้ "หยุด" แต่หยุดไม่ได้
เหมือนถูกกักขังในวงจร ของการทำความสะอาด
แม้ว่าอยากจะหลุดจากวงจร อยากจะหยุด…
เกือบได้แล้ว
สมองของดิฉันจะสั่งว่า "ไม่ ทำอีก ไม่ ทำอีก"
สำหรับดิฉัน ถ้าดิฉันไม่ล้างมือ ด้วยวิธีที่ถูกต้อง
จะเกิดความรู้สึกไม่สบายตัวมากๆ
สมองเราจะมึนๆ กล้ามเนื้อเราจะเกร็ง
แล้วจะคิดอะไรไม่ออกเลย
และอาการนั้นไม่หายไป
ดิฉันซ่อนมาเกือบทั้งชีวิต
และนั่นทำให้ดิฉัน รู้สึกไม่มั่นใจมากยิ่งขึ้น
ดิฉันไม่ชอบตัวเอง
เพราะด้วยความที่ซ่อนไว้นาน ทำให้คิดว่าคนจะตัดสินดิฉัน
และคิดว่าดิฉันเป็นคนประหลาด
การได้พูดถึงทำให้ดิฉัน เข้าใจอาการตัวเองมากขึ้น
เวลาที่บอกคน พวกเขาจะถาม "ทำไมถึงทำอย่างนั้น"
ทำให้ดิฉันคิดว่า "เออ ฉันทำทำไม"
ดิฉันเลยต้องนึกถึงเหตุผลที่ทำ แล้วพอเข้าใจเหตุผล ดิฉันจะรู้สึกว่า
"โอเค"
- ได้ - เห็นนั่นไหม
เห็นไหมว่าตัวเองทำอะไร เห็นไหมว่าตัวเองทำอะไร
ดิฉันไม่ชอบให้ผ้าพันมือโดนพื้น
เพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆ จะไม่สนใจ จะรู้สึกว่า…
พันมือไป ทุกอย่างลากพื้น
ส่วนดิฉันจะรู้สึกว่า "เฮ้ย ไม่ได้ เฮ้ย ไม่ได้"
หรือเวลาที่เดอร์วินถอดผ้าพันมือออก เราต้องระวังไม่ให้ผ้านั้นแตะพื้น
สุดท้ายเขาก็ได้เรียนรู้ เขาจะวางไว้บนบ่า
เขาใช้เวลาสักพักกว่าจะเรียนรู้ แต่ตอนนี้เขารู้แล้ว
พื้นเหมือนลาวา การปนเปื้อนเหมือนลาวา
ดิฉันจะพูดแบบนั้น
แล้วโรคย้ำคิดย้ำทำที่ดิฉันเป็น หลายคนที่กลัวการปนเปื้อน
อาจกลัวป่วย กลัวตาย
นั่นไม่ใช่ความกลัว ของดิฉันเสียทีเดียว
ดิฉันไม่ได้กังวลว่า "โอ้ เลือดเธออยู่ในปากฉัน
ฉันจะติดโรค ป่วย และตาย"
นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดิฉันห่วง
ความกลัวของดิฉัน
คือความรู้สึกสกปรกขยะแขยงที่ทำให้ ดิฉันรู้สึกว่าเป็นคนสกปรก ขยะแขยง
โรคย้ำคิดย้ำทำเป็นความคิดที่วนซ้ำ
ที่สร้างความทุกข์ ความวิตกกังวล หรือความกลัว…
(เสียงดร. แอนเจลา สมิธ นักจิตวิทยาคลินิก)
และพฤติกรรมวนซ้ำ ที่มุ่งลดความทุกข์นั้น
โรคย้ำคิดย้ำทำมีหลายแบบ
คนส่วนใหญ่จะคุ้นชิน กับการเรียงและความสมดุล
หรือความต้องการให้ทุกอย่างลงตัว
ส่วนโรคย้ำคิดย้ำทำในแง่การปนเปื้อน ความกลัวคือความขยะแขยง
ตวามรู้สึกขยะแขยงนั้นแย่มาก
รู้สึกทนไม่ได้ และจะคงอยู่ตลอดไป
และสิ่งที่ทำมีจุดมุ่งหมาย เพื่อกำจัดความรู้สึกไม่สบายใจนั้น
ที่ผ่านมาดิฉันสามารถควบคุม
ไม่ให้โรคย้ำคิดย้ำทำ ส่งผลต่อการต่อยมวย
แต่เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมา ไม่เหมือนเดิม
สามวันติดที่นอนแค่สองชั่วโมง
ดิฉันอาจอยู่ที่ยิม แล้วมีอะไรมาแตะโดนผิว
ดิฉันจะต้องไปล้าง แต่…
ดิฉันจะล้างจุดเล็กๆ จุดนั้น
จุดที่แตะพื้นแค่สองวินาที
ดิฉันล้างจุดเล็กๆ จุดนั้น ประมาณ 30 นาทีได้
จากนั้นก็จะไปซักผ้า
แต่เมื่อซักแล้วจะรู้สึกว่ายังไม่ดี
เลยต้องกลับไปซักซ้ำสองสามรอบ
อาการเริ่มรุนแรงขึ้นจากจุดนั้น
การต้องเข้าไปอาบน้ำ เริ่มแย่ลง แย่ลง และแย่ลง
ตอนนี้ใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงเต็ม
จากที่เคยใช้ฟองน้ำเดียว สำหรับการอาบน้ำหนึ่งครั้ง
ตอนนี้ดิฉันใช้ฟองน้ำสิบอัน สำหรับการอาบน้ำหนึ่งครั้ง
