మానసిక ఆరోగ్యంగా పిలవబడే
ఒక విషయాన్ని అర్థం చేసుకునే ప్రయత్నంలో మనం ప్రాథమిక దశలో ఉన్నాం.
మీ జాతి, సంస్కృతి లేదా తరగతి వేరైనా,
మానసిక సమస్యలు విశ్వవ్యాప్తంగా ఉన్న ఆరోగ్య సమస్యలు.
నేను నా ఓసిడీతో పోరాడుతున్నాను.
నేను నిద్రలేచి, ఉన్నవాటితో చక్కగా తయారవగలను
కానీ లోలోపల పూర్తిగా కుంగిపోయి ఉంటాను.
మనం జబ్బు పడతాం, దాన్నుండి తిరిగి కోలుకుంటామని అందరూ అనుకుంటారు.
కానీ ఈ విషయంలో అలా జరగదు.
ప్రతి కుటుంబంలో కనీసం ఒకరైనా
డిప్రెషన్, ఆందోళన, ట్రామాతో బాధపడకుండా ఉండరని నా ఉద్దేశం.
ఈ డిప్రెషన్ నాలో ఉత్తమమైన దాన్ని వెలికి తీసింది...
కోలుకోవడానికి ఇదే సరైన సమయం అనేమీ లేదన్నని మంచి వార్త.
మనసు విరిగిన వారు ఇక్కడికి వచ్చి, తమ ఆవేదనను వెళ్ళగక్కచ్చు.
మనకొక గొప్ప అవకాశం ఉంది.
మనకి కావలసినదల్లా సరైన ప్రదేశంలో ఉండడమే.
ప్రతి ఒక్కరికీ ఏదో ఒక భారం ఉంటుంది.
ప్రతి ఒక్కరికీ ఒక కథ ఉంటుంది.
ఈ ప్రపంచంలో ఎందరో ప్రజలు
ఏదో ఒకరకమైన మానసిక ఒత్తిడితో, భావోద్వేగపరమైన సమస్యలతో బాధపడుతున్నారు...
అవును.
...ఆ విషయాల్ని వారు ఒప్పుకోకపోవచ్చు,
ఎందుకంటే ప్రత్యేకించి మనం ఎవరం అనే విషయాన్ని ఈ సంవత్సరం
ఒక పెద్ద అద్దంలో మానవాళికి చూపించింది...
-అవును. -…మనం ఎవరిమో.
కాబట్టి కోవిడ్ -19 ముందు, మీ దృష్టిలో సమస్యగా ఉన్న విషయం ఇప్పుడు
మరింత భూతద్దంలోంచి కనిపిస్తోంది.
కాబట్టి, నా ఉద్దేశంలో ఎంతోమంది ప్రజలు,
ఐసోలేషన్ లో ఉండడం, ఒంటరిగా గడపడం ఎక్కువమందికి పెద్ద సమస్యగా మారింది.
అది దుఃఖం ముందు ఒక అద్దాన్ని ఉంచింది, ఎందుకంటే దుఃఖం అంటే
ప్రియమైన వారిని కోల్పోవడం మాత్రమే కాదు.
దుఃఖం అంటే మనకు ముఖ్యమైన ప్రతి అంశాన్నీ కోల్పోవడం.
కాబట్టి, పిల్లలు తాము ఎదురుచూసిన హైస్కూల్ గ్రాడ్యుయేషన్ పూర్తి చేయలేకపోతున్నామే...
...అని దుఃఖపడ్డారు.
-స్నేహితులతో కలిసి గడపలేకపోవడం. -స్నేహితులతో కలిసి గడపలేకపోవడం.
మనకు తెలిసిన జీవితాన్ని గడపలేకపోవడం.
ఇప్పటివరకూ ఎక్కువమంది ప్రజలకు అనుభవంలో లేని పద్ధతుల్లో,
సాంస్కృతికపరంగా మనమెవరమో ఈ ఏడాది ఒక అవగాహన కల్పించింది.
సమస్యల ప్రభావం పడని వారు ఇది అన్నిటినీ సమం చేస్తుందని అన్నారు.
-ఎంతమాత్రం అంగీకరించలేని విషయం. -ఇది సమం చేసేది కాదు.
గతంలో బాధలు అనుభవిస్తున్న వారు ఇప్పుడు మరింత బాధలు అనుభవిస్తున్నారు.
-సరిగ్గా చెప్పారు. -ప్రపంచవ్యాప్తంగా, అందరూ ఏకాభిప్రాయం
కలిగి ఉన్న ఒకే ఒక విషయం ఏంటంటే,
ఒకే విషయాన్ని ప్రతి ఒక్కరూ వేరుగా అనుభవించారు.
అవును. కోవిడ్ రాకముందు, మీరు అప్పటికే సమస్యలతో సతమతమవుతూ...
...నిలదొక్కుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తుంటే,
కోవిడ్-19 ప్రజలకు
ఏం చేసింది అన్న ఆలోచన ఎవరూ ఊహించని విధంగా
ఎన్నో మార్గాల్లో బయటికి రాబోతోంది...
100% కాకపోయినా, దాదాపు 99.9% మంది ఏదో రకమైన వేదన అనుభవించినట్లు అధికారికంగా...
-ఈ సంవత్సరం ఖచ్చితంగా నిరూపించింది. -ఏదో రకమైన వేదన.
-…ఏదో రకమైన వేదన. -అవును.
లేదంటే ఏదో రకమైన దుఃఖం లేదా ఏదో రకమైన నష్టం.
-అవును. -ఎవరో అనగా విన్నాను,
"పరిష్కారం దొరకని బాధ అంటువ్యాధిలా వ్యాపిస్తుంది."
వాస్తవానికి ఇదొక ఊహ. అవునా?
ఎవరైతే... నిజంగా బాధలు ఎదుర్కొన్న ప్రజలు, దారుణమైన బాధలు అనుభవించిన వారు,
అది వాళ్ళ పెంపకం కావొచ్చు, చుట్టూ వాతావరణం కావొచ్చు,
వాళ్ళకు జరిగిన అనుభవాలు, వాళ్ళు ఎదుర్కొన్న సంఘటనలు,
అది ఏదైనా కావొచ్చు, దాన్ని జయించకపోతే, అందులోంచి బయటపడకపోతే,
అది మీరు నియంత్రించలేనన్ని రకరకాల పద్ధతుల్లో బయటికి వస్తుంది,
మీరు కనీసం ఊహించలేరు కూడా.
దానికి పరిష్కారం దొరక్క, లోలోపలే మనల్ని తినేస్తుంది.
మీరు దాన్ని గ్రహించలేరు కూడా. చూడండి, ఇది...
దాన్ని గుర్తించగలిగిన మొదటి వ్యక్తిని నేనే.
నేను మొదటిసారి థెరపీ కోసం వెళ్ళినపుడు, నాలో భయం ఉండేది. కోల్పోతానేమోననే భయం...
మీరు థెరపీ ఎప్పుడు మొదలుపెట్టారు?
-నాలుగేళ్ళ క్రితం. -నాలుగేళ్ళంటే ఈమధ్యనే.
అవును, కానీ తనకు థెరపీ అవసరం అవుతుందని,
లేదా తీసుకుంటానని ఏ మాత్రం ఊహించని వ్యక్తికి నాలుగేళ్ళు...
...చాలా ఎక్కువ సమయం.
దాని గురించి స్వేఛ్చగా మాట్లాడే వాతావరణం మా ఇంట్లో లేదు.
ఒక రకంగా, అది నిషేధం.
ఓకే, మీకు థెరపీ కావాలని ఎందుకనిపించింది?
గతం. గతం నుండి నేను కోలుకోవడానికి.
హ్యారీ
ఎన్నో ఏళ్ళ పాటు నేను దాని గురించి ఆలోచించలేదు.
నేను దాని గురించి పట్టించుకోలేదు. దాని గురించి నాకు తెలీదు.
నేను ఎప్పుడూ సాధారణ వ్యక్తిలా ఉండాలనుకున్నాను.
వెదర్బీ స్కూల్
"ప్రిన్స్ హ్యారీ"లా కాకుండా, కేవలం "హ్యారీ"లాగా.
ఆ జీవితం ఒక చిక్కుముడి లాంటిది.
కానీ దురదృష్టవశాత్తూ, మా అమ్మ గురించి ఆలోచించినపుడు,
నా మదిలో ఎప్పుడూ పదేపదే ఒకే విషయం మెదులుతూ ఉంటుంది.
కారులో కూర్చుని, సీట్ బెల్టు పెట్టుకుని,
తోడుగా మా అన్నయ్య కూడా కారులో ఉండేవాడు,
మా అమ్మ డ్రైవింగ్ చేస్తూ ఉంటుంది, వెనక మూడో, నాలుగో, ఐదో బైకులు వెంటపడుతూ ఉంటాయి
కెమెరాలు పట్టుకుని ఉంటారు.
కన్నీళ్ళ వల్ల ఆమె ఎప్పుడూ సరిగా డ్రైవ్ చేయలేకపోతూ ఉండేది.
ఎటువంటి రక్షణా లేదు.
నా మనసులో చేతకానితనం అనే భావన ఎప్పుడూ మెదులుతూ ఉంటుంది.
చిన్నవాడ్ని. మగవాడ్ని అయినప్పటికీ, ఒక మహిళకు సాయం చేయలేనంత చిన్నవాడ్ని.
ఈ సందర్భంలో, మీ అమ్మ.
ప్రతిరోజూ ఇలాగే జరిగేది.
-ఇక చాలు. థాంక్యూ. -ఓకే.
మాతో ఒక ఫోటో దిగుతారా, ప్లీజ్?
ఆమె చనిపోయే వరకూ ప్రతిరోజూ ఇదే పరిస్థితి.
పారిస్ లో ప్రిన్సెస్ డయానా కారు ప్రమాదంలో...
ఆగస్ట్ 31, 1997
...తీవ్రంగా గాయపడిన సంఘటనకు సంబంధించిన పరిణామాలను అందిస్తూనే ఉంటాం.
ఆమెతో ఉన్న వ్యక్తి దోడి అల్-ఫయేద్ చనిపోయినట్లు స్పష్టంగా తెలుస్తోంది.
ఈ ప్రమాదం జరగడానికి ప్రిన్సెస్ ను ఫాలో అవుతున్న ఫోటోగ్రాఫర్లు
కారణం కావొచ్చని కూడా ఒక అంచనా.
వాళ్ళు బైకుపై ఉన్నారనీ, ప్రమాదం జరగడానికి వాళ్ళు ఏదో విధంగా
కారణం అయ్యుండొచ్చని కొన్ని నివేదికలు స్పష్టంగా తెలియజేస్తున్నాయి.
నా పదమూడవ పుట్టినరోజు కొద్దిరోజుల్లో ఉందనగా,
అంటే నా పన్నెండేళ్ళ వయసులో మా అమ్మ దూరమైపోయినపుడు,
నాకు బతకాలని అనిపించలేదు.
ప్రపంచంతో మా అమ్మ చనిపోయిన దుఃఖాన్ని పంచుకోవాలని అనిపించలేదు.
నా వరకూ, పేవ్మెంట్ మీద
గుర్రాల డెక్కల చప్పుడు మాత్రమే నాకు బాగా గుర్తున్న విషయం.
మాల్ వెంట, ఎర్ర ఇటుకల రోడ్డు.
ఆ సమయంలో, మేమిద్దరం కూడా షాక్ లో ఉన్నాం.
నేను నా శరీరంలో లేనట్లుగా అనిపించింది,
ఊరికే నడుస్తూ నేను చేయాల్సింది యాంత్రికంగా చేస్తున్నాను.
మిగిలిన అందరూ చూపిస్తున్న ఎమోషన్ లో పదవ వంతు మాత్రమే చూపిస్తూ.
చార్లెస్. చార్లెస్.
అప్పుడు నేను, "తను మా అమ్మ. మీరు ఆమెను కలవను కూడా లేదు" అనుకున్నాను.
విలియం. విలియం.
మీరు మాట్లాడుతుంటే...
నేను ఏడవకుండా ఉండడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను...
కానీ మీరు మాట్లాడుతుంటే, నేను ఏమి ఆలోచిస్తున్నానంటే,
మీ అమ్మని దూరం నుండి ప్రేమించి,
ఆరాధించిన మాలాంటి వారందరూ, ఆమె చనిపోయినందుకు మీకంటే ఎక్కువగా బాధపడ్డారు.
