மன ஆரோக்கியம் என்று நாம் அழைக்கும்
இதைப் புரிந்துகொள்ளும் முயற்சியின் மிகவும் ஆரம்ப கட்டத்தில் நாம் இருக்கிறோம்.
உங்கள் இனம், கலாச்சாரம் அல்லது வர்க்கம் எதுவாக இருந்தாலும்,
மனநல பிரச்சனைகள் என்பவை உலகளாவிய சுகாதார பிரச்சனைகளாகும்.
எனது ஓசிடி-யுடன் போராடுகிறேன்.
நான் எழுந்து சிறந்த உடையை அணிந்துகொள்ளலாம்,
ஆனால் உள்ளே என் இதயம் நொறுங்கியதாக உணர்வேன்.
அது அப்படிப்பட்டது இல்லை.
மனச்சோர்வு, பதட்டம், மன உளைச்சல் ஆகியவற்றால் பாதிக்கப்படாத
ஒருவருக்கும் நம் குடும்பத்தில் ஒருவர் அப்படி இருப்பதற்கும் பெரிய இடைவெளி இல்லை.
இந்த மனச்சோர்வு என் சிறந்ததை காட்டியது...
இப்போது நல்ல செய்தி என்னவென்றால், குணமடைய ஒருபோதும் இது தாமதமில்லை.
மனமுடைந்தவர்கள் வந்து மனமுடைந்தவர்களாகவே உணரக்கூடிய இடம் இது.
நமக்கு ஒரு பெரிய வாய்ப்பு உள்ளது.
நீங்கள் செய்ய வேண்டியது எல்லாம் சரியான இடத்தில் இருக்க வேண்டும்.
எல்லோருக்கும் தாங்கள் சுமக்கும் சுமை இருக்கிறது.
எல்லோருக்கும் ஒரு கதை இருக்கிறது.
உலகம் முழுவதும் நிறைய பேர்
ஒருவித மன, உளவியல், உணர்வுப்பூர்வமான வலியில் இருக்கின்றனர்…
ஆம்.
…அவர்கள் அதை ஒப்புக் கொள்ளாமல் இருக்கலாம்,
குறிப்பாக இந்த ஆண்டு நிச்சயமாக ஒரு பெரிய கண்ணாடி போல
நம் மனிதகுலத்தின் முன்பு நாம் யார் என்பதை...
-ஆம். -…பிரதிபலித்துவிட்டது.
எனவே, கோவிட்-19 க்கு முன்பு உங்களுக்கு என்ன பிரச்சினை இருந்தாலும்
மேலும் பெரிதுபடுத்தப்பட்டது.
எனவே, நான் நினைக்கிறேன், நிறைய பேருக்கு,
தனிமைப்படுத்தல் மற்றும் தனிமை ஒரு முக்கிய பிரச்சினையாகிவிட்டது.
அது நிச்சயமாக துக்கத்தை பிரதிபலிப்பதாக நான் நினைக்கிறேன்,
ஏனென்றால் ஒருவரை இழப்பதால் ஏற்படுவது மட்டும் துக்கமில்லை.
முக்கியமான எதையும் இழப்பது நமக்கு துக்கத்தை ஏற்படுத்தும்.
தாங்கள் நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் உயர்நிலைப் பள்ளி பட்டப்படிப்பைப்
பெற முடியாமல் குழந்தைகள் வருத்தப்படுகின்றனர்.
-அவர்களின் நண்பர்களுடன் இருப்பது. -அவர்களின் நண்பர்களுடன் இருப்பது.
இயல்பு வாழ்கையை வாழ முடியாமல் போனது.
இந்த ஆண்டு ஒரு கலாச்சாரமாக நாம் யார் என்பதை இன்னும் நிறைய பேர்
கையாளாத வழிகளில் வடிவமைத்துவிட்டது என்று நான் நினைக்கிறேன்.
அதன் ஆரம்பத்தில் சிலர் இதை சமப்படுத்துதல் என்று கூறினார்கள்.
-அதில் எனக்கு உடன்பாடு கிடையாது. -இது சமப்படுத்துதல் அல்ல.
ஏற்கனவே கஷ்டப்பட்ட மக்கள் இப்போது இன்னும் அதிகமாக கஷ்டப்படுகிறார்கள்.
-அது சரிதான். -உலகளவில் நாம் உடன்படும் ஒரு
விஷயம் இருக்கிறதென்றால்,
எல்லோரும் ஒரே விஷயத்தை வெவ்வேறு விதமாக அனுபவித்திருக்கிறார்கள்.
சரி. எனவே கோவிட் -19 மக்களுக்கு என்ன செய்திருக்கிறது என்ற இந்த யோசனை…
கற்பனை செய்திராத பல…
வழிகளில் வெளிப்படப்போகிறது,
அது நடப்பதற்கு முன்பே நீங்கள் பொறுமையாக அதை சமாளிக்க
முயற்சித்தாலும் கூட
இந்த ஆண்டு நம்மில் 100% இல்லையென்றாலும், நிச்சயமாக 99.9% பேர்,
-எல்லோரும் ஒரு விதமான வேதனையை... -ஒரு விதமான வேதனையை.
-…அனுபவித்திருக்கிறார்கள். -ஆம்.
அல்லது ஒருவிதமான துக்கம், ஒருவிதமான இழப்பு.
-ஆம். -யாரோ சொல்ல கேட்டிருக்கிறேன்,
"தீராத சோகமானது பரவிவிடும்" என்று.
அது அடிப்படையில் ஒரு கணிப்பு. சரிதானே?
காயமடைந்தவர்கள், அவர்களின்... வளர்ப்பினாலும், சூழலினாலும்,
காயமடைந்ததாக புரிந்துகொள்ளக்கூடியவர்கள்,
அவர்களுக்கு என்ன நேர்ந்தது, எதற்கு ஆட்பட்டார்கள், அவர்கள் பார்த்தது என்ன.
அது எதுவாக இருந்தாலும், நீங்கள் அதை மாற்றவில்லை, அதை செயலாக்கவில்லை என்றால்,
உங்களால் கட்டுப்படுத்த முடியாத எல்லா விதமான வழிகளிலும் அது வெளிவரும்,
எப்போது என்று உங்களுக்குத் தெரியாது.
அது சரிசெய்யப்படாமல், அது நம்மை உள்ளிருந்தே கொன்றுவிடும்.
ஆனால் நீங்கள் அதை உணரமாட்டீர்கள். பாருங்கள், இது...
அதை உணர்ந்த முதல் நபர்களில் நானும் ஒருவன்.
முதலாவதாக, நான் சிகிச்சைக்குச் சென்றபோது எனக்கு பயம் இருந்தது. இழப்பதற்கான பயம்...
எப்போது சிகிச்சையைத் தொடங்கினீர்கள்?
-நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு. -சமீபத்தில்தான்.
ஆம், ஆனால் நான்கு வருட சிகிச்சை என்பது
தனக்கு எப்போதுமே தேவைப்படும் என்று ஒருபோதும் நினைக்காத ஒரு நபருக்கு
அது... ஒரு நீண்ட காலம் தான்.
நான் அதைப் பற்றி பேசுவதை அனுமதிக்கும் சூழலில் கூட நான் இருந்ததில்லை.
அது அடக்குமுறை போன்றது.
சரி, உங்களுக்கு இது தேவை என்று நினைக்க வைத்தது எது?
கடந்த காலம். கடந்த கால நினைவுகளிலிருந்து என்னை குணமாக்க.
ஹேரி
பல ஆண்டுகளாக, நான் அதைப் பற்றி நினைத்தது கூட இல்லை.
அதன் மீதான பற்றுதல் பற்றி இல்லை. எனக்கு அதைப்பற்றியே தெரியாது.
நான் சாதாரணமாக இருக்க விரும்பினேன்.
வெதர்பி பள்ளி
வெறும் "ஹாரியாக" இல்லாமல் "இளவரசர் ஹாரியாக" இருப்பதை எதிர்த்தேன்.
அது ஒரு குழப்பமான வாழ்க்கை.
ஆனால், துரதிர்ஷ்டவசமாக, நான் என் அம்மாவைப் பற்றி நினைக்கையில்,
முதலில் என் நினைவுக்கு மீண்டும் மீண்டும் வருவது ஒரே விஷயமாகத்தான் இருக்கும்.
காரில் சிக்கிக்கொண்டு, சீட் பெல்ட் அணிந்து,
காரில் என் சகோதரனும் இருக்கையில்,
என் அம்மா காரை இயக்க, நான்கு, ஐந்து மொபெட்களில் புகைப்பட கலைஞர்களால்
ம், துரத்தப்பட்டதுதான்.
கண்ணீர் வந்ததன் காரணமாக அவரால் வாகனத்தை ஓட்ட முடியவில்லை.
எந்த பாதுகாப்பும் இல்லை.
உதவியற்று இருப்பது தான் எனக்குள் எப்போதும் தோன்றும் ஒரே உணர்வு.
மிக இளம் வயது. பையனாக இருந்தாலும், ஒரு பெண்ணுக்கு உதவ முடியாத இளம் வயது.
இந்த விஷயத்தில், உங்கள் அம்மா.
அதோடு அது ஒவ்வொரு நாளும் நடந்தது.
-போதும். நன்றி. -சரி.
ஒரு நல்ல புகைப்படம் கிடைக்குமா?
அவர் இறக்கும் நாள் வரை ஒவ்வொரு நாளும்.
பாரிஸில் நடப்பவற்றை தொடர்ந்து கவனிக்கிறோம்…
ஆகஸ்ட் 31, 1997
…அங்கே கார் விபத்தில் இளவரசி டயானா படுகாயமடைந்துள்ளார்.
அவருடன் இருந்த, டோடி அல்-ஃபயீத், கொல்லப்பட்டார்.
இந்த விபத்தில் இளவரசியைப் பின்தொடர்ந்த,
சில புகைப்பட கலைஞர்கள் ஈடுபட்டிருக்கலாம்.
சில அறிக்கைகளின்படி, அவர்கள் மோட்டார் சைக்கிள்களில் இருந்திருக்கிறார்கள்,
அதோடு அதுவே விபத்துக்கு காரணமாக இருக்கலாம்.
என் அம்மாவை 12 வயதில் என்னிடமிருந்து பிரித்தபோது,
எனது 13 வது பிறந்தநாளுக்கு முன்பு,
எனக்கு இந்த வாழ்க்கை வேண்டாம் என்று தோன்றியது.
என் அம்மாவுடைய மரணத்தின் சோகத்தை உலகத்துடன் பகிர்ந்து கொள்வது.
என்னைப் பொறுத்தவரை, எனக்கு நன்றாக நினைவில் உள்ள விஷயம்
நடைபாதையில் செல்லும் குதிரைகளின் காலடி ஓசைதான்.
மாலின் அருகே, ரெட் பிரிக் சாலையில்.
இந்த நேரத்தில், நாங்கள் இருவரும் அதிர்ச்சியில் இருந்தோம்.
அது என் உடலைவிட்டு உயிர் வெளியே இருப்பது போல் இருந்தது,
என்னிடமிருந்து எதிர்பார்த்ததைச் செய்துகொண்டு நடந்துசென்றேன்.
எல்லோரும் காட்டும் உணர்ச்சியின் பத்தில் ஒரு பங்கைக் காட்டிக்கொண்டு.
சார்லஸ்.
நான், "இது என் அம்மா. நீங்கள் அவரை ஒருபோதும் சந்தித்ததில்லை" என்றேன்.
வில்லியம்.
நீங்கள் பேசுகையில்...
என் கண்களில் கண்ணீர் வராமலிருக்க முயற்சிக்கிறேன்...
ஆனால் நீங்கள் பேசுகையில், ​​நான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன்,
உங்கள் அம்மாவை தூரத்திலிருந்தே போற்றி நேசித்தவர்கள்
அவரைப் பற்றி நீங்கள் நினைத்ததை விட அதிகமாக நினைத்திருப்பார்கள்.
சந்தேகத்துக்கு இடமில்லாமல்.