สบู่ห้าก้อน สำหรับการอาบน้ำหนึ่งครั้ง
ดิฉันจะใช้ครีมอาบน้ำ ที่เป็นขวดขนาดใหญ่
ดิฉันใช้หมดสองขวด ในการอาบน้ำหนึ่งครั้ง
ดิฉันไม่รับประทานอาหารด้วย เพราะไม่มีเวลาไปที่โรงอาหาร
ดิฉันจะต้องอาบน้ำก่อนซ้อมครั้งต่อไป
ดิฉันพยายามมากที่จะหาความรู้สึกนั้น จนในระหว่างที่ทำ
กล้ามเนื้อดิฉันเกร็ง แล้วรู้สึก…
หายใจแรงจนเกือบเหมือนการออกกำลังกาย
เหมือนดิฉันออกกำลังกาย 24 ชั่วโมง ตลอดเจ็ดวันไม่หยุด นอนชั่วโมงเดียว
พอนอนไม่หลับสามวันติด
เราจะมีอาการเพ้อ จะคิดอะไรไม่ออก
พอถึงคืนที่สาม ดิฉันติดอยู่ในห้วงนั้น
ดิฉันทำแบบนั้นไม่หยุด และไม่มีอะไรเปลี่ยนไป
ความรู้สึกของการต้องทำความสะอาด ไม่เปลี่ยนไป
ดิฉันเริ่มหงุดหงิดกับตัวเองมาก
รู้สึกแบบว่า "หยุดสักที" ตะคอกตัวเอง
ร้องไห้ รู้สึกแบบว่า "ให้ตายสิ ทำไมหยุดไม่ได้"
และเดินวนไปวนมา
เอาแน่เอานอนไม่ได้
ดิฉันไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร ดิฉันติดอยู่ในกับดักนี้
บอกตัวเองว่าตอนนี้คงต่อยมวยไม่ได้ เข้าสังคมไม่ได้
แบบว่า "ตอนนี้เรา จะไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้"
เพราะถ้าพยายามลุกขึ้นมาใช้ชีวิต
เราจะติดอยู่ในกับดักวังวนนั้น และออกมาไม่ได้
ดิฉันเหนื่อยล้ามาก ตอนนี้ก็จะร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร
เหมือนกับลงไปกองที่พื้น
เป็นจุดที่ดิฉันรู้สึกว่า "ฉันต้องไปรับความช่วยเหลือจริงจัง
และควรทำตอนนี้ก่อนที่จะสายเกินไป"
คุณได้ยินคำอะไรบ้าง
เมื่อเป็นเรื่องภาพลบๆ เกี่ยวกับสุขภาพจิต
- เป็นบ้า - เป็นบ้า
- สติแตก - สติแตก
- ควบคุมตัวเองไม่ได้ - โรคจิต
ใช่ บ้าคลั่ง
- ครับ - ภาพลบๆ ของ…
การถูกจัดว่าเป็น "คนนอกกลุ่ม"
คือที่สุดแล้วดิฉันว่า เมื่อเป็นเรื่องของสุขภาพจิต
ดูสิว่าเป็นเวลากี่ปี
ที่ผู้คนพยายามซ่อนอาการนี้ จากครอบครัวตัวเอง
และไม่อยากให้ใครรู้
ถ้าคุณพ่อคุณแม่ของเราไม่อยากพูดถึง
และเพื่อนๆ เราไม่สามารถย้ำเตือนเรา
ไม่มีเหตุผลที่เราจะคิดว่า "เดี๋ยวก่อน
ฉันอาจเป็นผลจากการเลี้ยงดู"
ค่ะ และทุกคนที่มีความลับ
อยู่ด้วยความอับอาย ปล่อยให้…
ให้ความเงียบสร้างภาพลบๆ ให้เราเอง
และทำลายกำแพงความอับอายนั้นเอง
เราจะตระหนักว่าเมื่อเรา แบ่งปันเรื่องราว
นั่นไม่เพียงแต่ทำให้ผู้คน มองเราในมุมที่ต่างออกไป
แต่ตัวเราจะมองตัวเองต่างไปด้วย
สุดท้ายเราจะได้ช่วยคนอีกมากมาย
ดิฉันจะชอบจังหวะ "อ๋อ" เหล่านั้นมาก
และความสามารถที่จะแบ่งปันเรื่องราว
ที่ช่วยให้ผู้คนเห็นตัวเอง ในอีกคนหนึ่ง
และทุกครั้งที่ดิฉัน เห็นคนอย่างเลดี้กาก้า
ออกมาพูดถึงเรื่องแบบนี้
ดิฉันรู้ว่านั่นเป็นสิ่งที่ดีเยี่ยม เพราะเปิดโอกาสให้ผู้คนได้พูดว่า
"คุณด้วยเหรอ แม้จะมี และสัมผัสกับทุกสิ่งทุกอย่าง"
นั่นคือเป้าหมาย คือการให้คนนำเรื่องนี้ออกสู่สาธารณะ
ขอต้อนรับหนึ่งเดียวผู้นี้ เลดี้กาก้า
ตอนที่ดิฉันพบคุณโอปราห์ และเราได้คุยกัน…
(#Oprahs2020VisionTour)
สุขภาพจิตเป็นวิกฤต
การใช้ยาช่วยคุณใช่ไหมคะ
การใช้ยาช่วยดิฉันอย่างใหญ่หลวง คือ…
และหลังจากนั้น เธอกลับมาในห้องกับดิฉัน
คุณเปิดเผยมาก ซื่อสัตย์มาก จริงใจมาก…
เราทั้งคู่ร้องไห้และกอดกัน
ดิฉันรู้สึกว่าดิฉัน อยู่กับคนที่ปลอดภัย