అందులో సందేహం లేదు.
తనకు జరిగిన దానిపట్ల,
తనకు ఎలాంటి న్యాయం జరగలేదన్న వాస్తవం పట్ల నేను ఎంతో కోపంగా ఉన్నాను.
ఎటువంటి న్యాయం జరగలేదు.
ఆమెను సొరంగంలోపల కూడా వెంటపడిన వాళ్ళు,
ఆమె తన కారు వెనక సీట్లో చనిపోవడాన్ని ఫోటోలు తీసినవారు.
అప్పుడు నాకు, షాపులన్నీ లూటీ చేయాలన్నంత కోపం వచ్చింది.
ఆ చెత్త పత్రికలన్నిటి మీదా దాడి చేసి, వాటిని తగలబెట్టాలని అనిపించింది.
డయానా చనిపోయే సమయంలో తీసిన ఫోటో పట్ల కోపోద్రిక్తులైన ప్రజలు
సిగ్గు చేటు
ఆమె గురించి ఆలోచించకూడదని అనుకున్నాను,
ఎందుకంటే తన గురించి ఆలోచిస్తే,
నేను తనని తిరిగి తీసుకురాలేనన్న వాస్తవం ముందుకు వస్తుంది.
అది నన్ను దుఃఖానికి గురిచేస్తుంది. బాధపడే విషయం గుర్తుచేసుకోవడం వల్ల ప్రయోజనం ఏంటి?
మన నుండి దూరమైపోయి
తిరిగి రాని లోకాలకు వెళ్ళిన వారి గురించి ఆలోచించడం వల్ల ప్రయోజనం ఏంటి?
నేను ఆ విషయం గురించి మాట్లాడకూడదని నిర్ణయించుకున్నాను.
-మీచుట్టూ ఉన్నవాళ్ళు ఆ విషయం మాట్లాడేవారా? -ఒక్కరు కూడా మాట్లాడేవారు కాదు.
మీరు చాలా జాగ్రత్తగా ప్లాన్ చేసినట్లున్నారు.
ఆ సమయం తర్వాత, ఎన్నో ఏళ్ళపాటు, తలదించుకుని,
చెవులు మూసేసుకుని ఏదీ పట్టించుకోకుండా గడిపాను.
ఒకవేళ జనం... నేను ఇంతకుముందు కూడా ఇది చెప్పాను.
ఒకవేళ జనం, "ఎలా ఉన్నారు?" అని అడిగితే, "బాగున్నాను" అని చెప్పే వాడిని.
సంతోషంగా లేదా బాధగా ఉన్నానని కాకుండా, "బాగున్నాను"... అది చాలా తేలిక సమాధానం.
కానీ నా మనసు ఎక్కడో ఉండేది.
నేను సూటు బూటు వేసుకున్న ప్రతిసారీ, జనం ముందుకు వెళ్ళాల్సిన ప్రతిసారీ,
"సరే. ఆట మొదలైంది" అనుకునే వాడిని.
అద్దంలోకి చూసుకునే వాడిని. "సరే. ఇక వెళ్దాం" అనుకునేవాడిని.
నేను ఇంట్లోనుంచి బయటకు రాకముందే, చెమటతో తడిచిపోయే వాడిని. నా గుండె వేగం...
నేను ఏం చేస్తున్నానో నాకే తెలిసేది కాదు. కంగారు, తీవ్ర ఆందోళన వల్ల ఎటాక్స్ వచ్చేవి.
కాబట్టి, 28 నుండి 32 ఏళ్ళ వరకూ
నా జీవితం పీడకలలా గడిచింది.
కారులో కూర్చున్న ప్రతిసారీ, కెమెరాని చూసిన ప్రతిసారీ
నాకు విపరీతమైన భయం వేసేది.
అప్పుడు ఎలా అనిపించేది?
చెమటలు కారడం మొదలయ్యేది.
చుట్టూ ఉన్న వారందరి కంటే నా శరీర ఉష్ణోగ్రత
రెండు మూడు డిగ్రీలు ఎక్కువగా ఉన్నట్లు అనిపించేది.
నా మొహం ఎర్రగా కందిపోయినట్లుగా అనిపించేది,
కాబట్టి నేను లోలోపల ఎలా ఫీలవుతున్నానో అందరికీ తెలిసేదని అనుకునేవాడిని.
కానీ ఎందుకో ఎవరికీ తెలిసేది కాదు. కాబట్టి చాలా అవమానకరంగా అనిపించేది.
దాని గురించే ఆలోచించే వాడిని,
అందరూ నన్నే చూస్తున్నట్లుగా అనిపించేది.
తలలోంచి ఒక చుక్క చెమట కారితే, నా తలంతా తడిచిపోయిన భావం కలిగేది.
చెమటతో ముద్దయ్యే వాడ్ని. ఇంకా మనసులో ఇలా అనుకునే వాడిని,
"ఇదంతా చాలా అవమానకరంగా ఉంది. అందరూ నా గురించి ఏమనుకుంటున్నారు?
వాళ్ళకు తెలిసే అవకాశం లేదు. నేను చెప్పలేను."
నేను ఎక్కడికి వెళ్ళినా, ఎవరినైనా కలిసిన ప్రతిసారీ,
నా ఒంట్లో శక్తి మొత్తం నశించిపోయినట్లుగా అనిపించేది.
ఎదుటివారి ప్రవర్తనని బట్టి ప్రవర్తించేవాడిని.
చివరికి నాకంటే ఎక్కువ కంగారుపడుతున్న వ్యక్తి కనిపిస్తే,
అప్పుడు కొంచెం స్థిమిత పడి, వాళ్ళతో మాట్లాడగలిగే వాడిని,
అప్పుడు అంతా మామూలుగా అయిపోయేది, మామూలు వ్యక్తిలా ప్రవర్తించగలిగేవాడిని.
తాగాలని అనుకున్నాను. డ్రగ్స్ తీసుకోవాలని అనుకున్నాను.
నా ఫీలింగ్స్ ని మరల్చడానికి ఏమేం చేయచ్చో
అవన్నీ చేయాలని అనుకున్నాను.
కానీ నెమ్మదిగా తెలుసుకున్నదేమంటే, ఓకే, సోమవారం నుండి శుక్రవారం వరకూ తాగట్లేదు,
కానీ వారానికి సరిపడా ఒక్కరోజే శుక్రవారం రాత్రో లేదా
శనివారం రాత్రో తాగుతున్నాను.
నేను ఎంజాయ్ చేయడం కోసం కాకుండా, దేన్నో కప్పిపుచ్చడం కోసం
తాగాలని అనుకుంటున్నాను.
దేన్నో కప్పిపుచ్చే ప్రయత్నం చేస్తున్నారని మీకు
ఆ సమయంలో అనిపించిందా?
లేదు. ఏ మాత్రం అవగాహన లేదు.
ఎందుకంటే, నా మెదడు నేను పోరాడుతున్నానని చెబుతోంది.
కానీ నాకు ఆ విషయం తెలియనే లేదు. ఎలా తెలుస్తుంది?
నేను ఆర్మీలో గడిపిన పదేళ్ళు నా జీవితంలో సంతోషకరమైన సమయం.
సందేహం లేకుండా.
ఎందుకంటే అందరిలా అదే యూనిఫార్మ్ వేసుకునేవాడిని.
అందరిలా అదే శిక్షణ తీసుకునేవాడిని.
అందరిలా మొదటి మెట్టు నుండీ మొదలుపెట్టాను.
నేను ఎవరు అన్న కారణంగా నన్ను ప్రత్యేకంగా చూడడమన్నది లేదు.
అదిగో అక్కడ.
కేవలం అక్కడ మాత్రమే నేను మామూలు వ్యక్తిలా ఫీలయ్యాను,
నిజం చెప్పాలంటే, యువకుడిగా ఉండగా, నేను అత్యంత సౌకర్యంగా
ఫీలయిన చోటు ఆఫ్ఘనిస్తాన్ లో, మీడియాకు దూరంగా.
కానీ నా గతం నన్ను వెంటాడుతూనే ఉండేది, ఎందుకంటే గతంపట్ల కోపం ఉండిపోయింది కాబట్టి.
ఇరవైలు పూర్తయ్యే నాటికి నాలో కొన్ని ప్రశ్నలు తలెత్తేవి,
"నేను నిజంగానే ఇక్కడ ఉండాలా?"
అప్పుడే ఉన్నట్లుండి గ్రహించింది ఏంటంటే, "నువ్వు దీని నుండి దాక్కుంటూ గడపలేవు."
కుటుంబ సభ్యులు, "నువ్వు చేయాల్సింది చేయి, నీ జీవితం సాఫీగా గడుస్తుంది" అన్నారు.
కానీ నాకు మా అమ్మ పోలికలు బాగా వచ్చినట్లున్నాయి.
నేను... నేను ఈ వ్యవస్థ బయట ఉన్నానని ఎంతగా మభ్యపెట్టుకున్నప్పటికీ,
నేను ఇక్కడే ఇరుక్కుపోయాను.
దీని నుండి బయటపడి స్వేచ్ఛ పొందడానికి ఒకే ఒక మార్గం
నిజం చెప్పడం.
రషద్
నేను నా జీవితం మొత్తం చెఫ్ గానే గడిపాను.
నా ఎదిగే వయసులో, అందరూ నేను పెద్దయ్యాక చెఫ్ అవుతానని అనుకునేవారు.
మీరు ఎలా ఉన్నారు? నేను చెఫ్ రషద్. బ్లాక్ ఫుడ్ కలెక్టివ్ ఫౌండర్ ని.
2017లో బ్లాక్ ఫుడ్ కలెక్టివ్ స్థాపించాను. మా మొదటి ఈవెంట్ ఆఫ్రోటెక్.
ట్రక్కును ఖాళీ చేయడానికి అందరూ వచ్చి తలా ఒక చేయి వేస్తారా, ప్లీజ్?
-ఈరోజు కాన్ఫరెన్స్ ఎలా జరుగుతోంది? -బాగుంది.
జనం వచ్చి ఇక్కడ వరుసలో నిలబడకూడదు.
ఫుడ్ ఇండస్ట్రీలో నల్లజాతి వాళ్ళ చేతిలో
నడిచే ఫుడ్ బిజినెస్ లేనే లేదు.
నా పేరు చెఫ్ రషద్. ఇదంతా నేనే ఏర్పాటు చేశాను.
చోప్డ్ ఛాంపియన్ చెఫ్ రషద్
అన్ని వర్గాల వారినీ ఆహారం ఒక చోటికి చేరుస్తుంది.
-తీసుకో బాబూ. -థాంక్యూ. మిమ్మల్ని మెచ్చుకుని తీరాలి.
"నువ్వు బోధకుడివవుతావు లేదా చెఫ్ అవుతావు" అని వాళ్ళు ఎప్పుడూ అంటూ ఉండేవాళ్ళు.
మా ప్రధాన లక్ష్యం ఏంటంటే ఈ వ్యాపారాల్ని సృష్టించి,
అభివృద్ధి చేసి, మా కుటుంబాలు జీవితకాలంపాటు
మనగలిగేలా మా సమాజంలోనే సంపద
సృష్టించగలమని నిరూపించడం.
నేను జనం ముందుకి వెళ్లి మాట్లాడినపుడు,
వాళ్ళు "ఓరి దేవుడా. అతను చెప్పింది చాలా గొప్పగా ఉంది" అనేవారు.
"అది నేను కాదు" అంటాను.
అది రషద్ కాదు.
అణిగిమణిగి ఉండడం ఎలాగో నాకు బాగా నేర్పించారు.
కాబట్టి, నేను బయటికి వాళ్ళలా చక్కగా తయారై,
చక్కగా నవ్వుతూ ఉండగలను కానీ
లోలోపల కృంగిపోయి ఉన్నాను.
నా చిన్నతనంలో జరిగిన కొన్ని సంఘటనలు నామీద తీవ్ర ప్రభావం చూపించాయి.
నేను పసివాడిగా ఉన్నప్పుడు, మా ఇంటిమీద పోలీసులు దాడి చేశారు,
మా నాన్న జైలుకు వెళ్ళారు.
ఆయన్ని జైలుకు వెళ్లి కలవడం నాకు బాగా గుర్తు.