அவருக்கு நடந்ததை நினைத்து மிகவும் கோபப்பட்டேன்,
அதோடு உண்மையியல் அதில் எந்த... நியாயமும் இல்லை என்பதை எண்ணியும்.
அதனால் எந்த பலனும் இல்லை.
அவரை சுரங்கத்திற்குள் துரத்தி சென்ற அதே நபர்கள்
அந்த காரின் பின் இருக்கையில் அவர் இறக்கும்போது புகைப்படம் எடுத்தனர்.
கோபத்தின் காரணமாக, எல்லா கடைகளையும் சூரையாட வேண்டும் என்று தோன்றியது.
அந்த மோசமான பத்திரிகைகள் அனைத்தையும் சூரையாடி தீயிட்டுகொளுத்த நினைத்தேன்.
இறக்கும் டயானாவின் புகைப்படத்தால் கொந்தளிப்பு
நீங்கள் வெட்கப்பட வேண்டும்
நான் அவரைப் பற்றி யோசிக்க விரும்பவில்லை,
ஏனென்றால் நான் அவரைப் பற்றி நினைத்தால்,
மீண்டும் அவரை உயிர்பிக்க முடியாது என்ற உண்மை விளங்கும்.
அது எனக்கு வருத்தம் தரும். சோகமான ஒன்றைப் பற்றி சிந்திப்பதில் என்ன பயன்?
நீங்கள் இழந்த ஒருவரை மீண்டும் உயிர்பிக்க
முடியாது என்று தெரிந்தும் அவரைப் பற்றி சிந்திப்பதில் என்ன பயன்?
நான் அதைப் பற்றி பேச வேண்டாம் என்று முடிவு செய்தேன்.
-உங்களைச் சுற்றி யாராவது பேசினார்களா? -இதைப் பற்றி யாரும் பேசவில்லை.
நீங்கள் அதை மிகவும் கவனமாக திட்டமிட்டுள்ளதை பார்க்கிறேன்.
என்ன நடந்ததோ அந்த காலகட்டத்துக்கு பிறகு எத்தனை வருடங்கள், அதாவது அதைப்பற்றி
யாரும் கவலைப்படவும் இல்லை, கண்டுகொள்ளவும் இல்லை.
மக்கள் சொல்வதைப் போல... நான் இதை முன்பே சொல்லியிருக்கிறேன்.
மக்கள் "நீங்கள் எப்படி இருக்கிறீர்கள்?" என்றால், "நான் நலம்" என்பேன்.
மகிழ்ச்சியாக இல்லை, சோகமாக இல்லை. "நலம்"... "நலம்" என்பது எளிதான பதில்.
ஆனால் நான் எல்லா இடங்களிலும் மனரீதியாக இருந்தேன்.
ஒவ்வொரு முறையும் நான் சூட் மற்றும் டை அணிந்து இளவரசராக இருக்கையில்
"சரி, இறுக்கமாக இருக்காதே" என்பது போல இருந்தேன்.
கண்ணாடியில் பார். "சரி. போகலாம்."
வீட்டை விட்டு கிளம்பும் முன்பே, எனக்கு வியர்த்து கொட்டும். என் இதய துடிப்பு...
இருப்பதா அல்லது ஓடுவதா என்று தோன்றும். அதிர்ச்சி தாக்குதல்கள், தீவிர பதற்றம்.
எனவே, 28 முதல் 32 வயது வரை
என் வாழ்க்கையில் மிகவும் கடினமான காலம்.
நான் காரில் ஏறும் ஒவ்வொரு முறையும் கேமிராவை பார்க்கும் ஒவ்வொரு முறையும்
மிகவும் பயப்படுவேன்.
அந்த உணர்வு எப்படி இருந்தது?
எனக்கு வியர்க்க ஆரம்பிக்கும்.
என் உடலின் வெப்பநிலை அறையிலுள்ள மற்றவர்களை
விட இரண்டு அல்லது மூன்று டிகிரி அதிகமாக இருப்பதை உணர்வேன்.
என் முகம் சிவந்திருக்கிறது என்று நானே என்னை நம்பவைப்பேன்,
எனவே நான் எப்படி உணர்கிறேன் என்பதை எல்லோரும் பார்க்க முடிந்தது.
ஆனால் அதற்கான காரணம் யாருக்கும் தெரியாது. எனவே அது சங்கடமாக இருந்தது.
நீங்கள் அதைப் பற்றி யோசித்துக்கொண்டிருப்பீர்கள்,
திடீரென்று எல்லோரும் என்னையே பார்ப்பது போல தோன்றும்.
ஒரு வியர்வை துளி வந்தாலே முகம் முழுக்க வியர்த்ததை போல உணர்வேன்.
வெறும் வியர்வை தான். பிறகு, "இது மிகவும் சங்கடமாக இருக்கிறது.
என்னைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள்? அவர்களுக்கு எதுவும் தெரியாது.
என்னால் அவர்களிடம் சொல்ல முடியாது" என்றெல்லாம் தோன்றும்.
நான் எங்கு சென்றாலும், ஒவ்வொரு முறையும் ஒருவரை சந்திக்கும் போதும்,
இந்த ஆற்றலால் கிட்டத்தட்ட நான் வாடுவது போல இருக்கும்.
மற்றவர்களின் உணர்ச்சியைப் புரிந்துகொள்வது.
இறுதியாக, என்னை விட அதிகமாக வியர்க்கும் ஒருவரை சந்திப்பேன்,
அங்கே நின்று, அவர்களிடம் பேச முடிந்தது,
எல்லாம் அமைதியாகிவிடும், பிறகு நான் மீண்டும் இயல்பாக தொடர்வேன்.
குடிக்கவும் போதை மருந்து எடுத்துக்கொள்ளவும் தயாராக இருந்தேன்.
நான் உணர்வதை குறைக்கும் விஷயங்களை
முயற்சிக்கவும், செய்யவும் நான் தயாராக இருந்தேன்.
நான் மெதுவாக அறிந்தேன், திங்கள் முதல் வெள்ளி வரை நான் குடிக்கவில்லை,
ஆனால் நான் ஒரு வாரத்தில் குடிக்கக்கூடியதை ஒரேநாளில்
வெள்ளிக்கிழமையோ சனிக்கிழமை இரவோ குடிப்பேன்.
அப்போது நான் உணர்ந்தேன், நான் அனுபவிப்பதற்காக குடிக்கவில்லை,
ஏதோவொன்றை மறைக்க தான் முயற்சித்திருக்கிறேன் என்று.
நீங்கள் அதைச் செய்த நேரத்தில்,
நீங்கள் எதையாவது மறைக்க முயற்சித்தீர்களா?
இல்லை. அதைப்பற்றி முற்றிலும் அறியவில்லை.
நான் ஒரு முரண்பாட்டில் இருப்பதாக என் மூளை சொல்லியது.
ஆனால் எனக்குத் தெரியாது. எனக்கு எப்படி தெரியும்?
ராணுவத்தில் இருந்த பத்து வருடங்கள்தான் என் வாழ்க்கையின் இனிமையான நாட்கள்.
சந்தேகத்துக்கு இடமில்லாமல்.
எல்லோரையும் போல நானும் அதே சீருடை அணிய வேண்டும்.
எல்லோரையும் போல நானும் அதே பயிற்சியை செய்ய வேண்டும்.
எல்லோரையும் போல நானும் அடிமட்டத்தில் தான் ஆரம்பித்தேன்.
நான் யார் என்பதன் காரணமாக எந்த சிறப்பு சலுகையும் கிடையாது.
அங்கிருக்கிறது.
அங்குதான் என்னை மிகவும் இயல்பாக உணர்ந்தேன்,
உண்மையில், என் இளமை காலத்தில், ஊடகங்களிலிருந்து விலகி ஆப்கானிஸ்தானில்
நான் மிகவும் சௌகரியமாக உணர்ந்தேன்.
ஆனால் கோபத்தின் காரணமாக என் கடந்த காலத்தோடு போராட வேண்டியிருந்தது.
என் 20களின் முடிவில், நான் கேள்விகளை கேட்கத் தொடங்கினேன்,
"நான் நிஜமாக இங்கு இருக்க வேண்டுமா?"
அப்போதுதான் திடீரென "இதிலிருந்து தொடர்ந்து உன்னால் ஒளிய முடியாது" என்பதை உணர்ந்தேன்.
"நடப்பதை ஏற்றுக்கொள் வாழ்க்கை எளிதாகும்," என்று குடும்ப உறுப்பினர்கள் சொன்னார்கள்.
ஆனால் எனக்குள் என் அம்மாவின் குணங்கள் நிறைய இருந்தன.
நான் அமைப்புக்கு வெளியே இருப்பது போல உணர்ந்தாலும்,
நான் அங்கேயே சிக்கியிருக்கிறேன்.
உங்களை விடுவித்து வெளியேற ஒரே வழி
உண்மையைச் சொல்வதுதான்.
ரஷாத்
நான் வாழ்க்கை முழுவதும் ஒரு செஃப் ஆகவே இருந்தேன்.
வளரும்போது, நான் செஃப் ஆவேன் என்று எல்லோருக்கும் தெரியும்.
எப்படி இருக்கிறீர்கள்? நான் செஃப் ரஷாத். பிளாக் ஃபுட் கலெக்டிவின் நிறுவனர்.
2017 இல் பிளாக் ஃபுட் கலெக்டிவை தொடங்கினேன். முதல் நிகழ்ச்சி ஆப்ரோடெக்.
அவர்களின் டிரக்கில் இருப்பவற்றை இறக்குவதற்கு நாம் எல்லோரும் உதவுவோமா?
-இன்று மாநாடு எப்படி போகிறது? -நன்றாக.
மக்கள் இங்கே வரிசையாக நிற்க வேண்டாம்.
உணவுத் துறையில் இல்லாத ஒரு விஷயம்
கறுப்பினத்தவருக்கு சொந்தமான உணவு தொழில்கள்.
நான் செஃப் ரஷாத். இதை ஏற்பாடு செய்தவன் நான்தான்.
சாப்புடு சாம்பியன் செஃப் ரஷாத்
பல்வேறு தரப்பினரையும் ஒரே மேஜைக்கு உணவு கொண்டு வருகிறது.
-இதோ, அன்பே. -நன்றி. உங்களை பாராட்டுகிறேன்.
எப்போதுமே, "நீ ஒரு செஃப் அல்லது ஒரு போதகராக ஆகப்போகிறாய்" என்பார்கள்.
எங்களது முழு நோக்கம் என்னவென்றால், அவர்களுக்கு இந்த தொழில்களை உருவாக்கி
வளர்ப்பதை காட்டுவதன் மூலம் அவர்களது சமூகத்திற்குள்ளும் குடும்பத்திற்குள்ளும்
வாழ்நாள் முழுவதும் தக்க வைத்துக்கொள்ளும்
செல்வத்தை உருவாக்க முடியும் என்பதுதான்.
நான் மக்கள் முன் வந்து பேசும்போதெல்லாம்,
மக்கள், "ஓ, கடவுளே. நீங்கள் சொன்னது மிகவும் சக்தி வாய்ந்தது" என்பார்கள்.
"அது நான் இல்லை" என்பேன்.
அது ரஷாத் அல்ல.
உள்ளிருப்பதை வெளிக்காட்டாமல் இருக்க கற்பிக்கப்பட்டேன்.
எனவே, நான் எழுந்து சிறந்த உடையை அணிந்துகொண்டு
சிரித்துக்கொண்டே நேர்மறை எண்ணத்துடன் தோன்ற முடியும்,
ஆனால் உள்ளே என் இதயம் நொறுங்கியதாக உணர்வேன்.
என் பால்ய பருவத்தின் சிறு விஷயங்கள் என்னை பெரிதும் பாதித்தன.
நாம் மிகவும் சிறுவனாக இருந்தபோது, எங்கள் வீட்டை காவலர்கள் சோதனையிட்டனர்,
என் அப்பா சிறைக்கு சென்றார்.