ดิฉันมีช่วงเวลาที่ในหัวโกลาหลมาก
ซึ่งทุกวันนี้ยังต้องระวังอยู่
แล้ว…
ดิฉันพยายามที่จะใช้ประสบการณ์นั้น มอบบางอย่างกับสังคม
ไม่ใช่แค่…
ไม่รู้สิ ปิดบังไว้ และทำเป็นว่าไม่มีอะไร
Can't read my, can't read my
No, he can't read my poker face
She's got me like nobody
(สเตฟานี)
ดิฉันคิดว่าสุขภาพจิตดิฉัน
มีปัญหาตอนที่ดิฉันยังเด็ก
ตอนเด็กดิฉันเคยกรีดตัวเอง
ดิฉันมีประสบการณ์กับการถูกละเมิด…
และเป็นเรื่องยากที่จะให้ดิฉันอธิบาย
ในทางที่ดิฉันรู้สึกว่าปลอดภัย สำหรับการให้เยาวชนฟัง
หรือแม้แต่การให้คนที่มีอายุมากกว่า ฟังว่าทำไมใครจะอยากกรีดตัวเอง
เชื่อว่าความรู้สึกเหล่านั้น สำหรับดิฉัน
มาจากความจำเป็น ในการแสดงความเจ็บปวดที่อยู่ข้างใน
Listen
(ร้าน The Bitter End 20 มกราคม 2006)
I've got the sickest ambition
ตอนดิฉันอายุ 19 ปี…
(สเตฟานี แสดงสด)
และทำงานอยู่ในวงการแล้ว
มีโปรดิวเซอร์คนหนึ่งบอกดิฉันว่า…
"ถอดเสื้อผ้า"
ดิฉันบอกว่าไม่
แล้วก็เดินออก
แล้ว…
พวกเขาบอกว่าจะเผา เพลงของดิฉันทิ้งทั้งหมด
แล้วพวกเขาไม่หยุด…
พวกเขาไม่หยุดขอ แล้วดิฉันก็ตัวแข็ง แล้ว…
ดิฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำ
และดิฉันจะไม่พูดชื่อเขา
ดิฉันเข้าใจการเคลื่อนไหว Me Too
ดิฉันเข้าใจว่าบางคนรู้สึกโอเค ในการทำอย่างนั้น
แต่ดิฉันไม่
ดิฉันไม่อยากพบหน้าคนคนนั้นอีกแล้ว
(เลดี้กาก้าเปิดเผยว่าเป็น โรคเครียดหลังผ่านเหตุการณ์ร้ายแรง)
(หลังผ่านเหตุการณ์ การถูกละเมิดทางเพศสมัยวัยรุ่น)
ระบบนี้เลวร้ายและอันตรายมาก
("ดิฉันได้รับบาดแผลทางใจ จากหลายทาง…)
(แต่รอดมาได้ และเดินหน้าต่อไป")
ดิฉันไปที่โรงพยาบาล พวกเขาพาจิตแพทย์เข้ามา
ดิฉันพูดว่า "เรียกแพทย์จริงๆ ให้ที"
ดิฉันพูดว่า "เอาจิตแพทย์มาทำไม ร่างกายฉันไม่รู้สึกเลย"
ดิฉันเริ่มด้วยอาการปวดทั้งตัว
ตามด้วยตัวชา
จากนั้นก็ป่วยเป็นเวลาหลายสัปดาห์ หลายต่อหลายสัปดาห์หลังจากนั้น
แล้วดิฉันตระหนักว่า เป็นความเจ็บปวดเดียวกับที่รู้สึก
ตอนที่คนที่ข่มขืนดิฉันมาส่ง ตัวดิฉันที่ตั้งครรภ์ที่หัวมุมถนน
ของบ้านพ่อแม่ของดิฉัน
เพราะดิฉันอาเจียน
และป่วย
เพราะดิฉันถูกละเมิด
ดิฉันถูกขังในสตูดิโอ เป็นเวลาหลายเดือน
(เลดี้กาก้าบรรยายถึงอาการของ โรคเครียดหลังผ่านเหตุการณ์ร้ายแรง:)
("มีอาการกระตุกไปทั้งตัว")
ดิฉันอยาก…
บอกทุกคนที่ดูอยู่ ว่าน้ำตาของดิฉันแห้งแล้ว
และดิฉันเดินหน้าต่อไป เห็นไหม
แบบ…
ลืมตาไว้ ดิฉันถูกสอนให้ทำแบบนี้
กดไหล่ลง ลืมตา
ช่วยสร้างความสมดุลของร่างกาย
ดิฉันรู้ว่าตัวเองอยุ่ที่ไหน อยู่ที่ชั้นใต้ดินของออฟฟิศของดิฉัน
และ…
เราสามารถลุกขึ้นได้
แต่เวลาที่…
เวลาที่อาการนั้นกลับมา
มันสามารถเปลี่ยนเราได้
ดิฉันมีอาการทางจิตใจกำเริบหนัก
เป็นเวลาสองสามปี
ไม่เป็นผู้หญิงคนเดิม
(เลดี้กาก้ายกเลิกการทัวร์คอนเสิร์ต JOANNE ทั่วโลกที่เหลือ)
(เนื่องจาก "อาการปวดสาหัส")
อาการปวดที่ดิฉันรู้สึก…
(เลดี้กาก้ายกเลิกการทัวร์ เนื่องจากอาการปวดไฟโบรมัยอัลเจีย)
คือความรู้สึกเดียวที่รู้สึก หลังจากที่โดนข่มขืน
ดิฉันได้รับการตรวจ MRI และการสแกนหลายครั้ง
แต่ไม่พบอะไรเลย
แต่…
ร่างกายของเราจำได้