పెరిగే క్రమంలో, ఎన్నో అనుభవాలు ఎదురయ్యాయి.
మత్తు మందుకు బానిసైన స్నేహితులు ఉన్నారు.
పిచ్చిపట్టి తిరిగిన స్నేహితులు ఉన్నారు.
ఇంకా నాకు...
...వీళ్ళందరూ... నాకు తెలిసిన నల్లజాతి మగవారు ఎందరో,
యువకులు కావొచ్చు ముసలివాళ్ళు కావొచ్చు,
ఏదో ఒక సమస్యతో బాధపడుతున్న వారు ఉన్నారు.
కాబట్టి వాళ్ళను చూసినపుడు...
వాళ్ళను చూసినపుడు, నాకు నేను కనిపిస్తాను.
ఎన్నో అపోహల కారణంగా మానసిక సమస్యలతో పోరాడేవారిని...
డాక్టర్ బ్రూస్ పెర్రీ మాటల్లో
సీనియర్ ఫెలో, చైల్డ్ ట్రామా అకాడమీ
...ఈ సమాజం చిన్నచూపు చూస్తుంది.
విషాదం ఏంటంటే, ప్రతి కుటుంబంలో కనీసం ఒకరైనా డిప్రెషన్ తోనో,
ఆందోళనతోనో, మత్తుమందులకు బానిసగానో,
వేదన అనుభవిస్తూనో ఉండి ఉంటారు.
ఈ నాలుగు అంశాలతో బాధపడేవారు కనీసం జనాభాలో 80% ఉంటారు.
తమ బిడ్డకు కాన్సర్ ఉందనీ,
చికిత్స చేయించబోతున్నాం అని చెప్పడానికి ఏ ఒక్కరూ సంకోచించరు.
కానీ, "నా బిడ్డకు డిప్రెషన్ ఉంది, తనకి చికిత్స చేయించాలి"
అని చెప్పడానికి మాత్రం సిగ్గుపడతారు.
కాబట్టి ఈ విషయంలో పురోగతి సాధించడానికి ఇంకా ఎంతో సమయం పడుతుంది.
నేను ప్రశ్నిస్తున్నందువల్ల,
నిజాయితీగా మాట్లాడుతున్నందు వల్ల అభద్రతకు లోనయ్యేలా చేశారు.
"నిశ్శబ్ధంగా ఉండు." "అలా మాట్లాడకు." "వద్దు, నోరు మూసుకో."
"నో, నువ్వు అతిగా మాట్లాడతావు."
డిప్రెషన్, ఆందోళనల బారిన పడిన తర్వాత, వంట చేయడం పట్ల అభిరుచి కోల్పోయాను.
అది పూర్తిగా చచ్చిపోయింది.
చోప్డ్
2018లో 'చోప్డ్' గెలిచాను.
చెఫ్ రషద్ ఆర్మ్‌స్టెడ్, 'చోప్డ్' ఛాంపియన్ మీరే.
10,000ల డాలర్లు మీ బ్యాంకులో వేసుకునేముందు కాసేపు విజయాన్ని ఆస్వాదించండి.
థాంక్యూ.
నేను నా 'చోప్డ్' ఎపిసోడ్ చూడనేలేదు.
ఆ షో చేసే సమయంలో నేను ఎంత బాధలో ఉన్నానో నాకు ఇంకా గుర్తుంది.
ఏడాదిలోగా, నా జీవితం మొత్తం పూర్తిగా మారిపోయింది.
విడాకులు తీసుకున్నాను, నా రెండు రెస్టారెంట్లు మూతబడ్డాయి. కారు లేదు.
బోలెడంత అప్పు.
నల్లజాతికి చెందిన వ్యక్తి దృష్టికోణంలో చెప్పాలంటే,
నీకు చిన్నతనం నుండీ నేర్పుతూ వచ్చిన
ఎన్నో మంచి పనులు, ఎలా ఉండాలి,
ఎలా నడుచుకోవాలి, ఎలా బతకాలి వంటి
పనులెన్నో చేయడానికి ప్రయత్నిస్తున్నావు గానీ
మనసులో జరిగే సంఘర్షణని పట్టించుకోలేదు.
నకిలీ క్రెడిట్ కార్డు వాడుతున్న వ్యక్తి పోలికలు నాకు సరిగ్గా
సరిపోతాయని కారు అద్దెకు ఇచ్చే వాళ్ళు చెప్పారు.
నేను నల్లజాతి వాడ్ని కావడం వల్ల నన్ను కాసేపు అదుపులోకి తీసుకున్నారు.
ఈ వ్యక్తి అక్రమంగా పార్క్ చేశాడు. ఫేస్‌బుక్‌లో పెట్టండి.
నేను రెండు నిమిషాలే పార్క్ చేశాను. ఫేస్‌బుక్‌లో పెట్టాల్సిన అవసరం ఏంటి.
ఇది నా రక్షణ కోసం, ఎందుకంటే రెండు నిమిషాలు...
కారు పార్కు చేసినందుకు పోలీసుల్ని పిలవడం...
పోలీసుల్ని పిలవడం అంటే చాలా అన్యాయం.
-అవును. ఎవరో ఒకరు మొదలుపెట్టాలిగా. -ముఖ్యంగా ఎందుకంటే...
కొన్ని సందర్భాల్లో మనం చేయగలిగేది ఏదీ ఉండదు.
కొన్నిసార్లు మరింత పోరాడేలా చేస్తుంది.
కానీ ఇది కూడా చీకట్లో ఆశ కోసం
వెతకడంలాంటి విషయాల్లో ఒకటి.
నల్లజాతి సమాజంలో,
చర్చికి వెళ్లి దేవుడితో మొరపెట్టుకుంటే, అన్నీ చక్కబడతాయని
సంవత్సరాల తరబడి నేర్పిస్తూ ఉంటారు.
మా నల్లజాతి సమాజంలో మానసిక చికిత్స తీసుకోవడం నిషేధం.
మేము ఆ పని చేయం.
కాబట్టి నేను అణిచి పెట్టుకుని ఉండాల్సి వచ్చేది.
ఇప్పుడు నేను డిప్రెషన్, ఆందోళనలతో బాధ పడుతున్నాను.
కొన్నిసార్లు ఆత్మహత్య చేసుకోవాలని అనిపిస్తుంది.
నా జీవితంలో అలాంటి భావన ఎప్పుడూ కలగలేదు.
నా నెత్తిమీద చాలా బరువు పెట్టినట్లు అనిపించేది.
ఎందుకంటే నేను అన్నిటినీ మనసులోనే అణుచుకుని తిరుగుతున్నాను.
నేను ఇలా అనుకునేవాడిని.
"ఓకే, ఓకే. ఇలాగే కానిద్దాం, కానిద్దాం, దేన్నీ పట్టించుకోకూడదు" అనుకునేవాడిని.
చిన్ననాటి జ్ఞాపకాలు గుర్తుకొచ్చేవి.
ఆ భయం నన్ను అవిటి వాడ్ని చేసింది.
కానీ నేను ఏం జరగనట్లే కొనసాగిస్తూ పోవాలి, ఎందుకంటే నేను అలా చేయకపోతే,
మరి నేనేం చేయాలి?
బావిలో కప్పలా ఇరుక్కుపోయినట్లు అనిపించేది.
ఎన్నిసార్లు బయటపడాలని ప్రయత్నించినా అక్కడే ఉండిపోయినట్లు అనిపించేది.
థెరపీ కోసం వెళ్ళడం అనేది ఇంత కష్టంగా ఉంటుందని నాకు తెలీదు.
నా మనసులో ఇప్పుడు కొన్ని వేల, లక్షల విషయాలు నడుస్తున్నాయి.
కేవలం…
ఎందుకంటే ఈరోజు ఉదయం మంచం దిగడానికి చాలా కష్టపడాల్సి వచ్చింది.
నిద్రలేచి నిలబడడం కూడా
ఒక సవాలుగా అనిపించిన రోజుల్లో అదీ ఒకటి.
ఎందుకంటే నా శరీరం నాకు చెబుతూనే ఉంది,
"పనులన్నీ మానుకో. ఇది చేయి. అది చేయి.
నువ్వు ఇదే చేయాలి, మంచంలోనే ఉండాలి, నీకు విశ్రాంతి కావాలి."
అలాంటి మంచి విషయాలన్నీ.
కానీ... వాటన్నిటినీ అధిగమించాల్సొచ్చింది.
కొన్ని విషయాల గురించి మాట్లాడితే, వాటికి ప్రాణం పోస్తామని నేను నేర్చుకున్నాను.
కొన్నిసార్లు నేను మాట్లాడడానికి ఇష్టపడని విషయాలు,
పంచుకోవడానికి ఇష్టపడని విషయాలలాంటివి.
థెరపీ సరిగ్గా జరగాలంటే,
మాట్లాడడానికి ఇష్టపడని విషయాలన్నిటినీ పంచుకోవాలి.
కాబట్టి నాకు చాలా అసౌకర్యంగా ఉండేది.
అవును, ఖచ్చితంగా కఠినంగా ఉండేది,
కానీ అది...
అలాంటి విషయాల్లో కొన్నిటిని...
అలాంటి సందర్భాలను తనతో చెప్పినపుడు, ఆమె...
"వావ్.
అవి చాలా పెద్ద అడ్డంకులు" అన్నది.
థెరపీ ఎన్నో రకాల ఎమోషన్స్ ని బయటికి తెచ్చింది.
దేవుడా.
ఆ సమయంలో నా పరిస్థితి ఏంటి, నాలో ఎలాంటి సంఘర్షణలు జరుగుతున్నాయి
అన్న విషయాలలో నేను నిజాయితీగా ఉండకపోతే, ఒకవేళ నేను...
నేను వాటి గురించి అబద్ధం ఆడితే, లేదా ముసుగు వేసుకోవాలని చూస్తే,
మరింత దారుణంగా మారే స్థితికి చేరుకున్నాను.
ముసుగు తొలగించాల్సిన సమయం వచ్చింది.
నా ముసుగు తీసివేసినపుడు మాత్రమే, నాకు ఈ బాధల నుండి స్వేచ్ఛ దొరుకుతుంది.
మీ శరీర ఆరోగ్యం ఎంత ముఖ్యమో,
మీ మెదడు ఆరోగ్యం కూడా అంతే ముఖ్యం.
కండరానికి శిక్షణ ఇచ్చినట్లు దానికి ఇవ్వాలంటే...
మెదడు కండరం కాదని నాకు తెలుసు, కానీ మన శరీర ఆరోగ్యంపై
దృష్టి పెట్టినట్లుగానే దానికి శిక్షణ ఇవ్వగలగడం...
-అవును. -…కాబట్టి మనం...
మన మానసిక ఆరోగ్యంపై దృష్టి పెట్టాలి.
ఆ రెండూ వేర్వేరు కాదు. మనకా విషయం తెలుసు. అవి ఒకదానితో ఒకటి పెనవేసుకుని ఉంటాయి.
కానీ మన సమాజంలో, ప్రపంచవ్యాప్తంగా కూడా,
మానసిక ఆరోగ్యంతో ముడిపడి ఉన్న అపోహల కారణంగా
దాన్ని పెద్దగా పట్టించుకోవడం లేదు, కానీ అది కనిపించని గాయం చేస్తుంది.
మనం చూడలేని విషయాలు, మనకు అర్థం కాని విషయాలు
మనల్ని భయపెడతాయి.
ఎక్కువమంది అర్థం చేసుకోలేని విషయం గురించి మాట్లాడడం,
బహుశా, చాలా కష్టమైన విషయం.
అంతే. అలాగే. ఇంకోసారి.
అంతే, అలాగే. కిందికే ఉండు!
చిన్ డౌన్! చిన్ డౌన్!
ఒలింపిక్స్ కి ఇంకా ఆరు నెలల సమయం ఉంది.
ప్రస్తుతం ప్రపంచంలో నాది మూడో ర్యాంక్,
కాబట్టి అందరి కళ్ళూ నామీదే ఉన్నాయి...
కేవలం టోక్యో వెళ్ళడం కాదు, గోల్డ్ మెడల్ గెలవాలి.
ఆమె రింగ్ లో ఉండగా చూస్తే, మొత్తం ఫైట్ ని
ఒకే ఒక్క పంచ్ దెబ్బతో ముగించగలదు.