சிறைக்கு சென்று அவரைப் பார்த்தது நினைவிருக்கிறது.
வளரும்போது, நிறைய விஷயங்களை பார்த்திருக்கிறேன்.
போதைக்கு அடிமையான நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள்.
தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்ளும் நண்பர்களும் இருக்கிறார்கள்.
எனக்கு...
இந்த மக்கள்... எனக்குத் தெரிந்த முதிய மற்றும் இளைய,
எதையும் கையாளக்கூடிய அல்லது கையாள முடியாத...
கறுப்பின ஆண்கள் இருக்கிறார்கள்.
எனவே நான் அவர்களை பார்க்கும்போது...
நான் என்னையே பார்க்கிறேன்.
மனநல பிரச்சினைகளுடன் போராடும் மக்களை...
டாக்டர் புரூஸ் பெர்ரியின் குரல்
சீனியர் ஃபெல்லோ, சைல்டுடிரௌமா அகாடமி
...பொதுமக்கள் மிகவும் அவமதிக்கிறார்கள்.
முரண்பாடு என்னவென்றால் மனச்சோர்வு, பதட்டம், போதைப் பொருளுக்கு அடிமையாதல்,
சார்பு, மற்றும் அதிர்ச்சி ஆகியவற்றால் பாதிக்கப்படாத
ஒருவருக்கும் நம் குடும்பத்தில் ஒருவர் அப்படி இருப்பதற்கும் பெரிய இடைவெளி இல்லை.
அந்த நான்கு விஷயங்களை எடுத்துக்கொண்டால், 80% மக்களை நீங்கள் அடையலாம்.
தங்கள் குழந்தைக்கு புற்றுநோய் இருப்பதாகவும்,
அவர்கள் சிகிச்சை பெறப் போகிறார்கள் என்றும் மக்கள் வெளியே சொல்ல வெட்கப்பட மாட்டார்கள்.
ஆனால், "என் குழந்தைக்கு மனச்சோர்வு இருக்கிறது, சிகிச்சைக்காக
அழைத்துப் போகிறேன்" என்று சொல்ல வெட்கப்படுவார்கள்.
நாம் இந்த சமூகம் இன்னும் நிறைய பண்பட வேண்டியிருக்கிறது.
நான் குரல் கொடுப்பது மற்றும்
நேர்மையாக இருப்பது குறித்து பாதுகாப்பற்றதாக உணரச் செய்தார்கள்.
"அமைதியாக இரு." "அதை சொல்லாதே." "இல்லை, அமைதியாக இரு."
"இல்லை, நீ நிறைய பேசுகிறாய்."
மனச்சோர்வு மற்றும் பதட்டத்தை கையாண்ட பிறகு, சமைப்பதற்கான ஆர்வம் போய்விட்டது.
அது முழுவதுமாக போய்விட்டது.
சாப்புடு
2018 ல், நான் 'சாப்புடு' நிகழ்ச்சியில் வென்றேன்.
செஃப் ரஷாத் ஆர்ம்ஸ்டெட், நீங்கள்தான் 'சாப்புடு' சாம்பியன்.
10,000 டாலர்கள் பெறுவதற்கு முன்பு உங்கள் வெற்றியை அனுபவியுங்கள்.
நன்றி.
நான் எனது 'சாப்புடு' அத்தியாயத்தை பார்க்கக் கூட இல்லை.
அந்த நிகழ்ச்சியை செய்தபோது நான் எவ்வளவு வலியை உணர்ந்தேன் என்பது ஞாபகமிருக்கிறது.
ஒரு வருடத்திற்குள், என் வாழ்க்கை முற்றிலுமாக மாறிவிட்டது.
விவாகரத்து பெற்றேன், இரண்டு உணவகங்களை மூடினேன். கார் இல்லை.
வரவு மோசமாக இருந்தது.
ஒரு கறுப்பினத்தவரின் பார்வையில் இருந்து பேசுகையில்,
நீ எப்படி செய்ய வேண்டும், இருக்க வேண்டும்,
செயல்பட வேண்டும், வாழ வேண்டும்
என்று சொல்லப்பட்ட பல சரியான விஷயங்களை
நீங்கள் செய்ய முயற்சிக்கிறீர்கள்,
ஒரு எதிர்மறை உணர்ச்சி இருப்பதை அறியாமல்.
ஒரு போலி கிரெடிட் கார்டைப் பயன்படுத்தும் ஒரு ஆணைப் போல
என் தோற்றம் இருப்பதாக வாடகை கார் வாங்கும் இடத்தில் கூறினார்கள்.
நான் கறுப்பு என்பதால் சில நிமிடங்களுக்கு சிறை வைக்கப்பட்டேன்.
இவன் சட்டவிரோதமாக வண்டியை நிறுத்தியிருக்கிறான். பேஸ்புக்கில் போடு.
இரண்டு விநாடிகள் நிறுத்தினேன். இதை பேஸ்புக்கில் போட தேவையில்லை.
இது எனது பாதுகாப்பிற்காக, நீங்கள் போலீஸை அழைத்தால்...
ஒருவர் இரண்டு விநாடிகள் பார்க் செய்ததற்காக நீங்கள்
போலீஸை அழைத்தால் நீங்கள் மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவர்.
-ஆம். ஒருவரைப் பார்த்து அனைவரும் செய்வர். -குறிப்பாக ஏனென்றால்...
சில நேரங்களில் அது உங்கள் முயற்சியை கைவிட வைக்கும்.
உங்களை இன்னும் கடினமாக போராட வைக்கும்.
ஆனால் இது இன்னும் இந்த இருளில் நம்பிக்கையை நீங்கள் காண...
நீங்கள் காண வேண்டிய விஷயங்களில் ஒன்றாகும்.
கறுப்பின சமூகத்தில்,
தேவாலயத்திற்குச் சென்று, கடவுளிடம் முறையிட்டால் எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்று
பல ஆண்டுகளாக எங்களுக்கு கற்பிக்கப்படுகிறது.
கறுப்பின சமூகம் என்று வரும்போது சிகிச்சை என்பது தடைசெய்யப்பட்ட ஒன்றாகும்.
நாங்கள் அதை செய்யமாட்டோம்.
எனவே நான் அதையெல்லாம் மாற்ற வேண்டும்.
இப்போது நான் மனச்சோர்வு மற்றும் பதட்டத்தை கையாள்கிறேன்.
சில நேரங்களில் தற்கொலை உணர்வு ஏற்படும்.
என் வாழ்க்கையின் கடினமான உணர்வு.
என் மீது பாரம் இருப்பது போன்று இருந்தது.
ஏனென்றால் நிஜமாக அதை சமாளிப்பதற்காக முயற்சிக்கிறேன்.
நான் இப்படித்தான்.
"சரி. முன்னேறு" என்று.
குழந்தைப்பருவ ஞாபகங்கள் வருகின்றன.
அதோடு பயம் என்னை முடமாக்குகிறது.
ஆனால் இப்போது முன்னேற வேண்டும் ஏனென்றால் நான் முன்னேற வில்லையெனில்,
நான் என்ன செய்யப்போகிறேன்?
சக்கரத்தில் ஓடும் வெள்ளெலியை போல் உணர்கிறேன்.
நான் போகிறேன், ஆனால் நான் எங்கேயும் போகவில்லை.
சிகிச்சைக்குப் போகிறேன். அது இவ்வளவு அச்சம் தரும் என்று தெரியாது.
ஆயிரக்கணக்கான சிந்தனைகள் என் மனதில் ஓடுகின்றன.
வெறும்...
குறிப்பாக இன்று காலை படுக்கையிலிருந்து எழுவதே மிக கடினமாக இருந்ததால்.
கண்விழித்து எழுந்து காலடி எடுத்து வைத்து
நடக்கவே சவாலாக இருந்த நாட்களில் ஒன்று.
ஏனென்றால் ஒவ்வொரு விஷயமும்... என்னிடம் சொல்கிறது,
"அட்டவணையை மாற்று. இதைச் செய். அதைச் செய்.
நீ இதை செய்துவிட்டு படுத்துக்கொள், உனக்கு ஓய்வு தேவை" என்று.
மற்றும் அது போன்ற அனைத்து நல்ல விஷயங்களையும் சொல்லியது.
ஆனால்... நான் அது அனைத்தையும் கடந்துச் செல்ல வேண்டியிருந்தது.
சில விஷயங்களை பேசுகையில், அதற்கு உயிர் கொடுக்கிறீர்கள் என்பதை அறிந்தேன்.
சில நேரங்களில் நான் பேசாமலிருக்க முயல்கிற மற்றும்
பகிராமல் இருக்க முயல்கிற விஷயங்கள்.
சிகிச்சையில், நீங்கள் உண்மையிலேயே
குணமடைய விரும்பினால் அதை பகிர வேண்டும்.
எனவே எனக்கு அது அசௌகரியமாக இருந்தது.
ஆம், அது நிச்சயமாக தீவிரமாக இருந்தது,
ஆனால் அது...
சில விஷயங்கள் நான்...
சில சூழ்நிலைகளைப் பற்றி நான் அவரிடம் சொன்னேன், அதற்கு அவர்…
"ஆஹா.
அவை பிரச்சினைக்கான பெரும் அறிகுறிகள்" என்றார்.
இது பல்வேறு விதமான உணர்ச்சிகளை வெளிக்கொணர்ந்தது.
கடவுளே.
அந்த கட்டத்தில்தான் தோன்றியது, என் நிலையைப் பற்றி நேர்மையாக சொல்லாவிட்டால்,
நான் இப்போது அனுபவிக்கும் அனைத்தையும் நான் உணரவில்லை என்றால்,
நான் அதைப் பற்றி பொய் சொல்லவோ அல்லது மறைக்கவோ முயற்சித்தால்,
அது ஒரு ஆபத்தான சூழ்நிலையாக இருக்கும் என்று.
முகமூடியை கழற்ற வேண்டும்.
நான் இதிலிருந்து விடுபடும் ஒரே வழி, இந்த முகமூடியை கிழிப்பதுதான்.
உங்கள் மூளையின் ஆரோக்கியம் உடலின் மற்ற
பகுதிகளைப் போலவே முக்கியமானது.
ஒரு தசையைப் போல அதைப் பயிற்றுவிக்க...
மூளை தசையில்லை என்று தெரியும், ஆனால் அதைப் பயிற்றுவிக்க...
உடல் ஆரோக்கியத்தில் நாம் எவ்வளவு கவனம் செலுத்துகிறோமோ அதேபோல…
-சரி. -...நாம் நமது மன ஆரோக்கியத்திலும்...
கவனம் செலுத்த வேண்டும்.
இரண்டும் தனித்தனியானது இல்லை. இது நமக்குத் தெரியும். அவை அழமாக இணைந்துள்ளன.
ஆனால் சமூகம் முழுவதும், உலகம் முழுவதும்,
வெறுப்பு மற்றும் அதனுடன் தொடர்புடைய எல்லாவற்றையும் கொண்டு,
மன ஆரோக்கியம் பின்னுக்கு தள்ளப்படுகிறது, ஆனால் இதுவும் கண்ணுக்கு தெரியாத காயம்தான்.
நம்மால் பார்க்க முடியாத விஷயங்களும், புரிந்துகொள்ள முடியாத விஷயங்களும்
நம்மை பயமுறுத்தும்.
அதோடு பலரும் உணராத ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி
பேசுவது மிகவும் கடினம்.
அவ்வளவுதான். வலுவாக குத்து
அப்படித்தான். குனிந்துகொள்!
தாடையை இறக்கு!
நான் ஆறு மாதத்தில் ஒலிம்பிக்ஸிற்கு போகிறேன்.
உலக தரவரிசையில் மூன்றாமிடத்தில் இருக்கிறேன்,
நான் டோக்கியோவிற்கு போகிறேன் என்றில்லாமல்...
தங்கம் ஜெயிக்க வேண்டும் என்று எல்லோரும் பார்க்கிறார்கள்.