ดิฉันไม่รู้สึกอะไรเลย
(รถรับส่งลูกค้า)
ดิฉันแยกออกจากร่างกายตัวเอง
เหมือนสมองเราหลุดไปเลย
และเราไม่รู้ว่าทำไมคนอื่น ไม่ตื่นตระหนกกัน
แต่ตัวเราเกิดอาการพารานอยด์ขั้นสุด
เราเกิดความรู้สึกจริงๆ
รู้สึกว่ามีเมฆดำ
ที่ตามเราไปทุกที่
คอยบอกเราว่าเราไร้ค่าและสมควรตาย
ดิฉันเคยกรีดร้อง และโยนตัวเองเข้ากำแพง
แล้วรู้ไหมว่าทำไมเรา ไม่ควรกรีดตัวเอง
รู้ไหมว่าทำไมเรา ไม่ควรโยนตัวเองเข้ากำแพง
รู้ไหมว่าทำไมเราไม่ควรทำร้ายตัวเอง
เพราะเราจะรู้สึกแย่กว่าเดิม
เราคิดว่าเราจะรู้สึกดีขึ้น
เพราะเรากำลังแสดงให้คนเห็นว่า "นี่ดู ฉันเจ็บปวด"
มันไม่ช่วยอะไร
ดิฉันจะบอกผู้คนเสมอว่า "บอกใครสักคน อย่าแสดงให้ใครดู"
และเหตุผลที่ดิฉันเชื่อว่าทำให้ดิฉัน กรีดตัวเองเมื่อไม่นานนี้
เป็นเพราะกระบวนการ ของการฟื้นฟูสุขภาพจิต
เป็นการพัฒนา
ที่ช้า
และ…
แม้ว่าดิฉันจะมีหกเดือนที่เยี่ยมยอด…
แค่การถูกกระตุ้นหนึ่งครั้ง ก็เพียงพอที่จะทำให้…
รู้สึกแย่
คำว่า "รู้สึกแย่" ของดิฉัน
คือความอยากที่จะกรีด คิดถึงการตาย การสงสัยว่าตัวเองจะทำไหม
ดิฉันได้เรียนรู้วิธีต่างๆ
ที่จะดึงตัวเองออกมาจากตรงนั้น
ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนอย่างช้าๆ ใช้เวลาสองปีครึ่ง
ช่วงนั้นคุณทำอะไรอยู่
ดิฉันได้รางวัลออสการ์
- เยี่ยม - ไม่มีใครรู้
เลดี้กาก้า, มาร์ก รอนสัน…
แอนโธนี รอสโซมานโด และแอนดริว ไวเอ็ตต์
ขอบคุณมากๆ
ขอบคุณทางอะคาเดมีมากๆ สำหรับเกียรตินี้
ทุกคนที่อยู่บ้านตอนนี้ ที่กำลังทุกข์ทรมานใจ
ดิฉันอยากจะบอกว่าอันดับแรก เป็นเรื่องสำคัญมาก
ที่เราควรมีคนรายล้อม อย่างน้อยหนึ่งคนที่ให้ค่าเรา
คำว่า "ให้ค่า" ในที่นี้ หมายถึงคนที่เชื่อในตัวเรา
ที่ใส่ใจเรา และบอกเรา ว่าความเจ็บปวดของเรานั้นสำคัญ
และมีอยู่จริง
จากนั้นดิฉันจะบอกว่า
มีวิธีที่จะสร้างสมดุลในตัวเรา
- สวัสดี - สวัสดี
สบายดีไหม
- สวัสดี สบายดีไหม - สบายดีไหม
ถ้าดิฉันตั้งใจ
และบอกตัวเองว่า "โอเค ฉันจะตื่นขึ้น
ฉันจะทำการบำบัด หรือการฝึกสติ หรือฝึกความรู้สึกขอบคุณ
ฉันจะเคลื่อนไหวร่างกาย ฉันจะกินอาหาร
และจะทำในสิ่งที่ฉัน รู้ว่าดีกับตัวฉัน"
ดิฉันจะเล่นเปียโน จะร้องเพลงสักพัก
จะแปรงฟัน จะอาบน้ำให้ได้
อย่างมีสติ ทุกอย่าง
ถ้าดิฉันทำทักษะเหล่านี้ ติดต่อกันมากพอ
ถ้าดิฉันไปเรื่อยๆ และบอกตัวเองว่า "สเตฟานี กล้าหาญไว้"
จะต้องกล้าหาญกว่านี้ การหายใจเป็นสิ่งที่กล้าหาญ
การเดินต่อเป็นสิ่งที่กล้าหาญ
ดิฉันก็ทำไป แล้วรู้ตัวอีกที ดิฉันยืนอยู่ในสวนหลังบ้าน
และบอกตัวเองว่า "โอเค ฉันกลับมาแล้ว"
ดิฉันเชื่อใน…
การกินอาหารตลอดทั้งวัน
ดิฉันว่าเป็นเรื่องสำคัญมาก สำหรับสมอง
ดิฉันก็จะมองว่าการกิน
เป็นทักษะอย่างหนึ่ง
สารอาหาร
สารอาหาร ขณะที่เทซอสพริก ลงบนบร็อกโคลีเพิ่ม
ยังเป็นสารอาหารไหม ถ้าบร็อกโคลีของเราหน้าตา…
แบบนี้
ดิฉันเทซอสพริกใส่ทุกอย่าง
ไม่ใช่เรื่องปกติ
สิ่งที่น่าสนใจ คือเส้นทางที่ดิฉันเดิน
ความรู้สึกของการอยากกรีดตัวเอง
และความรู้สึกว่าไม่อยากทำ อยู่ใกล้กันมาก
ทุกคนคิดว่าต้องเป็นเส้นตรง
และเป็นแค่…
เหมือนทุกคนติดเชื้อไวรัส ที่ทำให้เราป่วย แล้วเราก็หาย
แต่ไม่ใช่แบบนั้นเลย
ไม่ใช่แบบนั้นเลย