అదెలా ఉంటుందంటే... అదొక మాస్టర్ పీస్.
వర్జీనియా ఫూక్స్ క్రిస్టినా క్రజ్
…ఛాంపియన్,
వర్జీనియా ఫూక్స్!
జిన్నీ
నా చిన్నతనంలో, "నాకు ఏ జబ్బూ లేదు" అనుకునేదాన్ని.
"అంటే నాకు ఏ రోగమూ లేదు."
చేతులు పైకెత్తు.
హైస్కూల్లో ఉండగా, అనొరెక్జియా అనే బరువు పెరుగుతాననే భయం వెంటాడేది.
మొదట్లో డైటింగ్ చేయడంతో ప్రారంభమై, పోనుపోను చాలా తీవ్రంగా మారింది.
నా ఫలితాలు నాకు నచ్చాయి.
నేను బరువు తగ్గడం ఏ స్థాయికి చేరిందంటే,
డాక్టర్లు, నా తల్లిదండ్రులు నేను కడుపు మాడ్చుకుని
చనిపోయేవరకూ తెచ్చుకుంటానేమోనని కంగారుపడడం మొదలుపెట్టారు.
కాబట్టి వాళ్ళు నన్ను చికిత్స కోసం హాస్పిటల్లో చేర్చారు.
అక్కడ నాకు అనొరెక్జియా కలగడాన్ని
ప్రేరేపిస్తున్న కారణం బయటపడింది
దాన్ని అబ్సెసివ్ కంపల్సివ్ డిసార్డర్ (ఓసీడి) అంటారు.
కొలరాడో స్ప్రింగ్స్ ఒలింపిక్ సిటీ, యు.ఎస్.ఎ
యు.ఎస్.ఎ బాక్సింగ్ కు గర్వకారణం
ఇక్కడ కొలరాడో స్ప్రింగ్స్ లో ఉన్నప్పుడు నాకోసం ఈ గది ఉంటుంది,
కొన్నిసార్లు ఈ గది నాకు జైలులాగా అనిపిస్తుంది.
బాక్సింగ్ షూస్ శుభ్రం చేయాలి
పళ్ళు తోముకోవాలి
ఓసీడి ఇప్పుడు నన్ను నియంత్రణలోకి తీసుకుంటున్నట్లు అనిపిస్తుంది.
ఇక్కడ ఇంకెవరూ లేరు.
ఉదయం ఐదు గంటలవరకూ శుభ్రం చేసుకోవడంలోనే గడిచిపోతుంది.
ట్రైనింగ్ కోసం నాకు బాక్సింగ్ షూస్ కావాలి,
అవి శుభ్రపడేవరకూ నేను వాటిని వేసుకోలేను.
నా షూస్ ని చాలా ఎక్కువగా శుభ్రం చేస్తాను, ఎందుకంటే వాటి అడుగుభాగం
బాగా కలుషితం అయిందని నా మనసులో అనిపిస్తుంది.
కాబట్టి, మురికి బూట్లు వేసుకోవాలన్న ఆలోచనే నాకు నచ్చదు.
అరె ఛ.
కాబట్టి...
…షూ నా చేతికి తగిలింది.
కాబట్టి ఇప్పుడు నా చేతుల్ని కడుక్కోవాలి.
విషవలయం అంటే నా ఉద్దేశం ఇదే.
నేను ఏదైనా శుభ్రం చేసే ప్రక్రియలో, నాకు మురికి అంటుతుంది.
అప్పుడు నన్ను శుభ్రం చేసుకుంటాను.
ఓకే. నా సబ్బు కావాలి.
కాబట్టి పది నిమిషాలు పడుతుందని అనుకున్నాను, కానీ...
ఇలాంటిది జరిగిన ప్రతిసారీ, మళ్ళీ శుభ్రం చేసుకోవాలని నాకు నేను చెప్పుకుంటాను,
మళ్ళీ మొత్తం మారిపోతుంది.
ఎక్కువసార్లు సబ్బు ఒక పద్ధతిలో నా చేతిమీద పడాలి లేదా...
లేదా నేను కోరుకున్నట్లు శుభ్రపడట్లేదు.
శుభ్రం చేసుకోవడానికి రెండు రకాల సబ్బులు వాడాలని నాకు అనిపిస్తుంది.
ఎందుకో తెలీదు గానీ, మళ్ళీ నా మెదడు నాకు శుభ్రం చేసుకోమని చెబుతుంది.
ఇదిగో, నా షూ తగిలింది ఇక్కడే.
నా మణికట్టు మీద తగిలింది, కాబట్టి సబ్బు నా మణికట్టుపై...
ఎక్కడైతే తగిలిందో అక్కడ పడేలా ప్రయత్నిస్తున్నాను.
కాబట్టి…
ఓసీడితో సమస్య ఏంటంటే, అదొక ఉచ్చు.
"ఆపు" అని నాకు నేను ఎంతగా చెప్పుకున్నా, నా వల్ల కాదు.
శుభ్రం చేసుకునే ఈ వలయంలో నేను చిక్కుకుపోయినట్లు ఉంటుంది.
నేను బయటపడాలని ప్రయత్నించినప్పటికీ, ఆగాలని అనుకున్నప్పటికీ...
దాదాపు అయిపోయింది.
...నా మెదడు, "లేదు. ఇంకొక్కసారి. లేదు. ఇంకొక్కసారి" అని చెబుతూ ఉంటుంది.
నా వరకూ, నేను శుభ్రంగా చేతులు కడుక్కోకపోతే,
నా శరీరంలో ఒక విధమైన అసౌకర్యమైన ఫీలింగ్ కలిగి
నా మెదడు మొద్దుబారిపోతుంది, నా కండరాలు బిగుసుకుపోతాయి.
నేను కేవలం... నేను సరిగా ఆలోచించలేను.
అది ఆగదు.
నా జీవితంలో అధికభాగం దానిని దాచిపెట్టాను.
అందువల్ల నేను మరింత అభద్రతా భావానికి లోనయ్యాను.
నాకు నేను నచ్చలేదు.
ఎందుకంటే ఆ విషయాన్ని ఎంతో కాలంపాటు దాచాను, ఎందుకంటే జనం నన్ను
పిచ్చిదాన్ని అనుకుంటారని అనుకున్నాను.
దాన్ని బయటపెట్టడం వల్ల, సమస్యని మరింత లోతుగా అర్థం చేసుకోగలిగాను.
నేను ఎవరితోనైనా చెప్పినపుడు, "ఎందుకలా చేస్తావు?" అని వాళ్ళు అడుగుతారు.
అప్పుడు నేను, "హా. నేను ఎందుకలా చేస్తాను?" అని ఆలోచిస్తాను.
కాబట్టి నేను ఎందుకలా చేస్తానో ఆలోచించాలి, అప్పుడు కారణం తెలుస్తుంది,
"ఓకే."
-తప్పకుండా. -చూశావా?
నువ్వు ఏం చేస్తున్నావో చూశావా? నువ్వు ఏం చేస్తున్నావో చూశావా?
చేతులకి కట్టుకునే రాప్స్ కింద తగలడం నాకు నచ్చదు.
నా టీంమేట్స్ కిందపడినా పట్టించుకోరు. సరేలే! అనుకుంటారు.
చేతులకి చుట్టుకుంటారు. కిందపడినా పరవాలేదు.
నేను మాత్రం, "అయ్యో! ఆ! అయ్యో!" అనుకుంటాను.
డెర్విన్ నా రాప్స్ తీసినపుడు, కింద తగలకుండా ఉండేలా చూసుకుంటాం.
చివరికి అతను నేర్చుకున్నాడు. తన భుజాలపై వేసుకుంటాడు.
నేర్చుకోవడానికి కొంచెం సమయం పట్టింది, ఇప్పుడు ఎలా చేయాలో తెలుసు.
నేల లావా లాంటిది. కలుషితమైన లావా.
నేను అలాగే అంటాను.
ఓసీడి బారిన పడి, కలుషితం అవుతామని భయపడే వాళ్ళలో
ఎక్కువమందికి ఉండే భయం ఏంటంటే, ఏదో ఒక జబ్బు చేసి చనిపోవడం.
కానీ నా భయం అదికాదు.
"ఓహ్, ఓరి దేవుడా, తన రక్తం నా నోట్లో ఉంది, ఆమెకున్న జబ్బు ఇప్పుడు నాకు అంటుతుంది.
నేను కూడా జబ్బుపడి చనిపోతాను" నా భయం ఇలా ఉండదు.
అలాంటి వాటి గురించి నేను కంగారుపడను.
నా భయం ఏంటంటే
మురికి, చండాలపు ఫీలింగ్, దానివల్ల నేనొక మురికిదానిలా, చండాలంగా అనిపిస్తుంది.
ఓసీడి అంటే పదేపదే కలిగే ఆలోచనలు
అవి ఒత్తిడిని, ఆందోళనను, భయాన్ని కలిగిస్తాయి...
డాక్టర్ ఏంజెలా స్మిత్ క్లినికల్ సైకాలజిస్ట్
...ఆ ఒత్తిడిని తగ్గించడానికి పదేపదే ఒకే పని చేయాలని అనిపించేలా చేస్తాయి.
ఓసీడిలో ఎన్నో రకాలు ఉన్నాయి.
అన్నీ సరిగ్గా, ఒక క్రమపద్ధతిలో ఉండాలని, అన్ని పనులూ సరిగ్గా జరగాలని
భావించే రకాలు ప్రజలకు తెలుసు.
కలుషితం అవుతామని భావించే ఓసీడి విషయంలో, జుగుప్స కలుగుతుందనే భయం.
జుగుప్స కలుగుతుందనే భావన ఎంత దారుణంగా ఉంటుందంటే,
దాన్ని భరించడం కష్టం, అది ఎక్కువకాలం ఉంటుంది,
ఆ అసౌకర్యమైన భావనని తొలగించడానికి ఒకే పని పదే పదే చేస్తుంటారు.
నా ఓసీడి సమస్య బాక్సింగ్ మీద ప్రభావం
చూపించకుండా ఉండేలా ప్రయత్నం చేశాను.
కానీ గత ఫిబ్రవరి చాలా వేరుగా గడిచింది.
మూడు రోజుల్లో, నేను కేవలం రెండు గంటలే నిద్రపోయాను.
నేను జిమ్ లో ఉన్నాను, నా చర్మానికి ఏదో తగిలింది,
నేను వెళ్లి శుభ్రం చేసుకుని వస్తాను, కానీ...
మామూలుగా అయితే, నేల ఎక్కడైతే తగిలిందో
ఆ చిన్న చోటుని రెండు సెకన్లపాటు కడుగుతాను.
కానీ నేను ఒక చిన్న చోటుని 30 నిమిషాలపాటు కడిగాను,
ఆ తర్వాత వెళ్లి నా బట్టలు ఉతుక్కున్నాను.
కానీ బట్టలకున్న మురికి సరిగా పోలేదు,
ఇంకో రెండుసార్లు బట్టల్ని మళ్ళీ ఉతికాను.
ఆ విధంగా సమస్య పెరిగిపోయింది.
స్నానం చేసే ప్రక్రియ మొత్తం మరీ దారుణంగా తయారైంది.
ఇప్పుడు దాదాపు గంటసేపు పట్టింది.
ఒకసారి స్నానం చేయడానికి ఒక స్పాంజ్ వాడేదాన్ని,
కానీ ఇప్పుడు ఒకసారి స్నానం చేయడానికి పది స్పాంజిలు వాడడం మొదలుపెట్టాను.
ఒకసారి స్నానానికి ఐదు సబ్బులు వాడాను.
పెద్ద పెద్ద షవర్ జెల్ సీసాలు తీసుకున్నాను.
ఒకసారి స్నానం కోసం అలాంటివి రెండు వాడాను.
నేను తిండికూడా తినలేదు, ఎందుకంటే కిందున్న క్యాంటీనుకెళ్లి తినడానికి నాకు టైం లేదు.
తర్వాతి ప్రాక్టీసు మొదలయ్యేలోగా నేను స్నానం చేయాలి.
ఈ స్నానం చేసే ప్రక్రియలో నేను ఎంతగా నిమగ్నం అయ్యానంటే,
నా కండరాలు బిగుసుకుపోయి, నేను...
వర్కవుట్ చేసేటపుడు ఎంత గట్టిగా ఊపిరి తీస్తానో అంత గట్టిగా ఊపిరి తీసుకున్నాను.