அவரை ரிங்கில் பார்ப்பது, அவர் முழுமையாக சண்டையிட்டு,
வெறும் ஒரே குத்தில் வெல்ல முடியும்.
அது... அதுதான் தலைசிறந்த ஒன்று என நினைக்கிறேன்.
விர்ஜினியா ஃபுக்ஸ் கிறிஸ்டினா க்ரூஸ்
...சாம்பியன்,
விர்ஜினியா ஃபுக்ஸ்!
ஜின்னி
என் சிறு வயதில், நான், "எனக்கு நோயில்லை" என்றிருந்தேன்.
"நான் நன்றாக இருக்கிறேன்" என்பது போல.
உன் கையை மேலே தூக்கு.
நடுநிலைப்பள்ளியில், நான் பசியற்றவளாக மாறினேன்.
உணவு கட்டுப்பாட்டில் தான் ஆரம்பித்தது, பிறகு அது தீவிரமானது,
அதன் விளைவுகள் எனக்கு பிடித்திருந்தது.
நான் நிறைய எடையை இழந்த அந்த கட்டத்தில்,
டாக்டர்களும் என் பெற்றோர்களும் நானே என்னைக் கொல்வேன்
அல்லது பட்டினி கிடப்பேன் என்று கவலைப்பட்டார்கள்.
எனவே என்னை உள்நோயாளி சிகிச்சைக்காக அனுப்பினார்கள்.
பசியின்மைக்கு என்ன காரணம் என்று
அங்குள்ள மருத்துவர்கள் கண்டுபிடித்தனர்,
எனக்கு ஓசிடி என்ற நோய் இருப்பதாக.
கொலராடோ ஸ்ப்ரிங்ஸ் ஒலிம்பிக் சிட்டி அமெரிக்கா
அமெரிக்க குத்துசண்டையின் பெருமைமிகு இல்லம்
கொலராடோ ஸ்ப்ரிங்ஸில் இருந்தபோது எனக்கென தனி அறை இருந்தது,
சில நேரங்களில் இந்த அறை ஒரு சிறை போல இருக்கும்.
சுத்தமான குத்துசண்டை காலணிகள்
சுத்தமான பற்கள்
இப்போது ஓசிடி என்னை ஆட்கொண்டது போல.
வேறு யாருமே இல்லை.
காலை ஐந்து மணிவரை சுத்தம் செய்துகொண்டு இருந்தேன்.
பயிற்சிக்கு குத்துச்சண்டை காலணிகள் தேவை,
ஆனால் அவை சுத்தமாக இல்லையென்றால் அதை அணியமாட்டேன்.
என் காலணிகளை நிறைய சுத்தம் செய்வேன் ஏனென்றால், என் மனதில்,
அதன் அடிப்பகுதி மிகவும் அசுத்தமாக இருப்பதாக தோன்றும்.
எனவே, அசுத்தமான காலணிகளை அணியும் உணர்வை வெறுக்கிறேன்.
அடச்சே.
எனவே...
காலணி என் கையில் பட்டுவிட்டது.
எனவே இப்போது என் கைகளை கழுவ வேண்டும்.
இதைத்தான் மோசமான சுழற்சி என்கிறேன்.
எதையாவது சுத்தம் செய்யும்போது, நானும் அழுக்காகிவிடுவேன்.
பிறகு நான் சென்று சுத்தம் செய்துகொள்வேன்.
சரி. என் சோப்பு வேண்டும்.
பத்து நிமிடங்கள் ஆகும் என்று நினைத்தேன், ஆனால்...
மீண்டும், எனக்கு நானே சொல்வேன், இந்த விஷயங்கள் நடக்கும்போது,
அது எல்லாவற்றையும் மாற்றுகிறது.
பல நேரங்களில், சோப்பு ஒரு குறிப்பிட்ட முறையில் என் கையில் விழ வேண்டும் அல்லது...
நான் விரும்புவதுபோல அது சுத்தமாகாது என்று நினைப்பேன்.
சுத்தம் செய்ய இரண்டு விதமான சோப்புகளை பயன்படுத்த வேண்டுமென உணர்வேன்.
மீண்டும், ஏன் என்று தெரியவில்லை, ஆனால் என் மூளை அதை சொல்கிறது.
அங்குதான் காலணிகள் என்மேல் பட்டது.
மணிக்கட்டில் பட்டது, எனவே அது எப்படி என்மேல் பட்டதோ
அதே போல... என் மணிக்கட்டில் படுமாறு... அதை போட முயற்சிக்கிறேன்.
எனவே...
ஓசிடி பற்றி சொல்வதென்றால், அது ஒரு பொறி.
"நிறுத்து," என்று சொல்லிக்கொள்வேன். என்னால் முடியாது.
சுத்தப்படுத்துதம் சுழற்சியில் நான் சிக்கிக்கொண்டது போல.
நான் வெளியேற விரும்பினாலும், நிறுத்த விரும்பினாலும்…
கிட்டத்தட்ட முடிந்துவிட்டது.
...என் மனது, "வேண்டாம், மீண்டும் ஒரு முறை" என்றது.
எனக்கு, நான் சரியாக கைகளை கழுவவில்லை என்றால்,
உடலின் இந்த அசௌகரிய உணர்வால்
உங்கள் மூளை மழுங்கும், உங்கள் தசைகள் கடினப்படும்.
உங்களால்... சரியாக யோசிக்க முடியாது.
அதோடு அது முடியாது.
இதை மறைக்க வாழ்வின் பெரும்பகுதியை செலவிட்டேன்.
அது எனக்கு பாதுகாப்பற்ற உணர்வை ஏற்படுத்தியது.
எனக்கே என்னை பிடிக்கவில்லை.
நீண்ட காலம் அதை மறைத்தேன், மக்கள் என்னை மதிப்பிடுவார்கள்,
என்னை பைத்தியம் என நினைப்பார்கள் என்று.
அதை வெளியே சொன்னது அதை மேலும் புரிந்துகொள்ள எனக்கு உதவியது.
நான் மக்களிடம் சொன்னால், ​ "நீ ஏன் அதைச் செய்கிறாய்?" என்பார்கள்,
"அட, நான் ஏன் அதை செய்கிறேன்?" என்று சிந்திக்க வைக்கும்.
ஏன் செய்கிறேன் என்று சிந்திக்க வேண்டும், ஏன் செய்கிறேன் என்று பார்ப்பேன்,
"சரி."
-கண்டிப்பாக. -அதைப் பார்த்தாயா?
நீ என்ன செய்கிறாய் என்று பார்த்தாயா?
என் கை மறைப்புகள் தரையில் படுவது பிடிக்காது.
என் சக வீர்கள், கவலைப்பட மாட்டார்கள். அவர்கள்...
கை மறைப்பை சுற்றுவார்கள். அவை தரையில் படும்.
ஆனால் நான், "ஆ! இல்லை!" என்பேன்
அல்லது டெர்வின் என் மறைப்பை கழற்றும்போது, அது தரையில் படாதவாறு பார்த்துக்கொள்வோம்.
அவர் கடைசியாக பழகிவிட்டார். அவர் அதை தோளில் போட்டுக்கொள்வார்.
அவருக்கு தெரிய கொஞ்ச காலம் ஆனது, இப்போது அவருக்குத் தெரியும்.
தரை எரிமலைக் குழம்பு போன்றது. மாசடைந்த எரிமலைக் குழம்பு.
அப்படித்தான் நான் சொல்வேன்.
ஓசிடி குறித்த விஷயம் என்னவென்றால், மாசுபடும் பயம் கொண்ட பலருக்கு
நோய்வாய்ப்படுவது மற்றும் இறப்பது பற்றிய அச்சங்கள் இருக்கலாம்.
எனக்கு அந்த பயமில்லை.
"ஓ, கடவுளே, அவளுடைய இரத்தம் என் வாயில். நான் நோய்வாய்ப்படுவேன்,
இறப்பேன்" என்ற கவலைகள் எனக்கு கிடையாது.
நான் கவலைப்படுவது அதுவல்ல.
என் பயம் இன்னும்
அழுக்கு, அருவருப்பான உணர்வு என்னை அழுக்கான நபர் போல் உணர வைக்கிறது.
ஓசிடி என்பது மன உளைச்சல், பதட்டம் அல்லது
பயத்தை ஏற்படுத்தும் தொடர்ச்சியான எண்ணங்கள்…
டாக்டர் ஏஞ்சலா ஸ்மித்தின் குரல் மனோதத்துவ நிபுணர்
...மற்றும் மன உளைச்சலைக் குறைக்கும் தொடர்ச்சியான நடத்தைகள்.
ஓசிடி-யில் பல வகைகள் இருக்கின்றன.
ஒழுங்குபடுத்தல், சமச்சீரமைத்தல் அல்லது விஷயங்களை குறிப்பிட்ட வழியில் செய்வது
ஆகியவை மக்களுக்கு அதிகம் பரிச்சயமானது.
மாசுபடு சார்ந்த ஓசிடி-யில் பயத்தை ஏற்படுத்துவது அருவருப்புதான்.
இந்த அருவருப்பான உணர்வு மிகவும் விரும்பத்தகாதது,
இதை சகிக்க முடியாது, அது என்றென்றும் நீடிக்கும்,
அந்த அசௌகரியமான உணர்விலிருந்து விடுபட சிலவற்றை செய்யத் தோன்றும்.
எனது குத்துச்சண்டையில் ஓசிடி நுழைய விடாமல்
என்னால் எப்போதும் தடுக்க முடிந்தது.
ஆனால் கடந்த பிப்ரவரி மாதம் முற்றிலும் வேறாக இருந்தது.
இரண்டு மணிநேர தூக்கத்தில் மூன்று நாட்களை கடத்தினேன்.
நான் ஜிம்மில் இருப்பேன், ஏதாவது என் தோலில் படும்,
நான் சென்று சுத்தம் செய்துகொள்வேன், ஆனால்...
இரண்டு நொடிகள் தரையில் பட்ட அந்த சிறிய இடத்தை
நான் கழுவிக் கொண்டிருந்தேன்.
நான் ஒரு சிறிய இடத்தை 30 நிமிடங்களுக்கு கழுவினேன்,
பிறகு நான் சென்று சலவை செய்தேன்.
ஆனால் சலவை செய்தது சரியாக இல்லை,
எனவே சலவையை மீண்டும் இருமுறை செய்ய நேர்ந்தது.
அப்படித்தான் இது வளர்ந்தது.
குளிக்கும் மொத்த செயல்பாடும் மிகவும் மோசமாகிவிட்டது.
இப்போது ஒரு மணிநேரம் ஆகிறது.
ஒருமுறை குளிக்க ஒரு நாரைத்தான் பயன்படுத்துவேன்,
இப்போது ஒருமுறை குளிக்க பத்து நார்களை பயன்படுத்துகிறேன்.
ஒருமுறை குளிக்க ஐந்து சோப்புகள்.
பெரிய குளியல் ஜெல் டப்பாக்களை பயன்படுத்துவேன்.
ஒருமுறை குளிக்க அவற்றில் இரண்டை பயன்படுத்துகிறேன்.
சாப்பிடுவது கூட இல்லை, ஏனென்றால் உணவகம் சென்று சாப்பிட நேரம் இல்லை.
அடுத்த பயிற்சிக்கு முன் நான் குளிக்க வேண்டியிருந்தது.
நான் அந்த உணர்வை மிகவும் கடினமாக தேடிக்கொண்டிருந்தேன், அந்த முயற்சியில்,
என் தசைகள் இறுக்கமடைந்தன, நான் இப்படி...
மிகவும் பலமாக சுவாசிப்பது அது ஒரு உடற்பயிற்சி போன்றது.
நான் நிறுத்தாமல் 24/7 உடற்பயிற்சி செய்வது போல இருந்தது, ஒரு மணி நேர தூக்கத்துடன்.
நீங்கள் 3 நாட்கள் தூங்கவில்லை என்றால்,
உங்களுக்கு கற்பனை பிம்பங்கள் தோன்றும், சரியாக சிந்திக்க முடியாது.