และดิฉันคิดว่านั่นทำให้ผู้คนติดกับ
ติดกับเพราะพวกเขาจะรู้สึกเคืองใจมาก
ดิฉันก็เหมือนกัน เราจะเคืองตัวเองมาก
"ทำไมฉันไม่ดีขึ้น ฉันเป็นอะไร"
แล้วรู้อะไรไหม คุณไม่ได้เป็นอะไร
แต่มีอะไรบางอย่างที่ทำงานไม่ปกติ
และนั่นเป็นสิ่งที่เราต้องใส่ใจ
และไม่ใช่เรื่องง่าย
(ราชาด)
ปีนี้เป็นปีที่น่าสนใจ
ผมหย่ากับภรรยา สูญเสียธุรกิจที่ทำ
ผ่านโควิด
การเริ่มจากการนอนบนโซฟาของคุณป้า…
(พระเจ้าทั้งหลาย #ข้าคือราชา ตั้งแต่ปี 1987)
(I Am The Darker Brother)
และการที่ต้องกลายเป็นคนไร้บ้าน หมดตัว ไม่มีเงิน
จนถึงความพยายามที่จะ…
ตอนนี้ผมมีบ้านของตัวเองแล้ว และกลับมาดูแลตัวเองได้อีกครั้ง
ทำให้ผมรู้สึกขอบคุณมากๆ
ผมต้องกลับมาที่โอ๊คแลนด์ เพราะต้องกลับมาทำงาน
(หนังสือสูตรอาหาร Down to Earth ของซารา รอว์ลส์)
เราทำอาหารให้คน ประมาณ 750 คนต่อสัปดาห์
การบำบัดค่อนข้างยาก เพราะมีช่วงหนึ่งที่ผมมีเงินไม่พอ
ผมเลยต้องหาวิธีต่างๆ ให้สามารถรักษาตัวให้ดีขึ้น
และการช่วย Black Food Collective การช่วยธุรกิจเหล่านี้
มีบทบาทอย่างมาก ในกระบวนการรักษาตัวของผม
และการขุดคุ้ยเรื่องราวต่างๆ
เป็นรถไฟเหาะด้านอารมณ์สุดๆ
ผมต้องขุดคุ้ยเรื่อง ที่ผมไม่อยากเผชิญขึ้นมา
ผมกลับบ้านในช่วงแรกๆ ของการกักตัว
ผมไม่รู้จะสื่อสาร หรือบอกกับครอบครัวยังไง
ว่าอาการซึมเศร้า และความวิตกกังวลนั้นแย่ขนาดไหน
เพราะบางครั้งผม ไม่สามารถหาคำมาอธิบายได้
ผมอยากพูด แต่หาคำมาอธิบายไม่ได้
เพื่อให้พวกเขาเข้าใจ สิ่งที่ผมพยายามจะสื่อ
แต่พวกเขาก็พยายามเจาะเข้ามา ในโลกเล็กๆ ของผม
ซึ่งผมดีใจที่พวกเขาทำอย่างนั้น เพราะบางครั้งผม
จะหมกมุ่นอยู่กับโลกน้อยๆ ของผม จนไม่เห็นโลกภายนอก
จะอุ่นน้ำมันเลยไหม
- ถ้าเรามีมันจากไก่ทอดก็คงดี - แม่ทำเป็น
- ต้องทำแบบนี้ - ไม่
ไม่เคยกินมาก่อนเหรอ เห็นไหม
- ขี้เกียจ ขี้เกียจ - ไม่รู้สิ
จริงเหรอ
- เขาว่าไงนะ - ลูกต้องสอนแม่
วิธีทำบาร์บีคิว โดยที่ไม่รมควันแม่ไปด้วย
ตั้งแต่เด็กจนโต คุณพ่อกับคุณแม่ เป็นกำลังใจเดียวของผม
คุณแม่ของผมเป็นคนเดียว จากพี่น้องทั้งหมดที่แต่งงาน
คุณแม่ผ่านอะไรมามาก ซึ่งถ้าเป็นคนอื่นอาจจะล้มไปแล้ว
ดูนั่นสิ ใช่ๆ ใช่
ราชาดเป็นคนอ่อนไหว และชอบพบปะผู้คน
เขาจะเป็นผู้นำตลอด
แม้แต่ตอนเด็กๆ
เขาจะเป็นจ่าฝูงเสมอ
บางครั้งเขาอาจจะเงียบหน่อย
ไม่ค่อยพูด
ตอนที่เขาเล็กๆ แล้วโตมา ดิฉันเห็นนิดหน่อยช่วงเป็นวัยรุ่น
แต่เห็นชัดเจนมากๆ หลังเขาแต่งงาน
นั่นเป็นตอนที่ดิฉัน เห็นทุกอย่างเกิดขึ้น
และแย่จริงๆ เป็นช่วงเวลาที่มืดมิด
เป็นช่วงเวลาที่มืดมิด
ไม่ว่าเขาจะแสร้งหรือแสดงอะไร เพราะดิฉันรู้จักลูกชายดี
เขาทุกข์ทรมานอยู่ เขาเป็นทุกข์มาก
เหมือนชีวิตกระเจิงเลย
กระเจิงจนทำให้ผม
อยู่จุดนั้น ติดอยู่อย่างนั้น
ความวิตกกังวลจะคูณห้า
ทุกวันเลย ผมเลยไม่สามารถ…
ไม่สามารถนั่งนิ่งๆ และปล่อยให้อาการกำเริบ
ผมต้องไปต่อขณะที่อาการกำเริบ
จะต้องไปต่อ ขณะที่อาการซึมเศร้ากำเริบ
บางครั้งเราไม่มีคำพูด
หรือหาคำพูดที่ต้องการสื่อสารไม่ได้
ใช่
ในช่วงที่แย่มากๆ
เหมือนผมอยู่ในคุกเลย
และผมออกมาไม่ได้
- ใช่ - เข้าใจ
- ใช่ - รู้สึกได้ รู้สึกได้