గంటసేపు మాత్రమే నిద్రపోయి ఆపకుండా, 24/7 వర్కవుట్ చేస్తున్నట్లుగా అనిపించింది.
మూడురోజుల పాటు నిద్రపోకపోతే,
మీ మతి భ్రమిస్తుంది, మీ మెదడు సూటిగా ఆలోచించలేదు.
మూడో రోజు రాత్రి, నేను అందులో పూర్తిగా మునిగిపోయాను.
నేను ఆపకుండా చేస్తూనే ఉన్నాను, అది మారడం లేదు.
శుభ్రం చేసుకోవాలన్న ఆలోచనలో మార్పు రావడం లేదు,
నామీద నాకే చాలా విసుగు పుట్టింది.
"ఇక ఆపు!" అని నామీద నేనే అరిచాను.
ఏడ్చాను. "ఓహ్, దేవుడా, నేను ఎందుకు ఆగలేకపోతున్నాను?" అనుకున్నాను.
అటూఇటూ తిరుగుతున్నాను.
చాలా ఆవేశంతో ఉన్నాను.
ఏం చేయాలో నాకు తెలీలేదు. నేను ఈ ఉచ్చులో ఇరుక్కుపోయాను.
బాక్సింగ్ పై దృష్టి పెట్టలేకపోతున్నాను. అందరితో కలిసి ఉండలేకపోతున్నాను.
చివరికి "నాకు బతకడం కూడా కష్టంగా ఉంది" అనుకున్నాను.
ఎందుకంటే మామూలు జీవితం గడపాలని ప్రయత్నిస్తుంటే,
తిరిగి అదే ఉచ్చులో ఇరుక్కుపోతున్నాను, అందులోంచి బయటికి రాలేకపోతున్నాను.
నేను ఎంతగా అలసిపోయానంటే, ఆ సమయంలో ఒక ఉన్మాదిలా మారిపోయాను.
పాతాళంలో పడిపోయినట్లుగా ఫీలయ్యాను.
అప్పుడే నాకు, "నేను ఏదో ఒక సాయం తీసుకోవాలి,
పూర్తి ఆలస్యం కాకముందే ఇప్పుడే ఆపని చేయాలి."
మానసిక ఆరోగ్యంపై ఉన్న
అపోహల గురించి ఏయే పదాలు మీరు వింటూ ఉంటారు?
-పిచ్చి. -పిచ్చి.
-మతిపోయింది. -మతిపోయింది.
-మైండ్ దొబ్బింది. -నీకు మెంటల్.
అవును. మానసికంగా కృంగిపోయారు.
-అవును. -మానసిక సమస్యలతో బాధపడేవారిని...
"ప్రత్యేకమైన పేర్లు"తో పిలవడం
దీనంతటికీ పరాకాష్ట అని నా ఉద్దేశం.
ఎన్నో ఏళ్ళపాటు తమ కుటుంబ సభ్యుల దగ్గర కూడా
దాచిపెట్టి, ఎవరికీ తెలియనివ్వకుండా ఉంచడానికి
ప్రయత్నిస్తున్న వారిని ఎందరినో చూశాం.
మీ తల్లిదండ్రులు దానిగురించి మాట్లాడాలనుకోకపోతే,
మీ స్నేహితులు దాని గురించి గుర్తు చేయకపోతే,
అప్పుడు మీరు "ఒక్క క్షణం. నా పెంపకం వల్లే నేను
ఇలా తయారై ఉండవచ్చు" అని అనుకోవాల్సిన అవసరం లేదు.
అవును. రహస్యాలు దాచిన ప్రతి ఒక్కరూ,
సిగ్గుపడుతూ గడిపారు, ఆ అపోహ
మీ మౌనమే, మీపై అపోహలను సృష్టిస్తుంది
మీకు మీరుగానే సిగ్గు అనే అడ్డంకుల్ని తొలగించుకున్నారు.
మీ కథని మీరు పంచుకున్నప్పుడు, కేవలం ఇతరులు మిమ్మల్ని
వేరే విధంగా చూడడం మాత్రమే కాదు, మీకు మీరే మరో వ్యక్తిలా కనిపిస్తారు,
మీలాంటి ఎందరో వ్యక్తులకు
సాయం చేసినవారయ్యారని గుర్తిస్తారు.
కాబట్టి నాకు అలాంటి "ఆహా" అనిపించే సందర్భాలంటే ఇష్టం,
తమ కథల్ని పంచుకోగలగడం ద్వారా
ఇతరులు తమని తాము అలాంటి వారిలో చూసుకోగలుగుతారు.
లేడీ గాగా లాగా ముందుకు వచ్చి దాని గురించి
మాట్లాడే వాళ్ళను చూసిన ప్రతిసారీ,
అది చాలా గొప్ప విషయమని నాకు తెలుసు, ఎందుకంటే తద్వారా ఇతరులు "ఓహ్, మీరా?
మీలా అన్నీ అందుబాటులో ఉన్న వ్యక్తికి కూడా ఇలాంటి సమస్యలున్నాయా?" అని ఆశ్చర్యపోతారు.
కాబట్టి ఇక్కడ లక్ష్యం అదే, ప్రజలు తమ ఆవేదనను బయటపెట్టాలి.
సాటిలేని లేడీ గాగాకు హృదయపూర్వక స్వాగతం!
నేను ఓప్రాని కలిసినపుడు, మేమిద్దరం ఆ విషయంపై చర్చించాం…
#Oprahs2020VisionTour
మానసిక ఆరోగ్యం ఒక సంక్షోభంలాంటిది.
అయితే మందులు మీకు సాయపడ్డాయా?
మందులు వాడడం వల్ల నాకు చాలా మేలు జరిగింది. నా ఉద్దేశం...
చర్చ పూర్తయ్యాక, ఆమె నాతోబాటు నా గదికి వచ్చారు.
మీరు చాలా బలహీనంగా ఉన్నారు, నిజాయితీగా మాట్లాడారు, వాస్తవాలు మాట్లాడారు...
మేమిద్దరం ఏడుస్తూ, ఒకరినొకరం కౌగిలించుకున్నాం.
సురక్షితమైన వ్యక్తి తోడులో ఉన్నట్లు నాకు అనిపించింది.
నేను చాలాకాలం పాటు ఎంతో వేదన అనుభవించాను
దాన్నుండి బయటపడడానికి ఇప్పటికీ ప్రయత్నిస్తున్నాను.
ఇంకా…
నా అనుభవాల్ని పూర్తిగా పంచుకోవాలని ప్రయత్నిస్తున్నాను
కేవలం వాటిని,
వాటిని దాచిపెట్టి, ఏమీ జరగనట్లు నటించకుండా ఉండాలనుకున్నాను.
కనిపెట్టలేడు, కనిపెట్టలేడు
నా నటనని అతను కనిపెట్టలేడు
ఎవరూ చేయనట్లు ఆమె నన్ను వశం చేసుకుంది
స్టెఫని
నా మానసిక ఆరోగ్యం,
నా చిన్నతనం నుండీ ఒక సమస్యగానే ఉంది.
చాలా చిన్న వయసు నుండే నన్ను నేను గాయపరుచుకునేదాన్ని.
నాకు ఎన్నో వేధింపు అనుభవాలు ఎదురయ్యాయి...
ఎవరైనా తమని తాము ఎందుకు గాయపరుచుకుంటారో,
ఆ కారణాలు వినడం యువకులకు గానీ, వృద్ధులకు గానీ అవసరం అని
నేను ఒప్పుకోవడం నాకు నిజంగా చాలా కష్టంగా అనిపించింది.
గాయపరుచుకోవాలన్న ఆలోచనలు
మనసులో బాధను బయటపెట్టే ఒక మార్గంగా నాకు తోచేది.
విను
ది బిట్టర్ ఎండ్ జనవరి 20, 2006
నాకో పిచ్చి లక్ష్యం ఉంది
నాకు 19 ఏళ్ళప్పుడు…
స్టెఫని లైవ్
…నేను ఈ రంగంలో పనిచేస్తున్నాను,
ఒక నిర్మాత నాతో ఏమన్నాడంటే…
"నీ బట్టలు తీసెయ్."
నేను కుదరదు అన్నాను.
అక్కడినుండి వెళ్ళిపోయాను.
ఇంకా…
నా సంగీతం మొత్తాన్నీ కాల్చేస్తామని వాళ్ళు నాతో అన్నారు.
అంతటితో వాళ్ళు ఆగలేదు…
నన్ను అడుగుతూనే ఉన్నారు, నేను బిగుసుకుపోయాను, ఇంకా నేను...
నాకు సరిగా... నాకు సరిగా గుర్తుకూడా లేదు.
నేను అతని పేరు మాత్రం చెప్పను.
'మీ టూ మూవ్మెంట్' గురించి నాకు బాగా తెలుసు.
ఇందులో పాల్గొన్న కొందరు చాలా సౌకర్యంగా ఫీలయ్యారనీ తెలుసు.
కానీ నేను కాదు.
నేను ఆ వ్యక్తిని మళ్ళీ చూడాలని అనుకోవడం లేదు.
టీనేజీలో లైంగిక వేధింపుల అనంతరం పి.టి.ఎస్.డి
బారిన పడ్డానని వెల్లడించిన లేడీ గాగా
ఈ వ్యవస్థ వేధింపులమయం, ఎంతో ప్రమాదకరమైంది.
"నేను ఎన్నో రకాలుగా వేదన అనుభవించాను…
కానీ అందులోంచి బయటపడ్డాను, ముందడుగు వేశాను."
కొన్నేళ్ళ తర్వాత నేను హాస్పిటల్కెళ్లాను. వాళ్ళు సైకియాట్రిస్ట్ ని తీసుకొచ్చారు.
"నిజమైన డాక్టరుని తీసుకురండి" అన్నాను.
"శరీరం గాల్లో తేలుతుంటే, సైకియాట్రిస్ట్ ని తెచ్చారేంటి?"
మొదట ఒళ్ళంతా నొప్పులు.
ఆ తర్వాత మొద్దుబారిపోయాను.
ఆ తర్వాత వారాల తరబడి జబ్బు పడ్డాను,
నాపై అత్యాచారం చేసి, గర్భవతిని చేసి వదిలేసినపుడు
ఎలాంటి బాధ అనుభవించానో, అదే బాధ ఇప్పుడు అనుభవిస్తున్నానని గ్రహించాను.
నా తల్లిదండ్రుల ఇల్లు.
ఎందుకంటే నాకు వాంతులయ్యాయి.
జబ్బు పడ్డాను.
ఎందుకంటే నేను లైంగిక దాడికి గురయ్యాను.
నెలల తరబడి ఒక స్టుడియోలో లాక్ చేయబడ్డాను.
తన పి.టి.ఎస్.డి లక్షణాలు ఎలా ఉండేవో వివరించిన లేడీ గాగా:
'నా శరీరం మొత్తం నొప్పితో అల్లాడేది'
నన్ను చూస్తున్న…
ప్రతి ఒక్కరికీ నా కన్నీళ్ళు ఇప్పుడు ఇంకిపోయాయని చెప్పగలుగుతున్నాను.
నేను ముందుకు సాగిపోయాను. అదీ... చూశారుగా?
అదీ...
నా కళ్ళు తెరవాలి. ఇలా చేయమని నాకు నేర్పించారు.
భుజాలు వెనక్కి లాగాలి. కళ్ళు తెరిచే ఉండాలి.
రిలాక్స్ అవడానికి సాయపడుతుంది.
నేను ఎక్కడున్నానో నాకు తెలుసు. నా ఆఫీసు బేస్మెంట్ లో ఉన్నాను.
ఇంకా…
ఇలాంటి సంఘటనల నుండి పూర్తిగా కోలుకోవచ్చు.
కానీ అది మిమ్మల్ని...
అది మిమ్మల్ని దారుణంగా దెబ్బ తీసినపుడు...
అది మిమ్మల్ని మార్చగలదు.
నేను మానసికంగా చాలా పెద్ద దెబ్బ తిన్నాను.
కొన్ని సంవత్సరాల పాటు,
నేను అంతకు ముందులా ఉండలేకపోయాను.
'తీవ్రమైన నొప్పి' కారణంగా జోయాన్ వరల్డ్ టూరు
మిగిలిన భాగాన్ని రద్దు చేసిన లేడీ గాగా
నేను అత్యాచారానికి గురైనపుడు ఎలాంటి నొప్పిని అనుభవించానో...