அந்த மூன்றாவது இரவு, நான் அதில் சிக்கிக்கொண்டேன்.
நான் தொடர்ந்து அதைச் செய்தேன், அது மாறவில்லை.
சுத்தமாக இருக்க வேண்டும் என்ற உணர்வு மாறவில்லை,
என்னைப் பற்றி நானே மிகவும் விரக்தியடைந்தேன்.
"அதை நிறுத்து!" என என்னை நோக்கி நானே கத்துவது போல.
அழுதேன். "ஓ, கடவுளே, ஏன் இதை நிறுத்த முடியவில்லை?" என்று.
மேலும் நான் முன்னும் பின்னுமாக பதட்டத்தில் நடந்தேன்.
மிகவும் இயல்பற்றது.
எனக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. நான் இந்த பொறியில் சிக்கிக்கொண்டேன்.
இப்போது நீங்கள் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை. நீங்கள் சமூகத்தோடு பழக முடியாது.
"இப்போது நீ வாழ முடியாது" என்று தோன்றியது.
ஏனென்றால் நீங்கள் எழுந்து வாழ முயற்சித்தால்,
அந்த வலையில் மாட்டிக் கொள்வீர்கள், அதிலிருந்து தப்பிக்க முடியாது.
நான் மிகவும் சோர்வடைந்தேன், இந்த கட்டத்தில், வெறித்தனமாக கத்தத் தோன்றியது.
நான் தரையில் விழுந்தேன்.
அப்போதுதான், "எனக்கு சில தீவிர உதவி தேவை,
தாமதமாகிவிடும் முன்பு நான் இப்போதே அதைச் செய்வது நல்லது" என தோன்றியது.
மன ஆரோக்கியத்தை பற்றிய அவமதிப்பு
என வரும்போது வேறு என்ன சொற்களைக் கேட்டிருக்கிறீர்கள்?
-கிறுக்கன். -கிறுக்கன்.
-புத்தி கேட்டுவிட்டது. -புத்தி கேட்டுவிட்டது.
-சரியாக யோசிக்க முடியவில்லை. -நீ பைத்தியம்.
ஆம். உணர்ச்சிவசப்படுபவன்.
-ஆம். -மன ஆரோக்கியம் என்று வரும்போது…
"இந்த மற்ற" பெயர்தான்,
இருப்பதிலேயே மோசம் என்று நான் நினைக்கிறேன்.
எத்தனை வருடங்களாக மக்கள் இதை தங்கள்
சொந்த குடும்பத்திடமும், யாருக்கும் தெரியாமலும் மறைக்க
முயற்சித்திருக்கிறார்கள் என்று பாருங்கள்.
உங்கள் பெற்றோர் இதைப் பற்றி பேச விரும்பவில்லை என்றால்,
உங்கள் நண்பர்கள் இதை நினைவூட்ட முடியாது என்றால்,
"ஒரு நொடி பொறு. இது எனது வளர்ப்பின் காரணமாக இருக்கலாம்"
என்று நீங்கள் சொல்ல எந்த காரணமும் இல்லை,
ஆம். ஒரு ரகசியத்தை வைத்திருக்கும் எல்லோருக்கும்,
அவமானத்தில் வாழ்ந்தவர்களுக்கு
அந்த மௌனம் உங்களுக்காக அந்த அவமதிப்பை உருவாக்கி,
உங்களுக்காக அந்த அவமானத் தடையை உடைக்கட்டும்.
நீங்கள் அந்த கதையைப் பகிரும்போது, அதை அறிவீர்கள்,
இது உங்களை வித்தியாசமாக பார்க்க மற்றவர்களை அனுமதிப்பது மட்டுமல்லாது
நீங்களே உங்களை வித்தியாசமாக பார்ப்பதோடு
இதன் மூலம் பல நபர்களுக்கு நீங்கள் உதவுவீர்கள்.
எனவே நான் அந்த "அடடா" எனும் தருணங்களையும்,
வேறு யாராவது தங்களைப் பார்க்க அனுமதிக்கும்
கதைகளைப் பகிர்ந்து கொள்ள முடிவதும் எனக்கு பிடிக்கிறது.
ஒவ்வொரு முறையும் லேடி காகா போன்ற ஒருவர் வெளியே வந்து
அதைப் பற்றி பேசுவதை பார்க்கும்போது,
இது ஒரு பெரிய விஷயம் என்று தோன்றுகிறது, ஏனென்றால் "நீ? நீ கூடவா, உன்னிடம் உள்ள
எல்லாவற்றையும் மீறியுமா?" என்று மக்கள் பேச இது வழிவகுக்கிறது.
எனவே இங்கே இதுதான் குறிக்கோள், அதை மக்கள் வெளிப்படையாக பேச வேண்டும்.
ஈடு இணையற்ற லேடி காகாவை வரவேற்கிறோம்!
நான் ஓப்ராவைப் பார்த்தபோது அதைப்பற்றி நாங்கள் பேசினோம்…
#Oprahs2020VisionTour
மன நலம் மிக அவசியம்.
எனவே மருந்துகள் உங்களுக்கு உதவியதா?
மருந்துகள் எனக்கு பெரிதும் உதவியது. அதாவது...
பிறகு, அவர் என்னுடன் மீண்டும் அறைக்கு வந்தார்.
நீங்கள் மிகவும் மென்மையானவர், மிகவும் உண்மையானவர், மிகவும் இயல்பான...
நாங்கள் இருவரும் அரவணைத்துக்கொண்டு அழுதோம்.
நான் பாதுகாப்பான ஒருவரின் அரவணைப்பில் இருப்பது போல் உணர்ந்தேன்.
நான் என் மன ஆரோக்கியத்தில் மிகவும் கடினமான காலத்தை பார்த்திருக்கிறேன்,
அதற்காக இன்னும் வேலை செய்கிறேன்.
அதோடு…
அந்த அனுபவத்தை மறைத்து போலியாக்குவதற்கு பதிலாக,
எனக்குத் தெரியவில்லை,
அதை நான் எதிர்கொள்வதை உறுதிப்படுத்த முயற்சிக்கிறேன்.
என் மனதை அறிய முடியாது என் மனதை அறிய முடியாது
இல்லை, அவன் என் போலி முகத்தை படிக்க முடியாது
அவளைப் போல யாரும் என்னை அறிந்ததில்லை
ஸ்டெஃபானி
மிகவும் இளம் பருவத்தில்
என் மன ஆரோக்கியம் ஒரு பிரச்சனையாக இருந்தது.
என் இளம் பருவத்தில் என் கைகளை அறுத்துக் கொண்டேன்.
நான் தவறாக கையாளப்பட்ட சொந்த அனுபவங்கள் எனக்கு உண்டு…
ஏன் ஒருவர் கையை அறுத்துக்கொள்வார் என்று
இளைஞர்களோ அல்லது வயதானவர்களோ கூட கேட்க பாதுகாப்பான விதத்தில்
நான் பேசுவது எனக்கு மிகவும் கடினமான ஒன்று.
அந்த தூண்டுதல்கள், என்னைப் பொறுத்தவரை,
எனக்குள் ஏற்பட்ட காயத்தை காட்ட வேண்டும் என்ற இடத்திலிருந்து வெளிப்படுகிறது.
கேளுங்கள்
தி பிட்டர் எண்ட் 20 ஜனவரி 2006
எனக்கு மிக மோசமான லட்சியம் உள்ளது
எனக்கு 19 வயது…
நேரலையில் ஸ்டெஃபானி
…நான் வேலை செய்து கொண்டிருந்தேன்,
ஒரு தயாரிப்பாளர் என்னிடம்…
"உன் ஆடைகளை கழற்று" என்றார்.
நான் மறுத்துவிட்டேன்.
நான் அங்கிருந்து கிளம்பினேன்.
மேலும்…
அவர்கள் என் இசை அனைத்தையும் அழிக்கப்போவதாக சொன்னார்கள்.
அவர்கள் நிறுத்தவில்லை…
அவர்கள் என்னிடம் கேட்பதை நிறுத்தவில்லை, பிறகு எனக்கு வேறு வழி...
எனக்கு... எனக்கு நினைவு கூட இல்லை.
நான் அவருடைய பெயரைச் சொல்ல மாட்டேன்.
இந்த மீ டூ இயக்கம் எனக்குப் புரிகிறது.
சிலர் இதை மிகவும் சௌகரியமாக உணர்ந்ததை நான் புரிந்துகொள்கிறேன்,
எனக்கு அப்படி இல்லை.
அந்த நபரை மீண்டும் எதிர்கொள்ள நான் விரும்பவில்லை.
பதின்ம வயதில் பாலியல் தாக்குதலை எதிர்கொண்ட பிறகு
ஏற்பட்ட பிடிஎஸ்டி பற்றி லேடி காகா மனம் திறக்கிறார்
இந்த அமைப்பு மிகவும் மோசமானது, மிகவும் ஆபத்தானது.
"நான் பல வழிகளிலும் காயப்படுத்தப்பட்டேன்...
ஆனாலும் நான் உயிர் பிழைத்து, என் வாழ்க்கையை தொடர்கிறேன்."
நான் மருத்துவமனைக்குச் சென்றேன். ஒரு மனநல மருத்துவரை அழைத்து வந்தனர்.
"ஒரு நிஜ மருத்துவரை கூப்பிடுங்கள்" என்று சொன்னேன்.
"மனநல மருத்துவர் எதற்கு? என் உடலை என்னால் உணர முடியவில்லை."
முதலில் உடல் முழுவதும் வலியை உணர்ந்தேன்.
பிறகு உணர்ச்சியற்றுப் போனேன்.
பிறகு பற்பல வாரங்களாக உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருந்தேன்,
என்னை பாலியல் வன்புணர்வு செய்தவன் என்னை ஒரு மூலையில் கர்ப்பமாக
விட்டுச்சென்றபோது நான் உணர்ந்த அதே வலி தான் இது என்பதை பிறகு உணர்ந்தேன்.
என் பெற்றோரின் வீட்டில்.
நான் வாந்தியெடுத்தேன்.
உடல்நலம் இல்லாமல் இருந்தேன்.
ஏனெனில் நான் தவறாக கையாளப்பட்டிருந்தேன்.
நான் பல மாதங்களாக ஒரு ஸ்டுடியோவில் பூட்டப்பட்டிருந்தேன்.
லேடி காகா தனது பிடிஎஸ்டி அறிகுறிகள் பற்றி விவரிக்கிறார்:
'எனது முழு உடலும் உணர்வற்றுப் போகும்'
இதை பார்க்கும்…
எல்லோருக்கும் சொல்ல விரும்புவது, இப்போது என் கண்ணீரை கட்டுப்படுத்த முடிகிறது.
நான் அதை கடந்துசெல்கிறேன். புரிகிறதா?
அதாவது...
என் கண்கள் திறக்கிறேன். இது எனக்கு கற்பிக்கப்பட்டது.
உங்கள் தோள்களை சுழற்றுங்கள். கண்களைத் திறங்கள்.
சீர்படுத்த உதவும்.
நான் எங்கே இருக்கிறேன் என்று தெரியும். எனது அலுவலகத்தின் அடித்தளத்தில்.
மேலும்…
நீங்கள் அது போன்ற விஷயங்களிலிருந்து மீண்டு வரலாம்.
ஆனால் அது...
அது உங்களை பலமாக தாக்கும் போது…
அது உங்களை மாற்றக்கூடும்.
என்னுடைய மனநலம் முற்றிலும் பாதிக்கப்பட்டது.
இரண்டு ஆண்டுகளாக,
நான் முன்பு இருந்த பெண்ணாக இல்லை.
"கடும் வலியின்" காரணமாக ஜோயான் வேர்ல்ட் டூரின் மீதியை
ரத்து செய்தார் லேடி காகா
நான் வலியை உணரும்போது அதன் விதம்…
ஃபைப்ரோமயால்ஜியா வலி காரணமாக டூர்களை ரத்து செய்தார் லேடி காகா
…நான் பாலியல் வன்புணர்வு செய்யப்பட்ட பிறகு நான் உணர்ந்ததை போன்றது.