- ใช่ เรารู้สึกได้ เรารู้ - รู้สึกได้
และดูออกว่าสถานการณ์เริ่มจะแย่
ช่วงที่เขาเกิดอาการแรกๆ ดิฉันไม่ค่อยได้อยู่
ดิฉันจะพูดคุยกับเขา…
แต่ไม่ได้คุยอะไรมาก
เพราะอยากให้พื้นที่เขา อยากให้เขารู้ว่าเราโอเค
และลูกต้อง…
เป็นลูกผู้ชาย ต้องทำสิ่งที่ต้องทำ
ส่วนเราเป็นกำลังเสริม
แต่ผมไม่อยากให้ คุณพ่อคุณแม่รู้สึกว่า…
การกระทำใดๆ ของคุณพ่อคุณแม่…
นั้นผิด หรือไม่อยากให้รู้สึกผิด เกี่ยวกับเรื่องใดๆ เพราะ…
ไม่เกี่ยวเลย คุณพ่อคุณแม่ไม่เกี่ยว
แต่เป็นทุกอย่างนอกเหนือจากนั้น ทุกคนที่อยู่รายล้อม
ที่ถาโถมเข้ามาทำให้ทุกอย่างแย่ลง
การพบตัวเองในบางสถานการณ์
และในช่วงนั้นไม่ได้ตระหนักว่าทุกคน
ไม่ได้ตระหนักว่าหลายอย่าง ที่เกิดขึ้น
ส่งผลมากต่อทุกคน
- ส่งผลมาก - พ่อรู้ว่าส่งผล
แต่ตอนนี้เราอยู่ตรงนี้แล้ว
พ่อรักลูกนะ
ไม่ว่าเรื่องอะไร พ่ออยู่นี่
ครอบครัวเป็นส่วนสำคัญ ในการรักษาตัวของคนส่วนใหญ่
ครอบครัวที่มีความรัก และสามารถเรียนรู้…
(เสียงของเคน ดักเวิร์ธ หัวหน้าฝ่ายการแพทย์)
(สหพันธ์แห่งชาติ ด้านปัญหาสุขภาพจิต)
และแก้ปัญหา เป็นทรัพยากรที่ขาดไม่ได้
แต่ถ้าเรามีครอบครัว ที่พร้อมที่จะเรียนรู้
และพร้อมที่จะไม่ทำให้เรารู้สึกแย่ ที่มีความอ่อนไหว
แต่อยู่เคียงข้างและช่วยเรา
ผลลัพธ์ที่จะได้รับนั้นน่าทึ่ง
ไม่ใช่ว่า "เป็นอะไร" นั่นไม่ใช่คำถามที่ถูกต้อง
แต่เกิดอะไรขึ้นที่ทำให้คนคนนั้น
มีพฤติกรรมไม่หยุด หรือต่อเนื่องแบบนั้น
วลีนี้ หรือจะเรียกอะไรก็ตาม
- ค่ะ - ฝังอยู่ในสมองผม
- "เกิดอะไรขึ้นกับคุณ" - เมื่อไรที่มีอะไรเกิดขึ้น…
แม้ว่าผมจะเป็นฝ่ายรับ ความเกลียดชังและคำวิจารณ์แรงๆ
ผมจะระลึกถึงคำนี้เพราะ…
- "เกิดอะไรขึ้นกับคุณ" - เกิดอะไรขึ้นกับคุณ
เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา
เพราะ "เกิดอะไรขึ้นกับคุณ" ไม่ใช่การกล่าวหา
เป็นการ "บอกฉันที เกิดอะไรขึ้น" แทน "คุณมีปัญหาอะไร"
ดิฉันคิดว่าใช้ได้กับทุกคน
สิ่งเดียวที่ยังทำให้ดิฉัน ร้องไห้จนถึงทุกวันนี้
แม้ผ่านชีวิตมาหกทศวรรษ คือการตระหนักว่า…
(โอปราห์)
ตอนที่ดิฉันเพิ่งย้ายมาที่มิลวอกี จากเทศมณฑลแอตตาลา รัฐมิสซิสซิปปี
และไม่เคยอยู่ห่างจากคุณยายมาก่อน
แล้วอยู่ดีๆ ถูกโยนเข้ารถ และถูกส่งไปที่มิลวอกี
และบอกว่าเราจะไม่ได้เจอกับคุณยายอีก
ตอนนี้จะต้องไปอยู่กับคุณแม่
แม่ที่ดิฉันไม่รู้จัก
เพราะคุณแม่เป็นหนึ่งในกลุ่ม การอพยพครั้งใหญ่ครั้งนั้น
ที่ขึ้นเหนือไป และทิ้งลูกไว้กับบรรดาคุณยาย
คุณแม่พักพิงอยู่ที่บ้านคนชนชั้นกลาง
ของผู้หญิงคนหนึ่ง ที่มีสีผิวอ่อนมากจนเหมือนคนขาว
ครั้งแรกที่เดินเข้าไป ดิฉันรู้เลย
ว่าเธอไม่ชอบดิฉัน เพราะสีผิวของดิฉัน
และในคืนแรกเลย
เธอไม่ยอมให้ดิฉันเข้าบ้าน
แล้วมีเฉลียงหน้าบ้านที่หันเข้าหาถนน
ดิฉันต้องนอนตรงนั้นบนโซฟา
และคุณแม่ของดิฉัน…
ซึ่งมีลูกอีกคน…
เป็นครั้งแรกที่ดิฉันพบ น้องสาวต่างแม่…
ไม่ได้ปกป้องดิฉัน
ไม่ได้พูดว่า "ไม่ได้ ลูกของฉันต้องเข้ามาในบ้าน"
และในทันที
ที่คุณแม่พูดว่า "เอาละ ลูกจะต้องนอนข้างนอกนี้"
ดิฉันรู้ว่าดิฉันอยู่คนเดียว
วันนี้ในรายการ The Oprah Winfrey Show
เราจะเปิดโอกาสให้คนหลายคน ได้พบกับครูคนโปรดของพวกเขา