ఫైబ్రోమైయాల్జియా నొప్పి కారణంగా టూర్ తేదీలను రద్దు చేసిన లేడీ గాగా
...అదే నొప్పిని, ఎప్పుడు నొప్పి కలిగినా అనుభవించేదాన్ని.
ఎన్నో ఎం.ఆర్.ఐలు, స్కాన్లు చేయించుకున్నాను, కదా?
వాటిలో... సమస్యేంటో ఎందులోనూ తెలీలేదు.
కానీ…
మన శరీరం గుర్తుపెట్టుకుంటుంది.
నేను ఏ భావాన్నీ ఫీలవలేకపోయేదాన్ని.
కర్టెసీ వాహనం
అన్నిటితో సంబంధం తెగిపోయింది.
నా మెదడు ఆఫ్లైన్ లోకి వెళ్ళినట్లు అనిపించింది.
మిగిలిన వాళ్ళెవరూ ఎందుకు నాలా భయపడడం లేదో నాకు తెలీదు,
కానీ మీరు మాత్రం ఒక... మతిస్థిమితం కోల్పోయిన వ్యక్తిలా ప్రవర్తిస్తున్నారు.
మనం ఎక్కడికి వెళ్ళినా
ఒక నల్లమేఘం అనుసరిస్తున్నట్లు అనిపించడం,
అది మీరు పనికిరాని వారనీ,
మిమ్మల్ని చనిపోమని చెబుతున్నట్లు అనిపించడం పూర్తి వాస్తవం.
నేను పెద్దగా అరుస్తూ, గోడకి తల కొట్టుకునేదాన్ని.
మిమ్మల్ని మీరు గాయపరుచుకోవడం తప్పెందుకో తెలుసా?
గోడకి తల కొట్టుకోవడం తప్పెందుకో తెలుసా?
మిమ్మల్ని మీరు హింసించుకోవడం తప్పెందుకో తెలుసా?
ఎందుకంటే అది మీ పరిస్థితిని మరింత దిగజారుస్తుంది.
మీ మనసు కుదుట పడుతుందని ఎందుకు అనిపిస్తుందంటే,
మీరు "హే, చూడండి, నేను బాధలో ఉన్నాను" అని మరొకరికి చూపిస్తున్నారు.
అది ఏ రకంగానూ సాయపడదు.
నేను అందరితో అంటూ ఉంటాను, "మనసు విప్పి చెప్పండి. మీ బాధని చూపించకండి."
ఈ మధ్య కాలంలో నన్ను నేను గాయపరుచుకోవడానికి కారణం మానసిక చికిత్స ద్వారా
కోలుకునే ప్రక్రియ చాలా నెమ్మదిగా జరుగుతుందని నేను నమ్ముతున్నాను.
అది చాలా నిదానంగా...
జరిగే ప్రక్రియ.
ఇంకా…
ఆరు నెలల పాటు ఎంతో సంతోషంగా గడిపినప్పటికీ...
మళ్ళీ మనసు చెడిపోవడానికి ఒకే ఒక...
క్షణం చాలు.
"మనసు చెడిపోవడం" అని నేను అన్నానంటే,
గాయపరుచుకోవాలని, చనిపోవాలనిపిస్తుంది, మళ్ళీ అందులోంచి బయటపడతానా అనిపిస్తుంది.
ఆ వేదనలోంచి బయటపడడానికి
నేను అన్ని మర్గాలూ నేర్చుకున్నాను.
పరిస్థితి మెల్లగా మారడం మొదలైంది. రెండున్నరేళ్ళు పట్టింది.
ఆ సమయంలో మీరు ఏమేం చేశారు?
ఆస్కార్ గెలిచాను.
-బాగుంది. -ఎవ్వరికీ తెలీదు.
లేడీ గాగా, మార్క్ రాన్సన్…
…ఆంథోనీ రోసోమాండో మరియు ఆండ్రూ వ్యాట్.
థాంక్యూ సో మచ్.
నాకు ఇంత అద్భుతమైన గౌరవం దక్కినందుకు అకాడమీకి ధన్యవాదాలు.
ప్రస్తుతం వేదన అనుభవిస్తూ
తమ ఇళ్ళలో ఉన్న వారందరికీ నేను చెప్పేదేమంటే,
మీకు విలువిచ్చే వ్యక్తి కనీసం ఒకరైనా మీతో ఉండేలా చూసుకోవడం ఎంతో ముఖ్యం.
"విలువిచ్చే వ్యక్తి" అంటే నా ఉద్దేశం మీమీద నమ్మకం ఉన్న వ్యక్తి,
మిమ్మల్ని పట్టించుకునే వ్యక్తి, మీ బాధని గుర్తించే వ్యక్తి,
అది నిజమైనదని నమ్మే వ్యక్తి.
అప్పుడు మిమ్మల్ని మీరు నియంత్రించుకునే
మార్గం ఒకటి ఉందని అంటాను.
-హాయ్! -హే.
ఎలా ఉన్నారు?
-హాయ్. ఎలా ఉన్నారు? -మీ ఒంట్లో ఎలా ఉంది?
నేను దృష్టి పెడితే,
నేను అనుకుంటాను, "ఓకే, నేను మేల్కొంటాను.
ఏదైనా థెరపీ తీసుకుంటాను లేదా ఇంకేదైనా చేస్తాను లేదా కృతజ్ఞత కలిగి ఉంటాను,
నా శరీరానికి వ్యాయామం అందిస్తాను, బాగా తింటాను
నా ఒంటికి ఆరోగ్యకరంగా అనిపించే పనులన్నీ చేస్తాను."
నేను పియానో ​​వాయించబోతున్నాను. కాసేపు పాడబోతున్నాను.
నేను పళ్ళు తోముకోబోతున్నాను. ఖచ్చితంగా స్నానం చేస్తాను.
ప్రతీదీ మనసుపెట్టి చేస్తాను.
ఒక వరుసలో ఈ నైపుణ్యాలన్నిటినీ చేస్తే,
ఇలాగే కొనసాగిస్తూ ముందుకు వెళ్తే, "స్టెఫని, ధైర్యంగా ఉండు."
ఇంకా ధైర్యంగా ఉండాలి. ధైర్యంగా ఊపిరి పీల్చుకో.
ఇలాగే కొనసాగించడం ధైర్యమైన పని.
ఇలా చేస్తూ పోతే, నాకే తెలియకుండా, నా పెరట్లో నిలబడి
నేను, "ఓకే. ఓకే. నేను తిరిగి మామూలుగా అయ్యాను" అనుకుంటాను.
నేను రోజు మొత్తం...
తింటూ ఉండడాన్ని ఇష్టపడతాను.
మీ మెదడుకు అది చాలా ముఖ్యం.
కాబట్టి నేను దీన్నొక నైపుణ్యంగా
భావిస్తాను.
పోషణ.
నేను తినే బ్రొకోలి మీద చిల్లీ సాస్ పోసుకోవడం పోషణే కదా.
మీ బ్రొకోలి ఇలా కనిపిస్తుంటే...
పోషకాలు ఉన్నట్లేనా?
నేను అన్నిటిమీదా చిల్లీ సాస్ పోసుకుంటాను.
అది మామూలు విషయం కాదు.
అన్నిటికంటే ఆసక్తికరమైన విషయం ఏంటంటే నా మనసు.
అది నన్ను గాయపరుచుకోమంటుంది, అంతే గట్టిగా ఆపని చేయవద్దని అంటుంది.
రెండు భావాలూ చాలా దగ్గరగా వచ్చాయి.
అందరూ ఏమనుకుంటారంటే
ఈ ప్రక్రియ ఒక సరళరేఖలాగా...
అంటే ఒక వైరస్ సోకింది, తర్వాత అది నయమైంది.
ఈ విషయంలో అలా ఉండదు.
ఎంతమాత్రం అలా ఉండదు,
వాస్తవానికి ఇది జనాన్ని ఒక ఉచ్చులో బిగిస్తుంది.
వాళ్ళు పూర్తిగా విసుగెత్తిపోయి ఉంటారు కాబట్టి అది జనాన్ని ఉచ్చులో బిగిస్తుంది.
నేను విసుగెత్తిపోయాను. మీరు మీ పట్ల విసుగు చెంది ఉంటారు.
"నాకు ఎందుకు నయం కావట్లేదు? నాలో ఏంటి సమస్య?" అనుకుంటారు.
అసలు విషయమేంటో తెలుసా? మీలో ఎలాంటి సమస్యా లేదు.
కానీ ఆలోచించే విధానంలో ఎక్కడో తేడా జరుగుతోంది.
వాస్తవానికి దానిపై మీరు దృష్టి పెట్టాలి
పైగా, అది సులభం కాదు.
రషద్
ఈ ఏడాది ఆసక్తికరంగా గడిచింది.
నాకు విడాకులయ్యాయి. నా వ్యాపారాన్ని కోల్పోయాను.
మరోవైపు కోవిడ్ మహమ్మారి.
మా ఆంటీ వాళ్ళ సోఫాలో నిద్రపోవడం దగ్గరినుండి...
దేవుళ్ళారా # నేనే రాజుని - 1987లో స్థాపితం
నేనే నల్లజాతి సోదరుడిని
…ఇల్లు లేని స్థితికి చేరడం, కుంగి పోవడం, డబ్బులేక ఇబ్బందులు,
తిరిగి మళ్ళీ మామూలు స్థితికి చేరడానికి...
ప్రస్తుతం నాకంటూ సొంత చోటు ఉంది, నా తిండి నేను తినగలుగుతున్నాను.
అది నన్ను ఎంతో గొప్పగా భావించేలా చేసింది.
నేను తిరిగి పనిచేయాలి కాబట్టి నేను తిరిగి ఓక్ ల్యాండ్ చేరుకున్నాను.
శారా రాల్స్ డౌన్ టు ఎర్త్ కుక్ బుక్
మేము వారానికి 750 మందికి వండుతున్నాం.
థెరపీ ఒక రకంగా, చాలా కష్టంగా అనిపించింది, ఎందుకంటే ఒకానొక దశలో నా స్థోమత సరిపోలేదు.
కాబట్టి నా మనోవేదనని తగ్గించుకోవడానికి అనేక వేర్వేరు మార్గాలు వెతకాల్సి వచ్చింది.
బ్లాక్ ఫుడ్ కలెక్టివ్ లో పనిచేయడం, ఈ వ్యాపారాల్ని అభివృద్ధి చేయడం కోసం
సాయం చేయడం నేను కోలుకునే ప్రక్రియలో పెద్ద పాత్ర పోషించింది.
నా మనసులో అణుచుకున్న ఎన్నో భావాలని
బయటికి తీయడం రోలర్ కోస్టర్ ప్రయాణంలా అనిపించింది.
నేను ఏ మాత్రం సిద్ధంగా లేని ఎన్నో అంశాలను బయటికి తీసుకురావాల్సి వచ్చింది.
క్వారంటైన్ ప్రారంభంలో నేను ఇంటికి వెళ్లాను.
డిప్రెషన్, ఆందోళన ఎంత దారుణంగా ఉంటాయో
నా కుటుంబ సభ్యులకు ఎలా చెప్పాలో నాకు తెలీదు.
ఎందుకంటే కొన్నిసార్లు నాకు సరైన... మంచి పదాలు దొరకవు.
నేను చెప్పాలనుకుంటాను, కానీ నేను చెప్పేది వాళ్ళకు సరిగా అర్థమయ్యేలా...
ఎలాంటి పదాలు వాడాలో తెలుసుకోలేకపోయేవాడ్ని.
కానీ వాళ్ళు నా జీవితంలోకి బలవంతంగా వచ్చే ప్రయత్నం చేశారు.
వాళ్ళలా చేయడం మంచిదే అయింది, ఎందుకంటే కొన్నిసార్లు
నేను నా జీవితంలో ఎంతగా కూరుకుపోతానంటే, నాకు బయటి ప్రపంచం కనబడదు.
ఇప్పుడు నూనె వేడి చేద్దామనుకుంటున్నావా?
-చికెన్ వేయించిన నూనె మిగిలుంటే బాగుండేది. -అదెలా చేయాలో నాకు తెలుసు.
-దాన్ని అలాగే చేయాలి. -కాదు.