நான் பல எம்ஆர்ஐ மற்றும் ஸ்கேன்களை செய்தேன், சரியா?
முடியாது... அவர்கள் எதையும் கண்டுபிடிக்கவில்லை.
ஆனாலும்…
உடல் நினைவு வைத்திருக்கும்.
என்னால் எதையும் உணர முடியவில்லை.
சலுகை வாகனம்
நான் தொடர்பற்று போனேன்.
இது மூளையின் இணைப்பு துண்டிக்கப்படுவதை போன்றது.
வேறு யாரும் ஏன் பீதியடையவில்லை என்பது உங்களுக்குத் தெரியாது,
ஆனால் நீங்கள் ஒரு தீவிர... சித்தப்பிரமையில் இருப்பது போல தோன்றும்.
இது மிகவும் நிஜம் போலவே தோன்றும்,
நீங்கள் எங்கு சென்றாலும் உங்களை ஒரு கருப்பு மேகம்
பின்தொடந்து வந்து, நீ பயனற்றவள், நீ இறக்க வேண்டும்
என்று உங்களிடம் சொல்வது போல உணர்வீர்கள்.
நான் அலறுவேன், சுவரில் மோதிக்கொள்வேன்.
கையை அறுத்துக்கொள்வது ஏன் நல்லதல்ல தெரியுமா?
ஏன் சுவரில் மோதிக்கொள்வது நல்லதல்ல தெரியுமா?
ஏன் உங்களை நீங்களே காயப்படுத்துவது நல்லதல்ல தெரியுமா?
அது உங்களை மேலும் மோசமாக உணரச் செய்யும்.
"ஹாய், பார், நான் வேதனையில் இருக்கிறேன்"
என்று யாரிடமாவது காட்டிக்கொள்வது நன்றாக உணரவைக்கும் என நினைப்பீர்கள்.
அது உதவாது.
"அதை காட்டிக்கொள்ள வேண்டாம். ஒருவரிடம் பேசுங்கள்" என்று நான் சொல்வேன்.
மிக அண்மையில் நான் கையை அறுத்துக்கொண்டதன் காரணம் என்று நான் நம்புவது
எதுவென்றால் என் மன ஆரோக்கியத்தை குணப்படுத்தும் செயல்முறை
மெதுவானது...
மெதுவாக குணமானது.
மேலும்…
எனக்கு ஆறு அருமையான மாதங்கள் கிடைத்தாலும்…
மோசமாக உணர்வதற்கு ஒரேயொரு முறை தூண்டப்படுவதே…
போதுமானது.
நான் "மோசமாக உணர்கிறேன்" என்று கூறும்போது, ​​அதாவது
வெட்டிக்கொள்வது, இறப்பதைப் பற்றி சிந்தனை, எப்போதாவது இதைச் செய்வேனோ என்ற யோசனை.
அதிலிருந்து என்னை வெளியேற செய்யும்
எல்லா வழிகளையும் நான் கற்றுக்கொண்டேன்.
இது எல்லாம் மெதுவாக மாறத் தொடங்கியது. அதற்கு இரண்டரை ஆண்டுகள் ஆனது.
அந்த நேரத்தில் என்ன செய்து கொண்டிருந்தீர்கள்?
நான் ஆஸ்கார் விருதை வென்றேன்.
-அருமை. -யாருக்கும் தெரியாது.
லேடி காகா, மார்க் ரொன்சன்…
அந்தோணி ரோசோமாண்டோ மற்றும் ஆண்ட்ரூ வயாட்.
மிக்க நன்றி.
இந்த அற்புதமான கௌரவத்திற்காக அகாடமிக்கு மிக்க நன்றி.
இப்போது வீட்டில், கஷ்டத்தில் இருக்கும் எல்லோருக்கும்,
நான் முதலில் கூற விரும்பும் மிக முக்கியமான ஒன்று,
உங்களை ஏற்றுக்கொள்ளும் ஒருவராவது உங்களோடு இருப்பதை பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்.
"ஏற்றுக்கொள்ளும் ஒருவர்" என்று நான் கூறும்போது, ​​உங்களை நம்புபவராக,
உங்களைப் பற்றி அக்கறை கொள்ளும், உங்கள் வலி முக்கியமானது, உண்மையானது
என்று கூறும் ஒருவராக இருக்க வேண்டும்.
அப்போதுதான் நான் சொல்வேன்
உங்களை சீர்படுத்த ஒரு வழி இருக்கிறது என்று.
-ஹாய்! -ஹேய்.
எப்படி இருக்கிறீர்கள்?
-ஹாய். எப்படி இருக்கிறீர்கள்? -எப்படி உணருகிறீர்கள்?
நான் கவனம் செலுத்தினால்,
"சரி, நான் எழுந்திருக்கிறேன்.
நான் கொஞ்சம் சிகிச்சை அல்லது அடிப்படை பயிற்சியை மேற்கொள்ளப் போகிறேன்,
என் உடலை நகர்த்தப் போகிறேன், நான் சாப்பிடப் போகிறேன்,
எனக்கு ஆரோக்கியமானவை என்று தெரிந்தவற்றை செய்யப்போகிறேன்" என எண்ணுவேன்.
பியானோ வாசிக்கப்போகிறேன். கொஞ்சம் பாடப் போகிறேன்.
பல் துலக்கப் போகிறேன். நிச்சயமாக குளிக்கப் போகிறேன்.
விழிப்புணர்வோடு, எல்லாவற்றையும்.
இந்த திறன்களை நான் வரிசையாக செய்தால்,
"ஸ்டெஃபானி, தைரியமாக இரு" என்று நான் தொடர்ந்து முன்னேறலாம்.
நீ இன்னும் தைரியமாக இருக்க வேண்டும். தைரியம்தான் முக்கியம்.
தொடர்ந்து முன்னேறுவது துணிச்சலானது.
பிறகு நான் அதை உணரும் முன்பே, நான் என் கொல்லைப்புறத்தில் நின்றுகொண்டு,
நான் "சரி, சரி, மீண்டும் இயல்புக்கு திரும்பிவிட்டேன்" என்று சொல்வேன்.
நாள் முழுவதும்…
சாப்பிடுவதை நான் நம்புகிறேன்.
உங்கள் மூளைக்கு இது மிகவும் முக்கியமானது என்று நினைக்கிறேன்.
எனவே நான் இதை கருத்தில் கொள்வேன்
இந்த திறனை.
ஊட்டச்சத்து.
ஊட்டச்சத்து, நான் என் ப்ரோக்கோலியில் நிறைய காரமான சாஸை ஊற்றுகிறேன்.
உங்கள் ப்ரோக்கோலி இப்படி தோற்றமளித்தாலும் அது இன்னும் ஊட்டச்சத்து…
நிறைந்தது தானா?
நான் எல்லாவற்றிலும் காரமான சாஸை ஊற்றுகிறேன்.
இது இயல்பானது அல்ல.
மிகவும் சுவாரஸ்யமானது என்னவென்றால், எனக்கு தோன்றும் உணர்வுகள்தான்.
என் கையை அறுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று தோன்றும் உணர்வு,
நான் சரியாக செயல்படவில்லை என்று தோன்றும் உணர்வு.
எல்லோரும் இது எளிதாக நடந்துவிடும் என்று நினைக்கிறார்கள்,
அது எப்படி என்றால்,
எல்லோருக்கும் வைரஸ் தோற்று ஏற்பட்டால் நோய்வாய்ப்பட்டு பின்பு குணமடைவதைப் போல.
அது அப்படிப்பட்டது இல்லை.
அது அப்படிப்பட்டது இல்லை,
உண்மையில், அது மக்களை சிக்கவைக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.
மக்களை விரக்தியடைவதால் அது சிக்கவைக்கிறது.
எனக்கும் நடந்தது. உங்கள் மீதே விரக்தியடைவீர்கள்.
"நான் ஏன் குணமடையவில்லை? என்னிடம் என்ன தவறு?"
என்ன தெரியுமா? உங்களிடம் எந்த தவறும் இருக்காது.
ஆனால் சரியாகச் செயல்படாத ஏதோ ஒன்று இருக்கும்.
அதுதான் நீங்கள் கவனம் செலுத்த வேண்டிய ஒன்று,
அதோடு, இது எளிதானது அல்ல.
ரஷாத்
இந்த ஆண்டு ஒரு சுவாரஸ்யமான ஆண்டு.
விவாகரத்து பெற்றேன். எனது வணிகத்தை இழந்தேன்.
கோவிட்-ஆல் பாதிக்கப்பட்டேன்.
என் அத்தையின் சோஃபாவில் தூங்குவதிலிருந்து…
கடவுள்களே #நான் ஒரு ராஜா 1987 இல் தோற்றுவிக்கப்பட்டது
ஐ ஆம் தி டார்கர் பிரதர்
…உண்மையில் வீடற்றவனாக, மனமுடைந்து, பணம் இல்லாமல்,
மீண்டு வர வேலை செய்வது...
இப்போது சொந்த இடம் இருக்கிறது, மீண்டும் என்னை நானே கவனித்துக் கொள்ள முடிகிறது.
இது என்னை மிகவும் நன்றியுள்ளவனாக ஆக்கியது.
மீண்டும் வேலைக்கு செல்ல வேண்டும் என்பதால், மீண்டும் ஓக்லாண்ட் செல்ல வேண்டியிருந்தது.
சாரா ரால்ஸ் டவுன் டு எர்த் கூக் புக்
நாங்கள் வாரத்திற்கு சுமார் 750 பேருக்கு சமைக்கிறோம்.
சிகிச்சை ஒரு கட்டத்தில் சிக்கலாக இருந்தது, ஏனென்றால் என்னிடம் பணமில்லை.
எனவே தொடர்ந்து குணமடைய பல்வேறு வழிகளை நான் கண்டுபிடிக்க வேண்டியிருந்தது.
பிளாக் ஃபுட் கலேக்டிவில் உதவுதல், இந்த வணிகங்களுக்கு உதவுதல்,
இது என் குணப்படுத்தும் செயல்முறையின் ஒரு பெரிய பகுதியாகும்.
அவற்றை மீண்டும் நினைத்துப் பார்ப்பது,
அது ஒரு பெரும் உணர்வுப்பூர்வமான போராட்டம்.
எனக்கு விரும்பத்தகாத நிறைய விஷயங்களை மீண்டும் நினைக்க வேண்டியிருந்தது.
தனிமைப்படுத்தலின் முதல் பகுதியில் நான் வீட்டிற்கு திரும்பினேன்.
மன உளைச்சலும் பதட்டமும் எவ்வளவு மோசமாக இருந்தது என்று
எனது குடும்பத்தினரிடம் எவ்வாறு சொல்வது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.
ஏனென்றால் சில நேரங்களில் வெளிப்படுத்த எனக்கு சொற்கள் கிடைக்கவில்லை.
சொல்ல விரும்புகிறேன், ஆனால் சரியான வார்த்தைகளை கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை
நான் சொல்வதை அவர்கள் புரிந்துகொள்வதற்கு.
ஆனால் அவர்கள் தாங்களாகவே என் வாழ்க்கைக்குள் வந்தார்கள்.
அவர்கள் அதைச் செய்ததில் எனக்கு மகிழ்ச்சி, ஏனென்றால் சில நேரங்களில்
நான் என் சிறிய உலகில் சிக்கிக்கொண்டு அதற்கு வெளியே பார்ப்பதில்லை.
இப்போது எண்ணெயை சூடாக்க வேண்டுமா?
-கொஞ்சம் வறுத்த சிக்கன் வேண்டும். -எப்படி செய்வது என்று தெரியும்.
-அதை நீங்கள் இப்படித்தான் செய்ய வேண்டும். -இல்லை.
இதற்கு முன்பு அதை செய்ததில்லையா? தெரிகிறதா?
-இலகுகிறது. -எனக்கு அதைப்பற்றி தெரியாது.
நிஜமாகவா?