บางคนไม่ได้เจอกัน มาสิบ ยี่สิบ หรือสามสิบปี
แต่ก่อนอื่น ดิฉันขอเล่าถึงครูคนโปรดของดิฉัน
ถ้าอยากเห็นดิฉันร้องไห้ ครูของดิฉันเป็นผู้ช่วยชีวิตดิฉัน
คุณแมรี ดันแคน
ครูดันแคน
ถ้าดิฉันมีนักเรียนเต็มห้อง ที่เหมือนคุณโอปราห์
ดิฉันคงตัวลอยไม่แตะพื้นเลย
เป็นเวลานานหลายปี
ที่สถานที่นั้นเป็นที่เดียว ที่ดิฉันรู้สึกเป็นที่รัก
และนั่นคือเหตุผลที่มีช่วงเวลาหลายปี ที่ดิฉันอยากเป็นครู
เพื่อให้เด็กคนอื่นๆ ได้รับในสิ่งที่ครูของดิฉันให้ดิฉัน
ดิฉันรักครูดันแคนมาก เพราะเธอ ทำให้ดิฉันได้เผยตัวตนที่ดีที่สุด
เป็นปีที่ดิฉันรู้ว่า ดิฉันสามารถเป็นคนสำคัญได้
เธอทำให้ดิฉันรู้สึกสำคัญ
ดิฉันคิดว่าเด็กหลายคน ต้องการรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่า
และครูทำให้ดิฉันรู้สึกว่ามีแรง ที่จะฝ่าฟันทุกอย่างในโลกใบนี้
เพราะการมีใครก็ตามที่ใส่ใจเรา
เป็นจุดเปลี่ยนของทุกอย่าง
สำหรับดิฉัน นั่นคือครูของดิฉัน
นั่นเป็นเหตุผลที่ดิฉัน รู้ว่าโรงเรียนสำคัญมาก
การศึกษาช่วยชีวิตเราไม่ได้ แต่บรรเทาทุกข์ให้เราได้
สำหรับดิฉัน การศึกษา บรรเทาทุกข์อันใหญ่หลวง
ในการสร้าง
คุณค่าและความสำคัญ ที่ดิฉันไม่ได้รับจากที่บ้าน
ดิฉันไม่รู้สึกเลย
ไม่เลย
(26 สิงหาคม 2006)
ดิฉันเชิญทุกคนมาวันนี้เพื่อบอก
ว่าทุกคนจะได้ร่วม เป็นนักเรียนกลุ่มแรก
ของสถาบันความเป็นผู้นำ…
(โอปราห์ วินฟรีย์ สถาบันภาวะผู้นำสำหรับเด็กผู้หญิง)
(เมเยอร์ตัน แอฟริกาใต้)
ปี 2007 Oprah Winfrey Leadership Academy เปิดในแอฟริกาใต้
สำหรับเด็กผู้หญิงที่มีความมุ่งมั่น แต่ขาดแคลนทุนทรัพย์
ดิฉันเป็นผู้คัดเลือก นักเรียนสองกลุ่มแรกของโรงเรียน
ดิฉันไปตามหมู่บ้านและเมืองเล็กๆ
เพื่อคัดเลือกเด็กผู้หญิง ที่มีไฟในตัวเอง
ที่จะพัฒนาชีวิตตัวเอง
ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี
ลูกสาวของ Oprah Winfrey Leadership Academy for Girls
แต่ในสัปดาห์แรกของการเรียน
ดิฉันสังเกตเห็นพฤติกรรม ที่แปลกประหลาดจากเด็กผู้หญิงบางคน
แบบว่า "เด็กผู้หญิงกลุ่มนี้เป็นอะไร
พวกเขาไม่มีสมาธิ ใจไม่อยู่กับตัว"
ดิฉันเลยโทรหาดร. บรูซ เพอร์รี
เขาบอกดิฉันว่า "เด็กๆ ของคุณมีบาดแผลทางใจ
พวกเขาอยู่ในความวุ่นวายจนเคยชิน จนสมองไม่สามารถจัดการ
กับการอยู่ในพื้นที่แห่งความสงบ ความใส่ใจ และการได้รับการสนับสนุน
ในเวลานั้น ดิฉันไม่เข้าใจโรคซึมเศร้า
เราไม่พร้อมที่จะจัดการ กับบาดแผลทางใจหรือปัญหาสุขภาพจิต
อาการซึมเศร้า ภาวะวิตกกังวล
ทุกปีดิฉันจะกลับไปสอนคอร์ส ที่ชื่อว่า ชีวิต 101
ดิฉันใช้หนังสือของไมเคิล ซิงเกอร์ ชื่อ The Untethered Soul
เขาพูดถึงหนามที่เราทุกคนแบก
สิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิต ที่ถูกปกปิด ที่ถูกกดไว้
ที่เราไม่ได้ดูแล
ที่ทำให้เราเข้าไปอยู่ในสถานการณ์ ที่เราไม่เข้าใจว่าเกิดได้อย่างไร
นั่นเป็นเพียงเพราะหนามถูกเสียดสี
แล้วหนามอะไรที่เราต้องถอน
เด็กผู้หญิงคนแรกตอบว่า "หนามของหนูคือความโกรธ
หนูมีความโกรธมากมายเหลือเกิน"
นี่คือห้องเรียน ที่มีเด็กผู้หญิง 72 คน
"หนูมีความโกรธมากมายเหลือเกิน"
เธอบอกว่า "เพราะตอนที่หนูอายุสี่ขวบ…
หนูพยายามบอกคุณยาย ว่าคุณลุงมายุ่งกับหนู