ఇంతకు ముందెప్పుడూ తినలేదా? చూశావా?
-తగ్గించాలి. తగ్గించాలి. -దాని గురించి నాకు తెలీదు.
నిజమా?
-తను ఏమన్నాడు? -పొగ తగలకుండా
బార్బిక్యూ ఎలా చేయాలో నువ్వు నాకు నేర్పించాలి.
మా అమ్మానాన్నలు మాత్రమే ఈ వయసులో కూడా నా ఆశ చావకుండా బతికిస్తున్నారు.
తన అక్కాచెల్లెళ్ళలో ఇప్పటికీ వివాహబంధంలో ఉన్నది మా అమ్మ మాత్రమే.
ఆమెకూడా ఎంతోమందిలా ఎన్నో బాధలు అనుభవించింది.
అది చూడు. అవును, అవును, అవును.
రషద్ సున్నిత మనస్కుడు, అందరితో కలివిడిగా ఉంటాడు.
ఎప్పుడూ ఒక లీడర్ లా ఉండేవాడు.
చిన్నవాడిగా ఉన్నప్పుడు కూడా,
అందరినీ తనవెంట తిప్పుకునేవాడు.
కొన్నిసార్లు మౌనంగా ఉండిపోయేవాడు…
…ఎక్కువగా మాట్లాడేవాడు కాదు.
ఇంకొంచెం పెద్దయ్యాక, వయసుకొచ్చాక, అంటే టీనేజీలో అంతగా బయటపడలేదనే చెప్పాలి.
కానీ అతని పెళ్ళయ్యాక మాత్రమే పరిస్థితి దిగజారింది.
అప్పుడే అతనిపై ప్రభావం కనిపించడం మొదలైంది.
చాలా దారుణంగా ఉండేది. అతని జీవితంలో చీకటి రోజులు.
అది అతని జీవితంలో చీకటి సమయం.
తను ఎంతగా ప్రయత్నించినప్పటికీ ఫలితం లేదు, ఎందుకంటే నా కొడుకు గురించి నాకు తెలుసు.
అతను బాధ పడేవాడు. ఎంతో వేదన అనుభవించేవాడు.
జీవితం నరకంలా తయారైంది,
చివరికి ఎలాంటి పరిస్థితి వచ్చిందంటే
నేను ఉన్నచోటే ఇరుక్కుపోయినట్లుగా.
ఆందోళన ఎన్నోరెట్లు ఎక్కువగా ఉండేది.
ప్రతిరోజూ, కానీ నేను...
నాకు ఎటాక్ వచ్చేటపుడు కూడా ప్రశాంతంగా కూర్చుని ఉండలేకపోయేవాడిని.
ఎటాక్ వచ్చిన సమయంలో కూడా నేను చేయాల్సింది చేస్తూనే ఉండాల్సి వచ్చేది.
డిప్రెషన్ ఉన్న సమయంలో కూడా నేను చేయాల్సింది చేస్తూనే ఉండాల్సి వచ్చేది.
కొన్నిసార్లు పరిస్థితిని సరిగా వివరించడానికి
సరైన పదాలు ఉండవు, లేదా సరైన పదాలు కనిపెట్టలేము.
అవును.
అలాంటి బాధాకరమైన క్షణాలు అనుభవిస్తున్నపుడు,
జైల్లో ఉన్నట్లుగా తోచేది.
నేను అందులోంచి బయటపడలేనట్లు అనిపిస్తుంది.
-అవును. -నాకు తెలుసు.
-అవును. -నేను దాన్ని ఫీలయ్యాను. దాన్ని ఫీలయ్యాను.
-అవును, మేము దాన్ని ఫీలయ్యాం. మాకు తెలుసు. -నేను దాన్ని ఫీలయ్యాను.
పరిస్థితి దిగజారుతోందని నాకు తెలుస్తూనే ఉంది.
తను బాధపడడం మొదలైన సమయంలో, నేను తనకు కావలసినంత అండగా లేను.
నేను తనతో మాట్లాడేదాన్ని…
కానీ మరీ ఎక్కువగా మాట్లాడేదాన్ని కాదు
ఎందుకంటే తన సమస్యని పరిష్కరించుకోవడానికి తగిన సమయం ఇవ్వాలనుకున్నాను
మాకు పరవాలేదని తెలియజేయాలనుకున్నాను
ఒక వ్యక్తిగా తనేం చేయాలో అది చేయాలి అనుకున్నాను.
కాబట్టి మేము కొంచెం వెనక్కి తగ్గాం.
మీరందరూ నాకోసం, లేదా మీరు వేయబోయే అడుగు వల్ల...
ఏదైనా పొరబాటు జరిగితే, నేనిలా అయినందుకు
కారణం మీరు కాదని, మీరు తప్పుచేసినట్లు భావించకూడదని కోరుకున్నాను.
విషయం అదికాదు. కారణం మీరు కాదు.
ప్రతీదీ, చుట్టూ ఉన్న ప్రతి ఒక్కరూ
నేను ఎదుర్కొన్న సంఘటనల్లో భాగంగా ఉన్న ప్రతి ఒక్కరూ.
కొన్ని పరిస్థితుల్లో చిక్కుకున్నప్పుడు
గతంలో మీరు చెప్పింది పట్టించుకోలేదు, తెలుసా.
ఆ సంఘటనల్లో అధికభాగం మీపై
భారీ ప్రభావాన్ని చూపాయన్న వాస్తవాన్ని గుర్తించలేకపోయాను.
-చాలా ఎక్కువ ప్రభావం. -ఆ విషయం నాకు తెలుసు.
కానీ మేము నీకోసం ఇప్పుడు అండగా ఉన్నాం.
కాబట్టి, నువ్వంటే నాకు చాలా ఇష్టం.
నీకు ఏ కష్టం వచ్చినా, నీకోసం నేనున్నాను.
మనోవేదన నుండి కోలుకోవడంలో కుటుంబాలు ప్రముఖ పాత్ర పోషిస్తాయి.
సమస్య మూలాలు తెలుసుకుని, దాన్ని పరిష్కరించేందుకు...
కెన్ డక్ వర్త్ గొంతు చీఫ్ మెడికల్ ఆఫీసర్
మానసిక అనారోగ్యంపై నేషనల్ అలయెన్స్
...సాయం చేసే ప్రియమైన కుటుంబం ఉండడం గొప్ప వరం.
సమస్యని అర్థం చేసుకుంటూ, మీ బలహీనతని
ఎత్తిచూపి మిమ్మల్ని సిగ్గుపడేలా చేయకుండా, మీతో కలిసి
సమస్య పరిష్కారం కోసం కృషి చేసే కుటుంబం మీ తోడుంటే,
ఫలితాలు ఊహించలేనంత అద్భుతంగా ఉంటాయి.
"ఏంటి సమస్య" అన్నది కాదు సరైన ప్రశ్న.
ఆ వ్యక్తి నిరంతరాయంగా లేదా స్థిరంగా అలాంటి ప్రవర్తన
కలిగి ఉండడానికి అతన్ని ప్రేరేపించేది ఏంటి అన్నది సరైన ప్రశ్న.
కాబట్టి ఆ శీర్షిక, దాన్ని ఏ పేరుతోనైనా పిలవొచ్చు, అది...
-అవును. -…ఇప్పుడు నా మెదడులోకి చొచ్చుకుపోయింది.
-"నీకు ఏం జరిగింది?" -ఏదైనా జరిగినపుడు, ఎప్పుడైనా...
నాపై ద్వేషంతో తీవ్ర విమర్శలు చేస్తున్న సమయంలో కూడా,
నేను దాన్ని గుర్తు చేసుకుంటాను, ఎందుకంటే...
-"నీకు ఏం జరిగింది?" -నీకు ఏం జరిగింది?
వాళ్ళకి ఏం జరిగింది?
ఎందుకంటే"నీకు ఏం జరిగింది?" అంటే అది నిందించినట్లు కాదు.
"నీ సమస్య ఏంటి?" అని అడిగే బదులుగా "చెప్పండి, ఏం... ఏం జరిగింది?" అని అడగడం.
అది ప్రతి ఒక్కరికీ వర్తిస్తుంది.
60 ఏళ్ళ నా జీవితంలో, ఈరోజుకు కూడా
నన్ను ఏడిపించే విషయం ఏంటంటే, గుర్తింపు...
ఓప్రా
…మిస్సిసిపీలోని అట్టాలా కౌంటీ నుండి నేను మొదటిసారి మిల్వాకీకి వెళ్ళినప్పుడు,
అంతకు ముందెప్పుడూ మా అమ్మమ్మని వదిలి ఉండలేదు.
ఉన్నట్టుండి నన్ను ఒక కారులో కూర్చోబెట్టి మిల్వాకీ పంపించారు
ఇక ఎప్పటికీ మా అమ్మమ్మని చూడలేనని చెప్పారు.
ఇకపై మా అమ్మతో కలిసి ఉండబోతున్నాననీ,
మా అమ్మ నాకు సరిగా గుర్తుకూడా లేదు.
ఇంకా... ఎందుకంటే తమ పిల్లల్ని అమ్మమ్మల దగ్గర వదిలి
ఉత్తరాది రాష్ట్రాలకు వలస వెళ్ళిన 'భారీ వలస' కార్యక్రమంలో మా అమ్మకూడా భాగం.
మధ్య తరగతి వారు నివసించే ఈ ప్రాంతంలో మా అమ్మకి వసతి ఏర్పాటు చేశారు,
ఛామనఛాయతో ఉన్న తెల్లని మహిళ ఇల్లు అది.
నేను అక్కడ అడుగుపెట్టిన మరుక్షణమే
నా రంగు కారణంగా నేను ఆమెకు నచ్చలేదని గ్రహించాను.
ఆ మొదటిరోజు రాత్రి
ఆవిడ నన్ను ఇంట్లోకి రానివ్వలేదు.
వీధి కనబడేలా ఒక చిన్న వరండా ఉండేది.
నేను ఆ సోఫాలో పడుకోవాలి.
ఇక మా అమ్మ...
తనకి ఇంకో బిడ్డ కూడా ఉంది.
నేను నా సవతి చెల్లిని మొదటిసారిగా అప్పుడే కలిశాను...
మా అమ్మ నా తరపున నిలబడలేదు,
"లేదు, నా బిడ్డ ఇంట్లోకి రావాలి" అని తను చెప్పలేదు.
ఆ క్షణంలో మా అమ్మ ఏమందంటే,
"ఓకే, సరే అయితే, నువ్వు ఇక్కడే నిద్ర పోబోతున్నావు" అన్నది.
నేను ఒంటరిగా ఉన్నానని తెలుసు.
ఈరోజు 'ది ఓప్రా విన్ఫ్రే షో' లో
మనం ప్రజల్ని తమకు ఇష్టమైన టీచర్లతో కలపబోతున్నాం,
ఒకరినొకరు చూసుకుని సుమారు పది, ఇరవై లేదా ముప్ఫై ఏళ్ళు అయి ఉండొచ్చు.
అయితే ముందుగా, నేను నాకు ఇష్టమైన టీచర్ గురించి చెప్పబోతున్నాను.
ఏడవడం మొదలుపెట్టమంటారా? నన్ను కాపాడింది నా టీచర్లే.
మేరీ డంకన్?
మిసెస్ డంకన్!
నా క్లాసులో ఉన్న పిల్లలందరూ ఓప్రా లాంటి వారు అయ్యుంటే,
నా అంత అదృష్టవంతులు ఎవరూ లేరనుకునేదాన్ని.
నా జీవితంలో ఎన్నో ఏళ్ళపాటు
నాకు ప్రేమ దొరికిన చోటు అది మాత్రమే.
ఆ కారణం వల్లే నేను ఎన్నో ఏళ్ళ వరకూ ఒక టీచర్ అవ్వాలని అనుకున్నాను.
నాకు నా టీచర్లు ఏదైతే ఇచ్చారో, దాన్ని మిగిలిన పిల్లలకు ఇవ్వాలని అనుకునేదాన్ని.
మిసెస్ డంకన్ అంటే ఎక్కువ ఇష్టం ఎందుకంటే, ఆవిడ నన్ను ఒక పరిపూర్ణ వ్యక్తిని చేశారు.
నేను కూడా ఏదో ఒకటి సాధించగలనని నాకు తెలిసింది ఆ సంవత్సరమే.