-என்ன சொன்னான்? -புகை வராமல் பார்பிக்யூ
செய்வது எப்படி என்று எனக்கு சொல்லிக்கொடு.
வளரும்போது, ​​என் அம்மாவும் அப்பாவும்தான் என் மீது கருணையை பொழிந்தவர்கள்.
என் அம்மாவின் சகோதரிகளில் இன்னும் திருமண பந்தத்தில் இருப்பவர் என் அம்மா மட்டுமே.
பெரும்பாலான மக்களை மனம் உடையச் செய்யும் விஷயங்களை அவர் பார்த்திருக்கிறார்.
அதைப் பாருங்கள். ஆம்.
ரஷாத் உணர்வுப்பூர்வமானவன், வெளிப்படையானவன்.
அவன்தான் எப்போதும் தலைவன்.
சிறுவனாக இருந்தபோதே,
அவன் எப்போதும் வழிநடத்தினான்.
சில நேரத்தில் கொஞ்சம் அமைதியாகிவிடுவான்…
அதிகம் பேசமாட்டான்.
அவனுடைய இளம் பருவத்தில், ​​வளரும்போது, ​​நான் அதை கொஞ்சம் பார்த்திருக்கிறேன்.
ஆனால் உண்மையில், திருமணமான பிறகு நிறைய மாறிவிட்டான்.
அந்த தாக்கங்கள் எல்லாவற்றையும் அப்போதுதான் நான் கவனித்தேன்.
அது மிகவும் மோசமாக இருந்தது. அது ஒரு கடினமான காலகட்டம்.
நிஜமாகவே கடினமான காலகட்டம்.
அவன் எப்படி தன்னை காட்டி கொண்டாலும் சரி, ஏனென்றால் என் மகனை நான் அறிவேன்.
அவன் அவதிப்பட்டான். மோசமாக அவதிப்பட்டான்.
வாழ்க்கை இப்போது பைத்தியம் பிடித்தது போல் இருந்தது,
அது எந்த அளவுக்கு மோசமாக இருந்தது என்றால்
முன்னேற முடியாமல் சிக்கிக்கொண்டேன் என்ற அளவுக்கு.
பதட்டம் பத்து மடங்கு இருக்கும்.
ஒவ்வொரு நாளும், ஆனால் முடியவில்லை...
அது ஏற்படட்டும் என்று என்னால் உட்காரக்கூட முடியாது.
அந்த தாக்கம் ஏற்படும்போதும் நான் தொடர வேண்டியிருந்தது.
மன உளைச்சல் ஏற்படும்போதும் நான் தொடர வேண்டியிருந்தது.
சில நேரங்களில் வார்த்தைகள் கிடைக்காது
அல்லது சரியாக எவ்வாறு தொடர்புகொள்வது என்பதற்கான சரியான சொற்கள் கிடைக்காது.
ஆம்.
அந்த மிகவும் மோசமான தருணங்களில் உண்மையில் இருந்தபோது
நான் சிறையில் இருப்பதைப் போலவே இருந்தது.
மேலும் என்னால் வெளியேற முடியவில்லை.
-ஆம். -எனக்குத் தெரியும்.
-ஆம். -நான் அதை உணர்ந்தேன்.
-ஆம், அதை உணர்ந்தோம். தெரியும். -நான் அதை உணர்ந்தேன்.
அது இன்னும் கொஞ்சம் கடினமானது என்னால் கண்கூடாக காண முடிந்தது.
அவன் முதலில் அதை அனுபவிக்க தொடங்கியபோது ​​நான்... அதிகம் அங்கே இல்லை.
நான் அவனுடன் பேசுவேன்…
ஆனால் அவ்வளவாக பேசவில்லை,
ஏனென்றால் அவனுக்கு அவகாசம் கொடுத்தேன், நாங்கள் நலமாக இருப்பதை சொன்னேன்,
நீ செய்ய வேண்டும், அதாவது,
நீ ஒரு ஆண், நீ செய்ய வேண்டியதை நீ செய்ய வேண்டும்.
எனவே நாங்கள் கொஞ்சம் பின்வாங்கினோம்.
ஆனால் நீங்கள் அப்படி உணர்வதை நான் ஒருபோதும் விரும்பியதில்லை...
நீங்கள் செய்த விஷயங்கள்...
தவறு அல்லது உங்களுக்கு அதைப் பற்றி குற்ற உணர்வு ஏற்பட காரணம்...
அது இல்லை. நீங்கள் அதற்கு காரணமில்லை.
அது மற்றவைகளும், அதோடு தொடர்புடைய மற்ற எல்லோரும்,
எல்லாவற்றையும் கெடுத்தனர்.
சில சூழ்நிலைகளில் சிக்கிக்கொள்வது,
அந்த காலத்தில் உங்களை மீண்டும் அங்கீகரிக்காதது, உங்களுக்கே தெரியும்.
உண்மையில் அந்த விஷயங்களை நிறைய உணரவில்லை,
அது ஒரு பெரிய உங்கள் மீது பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.
-மிக பெரிய தாக்கத்தை. -அது எனக்குத் தெரியும்.
ஆனால் இப்போது நாங்கள் உனக்காக இங்கே இருக்கிறோம்.
எனவே, நான் உன்னை நேசிக்கிறேன்.
நீ அனுபவிக்கும் ஏதுவாக இருந்தாலும், நான் இங்கு உன்னோடு இருக்கிறேன்.
பெரும்பாலான மக்களுக்கு குணமடைவதில் குடும்பங்கள் ஒரு முக்கிய பகுதியாகும்.
கற்றுக்கொள்ளக்கூடிய, சிக்கலை தீர்க்கக்கூடிய…
தலைமை மருத்துவ அதிகாரி, கென் டக்வொர்த்தின் குரல்,
மனநல நோய்களுக்கான தேசிய கூட்டணி
…ஒரு அன்பான குடும்பம் தவிர்க்க முடியாத ஆதாரமாகும்.
ஆனால் கற்றுக்கொள்வதற்கு தயாரான,
ஒரு பாதிப்புக்கு உங்களை அவமானப்படுத்தாத,
ஆனால் உங்களுடன் இணைந்து பணியாற்றும் ஒரு குடும்பம் இருந்தால்,
அதன் விளைவுகள் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கவையாக இருக்கும்.
"என்ன தவறு?" என்பது அது சரியான கேள்வி அல்ல.
அவர் அத்தகைய தொடர்ச்சியான
அல்லது நிலையான நடத்தையை வெளிப்படுத்த காரணம் என்ன என்பதுதான்.
எனவே அந்த முக்கியமான விஷயம், நீங்கள் அதை எப்படி அழைக்க விரும்பினாலும்...
-ஆம். -…அது இப்போது என் மூளையில் பதிந்துவிட்டது.
-"உனக்கு என்ன ஆனது?" -எப்போதாவது ஏதாவது நடந்தால்...
நான் வெறுப்பு மற்றும் மோசமான விமர்சனத்தை எதிர்கொள்ளும் இடத்தில் இருக்கும்போது கூட,
அது நினைவிருக்கும் ஏனென்றால்...
-"உனக்கு என்ன ஆனது?" -உனக்கு என்ன ஆனது?
அவர்களுக்கு என்ன ஆனது?
ஏனென்றால் "உனக்கு என்ன ஆனது? என்பது குற்றச்சாட்டு அல்ல.
"உனக்கு என்ன ஆனது?" என்பதற்கு பதிலாக "சொல், என்ன நடந்தது?" என்பதே சரி.
இது எல்லோருக்கும் பொருந்தும் என்று நான் தெரிந்துகொண்டேன்.
இன்றுவரை என்னை அழ வைக்கும் ஒரே விஷயம்,
வாழ்க்கையில் ஆறு தசாப்தங்களை கடந்தும், நான் முதன்முதலில் மிசிசிப்பி…
ஓப்ரா
…அட்டாலாவில் இருந்து மில்வாக்கிக்குச் சென்றபோது கிடைத்த அங்கீகாரம்தான்,
அதற்கு முன்பு எப்போதும் என் பாட்டியிடமிருந்து விலகி இருந்ததில்லை.
திடீரென்று நான் ஒரு காரில் ஏற்றி மில்வாக்கிக்கு அனுப்பப்படுகிறேன்,
நீ இனிமேல் உன் பாட்டியை மீண்டும் பார்க்க முடியாது என சொன்னார்கள்.
இப்போது நீ உன் அம்மாவோடு வாழப் போகிறாய்,
எனக்கு உண்மையில் பரிச்சயம் இல்லாத அம்மாவோடு.
ஏனென்றால் தங்கள் குழந்தைகளை பாட்டிகளுடன் விட்டுவிட்டு
வடக்கே சென்ற அந்த பெரிய குடியேற்றத்தின் ஒரு பகுதியாக என் அம்மா இருந்தார்.
நடுத்தர வர்க்கத்தை சேர்ந்த, மிகவும் வெளிர் நிறமுள்ள,
வெள்ளைக்கார தோற்றமுடைய பெண்ணின் வீட்டில் என் அம்மா தங்கியிருந்தார்.
நான் உள்ளே நுழைந்த முதல் கணமே என் தோலின் நிறம் காரணமாக அவருக்கு என்னைப்
பிடிக்கவில்லை என்று உடனடியாக தெரிந்துகொண்டேன்.
அந்த முதல் இரவே அவர் என்னை
வீட்டிற்குள் அனுமதிக்கவில்லை.
தெருவோடு இணைந்த ஒரு சிறிய தாழ்வாரம் இருந்தது.
நான் அங்கே ஒரு சோபாவில் தூங்க வேண்டியிருந்தது.
என் அம்மா…
மற்றொரு குழந்தையை பெற்றவர்...
அப்போதுதான் முதன் முறையாக என் சகோதரியை பார்த்தேன்...
என் சார்பாக நிற்கவில்லை,
"இல்லை, என் குழந்தை வீட்டிற்குள் வர வேண்டும்" என சொல்லவில்லை.
அந்த நொடியில்
என் அம்மா "சரி, அப்படியானால், நீ இங்குதான் தூங்கப் போகிறாய்" என்று சொன்னார்.
நான் தனியாக இருப்பதை அறிந்தேன்.
இன்றைய 'ஓப்ரா வின்ஃப்ரே ஷோவில்'
10, 20 மற்றும் 30 ஆண்டுகளாகக் கூட ஒருவருக்கொருவர் பார்த்துக்கொள்ளாத
சிலரை தங்களுக்குப் பிடித்த ஆசிரியருடன் மீண்டும் ஒன்றிணைக்கப் போகிறோம்.
ஆனால் முதலில், எனக்குப் பிடித்த ஆசிரியரைப் பற்றி சொல்ல விரும்புகிறேன்.
நான் அழ ஆரம்பிக்க வேண்டுமா? என்னைக் காப்பாற்றியது எனது ஆசிரியர்கள்தான்.
மேரி டங்கன்?
திருமதி டங்கன்!
ஓப்ரா போன்ற மாணவர்கள் நிறைந்த ஒரு வகுப்பை நான் கொண்டிருந்திருந்தால்,
நான் மகிழ்ச்சியில் தத்தளித்திருப்பேன்.
என் வாழ்க்கையில் பல ஆண்டுகளாக
நான் நேசிக்கப்பட்டதாக உணர்ந்த ஒரே இடம் அதுதான்.
பல ஆண்டுகளாக நான் ஆசிரியராக விரும்பியதற்கு இதுவே காரணம்.
என் ஆசிரியர்கள் எனக்குக் கொடுத்ததை மற்ற குழந்தைகளுக்கு கொடுக்க முடிவதற்காக.
திருமதி டங்கனை மிகவும் நேசிக்க காரணம், என்னில் உள்ள சிறந்ததை வெளிப்படுத்தினார்.
நான் பெரிய ஆளாக வர முடியும் என்று நான் அறிந்த ஆண்டு அதுதான்.
அவர் என்னுடைய முக்கியத்துவத்தை உணர்த்தினார்,
எல்லா குழந்தைகளும் சுய மதிப்பை உணர வேண்டும் என்று நான் நினைக்கிறேன்.