คุณยายตอบว่า "หนู พูดอะไรอย่างนั้น นั่นลุงหนูนะ"
คุณยายเพิกเฉยต่อหนู แล้วตอนหนูอายุเจ็ดขวบ ลุงข่มขืนหนู"
แล้วเธอบอกว่า…
"ทุกครั้งที่หนูกลับบ้าน…
หนูต้องอยู่กับคุณลุงคนนั้น
และคุณยายก็รู้
หนูทำอะไรไม่ได้
หนูโกรธมาก"
มีความเงียบ เพราะไม่มีใครเชื่อว่าเธอจะพูดออกมา
ดิฉันบอกว่า "หนูไม่ใช่คนเดียว ที่มีเรื่องราวแบบนี้
ครูเชื่อว่าหนูไม่ใช่คนเดียว ที่เกิดเรื่องแบบนี้
และครูขอให้เด็กคนอื่นๆ ในห้องนี้…
ที่เกิดเรื่องราวแบบนี้ให้ยืนขึ้น
และครูอยากให้เด็กๆ ยืนเคียงข้างเธอ
การยืนเคียงข้างเธอ แปลว่าเราจะยืนเคียงข้างตัวเองด้วย
เพราะคุณยาย เลือกที่จะไม่ยืนเคียงข้างเธอ
ใครจะยืนเคียงข้างเธอ
แต่ครูขอให้ยืนเฉพาะคนที่รู้ ว่าเธอพูดถึงเรื่องอะไร
และตัวเรามีเรื่องราวที่คล้ายกัน"
ในห้องเรียนที่มีนักเรียน 20… จาก 72 คน มีนักเรียนยืนขึ้น 24 คน
ในอายุเก้า สิบ สิบเอ็ด และสิบสองปี…
ดิฉันถูกลูกพี่ลูกน้อง อายุ 19 ปีข่มขืน
ดิฉันไม่รู้ว่าการข่มขืนคืออะไร
ไม่ได้รู้จักคำนั้นเลย
ดิฉันไม่รู้ว่าเซ็กซ์คืออะไร ไม่รู้เลย…
ไม่รู้ว่าเด็กเกิดขึ้นได้อย่างไร
ดิฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับดิฉัน
และดิฉันเก็บไว้เป็นความลับ
แล้ว…
เป็นสิ่งที่ดิฉันแค่ยอมรับ
ว่าเด็กผู้หญิงคนหนึ่งไม่ปลอดภัย…
ในโลกที่เต็มไปด้วยผู้ชาย
เราไม่ได้ผ่านบาดแผลทางใจ ที่เกิดขึ้นในวัยเด็กโดยไร้รอยแผล
เราอาจผ่านพ้นและหาทางของตัวเอง
แต่ในระหว่างทางนั้นเจ็บปวดแน่นอน
(เสียงของดร. บรูซ เพอร์รี)
(นักวิชาการอาวุโส ChildTrauma Academy)
มีรอยแผล มีความท้าทาย
ผมว่านี่เป็นสิ่งสำคัญมาก
ที่ผู้คนจะต้องเข้าใจ
ว่าทุกคนมีสิ่งที่แบกไว้
ทุกคนมีความทุกข์ เราเพียงไม่รู้ว่าคืออะไร
จึงสำคัญมากเมื่อเราทำงาน ด้านสุขภาพจิตใดก็ตาม
ที่จะได้เรียนรู้เรื่องราวของคนนั้น
การเล่าเรื่อง
การที่สามารถพูดออกมาว่า "นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นกับฉัน"
สำคัญมาก
ดิฉันไม่ได้เล่าเรื่องนี้เพื่อตัวเอง
เพราะถ้าจะพูดกันตรงๆ เรื่องนี้เป็นเรื่องยากที่จะเล่า
ดิฉันมีความอับอายในเรื่องนี้มาก
ดิฉันจะอธิบายให้คนอื่นเข้าใจอย่างไร ว่าดิฉันมีข้อได้เปรียบ มีเงิน
มีอำนาจ แต่ดิฉันทุกข์
เราจะพูดอย่างไร
สิ่งที่ดิฉันสนใจ คือดิฉันไม่ได้จะเล่าเรื่องของดิฉัน
เพราะอยากให้ใครสงสารดิฉัน ดิฉันโอเค
แต่อยากให้เปิดใจสำหรับคนอื่นๆ
เพราะดิฉันกำลังบอกว่าเคยผ่านมาแล้ว และผู้คนต้องการความช่วยเหลือ
ส่วนหนึ่งของการรักษาตัวของดิฉัน คือการที่สามารถคุยกับคุณ
ผมไม่กลัวแล้ว
เพราะผมไม่กลัวที่จะพูดว่าใช่ ผมเป็นโรคซึมเศร้า
ใช่ ผมมีภาวะวิตกกังวล
และในช่วงเวลาเหล่านั้น ที่ผมรู้สึกว่าไม่อยากทำอะไร
ช่วงเวลาที่ผมโกรธและเสียใจ
และมีอารมณ์ถาโถมมากมาย ผมมีหมด
นั่นคือตัวผมทั้งหมด ผมรู้สึกหมด
แต่รู้อะไรไหม ผมดีใจที่ผมมีทุกความรู้สึก
ผมว่าคนที่รับรู้ ถึงปัญหาทางสุขภาพจิตของตัวเอง
เหมือนซูเปอร์ฮีโรจริงๆ
ถ้าเราประสบกับอะไร
นั่นไม่ได้หมายความว่าลูกๆ เรา หรือคนอื่นๆ
จะต้องประสบกับสิ่งที่เราประสบ
ผมรู้ว่าเป็นความรับผิดชอบ และหน้าที่ของผมที่จะทำลายวงจรนั้น
คำบรรยายโดย ธัญญา ศรีธัญญลักษณา