నాకు నేను విలువ ఇచ్చుకునేలా ఆమె చేశారు,
పిల్లలందరూ తమ విలువేంటో తాము తెలుసుకోవాలని నా ఉద్దేశం.
నేను ఎప్పుడూ మీ వల్లే, ఈ ప్రపంచాన్ని జయించగలనని భావించాను.
ఎందుకంటే మిమ్మల్ని పట్టించుకునే వ్యక్తితో ఉండే అనుబంధం
ఎంతో వ్యత్యాసంగా ఉంటుంది.
నా వరకూ అది నా టీచర్లు.
అందుకే స్కూల్ చాలా ముఖ్యమైనదని నాకు తెలుసు.
విద్య మిమ్మల్ని రక్షించకపోవచ్చు, కానీ మీకు విముక్తి ప్రసాదిస్తుంది.
కాబట్టి నా వరకూ అది ఎంతో ఊరట అందించింది
నాకు ఇంట్లో దొరకని...
విలువ, యోగ్యత అందించింది.
నాకు ఇంట్లో ఏదీ దొరకలేదు.
ఏదీ దొరకలేదు.
ఆగస్ట్ 20, 2006
ఈరోజు మీరందరూ ఇక్కడికి రావడానికి కారణం ఏంటంటే,
మీరు ఓప్రా విన్ఫ్రే లీడర్షిప్ అకాడమీలో
మొదటి తరగతి విద్యార్థులు కాబోతున్నారు.
ఓప్రా విన్ఫ్రే లీడర్షిప్ అకాడమీ ఫర్ గర్ల్స్
మెయెర్టన్, సౌత్ఆఫ్రికా
2007లో, సౌత్ఆఫ్రికాలో నేను ఓప్రా విన్ఫ్రే లీడర్షిప్ అకాడమీ తెరిచాను.
సంకల్పం ఉండీ అవకాశాలు లేని అమ్మాయిల కోసం.
స్కూల్లో మొదటి రెండు క్లాసుల విద్యార్థుల్ని నేను స్వయంగా ఎంపిక చేశాను.
గ్రామాలకు, టౌన్షిప్ లకు వెళ్లాను
ఏదో ఒకటి సాధించాలనే తపన ఉన్న అమ్మాయిల కోసం
తమ జీవితాల్ని మెరుగుపరుచుకోవాలనుకునే వారికోసం.
లేడీస్ అండ్ జెంటిల్మెన్,
వీళ్ళే ఓప్రా విన్ఫ్రే లీడర్షిప్ అకాడమీకి చెందిన యువతులు.
కానీ స్కూలు ప్రారంభమైన
మొదటి వారంలో కొంతమంది అమ్మాయిల్లో విచిత్రమైన ప్రవర్తనని గమనించాను.
"ఈ అమ్మాయిలకు ఏమైంది? వాళ్ళు దేనిమీదా
దృష్టి కేంద్రీకరించలేకపోయేవారు" అనుకునేదాన్ని.
అందుకని నేను డాక్టర్ బ్రూస్ పెర్రీకి కాల్ చేశాను
ఆయన ఏమన్నారంటే, "మీ పిల్లల మనసులు గాయపడ్డాయి.
వాళ్ళు గందరగోళానికి ఎంతగా అలవాటుపడ్డారంటే, వాళ్ళ మెదళ్ళు
ప్రశాంతత, ప్రేమ, సహకారం ఉన్న వాతావరణాన్ని తట్టుకోలేకపోతున్నాయి."
ఆ సమయంలో నాకు డిప్రెషన్ అర్థం కాలేదు.
ట్రామా లేదా మానసిక అనారోగ్యం, డిప్రెషన్, ఆందోళనలను ఎదుర్కోవడం కోసం
మేము సిద్ధంగా లేము.
ప్రతి సంవత్సరం నేను అక్కడికి వెళ్లి లైఫ్ 101 అనే కోర్సు బోధిస్తాను.
మైఖేల్ సింగర్ రాసిన 'ది అన్ టిధర్డ్ సోల్' పుస్తకం సాయం తీసుకున్నాను.
మనందరం మోస్తున్న ముళ్ళ గురించి ఆయన మాట్లాడతాడు.
మీ జీవితంలో ఎదురైన కొన్ని సంఘటనలు కప్పివేయబడి, అణిచివేయబడి,
ఎవరికీ చెప్పుకోకుండా ఉండిపోతాయి.
ఆ సంఘటన ఎలా జరిగిందో కూడా మీరు గుర్తించలేని పరిస్థితికి చేరుకుంటారు
అనుకోకుండా గుచ్చుకున్న ముల్లులాంటిది.
కాబట్టి మీలోంచి లాగి పడేయాల్సిన ముల్లు ఏంటి?
మొదటి అమ్మాయి ఇలా చెప్పింది, "నాలో ఉన్న ముల్లు నా కోపం.
నాలో కోపం తారాస్థాయిలో ఉంది."
ఆ క్లాసులో 72మంది అమ్మాయిలు ఉన్నారు.
"నాలో కోపం తారాస్థాయిలో ఉంది."
ఆమె ఇంకా ఇలా చెప్పింది, "ఎందుకంటే నాకు నాలుగేళ్ళు ఉన్నప్పుడు...
మా మావయ్య నన్ను లైంగికంగా వేధిస్తున్నాడని మా అమ్మమ్మతో చెప్పడానికి ప్రయత్నించాను.
అమ్మమ్మ నాతో, 'చూడమ్మాయి, ఏం మాట్లాడుతున్నావ్? అతను మీ మావయ్య' అంది.
నన్ను పట్టించుకోలేదు. నాకు ఏడేళ్ళు వచ్చాక, మా మావయ్య నాపై అత్యాచారం చేశాడు."
ఆమె ఇంకా ఏం చెప్పిందంటే...
"నేను ఇంటికి వెళ్ళిన ప్రతిసారీ…
నేను ఇప్పటికీ మా మావయ్యతోనే ఉండాలి.
మా అమ్మమ్మకి విషయం తెలుసు.
నేను ఏమీ చేయలేకపోతున్నాను.
అందుకే నా కోపం తారాస్థాయిలో ఉంది."
అక్కడంతా నిశ్శబ్దం నెలకొంది, ఎందుకంటే ఆమె దాన్ని బయటికి చెప్పడం ఎవరూ నమ్మలేకపోయారు.
"మీ జీవితంలో అలాంటి కథ ఉన్న అమ్మాయివి నువ్వు మాత్రమే కాదు" అని నేనన్నాను.
నీకు ఒక్కదానికే ఇలాంటి కథ లేదని నేను పందెం వేస్తానని అన్నాను.
తమ జీవితాల్లో ఇలాంటి కథ ఉన్న వారు ఈ గదిలో ఉంటే...
…నిలబడమని అడిగాను.
ఆ అమ్మాయికి అండగా నిలబడాలని కోరాను.
ఆ అమ్మాయి అమ్మమ్మ తనకు తోడుగా నిలబడలేదు కాబట్టి, మీకోసం మీరు
నిలబడడం మాత్రమే కాదు, తనకోసం నిలబడిన వారవుతారు.
ఆమెకోసం ఎవరు నిలబడతారు?
ఆమె ఏం మాట్లాడుతుందో తెలిసిన వాళ్ళు మాత్రమే,
మీక్కూడా అలాంటి సంఘటనలు ఎదురైతేనే నిలబడండి."
72 మంది అమ్మాయిలున్న క్లాసులో, 24 మంది నిలబడ్డారు.
నా తొమ్మిది, పది, పదకొండు, పన్నెండేళ్ళ వయసులో...
19 ఏళ్ళ మా బంధువొకడు నాపై అత్యాచారం చేశాడు.
అత్యాచారం అంటే ఏంటో నాకు తెలీదు.
ఆ పదం ఎప్పుడూ వినలేదు.
శృంగారం అంటే ఏంటో తెలీదు. నాకు ఏ మాత్రం...
పిల్లలు ఎలా పుడతారో నాకు అస్సలు తెలీదు.
కనీసం నాకు ఏం జరుగుతుందో కూడా నాకు తెలీదు.
నేను ఆ విషయాన్ని రహస్యంగా ఉంచాను.
ఇంకా…
నేను దాన్ని అంగీకరించాను అంతే.
ఈ మగవారి ప్రపంచంలో అమ్మాయిలకు...
రక్షణ లేదు.
ఎదిగే వయసులో పెరుగుతూపోయే వేదన బారినుండి తప్పించుకోలేరు.
మీరు దాన్ని దాటుకుని ఏదో ఒక మార్గం కనిపెట్టొచ్చు,
కానీ ఆ క్రమంలో ఖచ్చితంగా బాధని ఎదుర్కొంటారు…
డాక్టర్ బ్రూస్ పెర్రీ గొంతు
సీనియర్ ఫెలో, చైల్డ్ ట్రామా అకాడమీ
…ఆ క్రమంలో మచ్చలుంటాయి, ఎన్నో సవాళ్ళు ఉంటాయి.
నా ఉద్దేశంలో ప్రజలు అర్థం చేసుకోవాల్సిన
ఒక ముఖ్యమైన విషయం ఏంటంటే,
ప్రతి ఒక్కరూ ఏదో ఒక బాధని మోస్తున్నారు.
ప్రతి ఒక్కరిపై భారం ఉంటుంది. అది ఏంటో మనకి తెలియదంతే.
అందువల్లే మీరు మానసిక ఆరోగ్యం కోసం ఏదైనా పనిచేస్తున్నప్పుడు,
ఇతరుల బాధలు తెలుసుకోవడం చాలా ప్రధానమైన విషయం.
తమ కథని చెప్పడం,
"నాకు ఈ విధంగా జరిగింది" అని బయటికి చెప్పగలగడం
కీలకమైన విషయం.
నేను నా సొంత ప్రయోజనం కోసం నా కథ చెప్పలేదు.
ఎందుకంటే, నిజాయితీగా చెప్పాలంటే, అలా చెప్పడం చాలా కష్టం.
ఆ విషయంలో నేను చాలా సిగ్గు పడుతున్నాను.
నాకు ఎన్నో సౌకర్యాలున్నాయి, ఎంతో డబ్బుంది, అధికారం ఉంది, అయినప్పటికీ
నేను దౌర్భాగ్య స్థితిలో ఉన్నానని ప్రజలకు ఎలా చెప్పేది?
అది ఎలా సాధ్యం?
నామీద జాలి పడమని చెప్పడం కోసం నేను
నా కథని చెప్పలేదు. నేను బాగానే ఉన్నాను.
నాలాంటి కొందరికోసం నా మనసు విప్పాను.
ఎందుకంటే, నేను దీన్ని అనుభవించాను కాబట్టి, నాలాంటి వారికి సాయం కావాలి.
కాబట్టి, మీతో ఈ విధంగా మాట్లాడగలగడం కూడా నా చికిత్సలో భాగమే,
నేను ఇకపై భయపడడం లేదు.
ఎందుకంటే, అవును, నాకు కూడా డిప్రెషన్ ఉంటుందని చెప్పడానికి భయపడడం లేదు.
అవును, నాకు కూడా ఆందోళన ఉంటుంది,
ఏమీ చేయాలని అనిపించకుండా ఉండే సందర్భాలు నాకుకూడా ఉంటాయి.
నాకూ కోపం వస్తుంది, నాకూ బాధ వస్తుంది, నేను కూడా అతిగా
ఎమోషనల్ అయ్యే సందర్భాలు ఉంటాయి, అలాంటివన్నీ నాకూ ఉంటాయి.
అవన్నీ కలిస్తేనే నేను. అవన్నీ లేకుండా నేను లేను.
అలా ఉండగలుగుతున్నందుకు చాలా సంతోషిస్తున్నాను.
తమ మానసిక ఆరోగ్యం కోసం పోరాడుతున్నామని ఒప్పుకునే వ్యక్తులు
నా దృష్టిలో సూపర్ హీరోలు.
మీరు వేదనని అనుభవించినంత మాత్రాన,
మీ పిల్లలు లేదా ప్రతి ఒక్కరూ మీరు అనుభవించిన
అదే బాధను అనుభవించాల్సిన అవసరం లేదు.
ఆ విషవలయాన్ని ఛేదించాల్సిన బాధ్యత నాదేనని నాకు తెలుసు.
సబ్ టైటిల్స్ అనువదించింది: రాధ