உங்களால்தான் எப்போதும் நான் எதிலும் வெற்றிபெற முடியும் என்று உணர்ந்தேன்.
ஏனென்றால் உங்கள் மீது அக்கறை கொண்ட ஒருவருடனான தொடர்பு
உலகத்தை வேறுபடுத்திக் காட்டும்.
என்னைப் பொறுத்தவரை அது என் ஆசிரியர்கள்.
அதனால்தான் பள்ளி மிகவும் முக்கியமானது என்று எனக்குத் தெரியும்.
கல்வியால் உங்களை காப்பாற்ற முடியாது, ஆனால் அது உங்களை விடுவிக்கும்.
அதனால் எனக்கு இது ஒரு பெரிய நிவாரணமாக இருந்தது,
அதோடு மதிப்பு மற்றும் நன்மதிப்பை உருவாக உதவியது,
இவை எதையும் நான் என் வீட்டில் உணர்ந்ததில்லை.
எதையும் உணர்ந்ததில்லை.
எதையும்.
ஆகஸ்ட் 20, 2006
ஓப்ரா வின்ஃப்ரே தலைமைத்துவ அகாடமியின்
முதல் வகுப்பில் நீங்கள் ஒரு பகுதியாக இருப்பீர்கள் என்று சொல்லத்தான் இன்று
உங்கள் அனைவரையும்…
பெண்களுக்கான ஓப்ரா வின்ஃப்ரே தலைமைத்துவ அகாடமி
மேயர்டன், தென் ஆப்பிரிக்கா
விருப்பம் உள்ள ஆனால் வாய்ப்புகள் இல்லாத பெண்களுக்காக 2007 ஆம் ஆண்டில்,
தென்னாப்பிரிக்காவில் ஓப்ரா வின்ஃப்ரே தலைமைத்துவ அகாடமியைத் திறந்தேன்.
பள்ளியின் முதல் இரண்டு வகுப்பு மாணவிகள் என்னால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர்.
தங்களுக்குள் லட்சியத்தை கொண்டிருந்த
சிறுமிகளைத் தேர்ந்தெடுத்து அவர்களின் வாழ்க்கையை சிறப்படையச் செய்ய விரும்பி
கிராமங்கள் மற்றும் சிறு நகரங்களுக்குச் சென்றேன்.
பெண்கள் மற்றும் ஆண்களே,
பெண்களுக்கான ஓப்ரா வின்ஃப்ரே தலைமைத்துவ அகாடமியின் மகள்கள்.
ஆனால் பள்ளியின் முதல் வாரத்திலேயே
சில சிறுமிகளிடம் விசித்திரமான நடத்தைகளை நான் கவனித்தேன்.
"இந்த சிறுமிகளிடம் என்ன தவறு?
அவர்களால் கவனம் செலுத்த முடியவில்லையே" என தோன்றியது.
எனவே நான் டாக்டர் புரூஸ் பெர்ரியை அழைத்தேன்
அவர் என்னிடம், "உங்கள் குழந்தைகள் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.
அமைதியான, ஆரோக்கியமான, ஆதரவளிக்கும் இடத்தில் இருப்பதை கையாள முடியாத
அளவு குழப்பங்களுக்கு அவர்களுடைய மூளை பழகிவிட்டது" என்று சொன்னார்.
எனக்கு அப்போது மன உளைச்சல் பற்றி புரியவில்லை.
அதிர்ச்சி, மனநோயை, மன அழுத்தம் அல்லது பதட்டம் இவற்றை சமாளிக்க
நாங்கள் தயாராக இல்லை,
ஒவ்வொரு ஆண்டும் நான் திரும்பிச் சென்று லைஃப் 101 என்ற பாடத்தை கற்பிக்கிறேன்.
நான் மைக்கேல் சிங்கரின் புத்தகமான 'தி அன்டெதர்டு சோல்' ஐ பயன்படுத்துகிறேன்.
நாம் அனைவரும் சுமக்கும் முட்களைப் பற்றி அவர் பேசுகிறார்.
உங்கள் வாழ்க்கையில் நடந்த மூடிமறைக்கப்பட்ட, அடக்கப்பட்ட,
நீங்கள் கண்டுகொள்ளாத, அது எப்படி நடந்தது என்பதை
நீங்கள் கண்டுபிடிக்க முடியாத சூழ்நிலைகளுக்கு காரணமான விஷயங்கள்.
அந்த முட்களை வருடும் ஒன்று.
எனவே உங்களுக்குள் இருந்து பிடுங்க வேண்டிய முள் எது?
முதல் பெண், “எனது முள் கோபம்தான்.
எனக்கு அவ்வளவு கோபம் இருக்கிறது" என்றாள்.
இது 72 சிறுமிகளை கொண்ட வகுப்பு.
"எனக்கு அவ்வளவு கோபம் இருக்கிறது."
ஒரு சிறுமி சொன்னாள், “ஏனென்றால் என்னுடைய நான்கு வயதில்…
என் மாமா என்னிடம் தகாத முறையில் நடக்கிறார் என பாட்டியிடம் சொல்ல முயற்சித்தேன்.
அவரோ 'பெண்ணே, நீ என்ன பேசுகிறாய்? அவர் உன் மாமா' என்றார்.
அவர் அதை புறக்கணித்தார். என் 7 வயதில் என் மாமா என்னை பாலியல் வன்புணர்வு செய்தார்."
மேலும் அவள் சொன்னாள்…
“நான் வீட்டிற்கு செல்லும் ஒவ்வொரு முறையும்…
நான் அந்த மாமாவுடன் இருக்க வேண்டியிருந்தது என்று.
என் பாட்டிக்கும் அது தெரியும்.
இதற்கு என்னால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை.
நான் மிகவும் கோபமாக இருக்கிறேன்" என்று கூறினாள்.
மௌனம் பரவியது, ஏனென்றால் அவள் அதை சத்தமாக சொன்னதாக யாரும் நம்ப முடியவில்லை.
நான் சொன்னேன், "சரி, அந்தக் கதையை நீ மட்டும் கொண்டிருக்கவில்லை.
இதை எதிர்கொண்ட ஒரே பெண் நீ மட்டுமல்ல என என்னால் பந்தயம் கட்ட முடியும்
இதை எதிர்கொண்ட இந்த அறையில் உள்ள வேறு பெண் எழுந்து நிற்க வேண்டும்…
என நான் விரும்புகிறேன்.
அவளுக்காக நிற்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்.
அவளுக்காக எழுந்து நிற்கும்போது உனக்காகவும் நீ நிற்கிறாய்,
ஏனென்றால் அவளுடைய பாட்டி அவளுக்காக நிற்கவில்லை.
அவளுக்காக யார் நிற்கப்போகிறீர்கள்?
ஆனால் அவள் என்ன சொல்கிறாள் என்பது புரிந்தாலும் அதை எதிர்கொண்டிருந்தாலும்
மட்டுமே நீங்கள் எழுந்து நிற்க வேண்டும்" என்று கூறினேன்.
இந்த வகுப்பறையில் 20... 72 சிறுமிகளில், 24 சிறுமிகள் எழுந்து நின்றனர்.
9, 10, 11 மற்றும் 12 வயதில்…
எனது 19 வயது உறவினரால் நான் பாலியல் வன்புணர்வுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டேன்.
பாலியல் வன்புணர்வு என்றால் என்னவென்றே எனக்குத் தெரியவில்லை.
நிச்சயமாக அந்த வார்த்தையை கூட அறிந்திருக்கவில்லை.
உடலுறவு என்றால் என்னவென்று தெரியாது. எனக்கு எதுவும் தெரியாது...
குழந்தைகள் எங்கிருந்து வருகிறார்கள் என்று தெரியாது.
எனக்கு என்ன நடக்கிறது என்று கூட தெரியவில்லை.
நான் அதை ரகசியமாக வைத்திருந்தேன்.
மேலும்…
அது நான் ஏற்றுக்கொண்ட ஒன்று.
ஒரு பெண் குழந்தை பாதுகாப்பாக இல்லை…
ஆண்கள் நிறைந்த உலகில்.
வளரும்போது ஏற்படும் பாதிப்பை காயப்படாமல் உங்களால் கடக்க முடியாது.
நீங்கள் உங்கள் வழியைக் கண்டுபிடிக்கலாம்,
ஆனால் அதன் கூடவே நிச்சயமாக வலி இருக்கும்…
டாக்டர் ப்ரூஸ் பெர்ரியின் குரல்
சீனியர் ஃபெல்லோ, சைல்டுடிரௌமா அகாடமி
…மேலும் வடுக்கள் இருக்கும், சவால்களும் இருக்கும்.
இது மக்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய மிக முக்கியமான
விஷயம் என்று நான் நினைக்கிறேன்,
அதாவது எல்லோரும் ஏதோவொன்றை சுமந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.
எல்லோருக்கும் ஒரு சுமை இருக்கிறது. அது என்னவென்று நமக்குத் தெரியாது.
அதனால்தான் ஒருவரின் கதையைத் தெரிந்துகொள்ள நீங்கள் ஏதோவொரு விதமான
மனநலப் பணிகளையும் செய்யும்போது இது மிகவும் முக்கியமானது.
அந்த கதை சொல்வது,
"இதுதான் எனக்கு நடந்தது," என்று சத்தமாக சொல்ல முடிவதுதான்
முக்கியமானது.
எனது சொந்த சேவைக்காக இந்த கதையை நான் சொல்லவில்லை.
காரணம், இதை சொல்வது கடினம்.
நான் அதைப் பற்றி அவமானகரமாக உணர்கிறேன்.
என்னிடம் சலுகை இருந்தும், பணம் இருந்தும், அதிகாரம் இருந்தும் பரிதாபமாக இருக்கிறேன்
என்று மக்களுக்கு எப்படி விளக்குவது?
நீங்கள் அதை எப்படி செய்வீர்கள்?
உண்மையில் கவலைப்படுவது என்னவென்றால், என் கதையை கேட்டு நீங்கள் அழ வேண்டும் என்று
நான் உங்களிடம் சொல்லவில்லை. நான் நன்றாக இருக்கிறேன்.
ஆனால் வேறொருவருக்காக உங்கள் இதயத்தைத் திறந்திடுங்கள்.
ஏனென்றால், நான் அதை செய்திருக்கிறேன், மக்களுக்கு உதவி தேவை என்று சொல்கிறேன்.
எனவே, உங்களுடன் பேச முடிவதே என் குணப்படுத்துதலின் ஒரு பகுதிதான்.
எனக்கு இனி பயமில்லை.
ஹேய், ஆம், எனக்கு மன உளைச்சல் ஏற்பட்டது என்று சொல்ல நான் பயப்படவில்லை.
ஆம், எனக்கு பதட்டம் ஏற்பட்டது,
நான் எதுவும் முடியாது என நினைத்த அந்த தருணங்கள் எனக்கு ஏற்பட்டன.
நான் கோபமடைந்த, சோகமாக இருந்த, அதிகம் உணர்ச்சிவசப்பட்ட,
அதையெல்லாம் செய்த அந்த தருணங்கள் உண்டு.
ஆனாலும் நான் இங்கிருக்கிறேன். அதன் ஒவ்வொன்றையும் நான் உணர்கிறேன்.
ஆனால் நான் அதை உணர்ந்ததில் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்.
மனநலப் போராட்டங்களை ஒப்புக்கொள்ளும் மக்கள், உண்மையில்
சூப்பர் ஹீரோக்களை போன்றவர்கள்.
நீங்கள் இப்படி எதையாவது அனுபவித்திருந்தால்,
உங்கள் குழந்தைகளோ அல்லது எல்லோரும் நீங்கள் அனுபவித்த அதே விஷயத்தை
அனுபவிக்க வேண்டும் என்று அர்த்தமில்லை.
அது மீண்டும் நிகழ்வதை தடுப்பது எனது பொறுப்பு மற்றும் கடமை என்பதை நான் அறிவேன்.
வசன தமிழாக்கம் அருண்குமார்